Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Velma maakt een dodenmars...

Gisteren was ik in Lausanne om er de première van één van onze coproductievoorstellingen voor volgend seizoen (2008-2009) mee te maken. In Arsenic, een avontuurlijke plek voor podiumkunsten in het Zwitserse Lausanne, toonde Velma zijn nieuwe project Requiem voor het eerst aan het publiek. Sinds Velma vorig seizoen tijdens ‘The Game is Up’ hoge ogen gooide met Velma Superstar, zijn ze ook in Gent geen onbekenden meer. Velma bestaat la meer dan tien jaar als een rockband. De kernleden en bezielers Christian Garcia (gitaar), Stephane Vecchione (drums) en Christophe Jaquet (zang en occasioneel bas) laten zich sinds 1999 ook in met performances. Die kenmerken zich door hun doorgedreven muzikale uitgangspunten. Je zou het een vorm van musical of muziektheater kunnen noemen. Maar dan wel eentje met de rock & roll attitude hoog in het vaandel. In Requiem, zo kondigden ze aan, zouden ze het groots opgezette spektakel dat Velma Superstar verlaten en intiemer gaan werken. Daarbij zouden ze het idee van een requiem op eigengereide wijze bewerken.
Wat ik gisteren zag was inderdaad intimistischer, maar bleef de sporen van de boysband in zich dragen. In een opstelling die een opnamestudio suggereert, ontplooit zich het requiem. Daarbij volgen ze redelijk strak de structuur van deze muzikale vorm (introitus, kyrie, tractus, sequentia, offertorium, communio en hymnus). De muziek daarentegen is van hun eigen hand, en in de hen gekende ‘drone’stijl, van subtiel en minimaal tot groots en bombastisch. De voorstelling begint zoals een repetitie van een rockgroep begint: wat stemmen, wat rondlopen, wat kabeltjes verleggen… Maar één keer het introïtus achter de rug, laten de drie de remmen los. Bij momenten is de voorstelling al even verwarrend en trefzeker als hun vorige exploten. Hier en daar voel je nog de onzekerheden van de première, maar die kloppen ze er al doende zeker nog uit. De drie kernleden van Velma worden bijgestaan door Valérie Liengme, Arantxa Martinez en Serge Perret. Hun rol is diffuus, verwarrend. Zeker de twee vrouwen vertolken meerdere prototypes: producer, secretaresse, groupie, stalker… Perret blijft het meest in zijn rol. Hij is technicus van dienst en haalt weg wat weg moet, licht bij waar nodig. Op die manier transformeert de opnamestudio al gauw van een werkplaats achter gesloten deuren tot een volwaardige showset…
Velma blijft Velma. Als ze een intieme voorstelling beloven, maken ze dat slechts deels waar. Maar dat wil allerminst zeggen dat de voorstelling teleurstelt. Volgend najaar (2008) zullen ze Gent onveilig maken, en ik kan je nu al vertellen dat je daar bij wil zijn.

Tags

concert

coproductie

muziektheater

theater

Velma

Bewaar dit item (1)