Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Te groot

Geloofwaardige acteurs, een treffend thema, een mooie tekst met overtuiging gebracht, live piano, zelfs een verzorgd programmaboekje … het was een mooie voorstelling. Toch heb ik er sindsdien geen moment meer aan teruggedacht. Het heeft me niet geraakt. Mensen naast mij in het publiek waren dankbaar ontroerd. Ik niet. Te ver van mijn bed? Allerminst, ik heb een schoonmoeder verloren na jaren van geestelijke aftakeling. Eerder te dicht dus. Lortcher is wat mij betreft daardoor te groot, te lang, te breed, te uitgesponnen voor dit delicate thema. Het is een heel verhaal, een heel leven en zelfs dat van vorige en volgende generaties.
‘U bent mijn moeder’ van Sien Eggers vond ik treffender. Het was kleiner. Eén zondagnamiddag, een paar uur maar. Details. Alzheimer vertaald als de tijd die de ziekte vraagt om enkel maar een jas aan te trekken. Dat hakt erin. De manier waarop hij telkens weer dat glas water dronk, dat is wat ik van Lortcher zal onthouden.
Zoals Lortcher voor mij te groot is, is mijn appreciatie voor Lortcher vast te klein. Ga dus vooral zelf kijken en zie wat het met u doet, al dan niet.

Bewaar dit item (0)

Cadavre

Een leuk idee is niet genoeg. Cadavre Exquis vertrekt van dit tekenspelletje: ik teken de voeten en vouw het blaadje om, jij tekent de benen en vouwt het blaadje om, enz. Het resultaat is een grappig creatuur dat qua beeld wel samenhangt, maar toch een allegaartje is.
Een allegaartje was het, zover alles oké. Maar de afzonderlijke stukken misten niveau (zeker twee staken er echt onderuit). En wat de samenhang betreft hadden de deel-nemers er zich wel heel gemakkelijk van af gemaakt. De danspartij bijvoorbeeld had na om het even welke ‘benen’ gekund. Idem voor het gefilosofeer over theater, een passe-partout.
Is theater vooral doén? Of ‘cut the bullshit’? Theater is in elk geval niet ‘rap rap’. De relevante vraag is hier eerder: is het zo goed gedaan dat het werkt? Niet. Alles weggooien dus en met hetzelfde idee herbeginnen. Dan kom ik weer kijken.

Bewaar dit item (0)

Zag ik vorig seizoen - mijn reactie van toen - doen!

Titus, Geert Vermeulen (het is toch die?) van de Nieuwe Snaar en Mich Walschaerts van Kommil Foo hebben het ook: circuskinderen. Zet ergens een tafel en ze springen erover. Ik kijk daar graag naar, naar dat fysieke ‘overschot hebben’. Vorst-Forest is een stuk van Titus en hij heeft zich eens goed laten gaan. Slapstick, nog zoiets. Je ziet het in film, maar als een fotokader live in de visbak valt, dan is dat ‘echt’ grappig. En dan het meest frappante: wat de acteurs allemaal gezegd kregen zonder woorden, een huzarenstukje. Maar daar zit het hem nu juist. Ik weet niet of ik het zo voor huzarenstukjes heb (niet dus). Dimitri Verhulst in zijn oefening ‘Godverdomse dagen’? Knap, maar niets voor mij. Dat gevoel dus. Ik miste het stemgeluid van Titus en Johan. Die acteurs wil ik het liefste bezig zien in al hun glorie. Ja, ik wil ook dat timbre, die Gentse tongval, de haperingen horen. En ja, natuurlijk ook dat ‘aan veel beginnen maar uiteindelijk niets zeggen’ erbij. Doe mij maar ‘the full monty’. Voor mij mogen het drie bollen zijn, op een koekske, niet in een potje!

Bewaar dit item (0)

Vogels voor de kat

Zoals Liz Taylor nooit genoeg had aan één man, zo wist Natali Broods zich omringd door én Peter Van den Eede én Willem de Wolf, er bestaan minder aantrekkelijke theatersituaties. En dat was niet de enige overdaad: drank vloeide rijkelijk, geld was er in overvloed, aan decadentie was geen gebrek. Rode draad was dus het leven van Liz en Richard. Rode draad, voilà, het rood. Er waren ook rode truffels, rode luchters en vast nog wel iets roods hier en daar, maar met een andere kleur was dit ook gelukt, lijkt me. Geen probleem, genoten hebben we. Peter Van den Eede was weer de clown, de man die alles van enig gewicht met een simpel woord plat nuanceert. De nar die overal een emmer relativering over uitkiepert, behalve over wat hij zelf belangrijk vindt: vogels in dit geval. Heerlijke man. Prachtige aansteller. ‘Heelrijke’ tikte ik en dat gaat dan weer op voor haar, de diva, de madam die uitkomt voor wie ze is, want zij mag dat. Een perfect aannemelijke Liz, die Natali. Blijft Willem, toch wel een beetje de stille die met het been gaat lopen, de gevoelige man met diepgang. En dat voor een Nederlander, je moet het maar doen.
Er zaten wat dipjes in de twee uur, momenten waarop ik mij afvroeg of mijn zoon naast mij het zou appreciëren, iets waar ik mij op de hoogtepunten allerminst zorgen om maakte. Maar wij kijken al uit naar Zwart.

Bewaar dit item (0)

De krant

De man naast mij ging staan bij het applaus. Ik was oprecht verbaasd. Hij kent vast iemand die meespeelt, dacht ik. Dat zegt veel. Jawel hoor, ‘A history of everything’ was goed gedaan. Probeer het maar eens: van de Big Bang tot en met 23 maart 2012 ‘brengen’. Maar theater gaat natuurlijk niet om wat zij wel kunnen en jij niet. Een prestatie maakt nog geen goede voorstelling. Blijven hangen heeft deze kroniek bij mij niet gedaan. Zoals misschien ook de geschiedenislessen te zeer vervlogen zijn om nog alles te hebben kunnen volgen, om alle tableaus te appreciëren, om elk citaat meteen te herkennen? Dat wellicht ook. Mijn zoon van 13 deed in elk geval beter, hij zou op school geen problemen mogen hebben met geschiedenis. Hij heeft het volle anderhalf uur alles 100% gevolgd en naderhand geapplaudisseerd op het puntje van zijn stoel.

Op zondag gingen we naar de toonmomenten bij jeugdtheater Larf! en dat heeft mij wel gepakt. Applaus omdat ik iemand ken die meespeelde? Neen, op mijn communiezieltje, ’t was niet dat. Bij Larf! ging het over wat er in je hoofd zit. Het was de ervaring van een gedicht, versus bij ‘A history …’ het lezen van de krant. Het zijn twee totaal verschillende dingen. Dit weekend hoefde ik niet te kiezen, ik kreeg ze allebei.

Bewaar dit item (0)

Alles of niks

Sigrid Vinks en Jan Decorte, het is een ouderwets sprookje. Ware liefde. Hoe hij naar haar kijkt en zij naar hem. Zo stel ik het mij voor: hij schrijft aan de keukentafel terwijl zij, de muze, voor koffie zorgt en al de rest. Sigrid immer dartel, Jan immer stram – hij haalt de coulissen niet eens tussen twee groeten aan het publiek –, het spel altijd kinderlijk speels. Niets moeilijk, niets ‘oei, als dat maar goed gaat’. Geen gedoe, het moet voor iedereen plezant blijven. Je krijgt nergens de indruk dat deze acteurs ‘werken’. Dit is ‘maar’ spel. Een mens moet zich af en toe kunnen uitleven, met een zot danske ‘en al’, toch? Dit is Shakespeare gestript, tot de billen bloot. ‘Zijt ge nog mee?’ Jan wil het weten, anders beginnen ze gewoon opnieuw. Ze zouden het nog doen ook, meneerke!

Alles of niks, Jan Decorte en de zijnen, je houdt ervan of je houdt er niet van. Ik hou ervan.

Bewaar dit item (0)

Variety

Onze zoon heeft geen zin in drama, daarvan kreeg zijn dag al een overdosis. Hij besluit daar en dan, op dat tegendraadse moment, dat theater niet zijn ding is. Zijn geluk keert diezelfde avond nog.
Met ‘De kunst der vermakelijkheid’ krijgt hij variété. Variety. Van alles wat. Spel, sensatie, slapstick … het zit er allemaal in. Ik weet niet waar eerst te kijken. Klassieke muziek, Japans, moppen, mooie vrouwen, bloopers en de obligate bekende gast vullen de show, in drie talen. De host(ess) van de avond – eat your heart out Peter Vandeveire – houdt ondanks alles de teugels strak, er is een schema en er is het uur dat alles moet zijn afgelopen, reclame inclusief. Het lukt. We kunnen naar huis. Of, we kunnen voldaan naar huis? Ach, variety is niet mijn ding. En Engels is een lelijke taal. Wie is er hier nu tegendraads?

‘En kende je Dirk Roofthooft nu?’, vraag ik onze Raymond.
‘Ja. Als Lambik.’

Bewaar dit item (0)

Perfect in evenwicht

Misschien is er sinds gisterenavond wel iemand verongelukt. En ziet het leven er voor Christof, Mieke en kleine Emma er ondertussen heel anders uit. Stoffel wachtte gisteren nog op een ruilhart, het ongeluk van iemand anders kan zijn kansen doen kantelen. Zoals in het hele leven alles voortdurend kantelt. Hij kan met zijn nieuw hart misschien geld lenen om een huis te bouwen. Andies wordt misschien nog wel leraar. Rik misschien vader. Bernard opent misschien een wasserette, de jeanette.
De een zijn dood is de ander zijn brood. Mensen komen en gaan, de zaken draaien wel of niet, de liefde bloeit of bloedt … alles gaat op en neer. We hebben allemaal een kruis te dragen. Oefenen? Waarom zouden we, torsen moeten we toch. Kinesist, schrijver, aannemer van zwembaden, bioboer, horecabaas of aan de ziekenkas, de Pijnders doen dat samen. Elk met zijn miserie, maar toch samen. Met onderlinge ver- en geschillen, maar toch samen. De één up en de ander down, maar toch samen. Tegen wil en dank. Van Parijs over Oostende, Eeklo, Gent, Aalst en tot in de Ardennen … niets bestaat op zich, alles hangt aaneen. Het evenwicht is wankel, maar het is er wel.

Raymond °1998: “’t Was de max!”

Bewaar dit item (0)

Bedrog in stijl

Rijke mensen doen alles in stijl, ook elkaar bedriegen. Als het bedrog plaatsheeft gebeurt dat in een speciaal daartoe gehuurd én ingericht appartement buiten Londen. Niet in een groezelig hotel of in de auto langs de kant van het kanaal in Gentbrugge. Als het bedrog uitkomt gaat dat gepaard met intelligente dialogen. Niet met geroep en getier, niet met armoe en alimentatie. Tussen squash en lunch wordt bedriegerij heel aangenaam om te observeren. Emma, Jerry en Robert blijven leuke mensen. Die haal je zo in huis.

Pinter is pienter, maar niet hoogdravend. Met eenvoudige, heel goed gemikte zinsneden en precies afgemeten stiltes krijgen we in anderhalf uur de essentie van negen jaar bedrog. Van prille euforie, over deugddoende consumptie naar een beschaafd afhandelen. Hij suggereert links en rechts nog van alles, voor wie wat gulziger is. In het decor staan die extra’s er ook, links en rechts. Maar het spel van Robby Cleiren, Jolente De Keersmaeker en Frank Vercruyssen heeft genoeg aan een tafel en twee stoelen. Een topprestatie maal drie, dat was genieten.

Raymond (°1998): ‘Ja, vond ik leuk. Vind ik mooier dan die abstracte dingen.’

Bewaar dit item (0)

Zoveel

Er is meer dan een jaar verstreken en Ulrich is geen haar veranderd. Guy Cassiers ook niet. Weer worden we verwend met fantastische decors, prachtige kleuren, kostuums waardoor ik de naam van de ontwerper ben gaan opzoeken (ontwerpster zo blijkt, Valentine Kempynck), muziek en klank met een meerwaarde … Dat op zich is al meer dan genoeg. Maar daar komen ook nog eens een rijke tekst bij en niet evidente acteerprestaties, van alle acteurs. “Nihil volentibus arduum est .“
Zoals gezegd, Guy Cassiers en de zijnen zijn geen haar veranderd. Daar kunt u, als u dat perse zou willen, een minpuntje van maken: De man zonder eigenschappen II is wel heel erg als De man zonder eigenschappen I. Hebt u dat eerste deel gemist, dan moest u misschien wel even slikken bij zoveel … bij zoveel wat? tja, gewoon, bij zoveel. ‘De man’ vraagt een inspanning, maar hij beloont wel met voldoende aanleidingen tot gegniffel en hier en daar zelfs een echte lach. De Weense elite van 1914 kan net zo hooghartig palaveren als de elite van alle tijden en even snel krijgt een speldenprik haar op haar gat. Of moeten wij, het volk, toch die indruk krijgen om het systeem te laten voortbestaan?
Beste Toneelhuis, we kijken uit naar het derde deel.

Bewaar dit item (0)

Het ding

‘Je hebt het niet gesnapt’ Het is een mogelijke repliek. En uiteraard overkomt mij dat. Maar met De Zaak heb ik me niet eens geamuseerd. Het geheel vond ik… niet, was er wel een geheel? De delen woord (nochtans mijn ding), dans (nochtans ook mijn ding) en muziek (iets minder mijn ding) afzonderlijk kwamen bij mij vooral over als aanstellerij.
De blonde danser had vooral werk met zijn hete shirtje, dat wel zijn spieren en tatoeages liet zien. Hij droeg één sok. Speciaal. Hij danste een hele partij in het donker, daar kan ik dus niets over zeggen. En hij hijgde nogal. De andere danser droeg een asymmetrische broek en hij had – het is bij dansers nu ook in blijkbaar – een baardje. Dit doet er allemaal niet toe, maar dit is me dus allemaal opgevallen, wat op zich niet zo goed nieuws is. De tekst dan: ik had gegokt dat het woord ‘stilte’ als laatste woord zou overblijven. Het was een klein spelletje tegen de verveling. ‘Kunst’ kwam als woord een paar keer terug. Tja. En ‘lul’ moest er natuurlijk ook bij en daarna werd de tekst grimmig.
De Zaak gaat over sterven. Dat kan blijkbaar lang duren en mooi om te zien is het ook niet. Neen, sorry, ik heb er niets aan gehad.

Bewaar dit item (0)

Als de vervoeging niet klopt

De hedendaagse Amerikaanse schrijver Paul Auster nodigde gewone Amerikanen uit om hem een verhaal te vertellen. Hij schreef die verhalen op, in een boek: letters op papier. En dat werkte. Intieme, eerlijke en eenvoudige anekdotes lagen er intiem, eerlijk en eenvoudig.
Gisteren stonden diezelfde verhalen daar ineens, in de Minard, op de bühne, met licht, live muziek en dans. Gebracht door professionele theatermensen met lijven en stemmen die veel registers aankunnen, maar in kleren die de enige poging leken om dit ‘jazz-theater’ simpel te houden. Lelijke, fletse kleren waren het die de oerdegelijke, eerder klassieke verhalen niet pasten. Neen, dit werkte niet. Theater was deze keer zeker geen meerwaarde. Wel integendeel.

Bewaar dit item (0)

Goed begonnen...

Wederopbouwen is herbeginnen, bij het begin. In het begin is er het verhaal, althans, dat is een van de mogelijkheden. En zo krijgen we er wel een paar, verhalen van Natali Broods, Peter Van den Eede en Willem de Wolf van De Koe. Verhalen over de eerste keer. De eerste keer zoals we het allemaal begrijpen, maar ook de eerste keer dat het woord ‘intellectueel’ viel, bijvoorbeeld. Of verhalen over nieuw, de nieuwe keuken bij Natali thuis. Ondertussen is Peter Van den Eede bezig met zijn begin: een wit doek waar hij op schildert, met witte verf, in zijn blootje. Pure kunst in de puurste vorm. We zien ook de lancering van de eerste raket naar de maan. Zouden we daar misschien kunnen herbeginnen? En als we al dik een half uur bezig zijn, moet het theater eigenlijk nog beginnen, zo blijkt. Maar daar zijn verschillende versies van. Frustrerend? Niet echt. Ondertussen hebben we het gevoel dat we met vrienden op café zitten. Beetje brainstormen, filosoferen. En zo is het blijkbaar ook gegaan, op café, met de titel ‘De Wederopbouw van het Westen’. De drie bedenken dat ze daar en dan eigenlijk hadden kunnen stoppen. Gelukkig hebben ze dat niet gedaan. Nu ze hier toch staan, proberen ze nog wat gefilosofeer uit bij het ontbijt, het begin van elke dag. In de lente, het begin van alle seizoenen… Om uiteindelijk weer uit te komen bij de openingstekst van lady Gaga, voor het publiek het begin van deze avond. Of is het voor ons begonnen toen we de tickets kochten? Toen we de programmabrochure doornamen? En we zijn weer vertrokken… Waar begint iets en wanneer is het af? Dat het tussenin plezant blijft, dat lijkt mij het belangrijkste. En plezant was het.

Bewaar dit item (0)

1913-2010

De regeringsvorming, de zaak van de parachutemoord, conflicten tussen culturen… er is sinds 1913 niet veel veranderd. Ik hoorde en zag in ‘De Man zonder Eigenschappen’ van alles dat vandaag perfect op televisie zou kunnen komen of in de krant zou kunnen staan. Het snobisme, de hoogdravendheid, de pedanterie, de onmogelijkheid van leiding en volk om elkaar te verstaan, het was om ongemakkelijk van te worden. Gelukkig zijn er bij theater nog de muziek – heel gesmaakte live piano -, het decor en de kostuums – bij meerder scènes heb ik gedacht: hier een foto van! – en af en toe een ontlading: ook een paard kan zijn kak soms niet meer inhouden.

Guy Cassiers is ontegenzeggelijk een intelligente man en een indrukwekkende theatermaker, hij steekt er bovenuit. Boven het volk. En dat heeft ook zijn nadelen: voor dat volk was het allemaal wat veel, eerlijk gezegd. Het volk zit ook niet graag zó lang op een stoel. Zeker als het op voorhand al weet dat alle moeite voor niets zal zijn: in 1914 zal de oorlog uitbreken. Hopelijk hoeven we dat morgen niet ook in de krant te lezen.

Bewaar dit item (0)

Versie 2.1?

’Madam-alles-uitgehaald’ (meneer de mevrouw de koningin, nu weet ik weer van waar ik Karin Tanghe ken!). Malika, het meisje dat zo haar best doet, maar voor wie het niet zal lukken. Kiki, nooit liefde gekend en nu ook niet kunnen met of zonder. De sukkel van de wasserette die nog redelijk gelukkig is omdat hij zichzelf niet ziet zoals andere mensen hem zien. Het waren me weer nogal de figuren op het podium, allemaal mensen die je eens stevig vast zou moeten pakken. Alleen van de foordochter wist je dat zij zich door niemand zou laten vangen.

Ziedaar een herkenbaar en goed begin van een stuk van Arne Sierens. Maar ook ik had de niet zo positieve reacties gelezen. En ja, ook ik heb minder lang dan anders van een warm gevoel nagenoten. Het klikte niet helemaal: te veel personage-op personage-af, te weinig dimensie, te serieel. Hebben Arne & C° te veel geluisterd naar te veel mensen? Te veel gepuzzeld waardoor de lijm niet meer pakte? Een beetje Trouwfeesten en processen, een beetje Steve+Sky… Die constructie op het podium, bijvoorbeeld, ik ben wel zeker dat die ooit functioneel is geweest, maar niet meer in deze versie.

Mijnheer Sierens en Compagnie, drink een goeie kop koffie in de Or of iets straffers er tegenover en doe dan maar weer jullie ding. Ik ga zeker komen kijken.

Bewaar dit item (0)

De hemel opgeklaard

Met het zwarte gemoed (als) van een vrouw in de premenopauze, ben ik gisterenavond naar De Minard vertrokken. Als een gelukkige deerne ben ik na een sessie Zomergasten en een oude Filliers weer thuisgekomen. De Russische intelligentsia, die de Zomergasten zijn, hebben mijn hemel laten opklaren, iets wat ze voor zichzelf niet voor elkaar hebben gekregen. Deze mannen en vrouwen met namen met veel a’s verblijven samen ergens op de buiten. Om daar te doen wat ze in de winter binnen doen: praten en wel vooral over zichzelf. Filosoferen zouden zij het noemen. Klagen en zagen vinden ze van elkaar. Zo vol hun zinnen, zo leeg hun bestaan. We wanen ons in een Woody Allen-film. En maar spitsvondig uit de hoek komen… o, lala, wat zijn ze snel, vinnig, spitant. Het bos hangt weldra vol ballonnetjes, verpakte lucht. Elk koestert de zijne en prikt maar wat graag in die van een ander.

Er zijn in Zomergasten meer personages dan acteurs en elkeen van ze blijft overeind. De dankbare, flamboyante rollen (Damiaan De Schrijver, Tine Embrechts…) net zo goed als de eerder saaie (Jolente de Keersmaeker, Marjon Brandsma…). Het wisselen van petje moet snel gaan en is in het begin niet helemaal te volgen, maar dit blijft voor het publiek pure ontspanning, lekker onderuitzakken en laat maar komen. Voor de acteurs lijkt het maar wat rondhangen op een feestje met vrienden, maar het is hard werken: heel veel en snelle teksten, voor de meesten dus voortdurend switchen tussen twee rollen en dan moesten ze ook nog eens het onthaal doen en de decorwissels. Zij zagen er aan het einde afgepeigerd uit, maar wij hadden energie opgedaan voor een heel stevig applaus. Tg STAN, dank jullie wel!

Bewaar dit item (0)

Getouwtrek in het theater

Awel, Dirk, wat was dat zaterdag? Net nu we elkaar met de voornaam aanspreken en ik je bijna aan mijn familie wilde voorstellen, kom je met een scabreus marionettenspel? Wat? Wat zeg je? Ja, je kunt je wegsteken achter Jan – Jan Fabre of Jan (niet-veel) Soep(s) (die voorzet moet ik wel binnenkoppen). Volgens mij wilden jullie, uit de wind gezet door het excuus van de onzichtbaarheid, zich vooral eens goed laten gaan, nietwaar mannen? Ik had het meteen in het snotje: de schoonheid als werkgever, hola! En we waren al afgezakt van keizer over koning. Nu dus de nederige dienaar van de schoonheid, die ook nog met ‘hij’ wordt aangesproken… Hoed je voor mensen die zichzelf ‘dienaar’ noemen, de nederigheid is meestal ver te zoeken.
Een acteur kan iedereen zijn, hij kan alles zeggen zonder ooit zelf iets te hebben gedaan of gezegd. Acteurs zijn maar dienaars van het hele spel. Handig is dat. Jullie gingen zelfs nog een stap verder, jullie personages waren poppen. Maar dat was een stap te ver, jongens. Het publiek is niet dom. Wij zagen allemaal wie de touwtjes in handen heeft. Dirk Roofthooft speelt Jan Soep die Jean Potage dirigeert… Ze hadden allemaal wel dezelfde kop, hé! Ha, ha, gezien!
En zo, spelenderwijs, kregen wij van jullie deze analyse van de ware macht van theater. Goeie! Alleen, wie enkel de Dienaar heeft gezien, zal met vraagtekens en heel wat minder voldaan zijn buitengegaan.

Bewaar dit item (0)

De gevleugelde lichtheid van het sterfelijke bestaan

Dirk Roofthooft was moe. En als briljante mensen moe zijn worden ze heel aangenaam gezelschap. O wat hebben we gelachen. De engel in de groene chirurgenoutfit stapte voortdurend in en uit zijn rol. Acteur, engel en mens, hij was in allemaal even overtuigend en ontwapenend. Ja, Dirk – mogen wij Dirk zeggen? – jij mag ‘ons’ zeggen. Ons kent ons, nietwaar (n’est-ce pas ;-) want we waren hier vorige donderdag ook al samen. Zo voelde het, alsof we elkaar ondertussen wat beter hebben leren kennen. En dan mag er al wat meer. Het pak zat wat minder strak, de tekst was verraderlijk luchtig, wij durfden al eens te hoesten en jij – is tutoyeren toegestaan, ook tegenover iemand die wel eens in Frankrijk speelt? – durfde al eens te struikelen. Als dat volgende zaterdag maar goed gaat. Het was gisteren zo gezellig, op het randje van té amicaal voor mensen die elkaar tenslotte nauwelijks kennen. Allemaal hebben we ons steentje bijgedragen. De engel is onder de mensen neergedaald? Ik kan het niet helemaal geloven. Geslachtloosheid, neen, daar geloof ik niet in. Maar ook niet in sterfelijkheid die geen brokken maakt. We zijn erin getuind en iemand zal hier de ander tot de orde roepen. Hopelijk en waarschijnlijk zal dat het publiek niet zijn.

Voor het zover is, is het nog even nagenieten van de gevleugelde illusie. Tot zaterdag.

Bewaar dit item (0)

Kiezen is verliezen?

Dirk Roofthooft vindt van het hele theater maken het applaus aan het einde wat vreemd. Omdat ik dat gelezen had én omdat ik naar ‘De keizer van het verlies’ had zitten kijken als naar een evoluerend kunstwerk, vond ik het ineens ook wat raar. Bij het zien van een schilderij gaan we ook niet spontaan applaudisseren. Maar dit was toch theater? Was het omdat Jan Fabre van de tekst de auteur is, dat ik ernaar gekeken heb als naar een collage van wisselend succes en falen, van geloof en twijfel, van open en gesloten, van links en rechts, van plezant en krankzinnig en van nog zoveel meer? Tot waar is iets nog leuk? Tot waar is men gedreven? Vanaf waar is iets/men gek? De keizer van het verlies is een ‘pipo’, een jojo die wel weet dat zijn elastiek soms wat te lang is en soms wat te veel knelt. Maar zo lang hij dat niet erg vindt… Kiezen is verliezen? De keizer kiest niet, hij tast alle mogelijkheden af. Hij herbegint telkens weer, tot het lukt en dan gooit hij het overboord en begint aan een andere truc. Verliest hij daardoor wat? Hij wint blijkbaar telkens de ‘courage’ om even gedreven van scratch te herbeginnen.

Dirk Roofthooft is de ‘pipo’ van dienst en hij springt kop voor in de tekst van Jan Fabre. Het levert hem niet alleen een welgemeend applaus op aan het einde, ook tussenin gaan de handen op elkaar. En dat was helemaal niet zo raar.

Bewaar dit item (0)

Hans op de berg

Een pintje voor het publiek, dat ontbrak er wel aan, maar verder heb ik een fantastische avond gehad! We zaten en hingen in en om een boek dat de een wel en de ander niet gelezen had: De Toverberg, een kanjer van dik 800 pagina’s (blijkbaar, zo weet u meteen bij welke categorie ik hoor). Zware kost, die de acteurs met voldoende drank doorspoelden (zij wel!). Een interpretatie die ze verteerbaar maakten door diep gerelativeer en oppervlakkig gefilosofeer. Elk van de zes acteurs was op een andere manier door het verhaal van ‘Hans op de berg’ gepakt, ook al hadden ze Wikipedia duidelijk grondig en het boek waarschijnlijk diagonaal gelezen. Wie even te ver meeging in het ijle van de hoogte was de sigaar en werd door de anderen met beide voeten weer op de grond gezet: we zitten nog maar aan pagina zoveel en er gebeurt zo weinig. Een vrouw, een liefdesaffaire, daar draaiden ze wel allemaal het hoofd voor om. Jongens onder elkaar – Sara De Roo moest toch wel vechten voor haar plaatsje en er de gendertypische rol van verpleegster met de thermometer bijnemen – ze konden wel uren doorgaan. Wat ze ook deden. We werden moe, onze ruggen protesteerden, maar we wilden er geen woord of geluid van missen, wat we nochtans zeker wel hebben gedaan.

Bewaar dit item (0)

Slim, maar niet slim genoeg

Een collage. Cut&paste. Mocht iemand me vragen wat ‘Ca brule’ nu eigenlijk was, dan zou ik dat als eerste antwoord geven. En mocht ik tennis spelen, ik zou ook bekennen: ik zat aanvankelijk niet in de wedstrijd. Help, dacht ik vooral toen het lamenteren van de eerste, ellenlange tekst een paar minuten (?) bezig was. Later in het stuk neigde ik nog een paar keer naar dat, maar het was minder. Geleidelijk werd ik toch meegetrokken in de mallemolen. Het fragment van de familie ‘Kolder’ deed deugd. De introductie tot de kwantumfysica was aardig, met 1,2,3 piano en de zeven dwergen. Maar ik had nooit het gevoel dat mij of iemand anders het vuur aan de schenen werd gelegd, wat gezien de titel misschien wel de bedoeling was. Maar de waakvlam bleef toch branden.
“Genoeg talent, maar u hebt er zich een beetje gemakkelijk van afgemaakt”, zou ik zeggen tegen De Roovers en C° mochten ze het mij vragen.

Bewaar dit item (0)

Los

Ik had ’s zondagsochtend bij mijn moeder op televisie Walter Van Beirendonck gezien. De man deed een hele uitleg bij zijn collectie, maar het pakte mij niet. De collectie niet en zijn uitleg niet. ’s Namiddags ging ik dan naar de Vooruit, naar Rosas, en van zodra de dansers dat podium opliepen, was ik wel gepakt.

Ook aan dans kun je een hele uitleg geven, interpreteren. Maar dat het je aangrijpt zou wel eerst moeten komen.
Voor mij gaat The Song over ‘(niet) samen horen’. De dansers die steeds wisselende duo’s en groepjes vormen door plotse versnellingen of subtiele wijzigingen van richting, daar kan ik lang naar kijken. Vissen doen dat ook, en vogels. En mensen natuurlijk. Nu eens hoor je bij een groep, dan weer sta je alleen en soms ben je met twee, harmonieus of frontaal. In The Song wordt wat bij elkaar lijkt te horen, losgekoppeld en omgekeerd. De bewegingen en het geluid dat die bewegingen voortbrengen bestaan apart, meestal synchroon en soms ook dat niet. Het duister hapt een stuk uit een beweging. Soms dansen de dansers niet, maar zingen ze en soms doen ze het alle twee. En af en toe werd alles even stilgelegd om nieuwe posities in te nemen en weer te beginnen. Dat alles bestaat uit losse elementen die eindeloos combineerbaar zijn, dat heeft The Song mij laten zien. Tja, en daardoor hing The Song zelf ook wat losjes aan elkaar, waardoor ik wel eens afdwaalde – ik beken.

Misschien ziet u er iets helemaal anders in. Als u ook maar geniet.

Bewaar dit item (0)

Te veel

Indrukwekkend maar te veel, dat was ‘nieuwZwart’ van Ultima Vez/Wim Vandekeybus voor me.
Het begon met naar de keel grijpend bloot: letterlijk en qua emotie. De mens herleid tot primitief wezen, blootgesteld aan de empathieloze nieuwsgierigheid van een blijkbaar intelligentere soort. De dansers bewogen zich snel en reptielachtig voort, maar ontsnappen konden ze niet. Ze bleven hulpeloze wezens die zich nu en dan als kippetjes onder een lamp samen moesten warmen, zo kwetsbaar. Een lagere vorm van leven onbekwaam tot sociaal gedrag. Gaandeweg kregen ze wat kleren, ze werden wat groter, de bewegingen werden meer aap dan reptiel. De geluiden waartoe ze in staat waren, hadden met communiceren niets te maken. En als ze pogingen deden tot contact met elkaar, was dat meer botsen dan matchen.
De jonge dansers van Ultima Vez hebben meer gegeven dan ik kon vatten. Alleen al van de virtuositeit van hun bewegingen heb ik heel veel gemist. Er was ook zoveel. Met die bewegingen maken andere regisseurs/choreografen 20 voorstellingen en ik zou dat geeneens erg vinden. Integendeel, heel wat bewegingen uit ‘nieuwZwart’ zou ik heel graag repetitief zien, trager en meer keren, tot ik ze echt kan vatten en ervan genieten.
De muziek van Mauro Pawlowski en de live performance ervan was een sterke prestatie. Heel gevarieerd, maar altijd knal erop. Ik ben benieuwd wat die muziek geïsoleerd van de dans zou geven. (Trouwens, draagt Pawlowski altijd van die hoge hakken?) Wat ik niet kon smaken was de tekst van Peter Verhelst en hoe die gebracht werd. Dat bekakte Engels hoorde er echt niet bij. Waarom niet gewoon Nederlands? En waarom die tekst voordragen? Waarom geen zang? Een sopraan bijvoorbeeld? Kylie Walters, de performer, had wat mij betreft die avond wat anders mogen doen.

Bewaar dit item (0)

Groteske gebaren, maskers of grime, ik keek er niet echt naar uit vorige zaterdagavond. Maar Ineke Nijssen mag ik wel. En van Eric De Volder moest ik eindelijk maar eens wat zien. Wij dus naar de Vooruit voor Smoor. Geen vijf minuten heeft het geduurd voor ik in het stuk zat. Ik was helemaal weg, mee met de acteurs en het verhaal. Vier figuren: twee kwetsbare tieners, dé directeur en een lieve, naïeve lerares. Geen decor. En een intragisch verhaal met een o zo brede glimlach. De tranen prikten achter mijn oogbollen bij de laatste, aandoenlijke lijnen tekst van Diana. TG Ceremonia? Ik wil zeker meer zien. En ondertussen kunnen we het thuis niet laten. We lamenteren zangerig onze meest banale conversaties: geef mij de confituur eens door alstubliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieft.

Bewaar dit item (0)

Titus heeft een nieuw vriendje. De twee hebben het niet gemakkelijk als Pierre en Dino. Dat ongemak is heel tastbaar: ze zwoegen, sleuren, zweten en hijgen. Heel fysiek allemaal, maar ergens ook deugddoend. Het helpt een mens als hij ergens mee zit: werk het uit. Het stuk had bij mij inderdaad het effect van een workout. Miserie heb ik niet gezien. Die was er wel, maar voor mij woog het fysieke spel als ontlading van de spanning zwaarder. Alleen de titel “Altijd prijs” kon ik er niet in vinden.
Conclusie: weer een avond echt genoten!

Bewaar dit item (0)

Fantastische dansers en Bach is o zo mooi. Ik hou wel het meeste van de geregiseerde stukken. Improvisatie in dans is voor mij wat een solo is in de muziek: leuk voor wie het mag doen. Ik waardeer een choreografie zozeer! Geen enkele improvisatie kan beter doen. En zoals ik van een koor hou, hou ik ook van samendans. Er is zoveel meer mogelijk met twee of meer dan alleen. De appreciatie is bij mij zelfs ongeveer evenredig met het aantal dansers: hoe meer er samen dansen, hoe gemakkelijker kippenvel. Heel jammer dat Rosas niet eens wat doet aan/met kostuums. Je blijft het gevoel hebben dat je naar een laatste repetitie zit te kijken. Zeker aan samendans kan de kledij bijdragen. Rosas verwacht van het publiek ook wat inspanning, is het dat? Geen aandacht afleiden van de essentie, is het dat? Rosas is zo goed, dat de kans wel klein is dat kostuums iets moet vergoelijken. Dus toch maar doen? Tot het volgende genieten!

Bewaar dit item (0)