Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Cosa Brava krijgt staande ovatie op het Moers festival

Fred Frith’s Cosa Brava sloot gisteren het prestigieuze Moers festival af. Het was geen rimpelloze set, maar wel één met magische hoogtepunten.
Het was zes maanden geleden dat de groep nog had samengespeeld. Om dan fris van de lever met enkel een linecheck één van de grootste festivals af te sluiten – is toch wel wat amibitieus. Frith kon zich nadien wel voor het hoofd slaan :dom van mij om te denken dat we die klus zomaar zouden klaren. Een dag repetitie was geen overbodige luxe. Kunnnen we morgen voor onze set in Vooruit repeteren?’ (dat hebben we ondertussen gefikst).

En toch – sommige van die Frith composities zijn zo sterk en geniaal dat ze altijd overeind blijven. De muzikanten zijn ook niet de eerste de beste. Zeena Parkins (op accordeon) en Carla Kihlstedt (viool en stem) speelden een beklijvend duo dat tot achterin de tent kippenvel gaf. Shahzad Ismaily (oa. bij Marc Ribot) is al special guest een mooie aanvulling op bas en percussie. Cosa Brava klinkt als de Frith van weleer – krachtig songs, straffe melodiëen doorsneden met verrassende tempowisselingen. Doet inderdaad denken aan de Frith van Keep the Dog en Skeleton Crew, en heeft daarom iets nostalgisch.

Deze namiddag repeteren ze een aantal nieuwe nummers in Vooruit en dan gaan ze er vanavond een lap op geven. Wordt een feest.

Bewaar dit item (0)

Fred Frith’s Cosa Brava – straffe muzikanten en schitterende muziek

Fred Frith speelde zijn eerste concert in Vooruit in 1993. Hij was hier toen in residentie in het kader van het Time Festival. We toonden de film Step Across The Border , een documentaire die over hem werd gemaakt. We presenteerden de creatie van Stone Brick Glass Wood Wire met lokale muzikanten oa. Peter Vermeersch, Bart Maris, Daan Vandewalle en internationale vedetten als Zeena Parkins, René Lussier, Han Bennink ea. ,. Frith speelde solo, had een duo met Han Bennink – er werd een heel festival rond hem gebouwd. Het was de introductie van Fred Frith in Vooruit en hij is sindsdien niet meer van het podium verdwenen. Hij speelde oa. een legendarisch concert met Tom Cora (Skeleton Crew) in de theaterzaal – was al altijd een fantastisch duo zoals ook dit filmpje bewijst. Nadien volgden nog ontelbare concerten in verschillende formaties en gedaanten.

De laatste keer was tijdens het feest voor 25 jaar Vooruit, 3 jaar geleden toen hij een gastrol vertolkte bij Baba Zula en de ziel uit zijn lijf speelde.

De band waarmee Fred Frith op 25 mei in Vooruit speelt –Cosa Brava, maakt een mooie samenvatting van een indrukwekkende carrière ( denk maar aan al die groepen die mijlpalen waren in de alternatieve rock – Henry Cow, Skeleton Crew, Zorns Naked City, Laswell’s Massacre, The Residents,….). De speelse elementen van Skeleton Crew waarin hij freefolk , rock en impro samenbracht zowel als de stevig rocksongs van Henry Cow. Allemaal met een hedendaagse touch, en vooral met muzikanten die vandaag in de spotlight staan. Violiste Carla Kihlstedt wordt vaak vergeleken met Iva Bittova, Shahzad Ismailly is tegelijk drummer, bassist en gitarist en maakt het goeie weer aan de zijde van Marc Ribot, Tom Waitsen The Bonnie Prince Billy; drummer Matthias Bossi speelt bij Sleepy Time Gorilla Museum en The Norman Conquest zorgt ervoor dat het geluid impecable is. De groep heeft net een nieuwe cd uit Ragged Atlas. Prachtige songs, de meeste opgedragen aan muzikanten die op Frith een blijvende indruk hebben nagelaten. Zoals Tom Zé . De hele plaat straalt een Fred Frith uit zoals we hem lang niet aan het werk zagen. Wordt een concert om naar uit te kijken –want met die cast kan het echt niet misgaan

Ps. Daarnet nog een filmpje op youtube ontdekt waar Fred Frith en leden van Soft Machine Tubular Bells van Mike Oldfield vertolken. Grappig

Bewaar dit item (0)

Wire Magazine lovend over Elephant9 - Walk the Nile

Wire magazine schreef een heel lovende recensie over de nieuwste van Elephant9 – Walk the Nile.
De recensent steekt de loftrompet over de energie die het trio – bestaande uit leden van Supersilent, Shining en Humcrush – ontwikkelt. De groep is een soort bizarre mengeling tussen Thelonius Monk en Keith Emerson, doet denken aan de orgeltrio’s (zowel binnen rock als jazz) van de jaren 70, en aan het huidige Medeski Martin &Wood. Met hun recente cd – uitgegeven op het fameuze Rune Grammafon –bewijst het trio eens te meer koningen te zijn in het creëren van een origineel jazzrock geluid waarin de stuiterende orgelklanken van Supersilentfrontman Stale Storlokken de spil vormen.

Het volledige artikel in het engels:
Cripes! This fusion-loving Norwegian trio, led by Supersilent’s Stale Storlokken, just erased the last 30 years in a blur of drumsticks and wizard beards. Opening track: Nikolai Eilertsen’s bass, phased to quicksilver, lays down down the slippery hook, while Torstein Lofthus’s drums feint round him, shuffling the 16ths like a dexterous croupier. Finally the crowning glory, Storlokken’s ovedrdriven Hammond, stutters a few acid cords and howls into action with an angular bop-line half Thelonius Monk, half Keith Emerson. All of which may give some listeners cause of consternation.
Cast it aside! Elephant9’s jazz rock is bullshit free, shorn of fatty concept and mystic twaddle. It’s the anti-Hypnagogia, wide awake and hyper, wielding technique as energy-conduit without an ounce of braggartry.

Beluister de cd hier

Bewaar dit item (0)

Tom Wouters Flick Flack Bat op volle toeren

Tom Wouters is druk aan het repeteren met zijn nieuw kwintet. Peter Vandenberghe vervangt Piet Jorens op alles wat toetsen heeft. Heb gisteren een nummer gehoord en de band swingt als geen ander. Tom kan van die typische melodieën en arrangementen schrijven die blijven plakken. dat deed hij al bij Payday in March en nu doet hij dat opnieuw. De muzikanten die hij rondom zich schaarde kennen hem en weten hoe ze zijn muziek moeten vertolken. Er zit heel veel swung in de band. Verrassende ritmes en wendingen, schitterende thema’s .
Wordt een fijn concert woensdag

Bewaar dit item (0)

De wondere wereld van 60 stemvorken

Donderdag gaat in de domzaal de samenwerking tussen de Gentse componist Thomas Smetryns en de Britse elektronicamuzikante Kaffe Matthews in première. Beide muzikanten ontmoetten elkaar tijdens de uitvoering van een compositie van Thomas door het Hermes ensemble. Kaffe Matthews was één van de uitvoerders. Het klikte meteen tussen beide . Smetryns vertelde over zijn prachtige verzameling stemvorken, een veertigtal die hij in de loop van de jaren heeft verzameld. Kaffe was helemaal geïntrigeerd door de idee om met die stemvorken een concert te geven. Ondertussen sloeg ook zij aan het vergaren en heeft een collectie van ongeveer 20 stemvorken.

Thomas Smetryns trok een paar weken geleden naar London om de productie voor te bereiden. Ik had een gesprek met hem over het hoe en waarom van 60 stemvorken.

Thomas Smetryns: “ Met Kaffe heb ik in London vooral afgetoetst hoe we de stemvorken konden versterken en op welke manier het beste geluid ontstond. Kaffe doet dat aan de hand van pick ups van een elektrische gitaar, terwijl ik vooral met micro’s werk en op die manier een stereogeluid ontwikkel. De klanken die de stemvorken samen voortbrengen zijn zeer verrassend. Soms is er maar een klein toonverschil tussen de verschillende stemvorken, bijvoorbeeld 444hz tegenover 440hz waardoor de golven botsen en we een soort beat patroon konden ontwikkelen. Door de specifieke versterking worden die klanken fysiek voelbaar in de ruimte. De domzaal lijkt me een perfecte zaal om die ruimtelijkheid goed weer te geven.

In de vier dagen dat we samen hebben gemusiceerd en geëxperimenteerd hebben we verschillende stukken op poten gezet. Alhoewel alles geïmproviseerd is, vertrekken we toch van vooraf bepaalde structuren. Dat zorgt ervoor dat de muziek voldoende divers is. Verwacht je dus niet aan een zen- achtige minimalistische soundscape van een uur, maar eerder aan verschillende stukken muziek.
Ik denk in ieder geval dat het een heel mooi en verrassend concert wordt”

Kaffe gaf een verslag van haar bevindingen tijdens die vier dagen samenwerken met Thomas.

Thursday 25 March
I knew this guitar I picked up off the street 3 years ago would come in useful one day :–>flexible amplification play for tuning forks, especially with my old DoD volume pedal connected. I am deep in research land with a 13 piece set of chromatic tuning forks and 5 scientific C’s starting at 128Hz. Thomas Smetryns comes over from Ghent at the weekend for us to get The Prongs into action.

Monday 29th
Things have moved on apace. Thomas has a set of lathed A’s which has shifted their frequencies around 440Hz into 7 varieties so the beatings are getting fast, slow, fruity and surprisingly precise. The playing itself also requires precision. Battodo Fudokan training is again useful.

Bewaar dit item (0)

Han Bennink aan de zijde van Johnny Griffin

Drummer Han Bennink – nu een icoon van de Nederlandse jazz & impro scene was in zijn jonge jaren een fantastische bebopdrummer die aan de zijde van groten zoals Johnny Griffin zijn ding deed. Bejijk dit filmpje

Bewaar dit item (0)

De edele kunst van het tussen de plooien vallenl Belgisch topmuzikant Kris Defoort speelt na componeren van opera weer jazz met nieuw trio

(artikel over Kris Defoort in De Tijd)

‘Ik ben iemand die graag tussen twee plooien valt’, zegt pianist en componist Kris Defoort, die naam maakte in zowel de klassieke wereld en het hedendaagse muziektheater als op de jazzpodia. ‘Ik opereer in een soort niemandsland, met een soort bastaardtaal.’ Steeds meer mensen vallen voor die taal met een herkenbare, discipline-overschrijdende handdruk, die grenzen doet vervagen.

Defoorts tweede opera ‘House Of The Sleeping Beauties’ werd door het toonaangevende blad Opernwelt uitgeroepen tot beste nieuwe creatie van 2009 en de bijbehorende cd heeft de René Snepvangersprijs gekregen voor de beste Belgische opname. Maar wie dacht dat zo veel lauwerkransen betekenen dat Defoort zich vanaf nu alleen nog maar met opera gaat bezighouden, zit er ver naast. Vanaf vanavond trekt hij met een nieuw jazztrio op tournee. Om te improviseren, vers eigen materiaal te brengen én misschien zelfs wat literatuur te reciteren, want die vrije wisselwerking tussen stijlen en disciplines heeft hij nodig. ‘Jazz spelen voedt me en geeft me de mentale rust om me daarna weer 100 procent op iets anders te gooien.’

Zo is er in het najaar meteen al een nieuw project rond de dichter Joseph Brodsky. Het idee om iets te doen met de existentiële teksten van de Russische Nobelprijswinnaar lag al op tafel toen er samen met acteur Dirk Roofthooft en regisseur Guy Cassiers moest worden beslist over de vorige opera. Niemand heeft er achteraf spijt van gehad dat er toen voor gekozen werd om ‘House Of The Sleeping Beauties’ van de Japanse auteur Yasunari Kawabata te bewerken. Maar in het hoofd van Defoort en dat van Roofthooft bleef de naam Brodsky hangen.

Passie

En ja, er komt ook een nieuwe opera. Maar pas in 2013. Voor Bernard Foccroulle, de vroegere intendant van De Munt en nu directeur van het Festival van Aix-en-Provence. De eerste vergadering vond deze week al plaats. Nog deze week kreeg Defoort het aanbod om een eerste solopianoconcert te geven in Japan. En intussen blijft hij ook losse podiumontmoetingen inplannen met andere jazzmusici of met een danser-choreograaf zoals Salva Sanchis van Rosas. ‘Eigenlijk is dat een extreme tegenpool van mijn werk als componist. Als ik componeer, dan ben ik een echte operaman en stel ik me zeer zelfkritisch en veeleisend op. Dan word ik een controlefreak. Maar al improviserend kan ik dat allemaal loslaten.’

Het lijkt alsof Defoort op zijn vijftigste alles op een rijtje heeft, maar dat is niet altijd zo geweest. Hij komt van ver. ‘De moeilijkste periode heb ik doorgemaakt rond 1990, toen ik terugkwam uit New York. Om geld in het laatje te krijgen, ging ik overal spelen, tot in het kleinste café. Ook toen ik in Luik woonde, moest ik al met de hoed rondgaan om te overleven. Het was dan misschien geen zuivere artistieke expressie, die ervaring om voor alle lagen van de bevolking te spelen heeft me wel een voorsprong gegeven op muzikanten uit het klassieke milieu.’

Pas sinds Defoort in 1998 componist in residentie werd bij het muziektheaterhuis LOD, gaat het hem voor de wind, artistiek én financieel. Samen met het geld dat hij verdient door een dag compositie en vrije improvisatie te doceren aan het conservatorium in Brussel is zijn salaris bij LOD net voldoende om zijn geest vrij te houden. ‘Het heeft me jaren gekost om tot deze ideale situatie te komen. Ik hoef geen dingen meer te aanvaarden waar ik artistiek niet achter sta. Ik zal er nooit rijk van worden, maar daar lig ik niet wakker van. Dat alles wat ik doe uit mezelf komt, is me veel meer waard.’

In vergelijking met andere muzikanten is de carrière van Defoort vrij traag op gang gekomen. Hij lijkt zijn tijd te hebben genomen. Eerst studeerde hij blokfluit en oude muziek aan het Antwerpse conservatorium, vervolgens compositie en hedendaagse improvisatie aan het conservatorium van Luik, en daarna ging hij meerdere jaren in New York wonen om er samen te spelen met muzikanten uit verschillende culturen. ‘Zo bewust is dat niet gegaan. Alles is gegroeid uit passie. Op mijn zestiende heb ik zelfs nog rock gespeeld op elektrische gitaar, maar daarna wilde ik Benjamin Britten zijn, en dan raakte ik in de ban van de jazz, wat uiteindelijk mijn grootste passie is geworden. Maar het klopt dat ik graag de tijd neem om dingen te ontwikkelen. Ik leef eigenlijk in constante onthaasting. Dat komt omdat ik niet zozeer op een academische manier bezig ben, maar omdat ik probeer te beleven vanuit het doen.’

Creëren

Die onthaasting is haast een tweede natuur geworden. ‘Zeker het componeren van een opera is erg confronterend. Dan is het de kunst rustig te blijven. Ik kan redelijk goed om met deadlines, in die zin dat ik er mijn vaste rituelen niet voor oversla. Ook al heb ik nog maar twee dagen voor een première, ik zal er ’s ochtends mijn krant niet voor laten. Zelf als ik dringend een partituur moet binnenbrengen, dan nog zal ik een uur op de sofa gaan liggen en mijn roman verder lezen, om daarna veel geconcentreerder te kunnen werken. Als ik me emotioneel te veel laat meeslepen en te gestresseerd raak, bestaat de kans dat ik blokkeer. En dat wil ik vermijden.’

Nu het managementbureau Aubergine sinds een klein jaar een deel van Defoorts administratie heeft overgenomen, is die kans nog een stukje kleiner geworden: ‘Er zijn mensen die hun papieren in vijf minuten op orde hebben, maar ik zou er minstens twee uur mee bezig zijn, compleet gefrustreerd raken, en niets meer kunnen creëren. Dus doe ik alles om die ruimte in mijn hoofd vrij te houden om te kunnen blijven creëren.’

Dat Defoort op zijn vijftigste – na uitstappen via tal van jazzformaties, als muzikant en als bandleider, en composities, waaronder twee opera’s – nu ook stilaan op internationale schaal gewaardeerd wordt, streelt zijn ego. ‘Maar het zal me er niet toe brengen het succes op te zoeken. Ik blijf relativeren. Als mijn zoon me zegt dat hij tandpijn heeft, dan is dat voor mij veel belangrijker dan eender welke nominatie. Laat mij maar rustig mijn ding doen. Als ze mijn opera’s nu zouden hernemen in een andere regie, dan zou mij dat veel plezier doen, maar anderzijds zou ik toch misschien liever iets nieuws doen, begrijp je?’

‘Misschien zoek ik het toch een beetje op, dat tussen de plooien vallen. Ik zou me kunnen opwerken in de klassieke wereld door bijvoorbeeld een symfonie te maken. Maar ik ben bang dat men mij dan te veel zou vastpinnen als componist in het hedendaags klassieke vakje. Ik blijf het trouwens frappant vinden dat de gespecialiseerde operapers niet op de hoogte is van mijn leven als jazzmuzikant. En omgekeerd weet men in de jazzwereld niet dat ik opera’s gemaakt heb. Er is dus nog werk aan de winkel.’

Kris Defoort Trio met Kris Defoort op piano, Nicolas Thys op elektrische bas en Lander Gyselinck op drums: dinsdag 20 april in de Vooruit in Gent. www.krisdefoort.com

Tom Peeters

© Mediafin

Bewaar dit item (0)

schitterende bijdragen van onze bloggers

moet eerlijk bekennen dat jullie concertverslagen een belangrijke verrijking zijn voor de Vooruit-website. Het feit dat jullie verschillen van smaak en jullie meningen goed onderbouwen, jullie enthousiasme of ontgoocheling niet onder stoelen of banken steken, maakt jullie tot waardevolle redacteurs van deze site. En als programmator kan ik me niets beter toewensen.
Chapeau gasten!
wim

Bewaar dit item (0)

Rops Snare (josse de pauw- eric thielmemans) live in de KVS gezien

Josse De Pauw en live muziek is steeds magie. Weinig acteurs hebben muziek zo in hun lijf als ze spelen als Josse. Zelfs zonder begeleiding is Josse één en al muziek. Het verhaal van Josse is geïnspireerd door het fameuze Pornocrates – een werk van Felicien Rops, waarbij een geblinddoekte naakte vrouw met een varken aan de leiband wandelt. Josse vertelt over het varkensleven. Over het genot van zich in de modder te wentelen tot het lot van het slagersmes. Een sappige vertelling delicaat onderlijnt door de percussie van Eric Thielemans. De zalige trance van Josse’s versvertelling gaat door in de langgerekte roffel van Thielemans. Pure poëzie.

Bewaar dit item (0)

Flat Earth Society en John FISHER Z Watts SWINGEN!!!!!

daarnet een repetitie van Peter Vermeersch’ FES , met special guest John Watts (frontfiguur van Fisher Z) meegemaakt. Het klinkt stevig en tswingt goed. Peter heeft opnieuw pareltjes van composities geschreven en Watts voelt zich goed in zijn vel tussen de meute fessers (daarnet zat hij aan de zijde van wim willaert en daar is het altijd goed toeven). De samenwerking Fes-Watts gaat vrijdag in première. Wordt een memorabele avond.

Bewaar dit item (0)

jazz&sounds festival aangekondigd op Cobra

cobra zendt het interview uit waarop ik het festival toelicht. Als je zin hebt in een mix van gepraat en muziekfragmenten op neve dan luister je hier

Bewaar dit item (0)

overtuigende recensies over nieuw SHINING -BLACKJAZZ

lees hier wat cutting edge en goddeau schrijf t over de nieuwste van Shining – Blackjazz.

Bewaar dit item (0)

Louis Sclavis –Lost on the Way – gezien op het Europe Jazz festival Le Mans

Louis Sclavis is een ouwe getrouwe in Vooruit. Het is een muzikant die het verdient om keer op keer zijn nieuw project aan het publiek voor te stellen. Sclavis is iemand die steeds voluit gaat tijdens zijn concerten, nooit genoegen neemt met halfweg. En je moet toegeven, er zijn weinig muzikanten die een dergelijke toon ontwikkelen op de basklarinet. Dat, gepaard met zijn zin voor meesterlijke melodieën en zijn ingenieuze manier om zijn songs te arrangeren – maken van ieder concert een feest.
In al die jaren heeft Sclavis een manier van componeren en spelen ontwikkeld die herkenbaar is. Om toch steeds fris en boeiend voor de dag te komen , legt hij die herkenbare stijl in de handen van steeds andere, meestal jonge muzikanten. Ze komen vanuit alle hoeken van het jazzspectrum en soms ook daarbuiten. T zijn guitige muzikanten die met plezier hun tanden in Sclavis’ muziek zetten en er hun ding mee doen.
Zo ook op Lost on the Way – het laatste meesterwerk van Louis Sclavis op Ecm. De muziek heeft (zoals steeds) een lyrische ondertoon, die af en toe aan stukken wordt gereten door het soms rockende quintet. De plaat laat de dynamiek van de muziek duidelijk voelen. Live echter, spat het geheel volledig open. Tijdens het concert in Le Mans zat ik naast drummer Teun Verbruggen achteraan een bomvolle concertzaal. En toch gingen we allebei aan t swingen. Het plezier dat de muzikanten op podium hadden haalde het moeiteloos tot aan de achterste rijen . Het zijn vijf fenomenale instrumentalisten bij elkaar, met een briljante gitarist Maxime Delpierre. Genieten is de boodschap.

Met jazzlegende Fred Hersch als ‘aperitief ‘(met klarinettist Nico Gori als special guest) wordt dit een memorabele avond.

Bewaar dit item (0)

interview Fred Hersch in Kwadratuur

Hij werd in het verleden omschreven als “een pianist met de ziel van een poëet” (Joan Anderman in de Boston Globe), “een meester die alles op zijn manier speelt” (The New York Times) en als een pianist met “een bekoorlijke balans tussen techniek, inzicht en verbeelding” (Ed Hazell). Wie Fred Hersch ooit heeft horen spelen, live of op cd, weet dat deze typeringen niet overdreven zijn. Alhoewel hij al jaren bekend was bij en bewonderd werd door jazzinsiders en –musici, leerde een breder publiek Fred Hersch pas kennen toen zijn leerling Brad Mehldau internationaal doorbrak. Als het al mogelijk is om Hersch echt te leren kennen. Zijn muzikale carrière laat zich namelijk lezen als een reeks verwarrende knopen tussen solo- en ensemblewerk, standards en eigen composities en klassieke invloeden versus jazz. Deze verstrengeling maakt het moeilijk omeen rechtlijnig verhaal over de man te vertellen, maar daardoor is zijn muziek ook extra boeiend. En daar kan het publiek alleen maar winnaar bij zijn.
Fred Hersch werd geboren op 21 oktober 1955 in Cincinnati. Vanaf zijn vierde speelde hij klassieke muziek. In 1977 studeerde hij af aan het New England Conservatory en vertrok hij naar New York en begon een carrière die hem aan de zijde van artiesten als Stan Getz, Joe Henderson, Jane Ira Bloom, Art Farmer, Toots Thielemans, Gary Burton, Sam Jones en Charlie Haden zou brengen. Niet dat hij er in New England academisch op voorbereid was, want daar had hij uitsluitend een klassieke opleiding gevolgd. “Jazz heb ik nooit gestudeerd, alleen enkele lessen bij Jaki Byard in de jaren ‘70, dus ben ik als jazzpianist autodidact.” Toch was jazz voor Hersch geen bevlieging uit zijn adolescentie. Reeds als kind hield hij er van om te improviseren op de klassieke stukken die hij leerde spelen. Voor Hersch is het onderscheid tussen jazz en klassieke muziek dus van meet af aan geen uitgemaakte zaak.
Klassieke muziek zou trouwens in al zijn muzikale activiteiten een speciale rol blijven spelen, als pianist en als componist. Gevraagd naar klassieke pianisten die zijn manier van spelen hebben beïnvloed, haalt hij Martha Argerich, Artur Rubenstein, Vladimir Horowitz en Glenn Gould aan. Natuurlijk is er ook Sophia Rosoff bij wie hij sinds 1980 les volgt. Momenteel werkt Hersch zelf aan een piano handboek waarin hij Rosoffs benadering van pianospelen conceptueel en technisch wil overzetten naar jazz. Naast optredens met klassieke orkesten als het BBC Radio Orchestra in concerti van Mozart of eigen arrangementen voor jazztrio en kamerorkest was Hersch ook actief met strijkkwartetten of als begeleider van violiste Nadja Salerno-Sonnenberg en de sopranen Renée Fleming and Dawn Upshaw. Anno 2005 vormt hij met Christopher O’Riley een pianoduo voor het programma ‘Heard Fresh’ met eigen composities en werk van klassieke componisten als Samuel Barber en J.S. Bach.

3 + 2 is geen 5

Als jazzpianist is Hersch naar eigen zeggen beïnvloed door pianisten als Earl Himes, Paul Bley, Herbie Hancock, Ahmad Jamal, Tommy Flanagan, Duke Ellington of Thelonious Monk, maar even goed door saxofonisten Sonny Rollins, Ornette Coleman, Wayne Shorter en Joe Henderson, trompettisten Miles Davis en Chet Baker en bassist Charles Mingus. “Plus natuurlijk alle fantastische muzikanten met wie ik heb mogen samenspelen gedurende de afgelopen 30 jaar.”
Vanaf 1984 begint Hersch onder eigen naam opnames te maken als jazzpianist: meestal solo of in triobezetting. In die klassieke jazzformule werkte hij vaak samen met drummers Joey Baron en Jeff Hirshfield en bassisten Marc Johnson, Charlie Hayden en Michael Formanek. Vanaf 1992 kreeg het ensemble vaste vorm door de komst van bassist Drew Gress en drummer Tom Rainey. In deze bezetting werd in 1993 ‘Dancing In The Dark’ uitgebracht, wat Hersch een eerste Grammy-nominatie opleverde. Tien jaar later onderging het trio een gedaanteverwisseling toen Nasheet Waits vanaf ‘Live at the Village Vanguard’ de drumstoel van Rainey overnam. Een jaar later werd het trio met Gress en Rainey uitgebreid met twee blazers: trompettist Ralph Alessi en saxofonist Tony Malaby. Toch noemt Hersch deze band geen kwintet, maar wel het Trio 2. “Ik heb Trio 2 gebruikt om een subtiel onderscheid te maken tussen die groep en een echt kwintet. Voor mij heeft een “kwintet” de bijbetekenis van iets post-bop-achtigs, een aaneenrijging van solo’s. Aangezien in sommige stukken die we met het Trio 2 spelen de blazers alleen gebruikt worden als kleurelementen (ze soleren dus niet) blijft de nadruk op het Trio liggen.”
Tegenwoordig is Hersch nog steeds actief in de verschillende formules: solo, Trio en Trio 2. Veel problemen ervaart Hersch hier niet bij, zeker niet als pianist. “Op veel gebieden is dat als speler hetzelfde. Ik probeer steeds fris te spelen, de muzikanten de ruimte te geven om zich uit te drukken en mezelf uit te dagen met een breed repertoire. Wanneer ik solo speel – en daar heb ik de laatste 8 à 10 jaar bijna een specialiteit van gemaakt – moet ik natuurlijk mezelf blijven verrassen.”

Motown

Een opmerkelijke aanwezige op de cd die het Fred Hersch Trio + 2 opnam is de Beatles- compositie ‘And I Love Her’. Hoewel zijn interesse voor populaire muziek van jongs af aan gevoed werd door albums met Broadway-muziek en zijn grootmoeders verzameling bladmuziek, is de pianist Hersch nooit de man geweest om in zijn professionele carrière veel popmuziek te spelen. Nochtans is dat ooit anders geweest. “Voor ik op m’n 17de echte jazz hoorde, luisterde ik naar popmuziek (Joni Mitchell, James Taylor, alle Motown-artiesten, Simon & Garfunkel, The Beatles enz.) en Amerikaanse musicals van Rodgers and Hammerstein, Frank Loesser, Lerner & Loewe enz. Die songs speelde ik dan op het gehoor na. De stap naar de jazz was van daaruit niet zo groot, ik had immers een sterke muziektheoretische achtergrond.”
Waar zijn leerling Brad Mahldau vlot Paul Simon, The Beatles, Nick Drake en vooral Radiohead in zijn repertoire opneemt, doet Hersch dat eerder uitzonderlijk en vaak in aangepaste vorm. Zo vindt Hersch de Beatles-compositie ‘For No One’ melodisch diepgaand, maar is hun opname hem te luchtig. Door de song te vertragen en te spelen als de klassieke jazzballad ‘Body & Soul’ komt het nummer voor hem beter tot zijn recht. Idem voor ‘And I Love Her’, waar Hersch opteert voor enkele metrische veranderingen om de melodie beter uit de verf te laten komen.
Hedendaagse popmuziek zal niet snel op Hersch’ repertoire verschijnen: “Tegenwoordig hoor ik niet veel popmuziek die ik zou willen spelen of bewerken. Ik heb altijd een zwak gehad voor teksten en gesofisticeerde songs, maar nu wordt popmuziek meer gestuurd door productie en beelden dan door sterke muziek of teksten.” Ook in de rangen van de elektronische jazz, nu-jazz of andere jazzachtigen zal de Amerikaan niet vlug opduiken. “Ik heb wat van die elektronische/akoestische muziek gehoord en sommige dingen vind ik wel genietbaar, maar momenteel is het gebruik van elektronica voor mij niet aan de orde. Ik heb ook geen nood aan andere keyboards in mijn eigen muziek. Ik ben altijd een pianist geweest. Hoewel ik wat met synthesizers bezig ben geweest in je jaren ‘80 ben ik nog steeds gefascineerd door de kleuren die een piano te bieden heeft. En daarbij: ik ben jaren bezig geweest met het ontwikkelen van wat ik aanvoel als een heel persoonlijk pianogeluid.”

Collega’s als springplank

In de jaren ‘90 maakte Hersch vooral naam als songbookpianist met cd’s die integraal aan het oeuvre van één componist gewijd zijn. ‘I Never Told You: Fred Hersch Plays Johnny Mandel’ uit 1995 was goed voor een tweede Grammy nominatie. Nog datzelfde jaar verscheen ‘Passion Flower: Fred Hersch plays Billy Strayhorn’ waarop Hersch te horen is in verschillende gedaantes: solo, in trio en met strijkers. De opvolgers ‘Fred Hersch Plays Rodgers and Hammerstein’ uit 1996 en ‘Thelonious: Fred Hersch Plays Monk’ zijn dan weer solo-cd’s.
Wie Hersch echter reduceert tot een (briljant) interpretator van andermans werk ziet slechts één facet van zijn output als muzikant. Hersch heeft namelijk ook een carrière als componist die gedeeltelijk parallel loopt met zijn bezigheden als pianist. Op veel van zijn solo- en ensemble-cd’s zijn composities van zijn hand te vinden. In tegenstelling tot zijn visie op pianospelen – waarbij hij geen verschil ervaart tussen solo of in groep optreden – maakt het voor Hersch vaak wel uit voor welke bezetting een stuk bedoeld wordt. “Soms schrijf ik iets specifiek voor het trio, soms iets voor mezelf solo en soms componeer ik iets om achteraf uit te zoeken wat er mee mogelijk is. Zo heb ik onlangs nog wat nieuw materiaal geschreven voor de optredens van het Trio in de Village Vanguard in juli. Een nummer dat echt specifiek voor het Trio 2 geschreven werd, is ‘Miss B.’, opgedragen aan mijn partners geliefde (maar nu overleden) Rottweiler. Dat stuk speel ik alleen met het Trio 2, maar in het Trio 2-repertoire zit ook muziek die ik eerder geschreven had en die gewoon bewerkt werd. Het Trio en het Trio 2 hebben dus gedeeltelijk hetzelfde programma, maar er zijn ook stukken die ik alleen met één van de twee ensembles speel.” Dit is mogelijk een van de reden waarom met het Trio en het Trio 2 tegenwoordig slechts zelden gerepeteerd wordt. “Zowel met het Trio als met het Trio 2 oefenen we alleen als er veel nieuw materiaal te studeren is. We kennen de muziek ondertussen en iedereen is ook zo druk bezig!”
De bezetting waarin Hersch de muziek zal uitvoeren, heeft dus soms invloed op de compositie. Soms gaat hij hier echter nog verder in. “Wat ik ook graag doe is stukken opdragen aan muzikanten die ik bewonder of met wie ik heb samengespeeld. Ik gebruik deze muzikanten dan als springplank, ik probeer iets van hen in de muziek te leggen. Op de cd van het Trio 2 staan er zo nummers voor bijvoorbeeld Bill Frisell, Nasheet Waits, Kenny Wheeler en Lee Konitz. Ik heb er trouwens net nog eentje geschreven voor Billy Hart.”
Hersch’ composities dienen niet alleen als vehikel voor zijn eigen activiteiten als pianist. De harmonische en melodische kwaliteiten ervan spreken ook anderen aan en bekende jazzmuzikanten als Toots Thielemans, Art Farmer en Eddie Daniels namen werk van hem op. In 2003 ontving Hersch een Guggenheim Memorial Fellowship voor compositie, wat er op neerkwam dat hij een geldsom kreeg om meer tijd te kunnen vrijmaken voor het schrijven van muziek. Dankzij deze steun kon hij in 2003 werken aan ‘Leaves of Grass’, een cyclus gecomponeerd op gedichten van Walt Whitman voor een octet bestaande uit trompet, trombone, rietblazers, cello, drum, piano en twee vocalisten. Dat de muziek gecomponeerd werd met Kurt Elling en Norma Winstone als modellen voor de zangpartijen – deze laatste is op de cd vervangen door Kate McGarry, maar zong de rol wel bij de uitvoering in deSingel in Antwerpen – laat zien dat Hersch ook in grotere bezettingen heel individueel componeert. Hoewel hij tevreden was met het resultaat van ‘Leaves of Grass’ gaat Hersch zich niet meteen toeleggen op dergelijke projecten. “De praktische realiseerbaarheid van een groter ensemble is een serieus probleem, dus beperk ik me in mijn jazzcomposities voorlopig tot het solo-, Trio- Trio 2 stukken.”

Goed gevulde agenda

Net als Hersch niet uitsluitend jazzpianist is, begeeft hij zich ook als componist op andere terreinen, al dan niet in de schemerzones van de jazz. Als klassieke componisten die hem beïnvloed hebben, vermeldt Hersch Bach, Ravel, Ligeti, Scriabin, Brahms, Stravinsky en Chopin en in het verleden kreeg hij reeds compositieopdrachten van onder andere het Gilmore Keyboard Festival, The Gramercy Trio, Opus 21 Ensemble en het Columbia University’s Miller Theatre. In 1999 voorzag hij de dansvoorstelling ‘Out Someplace’ van muziek. Momenteel worden twee werken van hem uitgegeven door de klassieke uitgeverij C.F. Peters: ‘24 Variations on a Bach Chorale’ – een 25-minuten durend solopianowerk gebaseerd op een koraal uit de ‘Matthäus-Passion’ – en ‘Three Character Studies’. Deze pianostudies laten weer zien dat Hersch niet de man is om zich uitsluitend op één stijl te richten. De eerste, ‘Nocturne’ voor de linkerhand, de tweede is ‘Spinning Song’ en de derde is de ‘Study in Thirds and Sixths’ in chorinho-stijl, een Braziliaanse tango die verwant is aan de ragtime.
Met een actieradius die zich uitstrekt van spelen en componeren, van solo over trio, naar grotere ensembles en zowel klassiek als jazz overspant, zit de agenda van Fred Hersch overvol. Dat is voor eind juli 2005 niet anders, wanneer Hersch even opsomt waar hij dan mee bezig is: “Ik ga beginnen aan een avondvullende liedcyclus ‘Snapshots’ met de dichter Mary Jo Salter waarvan alle songs over fotografie zullen gaan. De bezetting zal bestaan uit zes vocalisten (drie mannen en drie vrouwen) en een 12-koppig ensemble. De première zou plaats moeten hebben in maart 2007. Ik ben ook mijn kamermuziek en klassieke stukken aan het klaarmaken voor publicatie door Peters en daarnaast ben ik volop bezig met het voorbereiden van en het schrijven van nieuwe stukken voor een solorecital in de Zankel Hall van Carnegie Hall in het kader van mijn 50ste verjaardag.”

Mijlpaal

In 2001 plaatste Fred Hersch definitief zijn voetafdruk in de jazzgeschiedenis toen hij van het label Nonesuch de kans kreeg om het project ‘Songs Without Words’ te realiseren. Dit album bestaat uit drie cd’s die mooi samenvatten waar Hersch muzikaal voor staat. Niet alleen komt hij zowel solo als in ensemble naar voren, ook de tracklist van de cd-box draagt Hersch’ stempel. Het eerste schijfje is gevuld met zijn eigen composities (waaronder de suite die haar naam gaf aan de heel box). Het tweede bevat songs van Hersch’ favoriete jazzcomponisten zoals Thelonious Monk, Charles Mingus, Duke Ellington, Wayne Shorter en enkele minder bekende namen als Kenny Wheeler en Russ Freeman. Met de laatste cd laat Hersch zich dan weer even kennen als songbookspecialst, wanneer hij die helemaal vult met stukken van Cole Porter. De Parijse Académie du Jazz betitelde de box als de beste cd van het jaar 2001.
Het is op z’n minst opmerkelijk te noemen dat Hersch na deze geweldige mogelijkheid Nonesuch verliet – het label waarvan hij zegt dat het het beste artiestenrooster uit de hele muziekbusiness had – en naar het Palmetto label trok. “Ik koester mijn jaren bij Nonsuch/Warner en ‘Songs Without Words’ was een ongelooflijke kans om een statement te maken, maar de overgang naar Palmetto gebeurde heel natuurlijk. Ik wilde het Trio laten opnemen in de Village Vanguard en benaderde Nonesuch, maar die konden dat toen echt niet doen. Dus deed ik die ene live cd voor Palmetto. De cd had succes en Palmetto wilde mij vastleggen. Ik ben toen teruggegaan naar Nonesuch en daar vonden ze het een goed idee, ook al omdat ze mijn releasetempo zouden moeten drukken als ik bij hen bleef. Ik ben nu heel tevreden bij Palmetto en kon al ‘Live at the Village Vanguard’, ‘Fred Hersch Trio + 2’ en ‘Leaves of Grass’ (wat een heel groot project was voor een onafhankelijk label) uitbrengen. Mijn volgende cd is weer een soloplaat, opgenomen in het Bimhuis (‘Live in Amsterdam’) en zal uitkomen in februari 2006. Het leuke aan mijn relatie met Palmetto is dat ik hoofdzakelijk eigen muziek kan opnemen en dat ik één van hun belangrijkste artiesten ben. Bovendien zien ze mijn releaseschema van een project per jaar zitten.”

HIV

Tenzij een artiest Diana Krall of Jamie Cullum heet, is jazz niet meteen de aangewezen manier om de grote pers te halen. Dat veranderde voor Fred Hersch heel even toen media als Newsweek, CNN en CBS Sunday Morning berichtten over zijn benefietconcerten ten voordele van Classical Action: Performing Arts Against AIDS en Broadway Cares – Equity Fights AIDS. Hersch betrokkenheid bij de aids-problematiek was heel persoonlijk van aard, want toen hij in de eerste helft van de jaren ‘90 openlijk naar buiten trad met zijn homofiele geaardheid, maakte hij ook bekend dat hij drager was van het hiv-virus.
Tien jaar later is Hersch’ gezondheid beter dan toen en is hij er met diverse benefiets in geslaagd heel wat inkomsten te genereren voor voor organisaties die zich bezig houden met de aids-problematiek. Hersch’ eerste benefietalbum ‘Last Night When we Were Young: The Ballad Album’ uit 1994 bracht reeds meer dan $125 000 op. Samen met het drie jaar later verschenen ‘Fred Hersch & Friends: The Duo Album’ – waarop Hersch duetten speelt met ondermeer Diana Krall, Joe Lovano, Tommy Flanagan Krall, Lee Konitz en Kenny Barron – geeft de teller $250 000 aan. Dit bedrag is nog zonder de opbrengsten van ‘The Richard Rodgers Centennial Jazz Piano Album’ uit 2002 en ‘Two Hands, Ten Voices’ van een jaar later. Ook op deze cd’s weet Hersch zich gesteund door een schare collega’s. Voor het eerste album verleenden onder andere pianisten als Marian McPartland, George Shearing en alweer Kenny Barron hun medewerking door telkens twee nummers van Richard Rodgers te leveren, ter ere van diens honderdste verjaardag. De laatste cd bracht Fred Hersch samen met zangeressen als Norma Winstone, Kate McGarry, Ann Hampton Callaway, Jane Monheit, Janis Siegel en Luciana Souza.
Het vrij spreken over zijn seksuele geaardheid en zijn hiv-besmetting heeft voor Hersch een heel duidelijke functie. “Ik ben heel open over mijn homoseksualiteit en het feit dat ik het hiv-virus heb, omdat ik hoop dat het uiteindelijk geen onderwerp meer zal zijn. Mijn seksuele geaardheid bepaalt mede wie ik ben, maar ik speel geen homomuziek of homojazz. Dat bestaat gewoon niet. Dan zouden we over heel wat artiesten kunnen spreken, van Billy Strayhorn tot Cecil Taylor. Trouwens, in de pop- en rockwereld zijn er heel wat prominente figuren die met hun homofiele geaardheid naar buiten komen, denk maar aan k d lang, Melissa Etheridge, Indigo Girls of Rufus Wainwright.” Dat Hersch heel eerlijk, maar zonder dramatiek over zijn persoonlijke situatie spreekt neemt niet weg dat hij voor verschillende muzikanten een referentiepunt geworden is, al was het maar omwille van de vragen die hij via e-mail van andere homofiele of met het hiv-virus besmette jazzmuzikanten toegestuurd krijgt.
Bovendien is Hersch er zich goed van bewust dat hij ook bepaalde concerten mag spelen, juist omdat hij een homofiele pianist is, zoals hij ook vier keer bekroond werd met een Gay and Lesbian American Music Award (GLAMA). Hersch ziet ook het gevaar van dergelijke prijzen, namelijk dat ze het niet relevante onderscheid tussen homofiele en heterofiele muzikanten bevestigen, “maar”, zegt Hersch “ik heb die GLAMA-awards – die nu niet meer bestaan – aanvaard omwille van mijn muziek. Trouwens, ik hoop ook dat er ook ooit een einde komt aan het hele “Women in Jazz” onderscheid. Ik denk dat de bedoeling van de GLAMA-awards was om homofiele artiesten die moeten knokken met hun cd’s in eigen beheer of op kleine onafhankelijke labels wat meer zichtbaarheid te geven.”

Dat Hersch zijn seksuele geaardheid openlijk bespreekbaar maakt zonder veel gedoe er omheen is overigens een verstandige keuze. Wie bij Fred Hersch meteen zou denken aan een homofiele jazzpianist zou toch wel focussen op iets wat eigenlijk weinig relevant is bij een muzikant die al meer dan 20 albums opnam als leider, een 15-tal als co-leider, er op meer dan 80 te gast was en die op regelmatige basis uitgenodigd wordt in één van de meest legendarisch jazzclubs van New York: de Village Vanguard. Zijn prestaties en zijn discografie zeggen immers oneindig veel meer dan eender welk smeuïg verhaaltje. Wie echt wil weten waar Fred Hersch voor staat, heeft een hele reeks cd’s in te halen.

Koen Van Meel

Bewaar dit item (0)

virtuoze én aangrijpende jazz

De virtuositeit van deze twee muzikanten grenst aan het ongelooflijke. Ik zag ze aan het werk op het Banlieues Bleues festival in Parijs een paar jaar terug. Het bijzondere is dat hun technisch kunnen en de vingervlugheid van beide geen kunstgreep is, maar gewoon het verlengde van waar ze met hun muziek naar toe willen. Hun Indische roots zitten daar zeker voor iets tussen. Het is behoorlijk complexe muziek – vormt dit geen barrière, maar staat ze in het tegendeel garant voor een potje dynamische jazz. Grappig hoe beide muzikanten soms in een soort raga stijl met elkaar communiceren. Je moet eens kijken en luisteren naar het you tube filmpje bij de aankondiging van het concert op deze site. Is exemplarisch voor hun manier van spelen. De cd Raw Materials werd verkozen tot beste jazz cd door de Village Voice. Beide muzikanten werden al overladen met prijzen en eervolle vermeldingen en prijken meestal bovenaan de polls in jazz magazines. Een aanrader voor al diegenen die van stevig gestructureerde en spitse jazz houden

Bewaar dit item (0)

Mostly Other People Do The Killing – mind blowing jazz

Ik zag MOPDTK aan het werk op het Moers festival – een gereputeerd international jazz festival met een zeer degelijke programmering. Ik kende de eerste cd van de band en wist dat ze bekend stonden voor een partijtje mind blowing jazz. De 4 muzikanten zijn heel virtuoos. Hun opdracht: laten horen dat jazz goeie muziek is en niet vervelend, meer zelfs – jazz is fun. Dat motto werd op de scene meer dan bewaardheid. Stevige composities- de meeste van de hand van contrabassist Moppa Elliott uitgevoerd met zoveel branie en vakmanschap dat ze je echt wegblazen. Er is een glansrol weggelegd voor Peter Evans –de trompettist die algemeen aanzien wordt als het grote nieuwe licht als het op zijn instrument aankomt. In alle polls wordt hij naar voor geschoven al dé trompettist van het nieuwe decennium. In ieder geval het talrijke publiek in Moers ging plat voor de band. De groep moest tot twee keer toe terug het podium op.

MOPDTK heeft net een nieuwe cd uit ‘Forty Fort’. Zoals de vorige platen van de groep, wordt ook deze regelrecht de hemel in geprezen. In Kwadratuur schreef Koen Van Meel een laaiende recensie (4 sterren1/2) die hij treffend afsluit met: ‘MOPDtK leeft, bruist en trapt ongegeneerd om zich heen. ‘Forty Fort’ is een energiestoot, het soort album dat, als het ooit verkrijgbaar is in blikjes, Redbull aan de rand van het faillissement zal brengen.’ (lees hier de volgende tekst – ). Je kan op de site ook een paar nummers van Forty Fort beluisteren.

Als je zin hebt in een goeie boast energie en vooral goeie muziek –dan is de balzaal op donderdag jouw place to be!

Bewaar dit item (0)

Dans Les Arbres - magische muziek

In 2008 bracht ECM (het notoire label dat wereldberoemd werd door de release van Keith Jarrets Köln Concierto) Dans Les Arbres uit. Een opmerkelijke cd die hoog schoorde bij muziekjournalisten. Een heel bijzondere plaat, vooral door de intense manier waarop de 4 muzikanten samenspelen – 3 Noren ( Christian Wallumrod-piano; Ingar Zach-percussie; Ivar Grydeland –gitaar, banjo)en 1 Fransman (Xavier Charles- clarinet). De muziek is onmiskenbaar noorders. Je hoort de weidsheid en ruwheid van de Scandinavische landschappen. De geprepareerde piano van Christian Wallumrod –in eigen land een fel bewierookte muzikant, klinkt nu eens als een gamelan dan weer fragiel melodisch. Sferische bijwijlen contemplatieve muziek.

The Wire magazine over Dans Les Arbres (vrij vertaald)

‘een eerste luisterbeurt doet besluiten dat deze cd thuishoort in de categorie ‘unclassified’. Na een tweede keer luisteren wordt het overduidelijk dat dit een uitzonderlijk en indringend meesterwerk is. Twee elementen zijn bepalend voor de stijl – de akoestische klanktapijten die klinken alsof het elektronische muziek is, en de affiniteiten die het werk heeft met de hedendaags gecomponeerde muziek.
Er komt geen einde aan het genot bij het beluisteren van deze magische plaat. De muziek klinkt heel intuïtief en de muzikanten hebben blijkbaar de gave om een goeie verhouding te vinden tussen klank en structuur. Dans les arbes moet een van de beste ECM releases zijn wat improvisatiemuziek betreft – en waarschijnlijk –één van de beste release van de laatste jaren tout court.’

Het concert gaat door op de scene van de theaterzaal – we doen er alles aan om de muziek ook scenisch te laten klinken en ervoor te zorgen dat je je helemaal kan onderdompelen in de klankenwereld van Dans Les Arbres.

Bewaar dit item (0)

de wonderlijke muziek van Michael Moore in Fragile

Michael Moore is een van de meest fantastische en integere muzikanten die je kan ontmoeten. Van Moore zal je nooit een half concert horen. Hij gaat er altijd voluit tegenaan. Zowel op sax als klarinet, maar vooral op dat laatste instrument, heeft hij een mooie toon. In zijn manier van spelen en componeren hanteert hij een lyrische stijl zonder ooit zeemzoet te zijn. Het kwartet dat Fragile brengt is zonder meer uitstekend. Op percussie zijn bloedbroeder Michael Vatcher, een zeer inventieve drummer met een unieke manier van spelen. Pianist Harmen Fraanje heeft ook een heel eigen geluid en is één van de meest opgemerkte en meest gevraagde pianisten van de laatste jaren. Ook Clemens van der Feen is een fenomeen op zijn instrument , de contrabas. Samen zijn ze de perfecte band om de fijne composities van Moore in de juiste toon te zetten. Zoet én keihard.

Mixtuur besteedde donderdagavond een special aan Michael Moore. Aan de hand van prachtige opnames een mooi overzicht van de wereld van Michael Moore. Je kan het programma hier herbeluisteren

Bewaar dit item (0)

kjell, dank voor je reactie. ik begrijp het dierentuin-gevoel. Voor ons heeft het iets van een poppenkast. Ik maak me als programmeur ook steeds een aantal bedenkingen alvorens ik zo een concert programmeer. De belangrijkste voorwaarde voor mij is – behoort dit tot een bestaande, levende concertcultuur -maw wordt dit concert ook bij hen gebracht en is dit niet een ritueel dat uit de context wordt gerukt (zoals zingende Tibetaanse monniken, of bepaalde Afrikaanse rites die worden geëxporteerd). De traditionele Lisu, Naxi en Yi zangers zijn artiesten – ook in China – en treden ook voor de plaatselijke bevolking heel vaak op in klederdracht (niet altijd). Dus voor hen is het geen geforceerde truuk. Zij waren heel fier dat ze in Vooruit stonden, want zij behoren tot de besten in hun vak. Deze zangers hebben trouwens tijdens het festival workshops geven aan westerse zangers die geïnteresseerd zijn in hun zangtechnieken. Dus wereldvreemd zijn ze zeker niet.
Aan ons om ons in hun leefwereld te verplaatsen zonder dat het voyeurisme wordt (maar dat geldt voor veel niet-westerse kunst waar we niet altijd de sleutels in handen hebben om ze makkelijk te ontleden).

Fijn dat je genoten hebt van Gong Linna en Wu Fei.

groet – wim

Bewaar dit item (0)

Wu Na overtuigend tijdens live concert

Wu Na trad dit weekend op als lid van het ensemble Liu Suola – befaamde Chinese vocaliste. Suola stelde Wu Na voor als een van de jongste muzikanten van het ensemble en als een groot talent. Ze liet tijdens het concert Wu Na gretig soleren op de Guqin (een tafelharp die bespeeld wordt als een slideguitar-spreek uit als gutsjin). Wu Na nam één song integraal voor haar rekening. Ze speelde Flowing Water –een oude compositie speciaal voor het instrument geschreven (hierbij een vertolking van de legendarische guqin speler Gong Yi . )

Wu Na gaf een prachtige vertolking van het nummer. De Guqin wordt inderdaad als een slide guitar bespeeld en klinkt gelijkaardig, maar rijker . Het instrument heeft een mooie en melancholische sound en een breed klankenspectrum. Er wordt ook vaak met boventonen getoverd.
Na het concert vertelde Wu Na dat ze uitkijkt om opnieuw met Esther Venrooy aan de slag te gaan. Ze wil een gevarieerde set spelen –samen met Esther, maar ook solo en in duo met Yan Jun. Belooft in ieder geval om een spannende avond te worden.

Bewaar dit item (0)

The Black Napkins overdonderen op het Moers Festival

Ik zag The Black Napkins live op het Moers jazz festival. Het drietal jonge muzikanten stond op het podium van één van de meeste prestigieuze (en boeiende) festivals in Europa. Ze stonden daar voor een publiek van meer dan 3000 mensen. Ik kreeg het benauwd toen ik hen zag. Ofwel verborgen ze het goed, maar hen leek het niet te deren. Geen uiterlijk vertoon om hun weinige ervaring met dergelijke grote podia te verdoezelen. Nee – gewoon gaan zitten en spelen. Ook geen concessies in wat ze speelden . Niet kiezen voor rechttoe rechtaan omdat het in een grote tent is en je het publiek moet overdonderen. Ze speelden soms heel intiem, een zoektocht naar klanken en structuren. Ze musiceerden met heel veel overtuiging. En de muziek sloeg in als een bom. De zaal ging overstag voor The Black Napkins. Terecht.

Het is een band die haar eigen stek heeft. Geen virtuoze muziek maar intens samenspel. De gitaar klinkt soms wat Friselliaans – spaarzame akkoorden die even nazinderen. De trompet van Sanne van Hek (ook bij Pitié aan de slag) gaat op zoek naar kleine melodieën en spint daar improvisaties rond. Gerri Jäger-de drummer – houd het drietal mooi samen. Geen stevige beats, maar een zeer muzikale ritmische omkadering. Fijn trio. En zalig dat drie jonge muzikanten met dergelijke frisse muziek voor de dag komen. De eerste cd is net uit op Rat Records en daarom staat de groep woensdag in de balzaal op het Rat Event.

Het concert begint met een mokerslag van Knalpot. Heb ze nog niet live gezien, maar wat ik hoor en op you tube zie –doet me verlangen naar meer.

Bewaar dit item (0)

het Noorden is ook altijd maar het Noorden

Dank voor je reactie. Fijn dat je de moeite neemt om je over dit concert uit te spreken.

Jammer dat je je gading niet vond in Trio M. Ik kan niet discussiëren over smaken, maar Myra en samen met haar Mark Dresser en Matt Wilson zijn muzikanten die elkaar graag het vuur aan de schenen leggen (zonder echt het Noorden te verliezen – als je dat aan hen zou laten). Daarom is deze muziek ook zo boeiend (en jazz en impro in hun geheel). Je kan makkelijk plotse wendingen maken en muzikanten uit hun evenwicht brengen. Aan hen het metier om met die omstandigheid iets te doen. De muzikanten die afgelopen woensdag op het podium stonden wisten daar aardig weg mee. De guitigheid en het plezier waarmee gemusiceerd werd, werkte wat mij betreft eerder aanstekelijk dan frustrerend.

Toen ik tijdens de pauze in de loge was, waren ze enthusiast over de manier waarop ze nummers tijdens de set anders dan voorheen hadden aangepakt en wisten ze dat ze soms flirtten met het evenwicht binnen het trio. Maar nogmaals – dat maakt deze muziek zo mooi en spannend. Melford is altijd al iemand geweest die gezocht heeft naar grillige paden – nieuwe samenwerkingen, steeds andere muzikanten op het podium (en niet de minste). om die reden heeft ze met Vooruit al een traject van bijna 20 jaar afgelegd. Niet alle concerten waren even grandioos – maar er was altijd iets dat bleef kleven en je nieuwgierig maakte naar haar volgende stap.

En die drummer – Matt Wilson – is voor mij een fenomeen. T is misschien een gek – maar dan een bijzonder muzikale en inventieve gek. Het soort ‘gestoordheid’ waarmee hij de drums hanteert mag voor mij wel meer op een podium.

Bewaar dit item (0)

Kwadratuur over Myra Melford-Trio M

Er bij staan en er naar kijken, dat is de rol van de luisteraar van ’Big Picture’. Het sprekend gemak waarmee Myra Melford, Mark Dresser en Matt Wilson op dit album van de ene situatie in de andere duikelen is haast spreekwoordelijk te noemen. De composities op ‘Big Picture’ knipogen naar zuiderse weemoed, latin, blues en gospel zonder echt in deze stijlen “vast” te zitten, maar toch is het de overvloedig uitgespeelde improvisatie die het trio in heel extreme, maar naadloos op elkaar aansluitende gedaanten laat horen. De drie woekeren met hun muzikale bagage, waarbij de luisteraar speelbal wordt van het zich duidelijk amuserende trio. Die luisteraar wordt heen en weer geschoven tussen energiek naar zweverig, zangerig en abstract, harmonisch loepzuiver en wrang dissonant.

Knarsend dissonant wordt het echter nooit. Het Trio M vermijdt bruuskeren:souplesse en beheersing zijn hier de codewoorden. De grote gevaren en revoluties spelen zich eerder onderhuids af: wegvallende metra, tempowisselingen, de asymmetrische maatsoort van de balladblues ‘Modern Pine’ of spelen in vrij verband waarbij de luisteraar tussen de drie in hangt en zelf maar moet uitmaken wie nu de lead speelt. Aan een afgebakende rolverdeling hebben de drie immers het lak. Myra Melford is geregeld zuiver melodisch te horen, waardoor ze harmonische vrijheid en ruimte laat voor de bas. Zo blijft de muziek transparant en kan Wilson zich concentreren op de fijnere ritmiek. De onderlinge verwevenheid valt op in ‘Secrets to Tell You’ waar de muziek zich vrij beweegt in de auditieve ruimte. De brede, zangerige Dresser, de dwarrelende Melford en de fraai ritselende Wilson zijn hier drie facetten van één en dezelfde muzikale persoonlijkheid.

Hoe vlot de veranderingen gaan, is te horen in ‘For Bradford’ waar Melford in een trek door van zuivere melodieën via dissonante akkoorden doorschuift naar hoog wriemelende lijnen. Het collectieve spel komt verbluffend tot uiting in ‘Naive Art’, waar een vrij zwevend thema plots openbreekt in gospelakkoorden die geleidelijk aan desintegreren tot een abstracter geluid. Op het einde schudden de drie nog even een versnelling uit hun mouw, alsof ze plots ontdekten dat ze nog een minuutje over hadden: het gemak waarmee het allemaal gebeurt, moet stuitend zijn voor collega’s.

Nog erger wordt het voor de concurrentie in de meer dan 13 minuten durende titeltrack waar alle registers opengegooid worden. Melfords melodieën ratelen hypernerveus alsof ze door iets onzichtbaar wordt opgejaagd, de piepende bas van Dresser manoeuvreert de muziek in het rustiger, feeërieker vaarwater, waarna het trio terecht komt in een trager deel waarvan het metrum niet uitgesproken wordt, maar latent aanwezig is. De volgende halte is een polyfone passage tussen bas en piano die klinkt als een geïmproviseerde basso-continuobegeleiding uit de barok, waarbij de cimbalen van Wilson refereren aan de Chinese opera.

De enige tegenvaller in dit prachtalbum is het afsluitende ‘FreeKonomics’, een compositie die integraal draait op een roterende melodie, die in verschillende ritmische gedaanten te horen is. Coherent is het wel, maar de vanzelfsprekendheid en vrijheid in het samenspel komen hier minder uit de verf en net dat is een terrein waarop het Trio M moeilijk te kloppen is.
Koen Van Meel

Bewaar dit item (0)

Marc Ribot - Ceramic Dogs of Party Intellectuals?

Ribot was gelukkig toen ik hem een paar jaar geleden sprak na een van de eerste concerten van Ceramic Dog op Europese bodem – in het Hongaarse Gyor tijdens het Mediawave festival. “Eindelijk heb ik de band bij elkaar met het geluid waarnaar ik al altijd op zoek was.”
Het duurde even voor Ribot drummer Ches Smith en bassist Shahzad Ismaily (maar in andere bands ook gitarist en drummer en een goeie producer) op het spoor kwam. Beiden hadden zich in verschillende formaties in de kijker gespeeld en Ribot had ze afzonderlijk al ontmoet in improprojecten. Ze spelen met dezelfde rauwheid en vinnigheid als de meester.

Grappig was toen ik hem in Gyor aanprak hij nog twijfelde over de naam van de band van zijn leven. Zou hij de groep Ceramic Dog of Party Intellectuals heten? Het werd Ceramic Dog en de eerste cd heet Party Intellectuals.

Hun concert in Vooruit twee jaar geleden sloeg gensters van bij de aanvang. Het trio zette de Balzaal volledig onder stoom. Er werd heel stevig, maar ook heel alert gemusiceerd. De nummers staan als een huis en doordat de muzikanten hier en daar hun gang kunnen gaan, blijft de muziek fris en spannend. De set was, zoals de cd, heel gevarieerd, gaande van nummers die rocken (met een knipoog naar de jaren zeventig) over ingetogen ballad-achtige songs en nummers met Latino invloeden.
Benieuwd naar het nieuwe materiaal dat nu op hun playlist zal staan en naar de rol die violiste en vocaliste Eszeter Balint zal spelen.

Tags

jazz&beyond

Marc Ribot

Bewaar dit item (1)

Cinéma Invisible – muziek bij oude tapes met reisverhalen

Het uitgangspunt voor de samenwerking tussen Heleen Van Haegenborgh en Jasper Rigolle waren oude cassettes die Jasper op de rommelmarkt vond. Geen muziekcassettes maar tapes met commentaar bij oa diavoorstellingen (met melige synthmuziek op de achtergrond) of leeslessen. De muzikanten laten zich inspireren door wat op de band staat. Soms volgen ze de tekst, maken gebruik van de stiltes of van de cadans waarop wordt verteld. Er wordt geïmproviseerd en af en toe vormen kleine melodielijnen de leidraad. De muziek is gestructureerd. Ook de tekst op zich speelt een rol. Soms is die hilarisch . Zoals de vrouw die commentaar geeft bij een diavoorstelling over een reis door Zwitserland. Daarin heeft ze het over – ‘Val Derens (sic) is bekend om zijn piramides’ en over Laurent Fignon die de tourrit wint.
De muziek gaat soms dwars door wat op de band staat heen of kronkelt tussen de tekst door. Bij wijlen gaat het er stevig aan toe en dan weer subtiel ragfijn.
Een verrassend trip.

Bewaar dit item (0)

Young@heart begroet met een staande ovatie in Rotterdam

Na de première in Manchester (juli) , vrijdag ook de eerste voorstelling in de Rotterdamse schouwburg meegemaakt van End of the Road. Het publiek was razend enthousiast en onthaalde het koor van rockende oudjes als ware popsterren. Iedere keer een nieuw koorlid het podium betrad klonk een daverend applaus. De zangers voelden er zich wat onwennig bij-maar lieten het niet hun hart komen. Het is een ontroerende pakkende voorstelling. De songs gaan recht naar het hart. De soms fragile stemmen veranderen oersterke rocksongs in breekbare levensliederen. Zoals de gospelversie van een Creedence Clearwater Revival song. Young@Heart kan echter ook rocken . De liederen gaan over afscheid, heengaan, oud worden, maar tevens over liefde , verlangen en het genot van het leven. De krop in de keel wordt met regelmaat doorgeslikt dankzij een portie opgewekte levensenergie . End of the Road wisselt weemoed af met heel opgewekte momenten. Zoals het leven zelve.

Bewaar dit item (0)

Kamikaze doet het weer! na 12 jaar blikken ze opnieuw een cd in

Gisteren speelde Kamikaze het eerste van twee concerten in Minard. Bruno Bollaert van Gent Blogt was enthousiast en geeft hier zijn relaas
Als je je voelt aangesproken door zijn verslag , kom dan zeker af vanavond. Het concert begint om 20.00uur en de toegangsprijs is slechts 5€.

Bewaar dit item (0)

The Magic I.D. gezien @ Music Unlimited

Ik zag The Magic I.D. aan het werk tijdens het Music Unlimited festival in Oostenrijk. De groep heeft Christof Kurzmann als meest bekende muzikant in haar rangen. Kurzmann was één van de belangrijke figuren in de elektronica scene in Wenen , naast Fennesz, Peter Rehberg, Kruder en Dorfmeister en anderen. Hij was onder andere de oprichter van het Orchester 33 1/3 – een soort big band waar electronica wizards , jazz impro en avant rock muzikanten het goede weer maakten. Ieder concert was een avontuur, voor de spelers als voor het publiek.
Met The Magic I.D. gaan Kurzmann en zijn metgezellen Kai Fagaschinski (clarinet), Michael Thieke (clarinet), Margareth Kammerer(gitaar, vocal) een heel andere toer op. Ze experimenteren met de grens van pop. Door de bezetting wordt een heel bijzondere instrumentale context gecreëerd. De fragiele songs van Margareth Kammerer en Christof Kurzmann gedijen perfect in deze muzikale bedding. De stemmen van Krammer en Kurzmann vullen elkaar mooi aan. Ook de puur instrumentale songs zijn pareltjes. Ik was behoorlijk onder de indruk van het concert tijdens Music Unlimited. Het is verrassend hoe muzikanten die niet uit de ‘commerciële’ pop komen, het genre op een frisse manier benaderen. Het doet me denken aan 2 foot yard de groep van Carla Kihlstedt, die vanuit dezelfde muzikale bagage het geven ‘song’ of een originele manier benadert.

Bewaar dit item (0)

Misha Mengelberg in Glasgow -anekdote 2

Mengelberg aan de piano is altijd theater – gewild of ongewild. Ik was ooit in Glasgow voor een performancefestival – National Review of Live Arts. Er gebeurde weinig op het podium dat mij kon boeien. Eén van de avonden ging ik naar een concert in het CCA (Centre for Contemporary Arts). Er stonden twee pianisten op het programma – een Schot wiens naam ik vergeten ben, en Misha Mengelberg.
Mengelberg kwam het podium op, smeet zijn deukhoed in de piano , hing zijn vest aan het vleugeldeksel, zette zijn halve liter larger naast zich op de grond en ging aan de piano zitten. Mijmerend begon hij zachtjes te spelen. Kleine melodieën met hier en daar een cluster. Het klonk heel mooi, fragiel, en het leek eruit te vloeien met een wonderbaarlijk gemak. Ongeveer in het midden van de set kreeg Mengelberg dorst. Langzaam schoof hij naar de uiterste rand van zijn pianostoel, reikte met zijn rechthand bijna tergend langzaam naar de pint, terwijl hij met zijn linker flinterdunne stukjes muziek speelde. Nam de pint vast en bracht ze behoedzaam naar zijn lippen en zette ze nadien even voorzichtig terug op de grond. De hele periode streelde hij met zijn linkerhand de piano. En niet zomaar. Zo klonk het althans. Het was in ieder geval de beste performance die ik in Glasgow zag en ze maakte geen onderdeel uit van het festival. Een van mijn Britse collega’s zei na het concert : ‘grappig. Het is Monk, maar het lijkt alsof hij enkel de noten ertussen speelt – the notes in between’. Ik vond het heel treffend gezegd – het lijkt me of Misha Mengelberg altijd de noten speelt die er niet staan – daarom klinkt zijn muziek ook zo verrassend en vreemd – en toch ergens herkenbaar.

Bewaar dit item (0)

Misha Mengelberg – Gentse passages - anekdote 1 (22 november 1993)

Ik heb Misha Mengelberg al verscheidene malen aan de piano gezien – zowel solo als in ensemble – (het ICP bijvoorbeeld). Altijd heeft hij me geboeid – iedere keer was het raak.
De eerste keer we met Vooruit Mengelberg uitnodigden was in november 1993. Hij speelde solo in de Mineral waar we een concertreeks hadden lopen. Misha improviseerde en speelde een aantal van zijn composities. Bij ’De sprong, O romantiek der hazen’ (de titel alleen al…) – vergat hij de tekst. Hij zette het nummer waarvan hij alles zelf had geschreven 4 keer in, maar raakte er niet door. Het was grappig om te zien hoe verbaasd hij was dat de tekst hem volledig was ontglipt.

Johan De Smet (pianist/componist bij Kamagurka) met wie we de reeks organiseerden had net een digitale Yamaha gekocht (het was een akoestisch instrument dat de muziek digitaal registreerde en nadien feilloos naspeelde – de toetsen werden ingedrukt en de aanslag was identiek als bij het origineel). Na het concert, toen Mengelberg rustig in de zaal een pintje aan het drinken was – liet Johan de piano opnieuw de muziek spelen. Mengelberg was helemaal van slag. Hij ging achter de piano zitten en vroeg: ‘Ben ik dat?’ – waarop hij zelf het antwoord gaf -’dat ben ik hééélemaaal’ .

Omdat hij Gent niet goed kende had hij zijn auto dicht bij de afrit van de autostrade, in de rosse buurt aan het Zuid geparkeerd. Toen ik hem daar s avonds laat dropte (hij wilde niet in Gent overnachten – keerde liever nog diezelfde nacht naar Amsterdam terug), zat zijn auto onder een dikke laag sneeuw. Ik bood mijn hulp aan, maar hij insisteerde dat ik naar huis ging ‘het is immers laat’ en zei dat hij de klus alleen zou klaren. Halverwege naar huis, besloot ik om toch terug te keren want vond het onheus om Mengelberg in het labyrint van kleine steegjes achter te laten bij een wagen die onder de sneeuw was bedolven. Toen ik aankwam stond Misha met een zelfgedraaide sigaret in zijn mondhoek te kijken hoe drie buitenwippers de sneeuw van zijn auto ruimden. ‘Zij kunnen dit duidelijk beter dan ik ’ verantwoordde hij droogweg. Het was een gezegde dat ik later nog verscheidene malen uit zijn mond mocht aanhoren, want Misha vindt altijd dat anderen alles beter kunnen dan hemzelf. Zo vindt hij zijn kat en zijn papegaai betere muzikanten dan hemzelf.

Bewaar dit item (0)

Misha Mengelberg een fenomeen aan de piano

De idee om een project rond Nederlandse pianist Misha Mengelberg te organiseren kwam van Jean Yves Evrard. De Franse gitarist – lid van Mäâk Spirit en door het theaterpubliek opgemerkt door zijn bijzondere live muziek bij Sierens ‘Altijd Prijs’ – is een grote fan van Mengelberg. Niet enkel van zijn muziek, maar van de man op zich. En daar vonden wel elkaar. Vooruit heeft een lange geschiedenis met Mengelberg en ook hier is de bewondering voor de meester groot.
Los van het concertgegeven, was het uitgangspunt voor deze Mengelberg driedaagse de vaststelling dat er weinig beeldmateriaal bestaat over de 74jarige pianist. Daarom worden de concerten van Mengelberg in Vooruit opgenomen –beeld én geluid. Er is ook een gesprek gepland met Mengelberg dat integraal wordt opgenomen.
Praten met Misha Mengelberg is wandelen doorheen een stuk (muziek)geschiedenis. Geboren in Kiev, telg van een Duits Joodse moeder en een Nederlandse vader die zich in de Ukraïene settelden. Mengelberg was 3 jaar oud toen zijn ouders opnieuw naar Nederland kwamen. Zijn vader was een befaamd componist en dirigent. Aanvankelijk was het niet gepland dat Mengelberg in de voetsporen van zijn vader zou treden. Hij wilde architect worden. Gelukkig voor ons was de aantrekkingskracht van de muziek te groot. Zijn eerste plaat was Eric Dolphy’s laatste (Last date) . Hij ontmoette Thelonius Monk (zijn grote voorbeeld), richtte samen met Han Bennink en Willem Breuker het Instant Composers Pool (ICP) op en maakte fantastische platen oa. in trio met Joey Baron en Brad Jones (Who’s Bridge) en het kwartet met Dave Douglas, Han Bennink en Brad Jones (four in one), solo (Koekoek) enz –de lijst is eindeloos lang.
Gitarist Jean Yves Evrard is een meesterlijk muzikant en improvisator. Hij spint flarden melodieën aan elkaar tot prachtige composities. Altijd heel sfeervol, alert en spitsvondig. Een zalige muzikant om samen te spelen. De combinatie Evrard-Mengelberg spreekt mij zeer tot de verbeelding. Mengelberg is zuinig met noten. Soms kan hij riedelen op de piano, maar meestal is hij een spaarzame pianist. Wel altijd de juiste noten . Of toch die die het spannendst klinken, omdat je ze net niet verwacht. De speelstijl van Jean Yves Evrard ligt ook in die trant – alhoewel hij er ook niet voor terugschrikt om er stevig tegen aan te gaan.
Op dag drie(dinsdag 21 april) worden ze vervoegd door Jean Luc Cappozzo – gekend als het Franse trompettalent nummer één. Toonde reeds zijn kunnen aan de zijde van Louis Sclavis en Joelle Léandre .
Voor de gelegenheid wordt de balzaal omgetoverd tot een gezellig clubsalon, met sofa’s, zetels, poefen – zodanig dat je het gevoel krijgt bij de muzikanten thuis op bezoek te komen. De setting is volledig akoestisch. Het aantal plaatsen is beperkt –dus zorg dat je er bij bent.

Bewaar dit item (0)

Aka Moon en Baba Sissoko Tam Orkest overweldigend in Luik en Antwerpen

Aka Moon heeft iets met Afrikaanse percussie. Het trio heeft zijn groepnaam te danken aan hun verbijf bij de Aka Pygmeeën midden de jaren 90. Vooruit bracht ze samen met de Senegalese meesterpercussionist Doudou N’Diaye Rose, een samenwerking die resulteerde in de cd Live at Vooruit.

Op 1 april delen ze het podium met nog een ander godenkind van de Malinees Baba Sissoko. In Luik en Atwerpen zijn de concerten reeds achter de rug. Maaike Wuyts verantwoordelijk voor de productie maakte het gebeuren van kort bij:

Op zondag 22 maart 2009 komt Black Machine toe in Brussel. Zes van de acht groepsleden reizen voor de eerste keer buiten hun landsgrenzen (Mali) en de eerste opdracht is een hoop warme trui’s en vesten zoeken.
Op maandag 23 maart starten de repetities in de KVS. Vier dagen lang werken Black Machine en Aka Moon geconcentreerd aan de nieuwe nummers. Composities van de hand van Fabrizio Cassol en Baba Sissoko die voor het ensemble worden gearrangeerd. Ook de instrumenten moeten op elkaar worden afgestemd. Michel Hatzigeorgiou op basgitaar geeft de akkoorden aan waarop de Ngoni’s handmatig worden geaccordeerd.
De première heeft plaats in de Filharmonsiche zaal van Luik en wordt door het publiek onthaald op een lange staande ovatie. Het was een schitterend concert waar de grooves van Aka Moon zich vermengen met de pulserende ritmes van het tama-orkest.
Het is een concert waar de liefde voor muziek en het plezier van het samen musiceren zo aanstekelijk werkt dat de zaal de groep al met een daverend applaus verwelkomt na het eerste nummer.
Muziek als sleutel voor de vrede (dixit Baba Sissoko) of muziek als genezende kracht (dixit Fabrizio Cassol)... Ook in Antwerpen mondt het concert uit in een feest waarbij de groepsleden van Black Machine zich mengen onder de toeschouwers die de kriebeld niet langer konden bedwingen en voor het podium springen om te dansen tijdens de bisnummers.
Het zou zonde zijn als je het zelf niet mee kan maken!

Bewaar dit item (0)

Erika Stucky en Sina – gezien in BIMHUIS

Los van haar artistieke kwaliteiten is het waarschijnlijk Erika Stucky’s grote verdienste dat ze het jodelen verhief tot kunstvorm. De charmante dame met Amerikaans-Zwitserse roots heeft ondertussen het publiek van mening festival bedwelmd of tot extase gebracht met haar feeëriek gejodel. In de film Heimatklänge (documentairefilm over de jodelkunst) is ze een van de centrale figuren.
Voor de productie die ze in Vooruit presenteert werkt ze samen met een al even liederlijk figuur uit de Zwitserse rockscene –Sina. Sina kun je de Zwitserse Filip Kowlier noemen. Ze zingt in het plat Zwitsers en voerde met een aantal songs de Zwitserse charts aan.

Eerder deze maand had het duo een concert in het Nederlandse Bimhuis, waar ze het programma voor het eerst buiten Zwiterland presenteerden. Je kan het concert best omschrijven als een multimedia-trash-show. Erika Stucky en Sina pakken saga’s en verhalen uit de Zwitserse Alpen en interpreteren deze op hun eigen wijze in nieuwe liedjes en zelfgemaakte films. Het optreden is bijwijlen hilarisch, op andere momenten pakkend, en sommige fragmenten blijven gewoon steken in je strot.
De twee kennen elkaar al jaren en voelen elkaar zeer goed aan. Het duo zingt, jodelt, speelt accordeon en allerlei percussie-instrumenten en worden begeleid door de sierlijke klanken van Ian Gordon Lennox’ tuba. Een uniek concert (en niet alleen geografisch….)

Bewaar dit item (0)

Kapotski klinkt als een IGLO

net binnengelopen bij Kapotski. De groep repeteert met 3 extra gasten – drummer Lander Gyselinck, gitarist Rodrigo Fuentalba en toetsenwizard Jozef Dumoulin – in de do(o)mzaal. Eric Ceremonia Devolder was druk bezig met het lichtontwerp (zie foto). De muziek klonk gezellig chaotisch en spannend. Een bad van geluiden met een groovende Lander die er als een tgv doorheen snijdt.
Het podium is een overrompeling van allerlei instrumenten, ready mades, fisherpricemobielen, speelgoedgitaren, omgebouwde sigaarkisten, reverse keyboards, een imposante collectie mengtafels in allerlei maten – iedereen heeft wel 50 attributen ter zijner beschikking. En het klinkt helemaal IGLO (en de domzaal heeft wel iets van een iglo).

Bewaar dit item (0)

het verhaal achter Cantos dela Columna Vertebral-Dror Feiler

In 1997 schreef Dror Feiler een stuk voor symfonisch orkest dat hij opdroeg aan Ernsto Che Guevarra. De originele partituur wordt bewaard in het mausoleum van Santa Clara – Che Guevarra’s laatste begraafplaats. Daar werd het werk opgemerkt door een van de Farc rebellen. Op een dag stond iemand van de Farc aan Dror Feilers deur in Stockholm en vroeg hem of hij een voorstelling wilde maken voor de soldaten van de Farc. Een paar maanden later trok Feiler de Columbiaanse jungle in met een muziektheaterstuk dat voor het Farc leger werd opgevoerd. Feiler ging nog een paar keer terug. Tijdens zijn laatste reis in augustus 2007 nam hij Cantos de la Columna Vertebral op – een videofilm waarbij Farc-rebellen hun geliefkoosde lied zingen met hun rug naar de camera. Een aangrijpend document waarop de soldaten kwetsbaar worden voorgesteld. Een paar maanden later werd het kamp platgebombardeerd door Amerikaanse vliegtuigen. Alle rebellen werden gedood. Dit was hun laatste getuigenis voor de camera . Een beklijvende videodocumentaire waar Dror Feiler – op sax en elektronica – muzikaal commentaar bij levert. Duur 35min.

Bewaar dit item (0)

Dror Feiler - engagement en muziek

Dror Feiler heeft deze morgen samen met Muziekmaatschappij Excelsior de 18 stukken van Basura gerepeteerd (zie foto) – was helemaal in de wolken over de muzikanten. Dansen dat het niet regent , dan wordt het de max van een parade.

Gisteravond tot laat met Dror Feiler gepraat over zijn werk en zijn engagement als artiest (oa. zijn steun voor de Palestijnen in Gaza). Hij vertelde hoe hij in contact kwam met de Farc Guerilla in Columbia. In 1997 schreef Dror Feiler een stuk voor symfonisch orkest dat hij opdroeg aan Ernsto Che Guevarra. De originele partituur wordt bewaard in het mausoleum van Santa Clara – Che Guevarra’s laatste begraafplaats. Daar werd het werk opgemerkt door een van de Farc rebellen. Op een dag stond iemand van de Farc aan de deur van Dror Feiler in Stockholm en vroeg hem of hij een voorstelling wilde maken voor de soldaten van de Farc. Een paar maanden later trok Feiler de Columbiaanse jungle in met een muziektheaterstuk dat voor het Farc leger werd opgevoerd. Feiler ging nog een paar keer terug. Tijdens zijn laatste reis in augustus 2007 nam hij Cantos de la Columna Vertebral op – een videofilm waarbij Farc-rebellen hun geliefkoosde lied zingen met hun rug naar de camera. Een aangrijpend document waarop de soldaten kwetsbaar worden voorgesteld. Een paar maanden later werd het kamp platgebombardeerd door Amerikaanse vliegtuigen. Alle rebellen werden gedood. Dit was hun laatste getuigenis voor de camera (wordt getoond in The Game is up op donderdag 12 maart).

Op dit ogenblik zamelt Dror Feiler geld in om een containerschip te kopen waarmee hij naar Gaza wil varen en daar doneren aan de palestijnen. En als hij morgen terugkeert naar Zweden reist hij onmiddellijk door naar Malmo om te proberen de tenniswedstrijd Zweden-Israel (Daviscup) stil te leggen uit protest tegen de Israelische invasie in Gaza. Als het om wereldverbeteraars gaat…..

Om 18:00uur trekt Excelsior met Feiler de stad in – 19:00uur concertje op de Kouter.

Bewaar dit item (0)

filmpje fragment concert Atonor in Leipzig

bekijk het filmpje en oordeel zelf

Bewaar dit item (0)

Game is Up - Erwin Stache - Atonor - uitvindersmuziek

Erwin Stache blies me met zijn ensemble Atonor van mijn sokken toen ik hen in september vorig jaar in het Gentse Justitiepaleis aan het werk zag. De instrumenten die Stache ontwerpt en de geluiden die ze voortbrengen tarten ieders verbeelding. Een rek voor klimplanten dat klinkt als een accordeon (en ook zo bespeeld wordt) , telefoonconferenties met muziekfragmenten ipv de menselijke stem (eindelijk hoor je Cage eens met Bach ‘ praten’) , …..
De muziek is grappig en inventief, en de uitvoering is heel theatraal en bij wijlen hilarisch. Heb nog maar zelden zo een vermakelijk hedendaags concert meegemaakt. Briljante uitvinders als Erwin Stache zouden echt wel kunnen bijdragen in het zoeken naar oplossingen voor een betere wereld.

Bewaar dit item (0)

Dror Feiler – Basura parade door Gent (gezien in Huddersfield,UK)

Dror Feiler schreef met Basura 18 ‘marsen’ die uitgevoerd worden door Fanfare met Vuilkar. Een aanklacht tegen de Westerse overconsumptiemaatschappij.

Ik hoorde en zag een uitvoering van Basura tijdens het Huddersfield Contemporary Music festival november vorig jaar in de U.K. Zoals bij Kagels ‘10 marsen om de overwinning te ontlopen’ gaat het ook hier behoorlijk fout. Tempo’s beginnen door elkaar te lopen. Ieder stuk mondt uit in een kleine chaos, om zich dan bij het begin van een nieuwe ‘mars’ te herpakken. Voor het ensemble rijdt een vuilkar. Het geluid van de vuilnis die wordt vermalen vermengt zich met de muziek van de fanfare. Niet enkel een opmerkelijk geluid, ook een bizar zicht , een fanfare die achter een vuilkar aanloopt…

Voor de parade van The Game is Up hebben Muziekmaatschappij Excelsior en Afvalmaatschappij Ivago hun volle medewerking verleend. Excelsior bestaat uit een excellente groep blazers (Bart Maris, Pol Mareen, John Snauwaert,…) – niet zomaar een gewone fanfare , maar klasbakken. Excelsior heeft haar eigen tenues (ontworpen door William Phlips) waarin luidsprekers zijn verwerkt. Een fanfare van 10 man die geluid maakt als waren er 50 op stap. Ivago heeft daartegenover een glasophaalwagen geplaatst om het geluid nog meer te laten kletteren.

Om 18:00 vertrekt Excelsior aan Vooruit voor een toer door de stad. Om 19:00uur geven ze een kort concert (30minten) op de kouter. Wees er bij!

Bewaar dit item (0)

Iconen van piano jazz MARILYN CRISEPLL – SATOKO FUJII –MISHA MENGELBERG –PAUL BLEY in Vooruit

In het voorjaar presenteren we in drie concerten vier pianisten die aan de jazz gedurende decennia kleur hebben geven. Vier toonaangevende muzikanten, met ieder hun eigen stijl en inbreng en toch met elkaar verweven

Op 10 februari delen twee van hen het podium – Marylin Crispell en Satoko Fujii. Crispell maakte tien jaar lang deel uit van het quartet van Anthony Braxton alvorens ze een ander parcours uitstippelde en onder andere met het legendarische duo Gary Peacock – Paul Motion (waar ook Paul Bley mee optrok) een aantal prachtige platen uitbracht. Crispell wordt vaak vergeleken met Paul Bley. Ze heeft een nogal introverte manier van spelen en creëert vaak broze ragfijne melodieën. Verstilde muziek waarin je helemaal wordt ondergedompeld. Ze bracht in 2008 ‘Vignette’ uit op het ecm-label, een solo cd die overal enthousiast werd onthaald.

Satoko Fujii is van een ander kaliber. De Japanse heeft de faam de piano als een furie te lijf te gaan, alhoewel dit moet worden genuanceerd . Ook Fujii kan goed overweg met stilte en fragiele muziek. De spanningsboog tussen het uitbundige en het oorstrelende lijkt haar handelsmerk. Satoko Fujii bracht meer dan 30 cd’s uit (alleen al in 2008 zette ze achter 5 cd’s haar naam) en wordt geprezen als een van de meest boeiende pianisten van haar generatie. Fujii presenteert haar nieuw Japans quartet Ma-Do in Vooruit waarmee ze de cd Heat Wave uitbracht.
Zij speelde reeds samen met Misha Mengelberg én Paul Bley, twee pianisten die we verder op het seizoen op de affiche hebben.

19,20,21/4 – Misha Mengelberg en Jean Yves Evrard
15/5 – Paul Bley solo

Bewaar dit item (0)

Buffalo Collision – gezien en goedgekeurd

Ik zag Buffalo Collision aan het werk op het Saalfelden Jazzfestival (internationaal festival in Oostenrijk). Tim Berne had me reeds over deze nieuwe formatie gesproken na zijn Science Friction concert in Vooruit. Hij vertelde toen dat de chemie tussen de groepsleden fantastisch was en het bij het eerste concert leek alsof ze al jaren samenspeelden.

Het concert in Saalfelden was hun 5de optreden. Ze stonden netjes op één rij opgesteld. Het ging van start met een duo tussen David King (drummer van The Bad Plus) en cellist Hank Roberts. King heeft een heel expressieve speelstijl. Hij kan furieus te keer gaan, en een regelrechte aanslag plegen op de vellen van zijn drum – maar hij streelt evengoed de drums met zijn vingertoppen. Hij deed mij de hele tijd aan Joey Baron denken. Waarschijnlijk zit zijn kaal hoofd er voor iets tussen. Roberts charmeert met poëtisch spel en prachtige fragiele melodieën . Na een tijdje deed pianist Ethan Iverson (ook Bad Plus) zijn intrede – heel minimalistisch repetitief, en kort daarna vervoegde ook de sax van Tim Berne het gezelschap.

De dynamiek binnen de groep is groot. Op momenten was ik stevig in mijn stoel aan het swingen, andere zat ik voorover gebogen op het puntje en wilde het liefst mijn hoofd op het podium leggen. Intense muziek. En was Berne zegt klopt. De muzikanten voelen elkaar bijzonder goed aan.

Didier Wijnants gaf in De Morgen aan ‘Duck’ – de eerste cd van de groep die trouwens nog maar net is verschenen – vier sterren. Hier is de recensie.

Geen enkele jazzmuzikant is zo no-nonsense als saxofonist Tim Berne. De man regelt al zijn zaakjes zelf, en dat zijn er nogal wat. Op zijn website www.screwgunrecords.com kun je het traject goed volgen. Daar lees je onder andere dat de cd-leveringen pas begin februari worden hervat, omdat Tim op tournee is. Klopt, hij zat dit weekend in Brussel en volgende week in Gent. De cd Duck kun je daar wellicht direct van hem kopen. Zeker doen, want het is weer een heerlijk eerlijk werkstuk. Slechts drie composities, Berne gaat zelden voor kort werk. Zoals steeds zijn het meer geraamtes, structuren met ankerpunten en mijlpalen die tussenin voornamelijk al improviserend gestalte krijgen. Voor de luisteraar is het houvast nogal beperkt. Buffalo Collision klinkt nog abstracter dan groepen zoals Bloodcount of Big Satan. De hele tijd drijft de muziek op een gevaarlijk wankel evenwicht, dat slechts standhoudt door de volgehouden aandacht van Berne, Ethan Iverson (piano), Hank Roberts (cello) en Dave King (drums). Daardoor klinkt Buffalo Collision misschien fragieler maar ook subtieler dan de meeste Bernegroepen (Screwgun)

Luister naar een fragment

In de balzaal op 27 januari

Bewaar dit item (0)

Dror Feiler (binnenkort te gast tijdens the game is up! 2009) spreekt zich uit over Gaza massacre

In aanloop naar het festival the game is up! in maart 2009 bloggen programmatoren Eva De Groote, Tom Bonte en Wim Wabbes over de making of.

Dror Feiler is een Israëlische artiest (muzikant, componist, installatiebouwer) die zijn land ontvluchtte nadat hij uit het leger deserteerde (hij werd tijdens zijn legerdienst in Palestijns gebied ingezet). Sindsdien verblijft hij in Zweden. Hij kwam een aantal jaren geleden in het internationale nieuws toen één van zijn kunstenwerken tijdens de openingsplechtigheId van een tentoonstelling door de Israëlische ambassadeur uit protest werd beschadigd.

Voor the game is up! – How to save the world in 10 days zal Dor Feiler zijn compositie Basura presenteren – een werk voor fanfare en twee vuilniskarren, een aanklacht tegen de steeds groter wordende afvalberg en het consumentisme in de westerse samenleving. Hij vertolkt tevens zijn Cantos de la Columna Vertebral; een videoconcert dat hij creëerde na een verblijf bij de Farc guerilla in Columbia.

Dror Feiler is voorzitter van European Jews for a Just Peace. Hieronder de toespraak die hij hield op de solidariteitsbetoging voor Gaza in Stockholm zaterdag 10 januari:

A speech to the Gaza solidarity demonstration in Stockholm 090110

Let me be clear
Anyone who justifies this war also justifies all its crimes.
Let me be clear
Anyone who preaches for this war and believes in the justness of the mass killing it is inflicting has no right whatsoever to speak about morality and humaneness.
Let me be clear
Anyone who now encourages the politicians and the army to continue will also have to bear the mark of Cain that will be branded on his forehead after the war.

For us human beings, for us Swedish citizens it is of the outmost importance that our politicians act in a manner that international law and peace are ensured. Our politicians should demand that all UN resolutions should be implemented and should do their outmost so Israel’s continuous infringement of the Palestinians human and national rights.

The ongoing Israeli assault on Gaza’s population needs to be met with extraordinary measures from the international community. We ought to act now. For around 70 years ago our government looked away from what was happening in Europe, lets not look away again, while crimes against the international laws are being committed.

In a situation in which the USA government is stopping all effective measures the UN can take against states that don’t comply with international laws and the Geneva conventions, the international community must find new ways to make Israel follow the international law and respect the principle of equal human rights for all.

The EU should suspend the EU-Israel association treaty until Israel complies with all UN resolutions as a first step in a process that will lead to a peaceful solution of the conflict.

Sweden should stop all its military cooperation with Israel immediately. Sweden should be an initiator for a multinational peace keeping force to be sent to the region. A force with the task of stopping Israel’s illegitimate and the systematic economical and material blockade of Gaza and its attack on the Palestinians.

In 2005 a large coalition of NGOs started a campaign for Boycott, Divestment and Sanctions against the Israeli occupation, the so called BDS campaign. And for every day that the Israeli attack on Gaza goes on new groups and Individuals joins this campaign.

So lets all of us work for Boycott, Divestment and Sanctions against the Israeli occupation.

Anyone who justifies this war also justifies all its crimes.

We don’t want to hear from Israel again that it does not target civilians.
We don’t want to hear from Israel that another tragic mistake has been committed.
We don’t want to hear again empty words and declarations from the US, the EU, Sweden or the international community.

We want to see Olmert, Barak and Livni where they belong, where we saw Milosovic, in the international court in Den Haag, as war criminals.

(Dror Feiler)

Foto Dror Feiler op betoging in stockholm

(man met baard in het midden)

• www.avantart.com/music/drorbioe.htm
• www.tochnit-aleph.com/drorfeiler/
• en.wikipedia.org/wiki/Dror_Feiler

Tags

the game is up

Bewaar dit item (0)

Eric Thielemans – roffelt je in trance tijdens zijn ‘snare is a bell’ op Korte Metten

Een drummer solo is geen sinecure – niet voor de drummer,en niet voor het publiek.
Ik hoorde Eric Thielemans voor het eerst een drumsolo geven toen hij in Les Bains aan het werk was (een onderzoeksproject dat later resulteerde in a snare is a bell). Hij had zijn hele drumstel ter beschikking en probeerde zowel melodisch als ritmisch verschillende patronen te ontwikkelen. Het was intrigerend, maar greep me niet naar de keel.
Een tijd later werd ik opnieuw uitgenodigd voor een solo. Geen full drum deze keer. Enkel de snare (kleine platte trommel met aan de onderkant metalen snaren die je aan of uit kan zetten) stond in de kale ruimte opgesteld. Ik dacht onwillekeurig: “in de beperkingen kent me de meester…., ben benieuwd’. Alvorens te beginnen was er een kort meditatief moment, dat bijna plechtig leek. Opperste concentratie. En dan begon hij. Langzaam roffelen. Steeds luider, steeds indringender. Ik werd meegenomen in een roes, een soort derwisj trance. Er ontwikkelden zich boventonen. Het leek alsof Eric Thielemans zong bij het geroffel – maar hij liet enkel de snare spreken. Uit de kleine trommel ontstond een complex, bezwerend geluid. Een half uur lang hield hij de spanning aan. Plots hield het op, en het was alsof ik even mijn evenwicht verloor.

Plastisch kunstenaar Philip Metten maakte voor ‘a snare is bell’ een installatie die als ‘decor’ fungeert bij de solo van Thielemans en de trancesfeer versterkt. De concertzaal met haar natuurlijke galm lijkt de perfecte ruimte voor deze performance

Luister hier naar Eric Thielemans (evenwel niet solo)

Bewaar dit item (0)

ETOILES POLAIRES MONTREAL- de wondere wereld van Lisa Gamble

Lisa Gamble is een ‘zot spel’. Een fantastische muzikante die Hrsta, Clues, Carla Bozulich ‘Evangelista’ op drums van de nodige punch voorziet. Daarnaast heeft ze haar eigen soloproject – Gambletron. Rustig met Gamble praten is onmogelijk – terwijl ze haar spraakwaterval over je heen laat loopt ze rond je heen op zoek naar iets… Moest Lisa Gamble herbruikbare energie opwekken dan had je genoeg voor een indrukwekkende lichtshow.

In Montréal heeft Lisa Gamble door haar sterke podiumact een stevige reputatie opgebouwd. Volgens Arlen Thompson van Wolparade behoorde Gambletron tot het beste wat Pop Montréal dit jaar had te bieden.
Lisa was er tijdens Etoiles Polaires Finland in Vooruit reeds bij. Ze plugde haar toypiano en fisherpricemobielen in op het internetproject van Le Placard in het café.
Voor het huidige festival wilde ze samenwerken met een aantal lokale gelijkgestemden. Edwin Vanvinckenroye (the Tribeband) was via Youtube (hier) bij Gambletron terechtgekomen en onmiddellijk fan. Voor Tribe is de muziekscene in Montréal en meerbepaald het geluid van de postrockgeneratie (godspeed you!, silver mt zion, set fire to flames,…) een grote bron van inspiratie. Het DIY gehalte van Lisa’s aanpak bij Gambletron was iets wat de groep aansprak. Er werd druk over en weer gemaild. Het instrumentarium werd uitgebreid met fietswielen die worden omgebouwd tot carillons. Lisa zal die bij haar aankomst met soldeerbout en contactmicrofoons te lijf gaan en dan gelijk de repetitieruimte in. Het resultaat kan je op 3 december in de balzaal meemaken. Wordt een schoon avontuur.

Bewaar dit item (0)

*Etoiles Polaires Montréal Mike ‘hrsta’ Moya en Dora Bleu over keeldranken*

Mike Moya (Hrsta en Godspeed you ! Black Emperor) vertrouwde mij op het terras van de Casa del Popolo (een van de meeste aktieve muziekcafés in Montréal- hier ) toe waar hij de naam Hrsta vandaan had gehaald. Hij was geboeid door het Sanskriet en volgde een cursus. Een van de woorden waar zijn blik op bleef staan was ‘Hrsta’- behagen,geluk . Hij vond dat zo mooi klinken dat het een groepsnaam werd. De muziek van Hrsta zou je evenwel eerder droevig dan behaaglijk noemen, maar dat vindt Mike absoluut geen probleem.

De stem van Moya is een curiosum. Ze wordt vergeleken met die van Thom Yorke (radiohead), omdat die een bijna zelfde ‘range’ omspant -van een ijle hoge tot een diepe warme stem. Als je je stem zo rekt moet het wel af en toe eens fout gaan. Ik had het samen met hem en Dora Bleu (singsong writer) over wat je doet als een zanger zijn teerste goed is aangetast. Wat doe je met je stem als je net voor het opgaan van het podium merkt dat ze het laat afweten. Mike zweert bij cognac.’ Je moet je stembanden een beetje lazarus drinken om ze opnieuw te laten functioneren. Als ze goed doorweekt zijn voel je ze hoe dan ook minder kraken.’ Dora Bleu houdt Jägermeister achter de hand als tovermiddel. Iets minder rock n roll, maar minstens even doeltreffend – beweert ze.

We hebben beide goedjes in huis voor geval dat. Maar volgens mij is vodka het enige dat echt helpt….

Bewaar dit item (0)

René Lussier en radioKUKAorkest vieren feest op Etoiles Polaires

Gitarist René Lussier heeft een lang palmares in Vooruit. Samen met zijn toenmalige muzikale geestesgenoot Jean Derôme was hij verantwoordelijk voor de eerste internationale residentie ooit in dit huis. Het duo werkte in 1991 samen met 14 lokale muzikanten waaronder Peter Vermeersch en Daan Vandewalle onder de naam Les Granules 14. Sedertien is hij geregeld te gast – ondermeer met Le Trésor de la Langue (website van Lussier), een van zijn meest fantastische projecten.

Na Lussiers avontuur met de Flat Earth Society – een cadeau voor de 25ste verjaardag van Vooruit – wilde Kristof Roseeuw, contrabas bij FES, graag met de Quebse gitarist samenwerken. Lussiers aanstekelijke manier van spelen en componeren passen volledig in het concept van Roseeuws eigen band het radioKUKAorkest (luister hier). Beide heren besloten samen nummers te schrijven en die bij elkaar te leggen. Via skype en mail werd druk geconfereerd.

Ondertussen rollen hier dagelijks composities van Lussier uit de fax (zoals deze morgen ‘the rubber man’). Lussiers levensgezellin is een succesvolle kinderschrijfster en tekent voor een aantal chansons die de gitarist op zijn laatste cd heeft staan ( kijk hier). Nu staan er ook weer liedjes op het programma. En liedjes blijken ook een dada te zijn van de kuka’s.

Vanaf maandag 1 december trekken ze de emielruimte in om het materiaal klaar te stomen voor een concert dat gegarandeerd aan ons ribben blijft plakken.

Bewaar dit item (0)

Sam shalabi’s egytian light orchestra

We hadden het geluk Sam Shalabi –spil van de Montrealse muziekscene met Egyptische roots – aan het werk te zien alvorens we met hem afspraken om te praten over een nieuw project. Als special voor het Suoni per il Popolo festival nam hij 15 lokale (ster)muzikanten van allerlei pluimage – rock, pop, klassiek, jazz, elektronica, traditionele muziek onder de arm om een prachtige suite uit te voeren. In de kleine gezellige club Sala Rossa bezetten de muzikanten het podium en een deel van de zaal. Het publiek ademt in het gezicht van de eerste rij muzikanten. De club zit tot de nok vol.
Het orkest trekt zich langzaam op gang. Je hoort flarden van Arabische traditionele muziek die naadloos overgaan in Arabische popmuziek. Shalabi schuwt scheurende gitaren niet, maar laat evenzeer een strijkkwartet aan het werk. De suite gaat alle kanten op, ook al hangt het geheel mooi aan elkaar. Shalabi schrijft tevens ‘songs’ die gezongen worden in het Arabisch, Frans en het Engels. Als geen ander slaagt hij erin een magische sfeer te creëren – een soort 1001 nachten R’n’R.

Ik ontmoet hem de volgende middag op een straatbank voor het populairste café in de buurt ,de Cagibi. Hij vertelt hoe heftig het was. Alles net op tijd klaar, of misschien net niet klaar waardoor de muzikanten op het puntje van hun stoel musiceren en de spanning tastbaar is. Dat is de ambiance op het podium waarvan hij houdt – ook al is het zenuwslopend. Ik vraag hem met welke muzikanten hij tijdens het festival wil samenwerken. ‘you know what i do – surprise me’. Gezocht naar een viertal dat zich perfect in de wereld van Shalabi kan onderdompelen –de Irakese oud- en kanunspeler Osama Abdulrasol voor de Arabische touch; klarinettist Joachim Badenhorst en trompettist Bart Maris – twee vurige blazers die overal en altijd op hun pootjes terechtkomen en violiste Aurélie Dorzée die vanuit de folktraditie improviseert en zingt. Samen met de Montrealse posse (Elizabeth Anka Vajagic – stem; Anthony Seck-gitaar en Alexandre St-onge – bas) zorgen ze voor vuurwerk. ‘This is going to be a fun band’ schreef Shalabi ons een aantal dagen geleden. Verkneukelt zich al op de repetities die op 2 december van start gaan . Spannend!

Luister naar www.alien8recordings.com/releases/eid – je kan de volledige cd beluisteren – geeft een mooi beeld van zijn muziek

Tags

alien8

arabische muziek

Etoiles Polaires

Montréal

muziekcreaties

sam shalabi

samenwerkingen

underground

Bewaar dit item (0)

Sam Shalabi's magische mix

Sam Shalabi is één van de sleutelfiguren van de Montrealse muziekscène. Geliefd over de genres heen. Hij werkt met muzikanten uit ongeveer alle denkbare muziekwerelden of het nu klassiek, jazz, of rock of traditioneel is. Iedereen vindt het een uitdaging om in zijn muziekprojecten te mogen aantreden. Meestal verzamelt Sam Shalabi tussen de 15 à 20 muzikanten om zijn composities uit te voeren.

Ik zag hem twee keer aan het werk. Eén keer tijdens het Suoni per il Popolo festival in Sala Rosa, en een tweede keer tijdens Pop Montréal in de Masonic Temple. Beide concerten waren overweldigend, maar misschien was het tweede (Symbols of an Egyptian Light Spectrum) het meest imposant. Het kader van de vrijzinnige tempel was de perfecte omgeving voor Sam Shalabi’s mix van arabische pop doorspekt met jazz en progrock invloeden en voorzien van snedige improvisaties.

Hij gaf ons carte blanche wat de samenwerking met Belgische muzikanten betrof. Shalabi wilde graag een aantal van zijn vaste kompanen in de band-zoals bassist Alexandre St-Onge, vocaliste Elizabeth Anka Vajagic en zijn vaste gitarist Anthony Seck. Als we het palet van Shalabi wilden vervolledigen, moesten we muzikanten vinden in de jazz en de traditionele muziek. De Iraakse oud- en kanunspeler Osama Abdulrasol leek gesneden voor dit soort werk. Ook de blazers Bart Maris en Joachim Badenhorst waren enthousiast na het beluisteren van de muziek. De laatste aan boord was celliste met de goddelijk stem Claire Goldfarb. Voor Shalabi de perfecte band om zijn magisch mengsel te laten ontbranden.
Als je een goed beeld wil hebben van Sam Shalabi’s muziek, beluister dan Eid.

Tags

Canada

Etoiles Polaires

Montréal

Bewaar dit item (0)

Etoiles Polaires Montréal - nog n kleine 3 weken

Nog een kleine drie weken alvorens het Etoiles Polaires Montréal festival van start gaat.
Tot dan zullen we geregeld kleine en iets grotere verhalen vertellen over de artiesten die tijdens het festival optreden, over onze zoektocht in Montréal en over Montréal zelf.

Tijdens onze eerste trip in april , woonden Jan De Vroede (vzw Etoiles Polaires), Koen Gisen (programmator rock-pop in Vooruit) en ikzelf (Jazz & Beyond programmator in Vooruit) een concert bij van Alden Penner.

Het concert ging door in een bovenzaaltje van een anarchistische boekhandel. Een alleenstaand pand downtown Montreal. Niettegenstaande het 11uur s avonds was , was het zeer zwoel en de plek waar het concert doorging voelde als een sauna. Het zweet gutste van Penners hoofd en van de dertig andere hoofden die in de ruimte zaten. Maar Alden speelde een bezwerend concert. Hij begeleidde zich sober op akoestische gitaar. Zong fragiele songs met een al even breekbare stem. Een magisch moment.

Na afloop waren we alle drie danig van onze sokkel geblazen dat we onmiddellijk op Penner afgestapten met de vraag of hij in december op het festival wilde spelen. We hebben even uitlegd wat het festival was en wie de andere artiesten waren die we op de affiche wilden-en we hadden onze eerste act binnen.

Alden Penner speelt late nite op woensdag 3 december in een kleine knusse Balzaal die eruit zal zien als een woonkamer. ‘t Is laat, maar t is ook gratis en om je door de nacht te helpen krijg je er een vodkaatje bovenop.
Komen!

Tags

Canada

Etoiles Polaires

Bewaar dit item (0)

Recensie over Dave Douglas 3

Jazz > Dave Douglas Magic Circle Trio in deSingel HHHH

ANTWERPEN l Trompettist Dave Douglas kwam woensdag nog eens fijntjes de puntjes op de i zetten in deSingel. Met zijn Magic Circle Trio zette hij elegante maar ook ietwat bevreemdende composities neer, getekend in dunne potloodlijntjes. Het werk van drie muzikanten uit de topklasse.

DOOR DIDIER WIJNANTS

Douglas is al een vaste waarde sinds de jaren negentig, onder meer als sparringpartner van John Zorn bij Masada, maar vandaag wordt hij zelfs onomwonden tot de absolute top gerekend. Terecht, want hij is veelzijdiger en productiever dan welke jazzmuzikant ook. Hij leidt een tiental verschillende groepen, met allemaal een eigen karakter. Een van zijn recentste projecten is het Magic Circle Trio met violist Mark Feldman en contrabassist Scott Colley. Dat trio vindt inspiratie in de aanpak van het Free Fall Trio van Jimmy Giuffre. Dat drumloze trio met Steve Swallow (bas) en Paul Bley (piano) maakte in de jaren zestig heel fragiele maar spannende muziek die als het ware met onzichtbare touwtjes aan elkaar hing. Het Magic Circle Trio streeft een gelijkaardige onthechting na. Het speelde woensdag materiaal van Giuffre maar daarnaast ook wat Amerikaanse folkklassiekers, een eenvoudige blues en een handvol stukken van Douglas zelf. Al die stukken werden in fijne lijntjes neergezet en het centrum verschoof voortdurend. Soms duelleerden Douglas en Feldman, soms speelden ze unisono of gingen ze om beurten met de melodie aan de haal. Meestal sotto voce en zonder enige geluidsversterking, wat een prachtig effect gaf in de mooie maar onverbiddelijke akoestiek van de Blauwe Zaal.
De kwaliteit van Douglas en Feldman is al langer bekend, maar de verrassing van de avond was contrabassist Scott Colley, die niet zelden de spilfiguur van het trio was. Hij is een generatiegenoot van Douglas en speelde eerder onder meer met Andrew Hill, Joe Henderson en Chris Potter. Vaak nam hij de melodische ontwikkeling voor zijn rekening – heel soepel en dansant – en beperkten Feldman en Douglas zich tot accenten in de rand. Maar de focus veranderde vaak. Toch speelde het trio voortdurend erg ontspannen, terwijl de muziek de hele tijd scherp en intens bleef. Magie zeg maar.
Het Dave Douglas Magic Circle Trio concerteert nog op 28/10 in Vooruit in Gent. www.vooruit.be.

Bewaar dit item (1)

Gesprek met Wolf Parade in Montréal

Als opwarming voor het muziekfestival Montréal (3-6 december, i.s.m. Etoiles Polaires), bezochten we het Pop Montréal festival begin oktober. Pop Montréal is een groot festival dat de hele stad inpalmt, met een programma in tientallen muziekclubs, café’s, kerken en ook uitzonderlijke plekken zoals de Masonic Temple (voormalige logetempel waar nog nooit voorheen een concert had plaatsgevonden). Het festival heeft een internationaal rock/pop-programma met enkele grote namen, maar vooral aandacht voor het kleine opkomende grut. De Canadese en in het bijzonder de Montrealse scene krijgt er extra aandacht. Daarom is Pop Montréal trouwens ook officieel partner geworden voor het Montréal festival in Vooruit…

In Montréal proberen we (nog een keer) af te spreken met artiesten die naar Vooruit afzakken in december. Zo ontmoeten we ook Arlen Thompson, de drummer van Wolf Parade, in Café Olympico – een befaamde Italiaanse koffiebar in het Mile End district. Het is er luidruchtig en druk. Maar ze serveren er de beste koffie van de stad en lekker amandelbrood, en op zondagmorgen is het the place to be. Arlen heeft een uur tijd om te praten, daarna wil hij de finale spelen van een hockey wedstrijd die in de rand van Pop Montréal wordt gehouden. Hij hoopt zijn tegenstander – Universal Records – goed af te troeven. Een major de les spellen schept altijd genot.

The Mile End is de thuishaven van de anglofone muziekscene van Montréal. Ook Wolf Parade heeft er zijn studio. De multiculturele buurt heeft inwoners met Joodse, Griekse, Italiaanse en Spaanse roots. Volgens Arlen werd de buurt populair toen begin de jaren negentig veel Engelstalige Canadese industriëlen uit de stad wegtrokken uit schrik voor het groeiende separatisme. De leegstaande lofts en panden werden door artiesten betrokken voor een prikje. Zo werd het dé aantrekkingpool voor veel artiesten die het in de andere Canadese grootsteden niet meer zagen zitten. Een aantal befaamde studio’s vindt er onderdak, zoals Hotel2tango waar o.a. Godspeed you! Black Emperor zijn opnames doet.

Wolf Parade is een band met twee songwriters, twee frontmannen zeg maar: Spencer Krug en Dan Boeckner. Levert dat geen problemen op? “Er zijn er nog zo in de geschiedenis, denk maar aan The Beatles met McCartney en Lennon. Spencer en Dan zijn twee verschillende types songwriters die elkaar goed aanvullen. Ze hebben ook hun eigen projecten waar ze hun ding kwijt kunnen. Dan Boeckner in Handsome Furs en Spencer Krug in The Sunset Rubdown.” Of hij zelf ook een uitlaatklep heeft? “Mijn andere bezigheid is producen. Ik heb mijn eigen studio – Mount Zoomer (trouwens de naam van de laatste cd van Wolf Parade). Daar kan ik veel van mijn energie kwijt.”

Tijdens het Montréal festival presenteert Wolf Parade zijn laatste cd ‘At Mount Zoomer’ die op Sub Top verscheen. Arlen kijkt uit naar het festival. Enkele van zijn favoriete bands staan op het programma: Elfin Saddle, Torngat,… Wolf Parade houdt er sterk aan dat hun support bands ook uit Canada komen. “Jonge bands verdienen een steun in de rug”, vindt Arlen. Time to go – er moet worden gehockeyd. We geven hem nog een doos Gentse chocolaatjes om extra energie op te doen.

Bewaar dit item (0)

Het Amerikaanse en Canadese publiek uit de bol voor Mugison

Tijdens de tour van Mugison in april door de Verenigde Staten en Canada als support voor Queens of the Stone Age ging het publiek helemaal overstag voor de rockende IJslander.

Enkele reacties:

Saw them the following night in Victoria and I gotta say, Mugison put on one HELL of a show. Their sound was flawless, they’re stage presence is amazing and quite honestly they were the highlight of the night for myself.

Great show, Queens were top notch as usual, but Mugison rocks just as much as Josh & the boys. I can’t wait to see them again. Mugiboogie is now my fav new album, I think I listened to it about 3 or 4 times before I passed out last night. Thanks again, Mugison; you & your band rocked my world. I’ll keep my promise to you to get this cd to as many people as I can! Hope the rest of the world catches on to how good your music is & PLEASE come back to vancouver asap!

The Opening band, Mugison, an Icelandic band, was the best new band ive heard in a long time, Check them out, please.

Glad we caught the opening act, Mugison, because they were amazing. Unbelievably good. They’re making big waves in their native Iceland and I can see why. These boys weren’t just putting in time (a la Trans Am, the trio who opened for Tool), they fucking worked for their dime. And completely won over the crowd by giving it their all. Afterwards the lead singer and creative centre of the band came out and signed copies of the CD “Mugiboogie” (playing on my stereo as I type these words). Check out some of their music on YouTube because, I’m telling you, the three of us were in full agreement that we’d love to see them play a full set as headliners and would pay dearly for the privilege.

Opening act Mugison (all the way from the most developed society in the world) played a bluesy set with generous keyboards, plenty of energy and lots of hooks. Usually performing alone, Mugison had a full band with him and a pistol whipping keyboard player. Putting together an impressive live set, the energy these guys cooked up for forty-five minutes, mixed with gonzo like songwriting, reminded me of Horse – the Band.

The show started with a brilliant opening band, Mugison. There couldn’t have been a better opening act. Normally Mugison consists of only one man, Örn Elías Guðmundsson, an Icelandic musician and singer who performs using a guitar and computer, but last night it was him along with 4 others, a drummer, bass and guitar players, and a keyboardist. Metaphorically speaking, they started a fire, that’s how intense their performance was. The musical type is difficult to pin point as one specific type, it was more of an eclectic and collective blend of electronic, punk, metal and country. It was a sound like I have never heard, they were intensely brilliant. They got the audience pumped and ready for Queens.

Mugison stelt zijn nieuwe cd Mugiboogie voor in Vooruit op woensdag 28 mei – een exclusief concert voor België!

Bewaar dit item (0)

Tijdens het Etoiles Polaires 07 festival ging de samenwerking tussen het Finse cultfenomeen Jimi Tenor en de huisband van Vooruit Flat Earth Society in première – een productie van FES en Vooruit. Een schitterende samenwerking waarbij de kosmische jazz van Tenor in de handen van FES astronomische hoogten bereikte. In januari deelde ook de Beursschouwburg in de vreugde toen het concert daar werd gepresenteerd.

In de zomermaanden gaan ook FES en Tenor op reis.

11/07: North Sea Jazz Festival
12/07: Gent Jazz Festival
18/07: Dour Festival
19/07: Festival Muscial do Mundo, Sines (P)

En als t is, dat van t één t ander komt, dan zal deze kosmische bende nog verre horizonten tegemoet reizen…..

Bewaar dit item (0)

Janne heeft gelijk. Allen daarheen. Mugison speelde 4 jaar geleden tijdens het Etoiles Polaires 04 festival het café ‘plat’. Iedereen ging overstag voor zijn aanstekelijke mix van rock, elektronica, blues…... Zijn net in Europa uitgebrachte cd Mugiboogie laat het allerbeste vermoeden. Hierbij enkele citaten van kenners:

In the three years since touring Mugimama he settled in Sudavik, a miniscule fishing village in the remote Westfjords, raised a family, traded his laptop for a flesh-and-blood rock & roll band and set about reinventing himself and his sound. The result? One of the great rock & roll albums of the century. (ipecac-mike pattons label dat de vorige mugison albums in de vs uitbracht)

Mugiboogie, zo heet de eind vorig jaar verschenen derde cd van Mugison. Hij is een van de interessantste muzikanten uit IJsland en zijn Mugiboogie werd daar door een lokale kwaliteitskrant uitgeroepen tot “beste album van 2007”.(cucamonga-radio 1)

Mugison, wiens nieuwe cd Mugiboogie in april bij ons uitkomt, liet zich begeleiden door een bejaarde maar expressieve slidegitarist en had slechts vijf minuten nodig om het publiek om zijn vinger te winden. Hij is dan ook een rasentertainer die bijzonder grappig uit de hoek komt, maar je met zijn rauwe en intense songs steevast kippenvel bezorgt. Verpletterend. (dirk steenhaut in de morgen)

en nu dus in Vooruit. Exclusief voor België. Een ideaal antidotum voor alles wat met examens te maken heeft. Gewoon doen!

Bewaar dit item (0)

Residentie Mika Vainio, Lucio Capece, Kevin Drumm en Axel Dörner

sinds zaterdag zijn in Vooruit vier goden van de elektronische muziek neergestreken. Ze komen oorspronkelijk uit verschillende continenten, maar hebben elkaar in Berlijn – nog steeds het mekka voor veel muzikanten wegens goedkope huur en veel speelplekken – ontmoet.
Het zijn allen bijzondere muzikanten met een eigen parcours. De Argentijn Lucio Capece –waarschijnlijk de minst gekende van de vier – bracht ze samen. Capece’s carriere kent een boeiend verloop. Hij studeerde klassieke gitaar , waagde zich nadien aan de saxofoon en begon met volle overgave John Coltrane na te spelen. Het deed hem in New York belanden waar hij samenspeelde met belangrijke figuren uit de downtown scène – Jim Black, Marilyn Crispell, Gerry Hemingway. Het spelen van sax en basclarinet combineerde hij gaandeweg hij meer en meer met elektronica. Filmmakers Andrei Tarkowsky en Robert Bresson en plastisch kunstenaar Laszlo Moholy Nagy oefenen een grote invloed op hem uit. Lucio Capece is geïntrigeerd door het non narratieve element in muziek – ‘no beginning, no ending, no dramatic tension’. Voor hem pure muziek.
Mika Vainio is waarschijnlijk de bekendste van de vier. Als lid van het Pan Sonic duo stond hij met Arne Deforce op het podium van de theaterzaal tijdens Etoiles Polaires 07. Pan Sonic is een wereldnaam in de elektronische muziek . Het duo heeft een pak platen uit en toerde de aardbol rond. Zij werkten ook samen met een indrukwekkende lijst artiesten. Mika Vainio bouwde daarnaast aan een solocarrière en deelde het podium met Merzbow, Christian Fennez, Alan Vega,…. deed remixes van Bjorknummers en bouwde ook installaties.
Kevin Drumm- uit Chicago – startte als gitarist in de improscene. Hij werkte er samen met Jim O’Rourke, Ken Vandermark ea… . Met zijn eerste solo plaat ‘Kevin Drumm’ verwierf hij een cultstatus wat hem samen met Sonic Youth op één affiche bracht. Kevin Drumm speelt geprepareerde gitaar en elektronica. Zijn muziek evolueerde van aanvankelijk heel stil tot meer noisy, met referenties naar zowel de musique concrete als heavy metal.
Ook Axel Dörner komt uit de impro- en jazzscène. Deze trompettist creëerde in de jaren 90 (samen met onder ander Franz Hautzinger) een nieuw geluid – waarbij kleine trompetklanken via elektronische manipulatie worden uitvergroot. Dörner- die oorspronkelijk pianist is- heeft een hele trits samenwerkingen en tientallen cd’s op zijn actief. Recent speelde hij aan de zijde van Otomo Yoshihide, Keith Rowe enTony Buck.

Alhoewel deze vier muzikanten nooit samen het podium deelden hebben sommigen een gemeenschappelijk verleden. Kevin Drumm en Axel Dörner ontmoeten elkaar in een trio met drummer Paul Lovens. Vainio en Drumm leerden elkaar kennen tijdens een Australische tournee. Dörner en Capece hebben samen cd’s uit en Lucio Capece werkte tevens samen met Mika Vainio. De cd van die samenwerking verschijnt in het najaar.
Ieder van de muzikanten brengt materiaal aan en heeft zijn eigen instrumentarium. Vainio werkt met analoge elektronica, Drumm filtert geluiden door zijn laptop, Axel Dörner speelt fijne klanken op zijn trompet die hij dan via zijn laptop bewerkt. Lucio Capece doet hetzelfde op sax en basklarinet via analoge elektronica.
Net een sessie bijgewoond. De vier zaten geconcentreerd achter hun tafel. De muziek ontwikkelde langzaam. Prachtige geluiden. Soms heel intense momenten, maar ook ogenblikken waarop de klank intiem wordt. Het onderscheid tussen de manier waarop ze met elektronica en muziek omgaan is heel frappant. Capece is heel creatief in het bewerken van zijn sax en basklarinet en weet op die manier een heel divers klankenpallet te produceren. Dörner blaast onhoorbaar op zijn trompet en laat dan onmiddellijk daaropvolgend de klank ontwikkelen via zijn laptop. Ook Drumm beweegt heen en weer tussen diverse mengtafels die met zijn laptop zijn verbonden. Mika Vainio’s handelingen zijn minimaal. Met zachte gebaren manipuleert hij de schuivers van zijn mixers. Het geeft het concert een theateraal cachet.

concert Mika Vainio, Kevin Drumm, Axel Dörner en Lucio Capece – donderdag 8 mei (double bill met Esther Venrooy en Heleen Van Haegenborgh).

Tags

berlijn

Chicago

electronica

Etoiles Polaires 07

improvisatie

Pan Sonic

Bewaar dit item (0)

Reverend Billy on a mission in Ghent

Vrijdag trok Reverend Billy samen met het Gents Milieufront op missie naar de GB-Carrefour aan de Groenvallei. Hij trok ten strijd tegen de niet recycleerbare wegwerpverpakking, en maande de klanten aan de verpakking in een winkelkar te verzamelen. Na een indrukwekkende uitdrijvingsceremonie werd de winkelkar aan de directie overhandigd . Een fotoverslag van deze missie

Bewaar dit item (0)

Doc. Eugene Chadbourne – een aantal markante citaten uit ‘I hate the Man who Runs this Bar’

In 1997 gaf Eugene Chadbourne een boek uit ‘I Hate The Man Who Runs This Bar’, met als ondertitel –the survival guide for real musicians. Een opmerkelijk boek waarbij Chadbourne aan de hand van zijn eigen geschiedenis als muzikant vertelt over de grote en kleine kanten van het muziekgebeuren. Muzikant Steven De Bruyn heeft zelf een exemplaar en vertelde mij dat het voor hem een soort bijbel is – het perfecte handboek alvorens je de jungle van de muziekbusiness induikt. Ik ken Chadbourne al jaren en was verrast om te ontdekken dat hij die ‘handleiding’ had geschreven. De verhalen die erin staan zijn schitterend, veel humor (hoe kan anders met de lotgevallen van Doc Chadbourne) maar ook veel weetjes en boeiende info.
Chadbourne maakt deel uit van het panel dat onder de titel BUY BUY ART discussieert over de relatie tussen Kunst en Geld/Kapitaal (op 12 maart).

Een aantal citaten om u een idee te geven:

‘I am writing this book for the real musicians. We know who we are. The ones who could care less about becoming an Elvis, the ones who pursue their art because they love music passionately and recklessly. The ones who love music even though it has made them poor, insecure, anxious, and in general, frayed around the edges (and frazzled in the centre).’

‘One of the reasons I did music the way I did was because I wanted to hear music played in a certain way and nobody else was doing it. I did it myself so I could enjoy it, and because I was, and still am, obsessed with hearing music like this, not because I thought I could get rich from it. My enjoyment was enhanced because of my less judgmental attitude. Music writers have described this as an ‘anti-masterpiece mentality’”

“The music I was playing had grown out of , or been heavily influenced by, the world of jazz. Jazz is great American music that is neglected in America.(Sorry, seeing people in suits holding tenor saxophones in liquor and cigarette advertising is not an example of the music finally receiving recognition!). Ever since this music began, players were forced to tour Europe in order to make ends meet and, more importantly, to feel appreciated. Many great jazz players simply moved to Europe and never came back.”

(over hoe het allemaal met de Beatles begon)
… The girls though, thought the Beatles were cute. Which they really weren’t (at least not all of them). But their music made them cute. I realized that, for once, girls were showing an interest in something that guys were doing beside being good at sports or being big or tough. This was a major thing for me because I had been failing in both the sports and the tough department. This might all seem trivial in retrospect unless one looks at the big picture”

“When music is taught to children in our school system, it is usually classical or band marching music. Is it because these forms of music require heavy discipline and involve no personal freedom, or is this just coincidence?”

“Be serious about your music. Make it really great, no matter what the context. Don’t relate the content of the music to how successful it is financially or how many people will buy tickets. You will hear a maxim repeated often, and it is the golden truth: “the better the music, the less people are in the audience”. Even if one person is there, make it the most incredible experience they ever had.”

Eindelijk een gouden waarheid waar een muziekprogrammeur en zijn marketingafdeling elkaar kunnen vinden zonder schaamrood op de wangen….
Chadbourne kan je aan het werk zien solo op dinsdag 11 maart en met The Germans op donderdag 13 maart.

Bewaar dit item (0)

Noël Akchoté- lingerie als inspiratiebron

Toen Noël Akchoté begon te werken aan zijn eigenzinnige ode aan Kylie Minogue versierde hij zijn kamer met wat Kylie Minogue lingerie en een aantal foto’s van de Australische popster. Hij grasduinde lang door haar repertoire om uiteindelijk een selectie van 20 songs te maken. Hij kroop als het ware in de huid van Minogue om haar muziek te kunnen vertolken.
Ik heb Noël Akchoté al vrij veel aan t werk gezien. Hij was zowat de lieveling van de alternatieve muziekfestivals in Frankrijk. Een zeer begaafd gitarist. De ene keer speelde hij solo elektrisch gitaar, de andere keer prepareerde hij zijn gitaar met elektronica en gebruikte hij haar als een percussie-instrument. Altijd op zoek naar nieuwe klanken, nieuwe mogelijkheden. Met zijn tribute aan Kylie Minogue So Lucky (winter & winter) keert hij helemaal terug naar zijn roots. Op de cdhoes vertelt hij hoe hij opnieuw gitaar heeft leren spelen. Ditmaal is het volledig akoestisch. Hij graaft tot de essentie van de Minogue songs en maakt er prachtige miniaturen van. Hij speelt de songs op een uiterst fragiele manier, een beetje haperend waardoor ze nog brozer worden. De gitaren klinken prachtig.
Ik heb mij een verzamelaar van Minogue aangeschaft om het origineel te horen. Ik geraak niet goed binnen in haar muziek. Het ontroert me helemaal niet. In het beste geval wat swingende pasjes tijdens de afwas. Maar verder kom ik niet. Wat Akchoté ermee aanvangt, ontroert me wel. Dus ik denk dat ik de ware Minogue ook nog wat kansen moet geven.
Van het concert willen we iets speciaals maken. We plaatsen Noël in een intieme setting, een soort huiskamer. En om jullie helemaal klaar te maken voor het concert serveren we bij het binnenkomen een liefdeselexir. So lucky you!

Bewaar dit item (0)

kirakira tijdens The Game is up – het matroesjka-model

De IJslandse Kirakira (te gast tijdens etoiles polaires en the kitchen motors night in Vooruit) is muzikante, grafisch ontwerper, stichter van het label annex muzikantencollectief Kitchen Motors en presentator van een muziekprogramma op de IJslandse radio. Er moet daar toch wel iets in het water zitten – zoals wordt beweerd in een poging om de bedrijvigheid én creativiteit van de IJslandse scène uit te leggen.

Tijdens The Game is Up presenteert Kirakira een avond muziek uit Reykjavik. Haar eigen groep is als een Russische matroesjka. In een grotere pop zitten steeds kleinere popjes. Uit de groep komen de Parachutes en dan nog een popje lager Pondus voort. Niet verwonderlijk als je weet dat Kirakira bezeten is van trollen en andere kleinemensenspoken die in IJsland achter iedere kast huizen. Dat heeft wel het geweldige resultaat dat u drie heerlijke miniconcertjes kan meemaken.
Wat de muziek betreft. IJslandser kan het niet. Alle drie maken ze muziek die heel hard doet denken aan Sigur Ross en the likes.
Prachtige, soms verstilde, bizarre, sferische muziek.
Voor de Parachutes en Pondus is dit hun eerste concert buiten de IJslandse bodem. Over de muziek kan je veel schrijven maar ze overtuigt het meest als je ernaar luistert.
http://www.myspace.com/trallaladykirakira
http://www.myspace.com/parachutesmakesongs
http://www.myspace.com/pondusmusic

Tags

Etoiles Polaires

IJsland

Kitchen Motors

Reykjavik

sigur ross

Bewaar dit item (0)

Rhys Chatham - de meester van de elektrische gitaarsymfonie

Het was Rodrigo Fuentealba – gitarist bij Gabriel Rios, Motek , Fifty foot combo – die me aansprak over Rhys Chathams G3 project (compositie voor elektrische gitaren uit 1977). Hij was gefascineerd door de muziek en vroeg of Vooruit niet geïnteresseerd was om een G3 concert te organiseren. Ik was verbaasd en aangenaam verrast tegelijk. Verbaasd dat een gitarist die vlot in het rockcircuit meedraait enthousiast is over deze minimale muziek die schatplichtig is aan avantgarde componisten als La Monte Young, Eliane Radigue, Tony Conrad en toch al dertig jaar oud is. Anderzijds als je de smaken van Rodrigo kent hoef je niet verbaasd te zijn. Zijn interesse in en kennis van soms radicale muziek siert hem.
Ik zag Chatham voor het eerst live aan het werk op Musique Action festival (Frankrijk) in 1990. Zijn compositie Journey To the End of Night kreeg er haar première. Een werk voor 6 e-gitaren, bass, drum. Doet een beetje denken aan G3. Het was een spectaculaire uitvoering. Zoals vaker bij de koning van de minimale gitarenrock, begon het stuk zacht en bouwde het op tot steeds luider. Echte trancemuziek.
De hele zaal bewoog als één man, langzame wiegende bewegingen op de puls van de muziek. Chatham stond front en gaf met zijn lichaam de maat aan. Zijn ogen dicht, helemaal opgaand in de muziek, witte gitaar, wit hemd, helemaal bezweet en dampend. Op een gegeven ogenblik ontglipte het plectrum zijn vingers. Zonder een kick te geven speelde hij verder met de nagel van zijn rechtwijsvinger, tot die het begaf en de maagdelijk witte achtergrond werd bespat met kleine druppeltjes bloed. Het leek alsof niemand het merkte. Alle muzikanten (Chatham incluis) deden door tot het einde van het stuk.
Sommige herinneringen blijven plakken – dat is er een. Maar de muzikale belevenis was sterker dan bloed dat eraan hing.
Rhys Chathams muziek blijft ook vandaag boeiend. Sinds G3 , zijn eerste elektrische gitaar,compositie die hij ongeveer 30 jaar geleden schreef- heeft hij een heus gitarenrepertoire opgebouwd, met als voorlopig hoogtepunt A Crimson Grail voor 400 e-gitaren.
Het bijzondere is dat zijn muziek wordt uitgevoerd door muzikanten die niet in de hedendaagse muziekpraktijk staan, maar echte rockers – in het verleden muzikanten van sonic youth, tortoise, brian eno, robert fripp,…. Voor The Game is Up heeft Rodrigo een mooie line up samengesteld met allemaal tot de verbeelding sprekende gitaristen uit bekende bekende Belgische rockgroepen. G3 is in het verleden steeds een fantastisch avontuur gebleken zowel voor de muzikanten als voor het publiek.
voor zij die iets dieper willen graven: http://www.rhyschatham.net/g3practiceenglish/g3practiceversionanglais.htm

Bewaar dit item (0)

Hank Roberts start Europese tour met repetitie in Vooruit

Hank Roberts startte gisteren zijn Europese tourne met een repetitie in de dansstudio van Vooruit. Van s avonds tot in de ochtendlijke uren gingen Jim Black (dr) , Marc Ducret (gt) en Roberts door het repertoire van de zopas verschenen cd Green (uit op Winter&Winter). In het begin was wat zoeken – de muzikanten hadden een tijdlang niet samengespeeld -maar nadien viel alles weer fijntjes in de plooi. Vinnige improvisaties, mooi samenspel, fantastische cellopassages van Roberts – een mooie voorbode van wat we vanavond tijdens het concert mogen verwachten (balzaal 20:00uur).
Didier Wijnants besprak ‘Green’ in De Morgen (*)
Delicate evenwichtsoefening
Cellist Hank Roberts was een van de pijlers van het Arcado String Trio (met Mark Dresser en Mark Feldman) en van het flamboyante trio Miniature met Tim Berne en Joey Baron. Hij houdt duidelijk van driehoeksverhoudingen met stekelig personeel, getuige ook zijn nieuwe cd Green, met gitarist Marc Ducret en drummer Jim Black. De sfeer is helemaal anders dan bij Arcado of Miniature: het materiaal meandert tussen kamermuziek en rock en lijkt geen keuze te willen maken. Het drietal speelt gedecideerd, maar zet toch een broos en breekbaar geheel neer, alsof de muziek bij de minste windstoot slagzij dreigt te maken. Daardoor klinkt de plaat wat ongemakkelijk, zeker als Roberts ook nog een streepje zingt. Een delicate evenwichtsoefening, benieuwd hoe dat live uitpakt. (Winter & Winter) (dw)

Bewaar dit item (0)

Eugene Chadbourne – anekdote uit de doos

Een aantal jaren geleden besloten we de seizoensopening op te hangen aan de voorstelling van Alain Platel ‘Iets op Bach’. Voor het muzikale luik hadden we aan een aantal muzikanten gevraagd om zich over het repertoire van Bach te ontfermen. Dj Grazzhopper zou zich te goed doen aan Bach-vinyl en de toenmalige samplekoning David Shea zou op zijn keyboard Bach een ander gelaat geven. Toen de voorbereidingen volop aan de gang waren, belde Eugene Chadbourne. Hij was in september op tour met Zappa Mothersofinventiondrummer Jimmy Carl Black en vroeg of ik niet geïnteresseerd was in een concert. Ik vertelde hem dat dit helaas onmogelijk was omdat we september ophingen aan Bach nav Platels voorstelling, tenzij hij natuurlijk zelf iets met Bach had. Het werd even stil aan de andere kant van de lijn. ‘Bach?’- yeah sure why not. Do something on Bach? I ll be there.
Ik kende doc Eugene Chadbourne al een hele tijd en ik verbond hem met krankzinnige improsessies, zijn fantastische vertolkingen van de country music van de appalachen , zijn shockabilly rock avonturen, zijn onverwoestbare songs, maar Iets op Bach had ik nooit in hem gezien (behalve zijn grijze krullen).
Vandaar ook de verwondering toen hij die bewuste avond zijn banjo uit de kist haalde en Bachs sonates & partitas op de partituurstaander zette. Wat volgde was een heel aparte lezing van het Bach repertoire. Bachs haren zouden waarschijnlijk strijk zijn gaan hangen, die van Chadbourne krulden bij iedere noot. Het publiek vond het hilarisch en ook Grazz en David Shea stonden versteld. Doc had in die mate de smaak te pakken dat hij besloot de muziek op cd te zetten onder de welluidende titel: J.S.BACH German Country & Western music (met dank aan Vooruit).

Dit maar om te vertellen dat Eugene Chadbourne aan het werk zien – steeds een avontuur is. Tijdens The Game is Up speelt hij songs en beloofde hij een aantal opmerkelijke covers.

Bewaar dit item (0)

Hank Roberts treedt na een aantal jaren afzondering in het landelijke Ithaka (USA) terug voor het voetlicht. Samen met drummer Jim Black en gitarist Marc Ducret presenteert hij zijn nieuwe cd Green (uit op Winter & Winter). Het is een heel mooie cd waarin Roberts hulde brengt aan zijn roots – hij plukt gulzig uit de Amerikaanse folk ,blues en jazz traditie . Naast een fantastische cellist is Roberts ook een begenadigde zanger. Op Green brengt hij een aantal prachtige zinnenstrelende songs. Het samenspel tussen de drie muzikanten is betoverend. Sommige composities zijn heel sfeervol – je ziet zo de Amerikaanse prairie voor je ogen opdoemen. Andere stukken zijn helemaal op het scherp van de snee
Het trio ontmoet elkaar een dag voor het concert in Vooruit. Ze zullen hier samen het repertoire opfrissen . Een concert dat u echt niet mag missen.
winter&winter over het album:
New album of Hank Roberts is a song book which reflects the beauty of America. Together with guitarist Marc Ducret and drummer Jim Black he adapts and recomposes musical elements from avant-garde and traditional jazz, but also funk, rhythm and blues, rock, gospel and last but not least traditonal music of the Red Indians. Hank Roberts’s new album is a musical journey into the heart of America which has some deep scars but also a beautiful pulse.

Bewaar dit item (0)

Bewaar dit item (0)

Harry Merry aan het werk in de Tilburgse 013

Harry Merry wordt in de pers omschreven als het Nederlandse antwoord op Daniel Johnston, Mambo Kurt en soms ook Larry ‘wild man’ Fischer. Hij behoort tot de Hall of Fame van de ietwat aparte singer-songwriters.
In Nederland is hij totaal cult, in Vlaanderen totaal onbekend. Zijn optreden in de Tilburgse rocktempel 013 kaderde in een event van Vatican Analog, een kunstenaarscollectief/platenlabel uit Tilburg waar verschillende vormen van idiot art , punk art en experimentele muziek samenkomen.
Harry had zijn klassieke outfit aan – een onberispelijk hagelwit matrozenpak met blauw omrande boord. Zijn zwarte haar in een schitterende jaren zestig page coupe . Harry begeleidt zichzelf op een roland keyboard, waarmee hij klanken produceert die het midden houden tussen een kermiscarillon en een rock’n’roll orgel.
Je hebt het gevoel dat je muziek hoort die je al jaren kent en toch is er steeds iets bizar mee aan de hand wat je even van je voetsstuk brengt – plotse tempowisselingen, en vooral Harry’s stem die heel bijzonder is. Niet enkel door het timbre maar ook de manier waarop hij af en toe even van de toon afglijdt. Grappig is ook het dansje dat Harry vanachter zijn Roland pleegt te doen – even zijwaarts door de knieën alsof het tijd is voor ochtendgymnastiek . Een heel aparte ervaring. Als opener voor The Game is Up/Art for Sale kan dit wel tellen – want zoals blijkt uit onderstaande recensie van Gonzo Circus – kiest Harry niet voor de makkelijke weg naar succes, alhoewel hij dat met zijn schitterende composities en heel eigen look beslist zou kunnen.

Harry Merry
Well… Here’s Another Nice Mess You’ve Got Me Into
(TOCADO RECORDS)
Gek of geniaal? De vraag wordt continu gesteld bij Harry Merry. De meningen zijn nog steeds verdeeld. Wie Harry op het podium ziet, moet
zich toch haast wel amuseren. Met een Merry in topvorm en in matrozenpak is het altijd leuk. …Harry zingt op het randje van vals en soms over dat randje heen, zijn Nederlands accent ligt er zo dik bovenop dat het soms even extra kijken is of de teksten wel echt in het Engels zijn en van de standaardinstellingen van de synthesizer wordt amper afgeweken. Waarom dit schijfje nog bespreken dan? Omdat Merry iets heeft, wat het is laat zich maar moeilijk in woorden vatten. Misschien is
het omdat Harry altijd voor een andere weg kiest, eentje die niemand kiest, uit angst voor gek te worden versleten. In plaats van de ruwe diamant te
polijsten, ruwt Harry Merry hem nog een keer extra op. En ja dan weet je op een gegeven moment niet meer of onder de krassen een diamant of een
kiezelsteen te vinden is. (avdh)

Nog meer Harry Merry nieuws via deze link:
http://www.musicfrom.nl/magazine/recensies/22629/harry-merry-the-shunt.html

Bewaar dit item (0)

krijg net een wit exemplaar van de nieuwe cd ‘Green’ van het trio Roberts-Ducret-Black toegestuurd van Winter&Winter. Zodadelijk zetten we een aantal tunes online. Cellist Roberts stond reeds verscheidene malen in Vooruit-met Time Berne, met Bill Frisell en ook met zijn eigen trio. Hij is een tijd van het muziektoneel verdwenen. Op een goeie morgen verliet hij New York en besloot zich in het afgelegen Ithaka aan zijn vrouw en kinderen te wijden. Geen concerten en geen studio meer. Dit is zijn wederoptreden. En meteen raak. De muziek meandert tussen songs, prachtige klanktaferelen, knipogen naar de amerikaanse folktraditie, jazz en ook rock. Er staan verschillende pareltjes op de plaat. Roberts cello kan ontroeren en je rillingen bezorgen. Ducret begeleidt op akoestische en electrische gitaar -af en toe doet zijn spel aan dat van Bill Frisell denken, maar meestal produceert hij een eigen geluid. Soms heel functioneel, dan weer eigenzinnig zijn eigen kleuren toevoegend. Drummer Jim Black is een gevestigde waarde en voorziet de muziek van gepast borstelstrepen en stevige beats. Live in de balzaal op 27 februari-niet missen!

Bewaar dit item (0)

Elliott Sharp heeft met de cd Sharp! Monk! een heel mooie ode aan Thelonius Monk afgeleverd. Het is een onverwacht meesterwerk-want Sharp is vooral bekend voor zijn werk met Carbon, de avant rock groep en meer recent met Terraplane , de bluesband waar ook Eric Mingus (zoon van) lid van is. Op Sharp! Monk! speelt hij akoestische gitaar. Hij heeft een aantal heel bekende composities van Monk onder handen genomen (Epistrophy, Around Mindnight, Well you needn’t, Misterioso,..). Het zijn prachtige bewerkingen die doen denken aan wat Derek Bailey met zijn befaamde ballads en standards platen heeft gedaan (op Tzadik). Sharp improviseert rond de thema’s en gebruikt daarbij zijn hammering techniek (die hij ook op de electrische gitaar gebruikt-een beetje zijn handelsmerk). Het is heel virtuoos gebracht én heel muzikaal.
De Nederlandse pianist Michiel Braam is een beetje een hedendaagse Monk. Thelonius Monk is duidelijk een van zijn favorieten . Ook Braam weet techniek aan muzikaliteit te koppelen. Als je luistert naar zijn twee solo cd’s sta je verstelt van zijn kunnen. Maar ook van de manier waarop hij de muziek interpeteert. Een van de monumenten van de Nederlandse jazz en een waardige opvolger van dat ander fenomeen Misha Mengelberg. Als je van Thelonius Monk houdt kom je dinsdag naar de balzaal.

Bewaar dit item (0)

cleaning women - een verrassend concert

Van Cleaning Women mochten we tijdens het persbezoek in Helsinki al een glimp opvangen. De drie heren hadden zich keurig als dame verkleed (wel een dame met legerboots) en gaven een kort concert, met alles erop en eraan. Het maakte een stevige indruk op de journalisten. De drie dames spelen op zelf ontworpen instrumenten met een duidelijke referentie naar de leefwereld van de huisvrouw. De drummer speelt op trommels uit wasautomaten en op de aluminium wielen waarlangs de aandrijfriemen lopen. Een andere percussionist speelt op een droogrek, maar dan wel eentje dat omgebouwd is tot een fantastisch instrument. Via een sampler wordt een indrukkend arsenaal aan klanken getoverd. Dit instrument hadden ze net verbouwd en geoptimaliseerd. Het was de eerste keer dat ze het aan een ‘publiek’ voorstelden. De gitarist en tevens de leader van de band heeft drie zelfgebouwde gitaren, waarvan de klankkast de ene keer een oud blik koffie is en de andere keer een lege jerrycan. Het is verbazend dat het allemaal ontzettend goed klinkt. De muziek mag dat als industrial kitchen rock omschreven worden (er hangt zo zweem avant-garde rond zelfbouwinstrumenten), ze is heel toegankelijk en zelfs dansant. Na het concert in de atoomschuilkelder in Helsinki behoren wij zeker tot de fans.

Bewaar dit item (0)

Arne Deforce over zijn ontmoeting met Pan Sonic

Als voorbereiding voor zijn samenwerking met Pan Sonic trok cellist Arne Deforce een tijdje terug naar Berlijn om Mika Vainio – de helft van het elektronica duo – te ontmoeten. Zoals het bij Finnen past verliep de ontmoeting aanvankelijk wat stroef, tot Arne de reusachtige cd collectie van Mika Vainio ontdekte en zag dat daar behoorlijk wat werk tussenstond dat ook op zijn eigen cdrek terug te vinden is. Arne Deforce:‘We begonnen te praten over de componisten die Mika graag hoort en toen bleek – wat ik helemaal niet verwacht had – dat hij veel afwist van de hedendaagse avantgarde van de 50 en 60-er jaren, wat mij ook ontzettend boeit. Terwijl we over elektronische muziek aan het praten waren, heb ik mijn cello uitgepakt en zijn we samen beginnen musiceren, aanvankelijk ik puur akoestisch en Mika op labtop. Het liep verrassend vlot. Tijdens een korte onderbreking bevestigde Mika een micro aan mijn cello die hij verbond met zijn labtop. In een tweede sessie verwerkte hij de muziek die ik speelde in zijn eigen muziek. Dit was een heel interessant proces en leverde een mooie klankvermenging op.
We tastten de grenzen van zowel luide als stille muziek af. Ik denk dat dit zowat het centrale concept wordt van wat we op het podium in Vooruit zullen doen. Na het spelen hebben we nog verder naar muziek geluisterd. Mika Vainio had net een verzamelbox van Albert Ayler opnames van de jaren 50-60 gekocht . Hij was helemaal weg van de free jazz. Voor hem is dit de metal muziek van toen. Ik vind het bizar hoe hij metal linkt aan free jazz en de klassieke avant garde. Het heeft mijn inziens niet zoveel met de muziek an sich te maken, als wel met het concept erachter. Het produceren van een extreem geluid, het pushen van klanken tot de limit, de trancesfeer die het oproept. Op een zekere manier waren we tijdens de improvisatiesessies ook de limieten van ons eigen instrument aan het aftasten. Dat vind ik er ook in terug.
Het was een boeiende ontmoeting en we kijken beide enorm uit naar het concert. Jammer dat Ilpo Vaisanen er niet bij kon zijn, maar hij vormt zeker nog een extra toegevoegde waarde”.

Het doet mijn in ieder geval smelten van nieuwsgierigheid en goesting

Bewaar dit item (0)

een staaltje Finse absurde humor dat u niet mag missen

Als je een schoolvoorbeeld wil van Finse absurde humor dan moet je zeker de Leningrad Cowboy trilogie van Kaurismaki bekijken. De films hebben de Finse rockgroep met hemelsgrote elviskuiven als helden. In de eerste film spelen ze een Siberische rockgroep (the worst rockband in the world) die Amerika wil veroveren. Maar niettegenstaande hun uiterlijk lijkt hun rock n roll toch niet aan te slaan in het westen en in plaats van in Madison Square Garden belanden ze op een trouwfeest in Mexico. Een heuse road movie met alle clichés die je maar kan bedenken en een bijrolletje voor Jim Jarmush. In het tweede deel gaat het van Mexico terug richting Siberië waarbij de groep aanspoelt aan de Franse kust met André Wilms op de hielen. De film zit vol kleine grappige details en verwijzingen naar grote en slechte films. Het laatste deel is een documentaire over het legendarische concert dat de groep gaf in 1993 , samen met het koor en orkest van het Rode Leger. Op het programma een aantal onvergetelijke classics als Delilah, Happy Together, Knockin’ on heavens door,…. Het concert vond plaats in openlucht op het Senaatsplein. Het kende een waanzinnig succes en bezorgde de Leningrad Cowboys eeuwige roem.
Tijdens de pauzes kan je een aantal glaasjes heerlijke Finse vodka drinken, proeven van een rendierbroodje en handgepluktebessen-wijn. Een totaalspektakel dat u niet licht zal vergeten. Breng zeker je vrienden mee…

Bewaar dit item (0)

een krachtige performance en boeiende originele muziek

De keren dat ik Kimmo Pohjonen aan het werk zag was ik verbaasd over hoe hij technisch meesterschap weet te koppelen aan boeiende originele muziek. Toen we een week geleden met een aantal Belgische journalisten in Helsinki in zijn studio zaten vertelde hij over hoe het allemaal begon. Als jongeling had Pohjonen de klassieke stadia van het accordeonspel doorlopen – van folk op de muziekschool tot klassiek aan de Sibelius academie. Op een gegeven moment besloot hij zich te herbronnen en ruilde de accordeon voor de duimpiano (godbetert) en later de mondharmonica. Na een tijd kwam zijn eerste liefde terug. Hij nam de accordeon opnieuw ter hand maar besloot iets totaal nieuw te doen. Iets waarmee hij in eerste instantie zichzelf wilde behagen ‘I wanted to please myself, and not the audience’. Zijn eerste solo concert overleefde de helft van het publiek niet, maar de andere helft was zo onder de indruk en enthoesiast dat ze Kimmo Pohjonen overtuigden om voluit solo te gaan. Ondertussen is hij een gevierde ster op vele festivals en is zijn instrument ,wat hijzelf een midified accordeon noemt – via midisamples kan zijn allerlei klanken aan de originele klank toevoegen, vervolmaakt. Concerten van Pohjonen overtuigen niet alleen door het virtuose spelen maar ook door de fysieke kracht waarmee hij zijn muziek vertolkt. Hij speelt de accordeon met zijn hele lichaam. Alhoewel het zelf niet wil gezegd hebben, doet zijn performance sterk aan een ritueel denken. Vandaar ook de constante verwijzing de sjamaan in Pohjonen. Bij Animator accentueert Marita Liulia het rituele karakter van de performance met krachtige beelden.

Bewaar dit item (1)

• in de munt kreeg het ensemble een langdurige staande ovatie. Mensen hadden tranen in de ogen van ontroering…

Bewaar dit item (0)

de cd van Think of One is terug super. ze slagen er zoals bij de voorgaande marrakech emballage ensemble cd’s opnieuw in van een swingende plaat te maken. Een heel diverse cd, soms met een goeie beat behoorlijk rockend, soms heel jazzy swingend, altijd die marokkaanse shaabi ondertoonen de madammen die weer stevig uit de hoek komen.
dan belooft hier op dinsdag 30 oktober!

Bewaar dit item (0)

een voorsmaakje van Think of One Camping Shââbi!

Bewaar dit item (0)

100% verwennen

100% bitterzoet verwijst naar de gelijknamige chocolade. De sensatie van het eerste zoete ‘contact’, met de bittere smaak die zich nadien in je mondhoeken nestelt.
We gaan op zoek naar muziek die diezelfde kwaliteiten heeft. De start is alvast niet te versmaden.
Drie concerten, rond drie boeiende figuren

Radu Malfatti is een Oostenrijkse trombonist, componist en bevlogen improvisator. Een grijsaard die een indrukwekkend parcours heeft afgelegd. In de jaren 70-80 een belangrijk figuur in de jazz en improvisatiemuziek (met onder andere Fred Van Hove), nadien begeesterd door compositie en de minimale muziek en vandaag een synthese van zijn hele carrière (als het ware). Iemand die graag met stilte experimenteert. Zijn kompanen in Vooruit hebben diezelfde ‘stilte’ passie. Het zijn niet de minste. De twee japanners – electronieker Toshimaru Nakamura en gitarist Taku Sugimoto zijn absolute cult. Lucio Capece is een Argentijnse basklarinettist en componist die in Berlijn woont en die mee de initiatiefnemer is van dit concert. Hij heeft talloze samenwerkingen op zijn naam staan oa met Mika Vainio van Pan Sonic. Christian Kesten is een adembenemende vocalist en altvioliste Julia Eckhardt heeft binnen de hedendaagse muziek haar sporen bewezen.

Fred Van Hove –de peetvader van de Belgische improvisatiemuziek- gaf zijn eerste solopianoconcert was in Gent in 1970 (en speelde ooit een concert met Radu Malfatti in Gent). Fred Van Hove is net 70 geworden en dat moet gevierd. Fred is trouwens iemand die in het buitenland als een héél grote meneer wordt aanzien, die in één adem wordt genoemd met Cecil Taylor en Paul Bley. Fred kan als geen ander grasduinen in de jazzstandardpianomuziek en daar absoluut zijn eigen ding mee doen. Zijn concerten zijn altijd pareltjes.

En ook Christof Kurzmann speelde met Radu Malfatti en tevens met zijn Japanse kompanen. Kurzmann is een zeer bezige bij in de Weense muziek scene (Wenen was lang het Mekka van de elektronische muziek). Hij heeft een uitgebreid actieterrein gaande van elektronische muziek, jazz en improvisatieconcerten, tot alternatieve popmuziek. Het concert in Vooruit is een nieuw project. De muzikanten waarmee hij optreedt doet mij in ieder geval watertanden. John Tilbury is niet alleen één van de leden van het fameuze AMM trio, maar ook een excellente Morton Feldman vertolker. Stevie Wishart heeft een ongelooflijke stem waarmee ze renaissance muziek vertolk, maar speelt ook draailier, viool en kan goed overweg met elektronica. Bassist Werner Daefeldecker is waarschijnlijk de minst bekende – een routiné aan de zijde van Kurzmann en een schitterende muzikant.
Drie boeiende concerten in de domzaal – die opnieuw haar goede akoestiek kan bewijzen.
En als entree laten we je even letterlijk proeven van het label van deze nieuwe concertreeks!

Bewaar dit item (0)

gezien en goedgekeurd

Ik zag Aki takase in deze bezetting aan het werk op een Festival in het Duitse Bremen, en kan je enkel en alleen aanraden om dit te komen zien. Het is verrassend om te horen hoe Takase het materiaal van Fats Waller (1904-1934) heeft bewerkt (ze is zelf een fantastische pianiste en kruipt helemaal in de huid van de zwarte amerikaanse pianist). De muzikanten waarmee ze samenwerkt behoren tot de top en zijn stuk voor stuk fantastische improvistoren die de bewerking van Takase mee kleur geven. Paul Lovens is de meester van de snaredrum a la Bennink en speelt ook op veel kleine percussie. De Amerikaanse gitarist Eugene Chadbourne leerde John Zorn wat improviseren is en maakt muziek gaande van rockabilly tot jazzimpro.
Rudi Mahall is een schitterend basclarinetspeler en de man achter Der Rote Bereich (groep om in het oog te houden) en tot slot is Nils Wogram een godsgeschenk op de trombone. Lijkt misschien iets téveel lof, maar dat is wat er is blijf hangen van het concert dat ik een dik jaar geleden meemaakte. Er is een cd verschenen bij ENJA en die bevestigt alleen wat hierboven staat. Kom luisteren en beslis zelf….

Tags

impro

Japan

jazz

jazz&beyond

piano

Bewaar dit item (1)

Bittova en Petrova

Alhoewel ik er zelf naar uitkeek ,was het toch bang afwachten hoe de ontmoeting tussen de Tsjechische violiste en stemperformer Iva Bittova en Evelina Petrova, de Russische al even virtuoze accordeoniste en ook indrukwekkend met de stem, zou verlopen. Aanvankelijk was gepland dat ze elkaar in maart zouden treffen in Wenen en daar een aantal dagen samenwerken. Maar ik kreeg helaas de kalenders van beide dames niet op elkaar afgestemd. Iva was druk bezig een serie concerten af te werken, een ook Evelina had het druk met concerten in Rusland en daarbuiten. Evelina had een aantal partituren en bijhorende muziek naar Iva opgestuurd en ze hadden wat over en weer gemaild, om een en ander af te spreken.
UIteindelijk onmoetten ze elkaar vorige zaterdag 14 april, één dag voor hun concert in de theaterzaal. Het ging er hartelijk aan toe. Ze musiceerden in het foyer van de theaterzaal, met de balkondeur open zodanig dat ze af en toe van de zon konden genieten. Iva improviseerde vrolijk op de composities van Evelina. Deze had een aantal nieuwe stukken gecomponeerd ,gebaseerd op oude Russische vrouwenrituelen uit huwelijks- en begrafenisceremonies. Er zaten ook een aantal heksenverhalen tussen. Rituelen die de Russische ziel perfect vatten en waarbij de gemoedstemmingen van droevig naar vrolijk snel wisselen. Leuk materiaal voor twee muzikanten die graag experimenteren met klank en performance.
Het concert was mooi. Na twee korte solo’s, waarin beiden hun kunnen toonden en even grabbelden in hun repertoire, bleven Iva en Evelina voor de rest van de set samen op het podium. Bepaalde stukken werden samen vertolkt, en bij andere wisselenden ze elkaar af. Het concert had een hoog performance gehalte. Beiden lieten hun stemmen de vrije loop en kirden, brabbelden, fluisterden en schreeuwden tegen elkaar. Bij momenten was er heel teder samenspel tussen viool en accordeon en ook vocaal waren er een aantal hoogstandjes.
Het is niet altijd evident om als programmeur twee muzikanten bij elkaar te brengen. Je moet er hoedanook omzichtig mee omspringen. Ook al lijkt het op een eerste zicht een perfect match- het gaat over persoonlijkheden en die kunnen altijd clashen. Bij Bittova en Petrova leek het een goede keuze. Het was voor beiden verrijkend, ook al hebben ze gemerkt dat ze er andere werkwijzen op na houden (Iva werkt veel meer vanuit improvisatie terwijl Evelina meer vanuit compositie vertrekt). In ieder geval een mooi afscheid van Iva nu ze voorgoed naar de Verenigde Staten vertrekt en we haar waarschijnlijk niet meer zo vaak over de vloer krijgen (hebben samen even geteld hoeveel concerten ze in Vooruit had gespeeld en we kwamen op 9 uit, maar t kunnen er ook 10 zijn).
Het concert kreeg een Four stars recensies in De Morgen.

We blijven hen volgen…..

Bewaar dit item (0)