Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Veel dans met een hoek af

Tijdens ‘the game is up!’-festival hebben we aandacht voor allerlei vormen van podiumkunsten. Uiteraard mag ook dans in al zijn kleuren en vormen niet ontbreken. Wie eens wild wil gaan kan terecht bij het werk van choreografen als Vincent Dupont, Heine Avdal & Yukiko Shinozaki of de jonge talenten Teodora Castellucci en Daniel Linehan.

Die laatste bieden we in Vooruit een hele maand residentie aan in de Dansstudio om er zijn nieuwe, veelbelovende project ‘Zombie Aporia’ te creëren. Twee weken voor de aftrap van het festival verhuist Daniel naar de Domzaal, waar hij de finishing touch aan zijn voorstelling kan geven. We mogen ons aan een intelligent werstuk verwachten, waar woord en beweging in elkaar verstrengelen en complexe verhoudingen aangaan. Kijk al eens naar de video hierboven die ze zelf opnamen in de studio. Wie in de vorige editie van ‘the game is up!’ (2009) zijn soloproject ‘Not about Everything’ zag, weet dat Linehan in staat is om met dans naar de keel te grijpen. In een eeuwige draaibeweging orakelde hij over wat je als een persoonlijk artistiek manifest kon lezen. Dat Linehan een aan te vinken optie voor de toekomst van de dans is, durf ik hier al beweren. En hopelijk komt u kijken en kunnen we het na de premièrereeks roerend eens worden.

Bewaar dit item (0)

2-daagse voorbereiding met Chirstopher Green

Nog 5 weken en ons podiumfestival The Game Is up 2011 is ‘up and running’. Op de slotavond nodigt de beruchte londense acteur Christopher Green NIEMAND uit voor zijn VIP-party. Deze week kwam hij al eens langs om te spreken met enkele Gentse partners in crime en om Dj’s, dansers en dies meer te selecteren. We doorploegden ook het gebouw op zoek naar nieuwe mogelijkheden en spraken af wie er binnen mag, en hoe je eventueel ook binnengeraakt zelfs al ben je niet uitgenodigd. Want ja, je leest het goed, de exclusieve VIP-party van Green is een kruidige kaas, maar met gaten. En langs die gaten kan je dus misschien toch naar binnen. Al is hij strikt: wie niet cool, sexy, hip of slim en listig genoeg is, geraakt er niet in… Tot gisteren zaten we in de overheerlijke brainstormfase. Die is nu voorbij. Met nog enkele weken te gaan is het alle hens aan dek.

Bewaar dit item (0)

Tactiele ervaring van formaat in de maak in SMAK

Binnenkort is het weer zover: na twee jaar keert het Vooruit-podiumfestival ‘The Game is Up’ terug. Van 15 tem 26 maart 2011 duiken we onder in een roes waarbij we zelf centraal staan. Ja, je leest het goed. Vor deze editie van The Game is Up nodigde ik heel wat artiesten uit die rol van de toeschouwer van ons bevragen. No worries: er zijn ook heel wat voorstellingen te ontdekken die je 100% met rust laten. Maar daarnaast dus enkele heel bijzondere projecten die je op één of andere manier vragen om te participeren. En eentje ervan wil ik hier al even aanstippen: de ongelooflijk sensoriële ervaring van het Zweedse duo Lundahl & Seitl. Zij maken in musea over heel Europa de voorstelling Symphony for a Missing Room tot een niet te missen ervaring. Wat er te zien is? Dat verklap ik niet, maar denk ipv aan je ogen vooral aan je andere zintuigen… Christer Lundahl en Martina Seitl werken enorm lang aan de integratie van hun project in het specifieke museum. Wij gingen in zee met onze partners van SMAK. Daar is het duo nu al volop bezig om de ruimtes te exploreren, performers te selecteren en het parcours uit te stippelen. Die hele voorbereidingsfase neemt al snel een hele maand (!) in beslag. De uitdaging voor Lundahl & Seitl ligt erin om voorbij de fysieke muren van het museum een imaginaire ruimte te creëren voor de bezoekers. Ikzelf participeerde in Museum M in Leuven en was meteen verkocht. Op subtiele maar efficiënte wijze word je in een verbeeldingswereld getrokken. En omdat de voorstelling zich zowat helemaal in je eigen hoofd afspeelt, is het een desoriënterende ervaring. Veel meer vertel ik hier niet. Alleen nog dat we binnenkort een video-interviewtje klaar zullen hebben waarin de makers zelf even het woord krijgen…

Bewaar dit item (0)

Ragg & Baillie gaan voor een pareltje

Toen ik voor de zomervakantie de try-out van de voorstelling C.O. Journeys zag bij BUDA in Kortrijk, was ik prettig verrast door wat ik te zien kreeg. Gezeten in een gigantische camera obscura krijgt een intiem publiekje verhalen voorgeschoteld die hun poëtische kracht halen uit zowel het beeld als de narratie. Wie nog nooit beelden zag volgens de principes van de camera obscura, moet deze kans zeker grijpen. De beelden hebben namelijk een patin die moderne projecties vreemd is. Komt daar bovenop dat alles wat je te zien krijgt, live wordt gecreëerd door het duo Ragg en Baillie. Al zie je ze niet, het live aspect is onmiskenbaar. Strict gesproken is het systeem van de camera obscura trouwens geen projectie maar een reflectie. Vandaar ook dat alles ondersteboven staat. C.O. Journeys is een reis doorheen fictie en non-fictie. Die lopen hier voortdurend door elkaar als in een hedendaagse versie van de verhalen van duizend-en-één nacht. Als ik bedenk dat Christoph Ragg en Joanna Baillie sinds het veelbelovende toonmoment in het voorjaar nog intensief hebben doorgewerkt in een residentie in de dansstudio van Vooruit, kan ik enkel zeeeer benieuwd zijn naar het eindresultaat… De première van C.O. Journeys kadert in Almost Cinema 2010!

Bewaar dit item (0)

Korte Metten in het Citadelpark!

Voor de laatste Korte Metten van het seizoen trekken we naar het Citadelpark. Zelfs als de zon niet mee wil, wordt dit zonder twijfel een prachtig verrassingsboeket. We vertrekken om 12u ’s middags aan het muziekpaviljoen voor een kleine twee uur avonturen, voor een keertje niet in de avonduren. Neem je boterhammen, je vrienden, je collega’s, je te blokken cursus en je hond mee want voor een keer kan je alles combineren. En ter gelegenheid van de zomer maken we deze Korte Metten ook nog een keer gratis. Waarom nog twijfelen? Komt met ons mee!

Bewaar dit item (0)

Korte Metten, vijfde editie

Vanavond al vindt de vijfde editie plaats van de Korte Metten, het vanalles-op-één-hoop-als het maar-kort-of-krachtig-of-onvoorzien-werk-is-en-dat-alles-op-één-avond-FESTIVAL.
Ter gelegenheid van de vijfde keer (elke reden is goed) gingen we voor een luxeversie van de Korte Metten. We keren terug naar waar het op 12 december 2008 begon: in de concertzaal van Vooruit. De speciale opstelling geeft aan de projecten van alle deelnemende kunstenaars nog een extra élan. Nu zou ik hieronder alle projecten uit de doeken kunnen doen, maar dat doe ik lekker niet. Net de verrassing maakt de Korte Metten tot Korte Metten. Slechts enkele woorden om goesting te krijgen: vijfjarige regisseuse Lilith, het alfabet in partituur, bebaarde gitarist hoog en droog, bebaarde computerist, ... Je komt binnen om 20u en krijgt een pletwals van korte projecten over je heen. Zo ook vanavond en ik hoop dat we onze ondertitel ‘Avonturen in de avonduren’ ook nu weer zullen waarmaken. Leuk nieuws voor wie nog geen tickets heeft: zak vanavond voor aanvang gewoon af naar ons bespreekbureau en voor € 5 geraak je zo naarbinnen.

Bewaar dit item (0)

Rosas en Vooruit in de bres voor Haïti

Vorige maandag werd ik gecontacteerd door Rosas. Anne Teresa De Keersmaeker had het hele weekend getobd over wat de inbreng van artiesten kan zijn, als zich zo’n humanitaire ramp voordoet zoals de aardbeving in Haïti. Doen waar je goed in bent, moet ze gedacht hebben en dus stelde ze ons voor om een extra voorstelling van ‘The Song’ te organiseren, waarvan de volledige opbrengst naar Haïti Lavi zou gaan. Vooruit zou Vooruit niet zijn, moesten we onze schouders niet onder dit spontane initiatief willen zetten. En wij doen waar wij goed in zijn: de praktische coördinatie, de ticketverkoop, de technische begeleiding en de promotie. Dat alles weliswaar in nauw overleg met Rosas. Want nog maar sinds gisteren staan er tickets te koop voor de voorstelling op zondag… We zullen op een week tijd nog zo veel mogelijk mensen moeten warm maken om naar de voorstelling te komen kijken. Dat vraagt grote inspanningen want het initiatief kan pas slagen als er effectief ook veel volk naar de voorstelling komt. The Song spreekt over een steeds sneller voortrazende wereld, waarin het individu zichzelf dreigt te verliezen. Het is een intrigerende, verstilde dansvoorstelling en ik roep, als programmeur dans van Vooruit, maar ook als mens op deze aardkluit iedereen op om te komen kijken, aanstaande zondag om 15u, in Vooruit.

Bewaar dit item (0)

Dagboek van een denker

Vorige week ging in het Brusselse Kaaitheater de tweede voorstelling van Tine Van Aerschot in première. Nochtans is Tine geen nieuwkomer meer in podiumland. Lang geleden al haalde ze Meg Stuart naar België en werkte ze achter de schermen als dramaturge met o.a. Christine De Smedt (Les Ballets C. de la B.), Davis Freeman, Sarah Chase en Simone Aughterlony. Tine Van Aerschot is geen veelmaker. Aan haar eerste voorstelling I have no thoughts and this is one of them werkte ze jaren. De focus ligt daarbij steeds op de tekst. Die is gelaagd en poëtisch, emotioneel met een twist. De tekst is persoonlijk maar toch universeel, draait en keert zich, laat de toeschouwer achter met sterke beelden en associaties. De tekst zoekt naar nieuwe betekenissen om een immer verschuivende realiteit te bevatten. Dat zal in haar tweede voorstelling niet anders zijn. Vertrekkende van krantenknipsels ontspint zich een dagboek (dat van Trevor) dat dagelijke berichtgeving koppelt aan associaties die herkenbaar maar doorgedacht zijn. Tine Van Aerschot schrijft haar teksten in het Engels en dus brengen haar twee topactrices, Carly Wijs (NL/BE) en Tracy Wright (CAN), hem ook zo. Zittend op twee schommels spelen zij samen 1 personage, Trevor, wiens gedachten we dag na dag kunnen volgen. Nu eens aangrijpend, dan weer grappig…
Wie van geëlaboreerd teksttheater houdt, mag deze voorstelling niet missen!

Tags

Carly Wijs

Tine Van Aerschot

Tracy Wright

Triple Trooper Trevor Trumpet Girl

Bewaar dit item (0)

Nature Theater goes theater

Wie ‘theater’ zegt, zegt ‘Shakespeare’. En wie ‘Shakespeare’ zegt, denkt meteen aan ‘Romeo & Julia’ en ‘Hamlet’. Dat eerste stuk is vooral cruciaal in menige puberteit, zo leert Nature theater ons. Hamlet is dan weer het stuk dat over de lippen gaat als mensen volwassen en erudiet worden.
Verwacht je bij Nature Theater of Oklahoma dus niet aan een slaafse navolging van de tekst van Shakespeare. Integendeel, het verhaal is slechts een aanleiding om het te hebben over modale vertelkunst, over ons gemeenschappelijk cultureel erfgoed, over onze (gebrekkige) kennis ervan, over clichés en beeldvorming… een hele boterham, maar zoals steeds slagen regisseurs Pavol Liska en Kelly Copper erin dit alles luchtig te verpakken met de nodige humor. Het basisconcept is ‘poep’simpel: het artistieke duo vroeg vrienden en kennissen om het verhaal van Romeo en Julia kort na te vertellen. Daarna gingen ze met deze audio-opnames aan de slag. Tientallen versies van het verhaal passeren bij monde van twee schitterende acteurs de revue. Alles wordt letterlijk verteld zoals het werd opgenomen, vaak met veel twijfels, onlogische gedachtensprongen, bijgedachten en associaties van de ondervraagden… Dat alles geeft een hilarische blik in ons eigen mensenbrein, waar verhalen verteld, verdraaid en getwist worden.
Nature Theater of Oklahoma kiest er bovendien voor om deze ‘spreektaal’ van de ondervraagden op de scène om te zetten in barok Brits Engels uit de tijd van Shakespeare. Dit gegeven én het feit dat het gezelschap ook de oude theatrale bewegingen uit die tijd terug op scene zetten, levert een scherp contrast met het Amerikaans Engelse ‘slang’ van de oorspronkelijke vertellers
Er zitten trouwens nog veel meer knipogen naar het Shakespeariaanse theater in deze voorstelling: het decor, de bizarre entractes, de kostuums… Kortom. Het is een voorstelling om van te smullen in zijn concept, uitvoering, kracht, eenvoud en humor.

Bewaar dit item (0)

Podiumkunst tijdens Almost Cinema

Vanavond start het Filmfestival Gent met de openingsfilm ’De Helaasheid der Dingen’. Fijn fijn. De volgende twee weken kan elke cinefiel weer ongebreideld zijn hart ophalen. Maar wat met al die theater- en dansliefhebbers? Geen nood. Vooruit serveert in het kader van Almost Cinema, het festival in het filmfestival, ook heel wat bijzondere voorstellingen waar projectie en live actie hand in hand gaan. Deze week nog treden we met ’Good Cop Bad Cop’ van het eigenzinnige Nederlandse gezelschap Kassys binnen in de dierenwereld. We krijgen op scène te zien en te horen wat ze doen en denken. We zijn blij dit fascinerend project te kunnen hernemen nadat vorig jaar één van de twee voorstellingen moest geannuleeerd worden door ziekte van een acteur.
De tweede week is gereserveerd voor de nieuwe theaterhit uit New York: Nature Theater of Oklahoma. In ’Rambo solo’ vertelt begenadigd acteur Zachary Oberzan de hele actiefilm na en maakt hij de vergelijking met het boek, dat – in zijn ogen – toch beter is. We krijgen bovendien een homemade video te zien waarin de acteur fragmenten uit film nog eens naspeelt in zijn New-Yorkse appartement. Hilarisch en eenvoudig virtuoos!

Bewaar dit item (0)

Dansen op een slappe koord

Volgende week donderdag 24 september gaat de nieuwe voorstelling van Claire Croizé in Vooruit in première.

In The Farewell baseert ze zich op het gelijknamige stuk van Gustav Mahler (Der Abschied). De muziek is geschreven voor een uitgebreid symfonisch orkest, Claire Croizé staat met haar dans alleen op scène. Het is dus een strijd met ongelijke wapens.
Hoe kan de danseres overeind blijven tegenover al die bombast en grote gevoelens van verlies en afscheid? Daar ligt de grote uitdaging die het stuk voor mij in zich draagt. En ik denk dat de Franse choreografe Claire Croizé, al jaren actief in België, goed geplaatst is om een antwoord te formuleren. Croizé is zich namelijk terdege bewust van de slappe koord waarop ze danst.

Zo is ze gepassioneerd door de muziek van Mahler, ook haar vorige voorstelling, ‘Affected’, koos al voor diens muziek. En in tegenstelling tot die voorstelling, wil ze het nu niet verstild aanpakken. Nee, Croizé wil dansen. Dans als expressiemiddel, dans als één van de instrumenten van het orkest. Verwacht hier wel geen choreografie als illustratie van de muzikale partituur.

Net als het lichtontwerp van Jan Maertens moeten dans (Croizé) en muziek (Mahler) zichzelf autonoom kunnen ontplooien. Soms komt alles samen, dan weer lijken de lijnen van elkaar weg te lopen. Voor de muziekanalyse krijgt ze de hulp van pianist Alain Franco, die eerder al met Anne Teresa De Keersmaeker samenwerkte.

Ik zag net voor de zomervakantie nog een eerste try out van de voorstelling. Twee delen van het driedelige stuk waren toen reeds min of meer voltooid en ik was erg enthousiast. Lang geleden dat ik zo’n uitmuntende danseres nog met zoveel overgave zag dansen. Nu heb ik niets met de muziek van Gustav Mahler maar dankzij de choreografie van Croizé ontplooide ook het genie van Mahler zich voor me. Croizé munt voor mij uit in haar subtiliteit. Is het eerste deel misschien nog ingehouden, dan blinkt het tweede deel uit in een in de hedendaagse dans nog zelden gezien expressionisme dat zich evenwel nergens verliest. Dat heeft zeker met Croizé zelf te maken, die niet enkel als choreografe maar ook als danseres hier cruciaal is. Het is moeilijk in te beelden dat de choreografe dit hoogst persoonlijke werk door iemand anders zou laten dansen.

Ik kijk enorm uit naar het derde en laatste deel, want ik hoor dat de choreografe er nog erg mee worstelt. Croizé is al de hele maand augustus in onze dansstudio aan het werk en verhuisde in september naar onze domzaal, waar de voorstelling ook in première zal gaan. Hier werkt ze nu reeds enkele weken aan de finishing touches van haar choreografie, het licht en het geluid. Geen hip en trendy project dus, geen conceptueel stuk, maar fris in zijn balans tussen een klassieke taal en bravoure van uitvoering.

Tags

Alain Franco

Claire Croizé

Gustav Mahler

Jan Maertens

The Farewell

Bewaar dit item (1)

Miet Warlop in grote vorm!

Vorige zaterdag 16 mei zag ik de nieuwe (omzeggens woordloze) voorstelling van Miet Warlop, ‘Springville’. Ze ging net in première op het FRESH festival in Buda, Kortrijk. Ik had een jaar geleden al een eerste korte try out gezien en besloot toen, geënthousiasmeerd, Vooruit als coproducent het project mee te laten ondersteunen. Mag ik hier ronduit zeggen dat ik trots ben dat Vooruit dit project mee mogelijk heeft gemaakt?
Springville begint als een absurdistische slapstick-scène, die hier en daar wat laveert tussen de wereld van Jacques Tati en die van René Magritte. Op de scène staat een kartonnen huis, bewoont door een vreemde, ongedefinieerde man. Die tracht er ‘de dingen’ onder controle te houden, maar ‘de dingen’ leiden hun eigen leven: een langbenige tafel, een vreemde doos met kokerneus, een oververhitte electriciteitskast en een nog vreemdere passant, een reus alias jogger. Klinkt dit allemaal vreemd, dan kan ik enkel zeggen dat het ook allemaal vreemd is, maar ook subtiel, humoristisch en aandoenlijk. Als je bijna dacht dat het mimetheater dood was, dan kan je met Miet Warlop’s Springville terug in de ban geraken van het woordloze, van de onverbloemde fantasie. Wat me nog het meest frappeerde, was de keuze van Warlop om niet voor makkelijk effectbejag te gaan. Zo laat ze de hele voorstelling lang het zaallicht aan, er zijn geen andere lichtstanden waardoor de objecten hun illusies enkel en alleen aan zichzelf te danken hebben… Als toeschouwer ga je ondanks de duidelijke ‘theater’context toch geloven in die vreemdsoortige creaturen. En dan is er nog een tweede keuze van Warlop die maakt dat emotionele verleiding minder evident wordt: er is geen muziek. Op die manier zet ze haar performers, haar objecten, bijna in de kale ruimte, onbeschermd door licht en klank. In zo’n harde setting overeind blijven, en meer nog: scoren, daar doe ik mijn hoed voor af. Merci Miet!

Bewaar dit item (0)

Cast Shadow uitgesteld maar niet verloren

Dolores Bouckaert & Bernard Van Eeghem zijn al een tijdje aan het werk in Vooruit aan hun voorstelling Cast Shadow. Alles leek de goeie richting uit te gaan en het duo leek elkaar te vinden. Gisteren vroegen ze me echter of ik even tijd had… Al snel bleek dat de twee artiesten zo goed aan het werk zijn, dat een première binnen twee weken te vroeg viel. Er ligt blijkbaar zoveel materiaal op tafel, er liggen nog zoveel ideeën op tafel en er is nog o zo weinig tijd. Na lang aarzelen hadden ze beslist dat de premièredatum te vroeg viel en dat ze liever wat langer doorwerkten. Vooruit is coproducent van deze voorstelling en uiteraard willen wij net als Dolores en Bernard dat de voorstelling zo goed mogleijk voor de dag komt. Daarom hebben we oren naar hun argumenten en stellen we de voorstelling uit naar volgend seizoen. Gevolg is dat Cast Shadow niet meer in Vooruit in première zal gaan, zoals gepland was, maar dat Beursschouwburg deze eer te beurt valt. Vooruit heeft alvast nieuwe data geprikt op 15 en 16 januari 2010. En uiteraard blijven Dolores Bouckaert en Bernard Van Eeghem welkom om verder te repeteren aan hun voorstelling. Met mijn excuses voor al wie al tickets kocht, babysits regelde of zich verheugde op deze voorstelling. Maar zoals gezegd: uitstel is geen afstel.

Bewaar dit item (0)

Een boekje en een voorstelling van Philippe Quesne en Vivarium Studio

Wie gisteren op de openingsreceptie van het festival The Game is Up was, kon al een klein beetje kennis maken met het bizarre universum van Philippe Quesne en de zijnen. Op onze vraag maakte de kunstenaar een derde fotoboekje in zijn reeks ‘conséquences’. Na een eerste boekje met de titel actions en milieu naturel en een tweede met als titel petites réflexions sur la présence de la nature en milieu urbain lanceerde het gezelschap gisteren het boekje thinking about the end of the world in costume by the sea. Door aanzwellende muziek begeleid doken 6 cosmonauten op uit de mist. Ze deelden aan alle aanwezigen in première het nieuwe boekje uit. Een mooi moment…
La Mélancolie des Dragons, de theatervoorstelling die ze morgen vrijdag 6 en overmorgen zaterdag 7 maart spelen, ademt dezelfde surrealistische sfeer uit. Ik kijk er echt naar uit!

Bewaar dit item (0)

Eline,
100% gelijk! Davis maakte dé musical die me van het genre heeft doen houden. Normaal hàààààààt ik musicals. En dit is gewoon ook een écht goed script van Steven Sondheim, die trouwens ook West Side Story schreef!
Het speelt in de grote theaterzaal dus plaats zat om nog wat vriendjes mee te pakken!

Bewaar dit item (0)

Sponsored by Nobody (US) is in het land...

Ondertussen is het zevenkoppige theatergezelschap Sponsored by Nobody uit Brooklyn (New York) in België aangekomen om in een laatste residentie in kunstencentrum Monty te Antwerpen te werken aan hun voorstelling W.M.D. (just the low points). Kevin Doyle, regisseur van het gezelschap, post regelmatig over de gang van zaken op zijn facebook account… De laatste week voor ons festival strijkt het grezelschap dan in Vooruit neer om in de domzaal af te monteren en te repeteren. Dan zullen we zelf nog proberen een kort interview met Kevin Doyle en Jessa Wildemeersch (de Vlaamse actrice in de voorstelling) op te nemen en online te zetten.

http://www.facebook.com/home.php?#/video/video.php?v=50006646607

Tags

Jessa Wildemeersch

Kevin Doyle

Sponsored by Nobody

Bewaar dit item (0)

Superamas tussen kunst, kitsch en politiek

Volgende week is het zover: dan passeert de nieuwste voorstelling van het Weens-Parijse collectief Superamas in de theaterzaal van Vooruit. Empire (Art & Politics) behandelt ”(...) het concept van moderniteit, en vooral de positie van kunst daarin. Maar deze kritische doorlichting van creatieve uitingen in de westerse kapitalistische wereld moet het gelukkig niet zonder kwinkslag stellen” , aldus Ive Stevenheydens in Brussel deze week.

Ik neem ook nog enkele andere beschrijvingen uit het artikel over, die treffend de thematiek van Empire beschrijven:
”Met uitvalsbasis in Wenen en Parijs brengt dat gezelschap sinds goed tien jaar theater dat naar performance neigt. Licht en complex tegelijkertijd, en bulkend van spelplezier, maar ook altijd kritisch. De werken van Superamas zijn een doorlichting van de dagelijkse realiteit: de media, sociale condities, economische kwesties en politieke realiteit komen steevast aan bod.”

En verder, in een gesprek met Diederik Peeters, die als acteur in de voorstelling meespeelt: ”Empire (Art & Politics) vangt aan met de reconstructie van een Napoleontische veldslag. “Het ironische daaraan is dat de overwinning van die slag tot vandaag zowel door de Oostenrijkers als door de Fransen opgeëist wordt,” vertelt Peeters. “Dat doet vragen rijzen over de werkelijkheidswaarde van wat we als historische feiten beschouwen, en in hoeverre propaganda en de positie van de media daar een rol in spelen.” In de volgende sequentie van de voorstelling wordt een link gemaakt met de hedendaagse tijden, waarin economie, geld en entertainment de moraal dicteren. De hamvraag daarbij is hoe vandaag de realiteit gerepresenteerd en geconstrueerd wordt. Want het spektakelgehalte van de politiek moet hoog gehouden worden, en het is steeds meer de showbizzindustrie die de actualiteit interpreteert.

Peeters: ”In de voorstelling wordt voortdurend gebalanceerd op de vage grens tussen feit en fictie, en spelen we op ironische wijze met de spanning tussen waarheid en leugen. Een voorbeeld daarvan is de scène met een politieke vluchteling, een jonge gast uit Somalië. Hij doet zijn persoonlijk verhaal, een intrieste sequentie waarin hij vertelt hoe voor zijn ogen de helft van zijn familie werd afgeslacht. Dat pijnlijke en intieme relaas is platweg gerecupereerd in de voorstelling. Aanvankelijk had ik last met de brutaliteit van die ingreep. Maar bij nader inzien is dat natuurlijk exact wat we dagelijks op televisie of in kranten voorgeschoteld krijgen. Als er ergens miserie is, wordt er onmiddellijk een camera onder geschoven om dat lijden te dramatiseren en te recupereren. Het is effectief op die manier dat we vandaag via de media omgaan met de realiteit. Of gaat het uiteindelijk toch om een valse Somaliër, en een in scène gezette acteur? Zulke zaken laat de voorstelling in het midden.”

Inderdaad, Superamas speelt (andermaal) met gemediatiseerde clichés. Zo belichaamt Peeters in het stuk het archetype van de Belgische regisseur – de Belgen doen het goed in het podiumkunstenlandschap! Brusselaar Davis Freeman, Californiër van geboorte, neemt dan weer de rol van prototypische Amerikaan voor zijn rekening: hij weet alles over wapens, heeft een vlakke visie op het concept democratie en draagt steeds de obligate cowboyhoed. Peeters: “Superamas grossiert in platitudes en clichés, en dat doet het goed. Er wordt voortdurend geflirt met middelmatigheid, slechte smaak en oppervlakkigheid. En natuurlijk zonder daarbij het plezier te verliezen. Alles moet eraan geloven in deze voorstelling: de kunstscène, de politieke wereld, de media. En Superamas spaart trouwens ook zichzelf niet. Uiteindelijk komt uit al die platitudes een donkere maar glasheldere visie naarboven over de manier waarop wij omgaan met de media en hoe we onze ‘dagelijksheid’ zien. Tenslotte ligt de karikatuur soms misschien wel dichter bij de werkelijkheid dan de werkelijkheid zelf.”

Tags

davis freeman

diederik peeters

empire

Superamas

Bewaar dit item (0)

Vooruit zkt. proefkornijnen

Vrijdag zetten we in Vooruit iets nieuws op de rails. Met de veelzeggende ondertitel “avonturen in de avonduren” lanceren we dan de allereerste editie van Korte Metten. Tot voor kort was er niets zo frustrerend als een kleine presentatie, een kleinood, een tryout, een ongepolijste diamant, een smaakmaker… die nergens eens dat plekje vond in het Vooruit-programma om getoond te worden. Daar maken we dus korte metten mee.
In deze alles-in-één-avond-formule zoeken we bijzondere plekken op in het gebouw om er verschillende disciplines met elkaar te combineren. Niets zo leuk als op elkaar stapelen wat niet te stapelen valt. De avonden zijn een waaier van podiumkunst, literatuur, installatie, concert, video, lezing, en dies meer… Er is geen overkoepelend thema dat al de projecten met mekaar verbind. Er is enkel de toeschouwer die alles met alles kan en mag associëren. Met Korte Metten zoekt Vooruit dus open geesten, want die beleven meer!

Korte Metten – 1: Gaetan Bulourde & Valérie Castan én Claudio Stellato zorgen voor de sneuf podiumkunst, Jeroen Theunissen voor de openingsrede, Jasper Rigole en Antoine Defoort voor respectievelijk kortfilm en videoloops, Philip Metten voor de installatie, Eric Thielemans en Philippe François voor de muziek.

Tags

Korte Metten

Bewaar dit item (0)

Nature Theater geeft er een lap op...

Vanavond introduceren we het werk van Nature Theater of Oklahoma in Gent. Hun voorstelling ‘Poetics: a ballet brut’ wordt meteen ook voor het eerst in België getoond.

Het is een woordloze voorstelling die – choreografisch – volledig werd bepaald door het toeval, met name dobbelstenen (daarbij inspireerden ze zich op de theorieën van John Cage). Er werden zes bewegingen gedefinieerd (voor elk ‘oog’ van de dobbelsteen), en voor elk ‘mobiel lichaamsdeel’ (twee armen, twee benen, één hoofd) werd één keer gegooid. De dobbelstenen bepaalden verder wie wat deed, waar de acteurs stonden en hoe lang. Door de artistieke keuze onderhevig te maken aan ‘toeval’, werden alle discussies tussen performers en choreografen over ‘motivatie’ vermeden. De positie van de acteurs in de ruimte werd dan weer bepaald met een dreidel, iets tussen een tol en een dobbelsteen. Dit mag dan wel droog en mathematisch klinken, de voorstelling is het allerminst. De ongelooflijke theatrale kracht van de acteurs, de opzwepende dansmuziek en de ingenieuze dramaturgie doen het plezier op scène en voor het publiek tot ver voorbij het concept razen.

In een verzameling dagelijkse handelingen tonen de performers simpele, specifieke emoties en heldere interacties. Gaandeweg wordt het meer fysiek en leidt Poetics: a ballet brut tot een gebalde, soms hilarische en erg verrassende choreografie.

Tot slot nog dit goeie nieuws voor snelle beslissers: vandaag zijn er voor alle drie de voorstellingen 12 extra plaatsen vrijgekomen! Wie nog onbeslist was, grijpe zijn/haar kans! Ik zou het mezelf alleszins niet beklagen…

Bewaar dit item (0)

Toen ik een half jaar geleden in Amsterdam ‘Phantom Story’ van Nicola Unger zag, wist ik het meteen: dit is iets voor Almost Cinema. Piepklein theater met piepkleine hoofdrolspelers. Nicola brengt een verhaal dat tevens een ‘re-enactment’ is, een verhaal van haat en liefde.
In dit miniatuurtoneel wordt elk karakter, elk rekwisiet – mannen, vrouwen, terroristen, agenten, geweren, huizen – weergegeven door een papieren figuur. De poppetjes worden gemanipuleerd, het lot wordt herzien; de geschiedenis wordt opnieuw afgespeeld. ‘Phantom Story’ is in al haar argeloosheid een wrede voorstelling.

Ik haal nog even een stukje uit een interview met Nicola Unger aan:
Toen ik dit verhaal voor de eerste keer hoorde, wist ik niet wie Carlos was. Ik was te jong om het me te kunnen herinneren. Hoe meer ik over hem, de periode en de tijdsgeest las, hoe meer ik het gevoel had dat we in de jaren zeventig zijn blijven steken. Terwijl de geschiedenis van de bedreiging zich herhaalt. Er zijn slachtoffers en aanvallers: er zijn lammeren en wolven. Onze levens bewegen zich in cirkels, we zitten gevangen in situaties die door de jaren heen ons lot herhalen.
Elk karakter en ieder voorwerp in dit verhaal – mannen, vrouwen, terroristen, politiemannen, wapens, huizen, etc. – is een kleine papieren artiest.
Hun toneel is mijn koffietafel.
Ik ben de “bloed” artiest, die de poppetjes manipuleert, als een spelend kind.
Tegelijkertijd wreed en onschuldig.

Bewaar dit item (0)

Nog maar net kreeg choreografe Meg Stuart in New York een Bessie-award voor haar hele oeuvre of een andere Belgische artiest valt al in de prijzen. Minder exotisch misschien, maar toch. Lawrence Malstaf, toch al een paar keer met installaties in Vooruti te zien (bv. Compass of zijn installatie van bewegende pvc-buizen als scenografie bij de voorstelling Boreas van Karin Ponties/LOD), won zopas de Witteveen+Bos-prijs voor Kunst+Techniek 2008 in Nederland. Onder de vorige winnaars vind je ook Theo Jansen, het brein achter de zogenaamde Strandbeesten, die momenteel aangezocht wordt om deel te nemen aan The Game is Up 2009.

Het persbericht luidt als volgt:

(...)
De prijs wordt dit jaar voor de zevende keer uitgereikt en gaat voor het eerst naar een buitenlandse kunstenaar. Lawrence Malstaf is in 1972 geboren in Brugge en studeerde Industrieel Ontwerpen aan het Henry van de Velde Instituut in Antwerpen. Hij heeft een imposante staat van dienst met tentoonstellingen en performances in een groot aantal Europese steden, zoals onlangs nog met een solo-tentoonstelling in Marseille.
De jury van de Kunst+Techniek-prijs heeft Malstaf voorgedragen, omdat hij in zijn werk op een zelden vertoonde, zeer persoonlijke manier de interactieve harmonie tussen mens en voorwerp tot uiting weet te brengen. Hij maakt daarbij gebruik van nieuwe technologie, die voelbaar aanwezig is maar zich niet opdringt. Malstaf verbindt de technologische wereld met een romantisch verlangen naar het intensiveren van onze beleving.

Anti-automaten
Lawrence Malstaf beoefent de kunst in de meest pure betekenis van het idee. Hij noemt zijn werken anti-automaten. Een anti-automaat veroorzaakt een onvoorspelbare beweging, waardoor de toeschouwer een fysische ervaring ondergaat. Deze ervaring appelleert aan emotie, gevoel of herinnering. Malstaf wil daarbij zoveel mogelijk zintuigen betrekken. Vaak wordt de blik ontregeld, maar is er tegelijkertijd een dwang tot positiebepaling. Zoals in Mirror, als je eigen spiegelbeeld in gruzelementen valt, of Nemo, een installatie waar de deelnemende toeschouwer in een wervelstorm terechtkomt.

Prijsuitreiking
De Kunst+Techniek-prijs is ingesteld ter gelegenheid van het 55-jarig bestaan van Witteveen+Bos en bestaat uit een bedrag van 15.000 euro en een publicatie in boekvorm over het oeuvre van de kunstenaar. Witteveen+Bos wil op deze manier waardering uitspreken voor de relatie die bestaat tussen kunst en techniek en dan met name de ontwerpende creativiteit, die kunst en techniek gemeen hebben. De prijs werd in 2002 voor het eerst uitgereikt. Eerdere winnaars waren Theo Jansen, Felix Hess, Giny Vos, Marnix de Nijs, John Körmeling en (postuum) Gerrit van Bakel.

Bewaar dit item (0)

Mooi nieuws van over de oceaan! Op maandag 15 september werden daar naar jaarlijke gewoonte de BESSIE AWARDS uitgereikt. Meg Stuart viel er in de prijzen voor haar hele oeuvre, maar met een bijzodnere vermelding voor 2 voorstellingen: Forgeries, Love and other Matters, dat in 2005 nog in Vooruti te zien was, én Maybe Forever, dat er in mei 2009 nog aankomt. Een uitgelezen kans dus om zelf te kome noordelen! Hierodner nog een stukje uit het perscommuniqué:

De NEW YORK DANCE AND PERFORMANCE AWARDS (beter bekend als de BESSIE AWARDS) worden jaarlijks uitgereikt aan de meest markante makers en producties van het voorbije seizoen. In de Verenigde Staten gelden de BESSIE AWARDS zonder meer als de ‘Oscars van de hedendaagse dans en performance’.

Het ‘Bessie Committee’ (dat bestond uit 19 dans- en performance specialisten uit New York) looft bij haar beslissing “Meg Stuarts invloedrijk oeuvre dat zowel uitmunt in creatieve mogelijkheden als in het nemen van risico’s. Met voorstellingen als FORGERIES, LOVE AND OTHER MATTERS en MAYBE FOREVER zet de choreografe een stoutmoedige stap in de toekomst”.

Deze prijs is de derde BESSIE AWARD die naar het gezelschap van Meg Stuart gaat. In 2006 waren er al BESSIES voor de bijdragen van Hahn Rowe (componist) en Benoît Lachambre (choreograaf / danser) aan de voorstelling FORGERIES, LOVE AND OTHER MATTERS.

MAYBE FOREVER was dit jaar op tournee in de Verenigde Staten en was vorige maand nog te zien op het Theaterfestival. FORGERIES, LOVE AND OTHER MATTERS beleeft zijn allerlaatste Vlaamse voorstelling in de Stadschouwburg van Leuven op 4 november ek.

Bewaar dit item (0)

Gisteren ging in Parijs de nieuwe voorstelling ‘Empire. Art & Politics’ van Superamas in première. En akkoord, ik ben een fan van hun werk, maar Empire is tegelijk heel erg ‘Superamas’ en ook voor hen een nieuwe weg. De cinematografische montage van de voorstelling doet denken aan de BIG-trilogie, maar de loops en herhalingen blijven nu achterwege. Ook thematisch slaat de voorstelling nieuwe wegen. Confronterend en beklijvend bevraagt het collectief of we met kunst wel iets zinvol over de wereld kunnen zeggen… Kan een geëngageerde film ons bewust maken? Wat is de politieke rol van kunst en vice versa: is er niet veel kunst die zelf tot stand komt door de juiste politieke handjes te schudden. De overheerlijke (en schrijnende) scène met de ‘Franse ambassadeur’ spreekt boekdelen. En veel meer dan dat, maar ik ga niet alles verklappen. Speels en entertainend als altijd, maar met een bijtende ondertoon voor de goeie verstaander. Tijdens de première hier en daar nog ritmeproblemen, maar aangezien het gezelschap nog wat kan oefenen op de grote zomerfestivals (Festival van Avignon, Impulszanz in Wenen, ...) zal deze grote productie (15 mensen op scène!) er staan als een huis tegen eind januari 2009, als ze in onze theaterzaal van Vooruit passeren.

Bewaar dit item (1)

Zoals ik vorige week al schreef: de première van ‘You are here’, de nieuwe voorstelling van deepblue, is nakend. Het gezelschap rond choreografen Heine Avdal en Yukiko Shinozaki en geluidskunstenaar Christoph De Boeck zet een nieuwe stap in hun speelse maar technologische projecten. Na projecten als Closer, Hibi, Some notes are vorig seizoen in ons festival The Game is Up! én de doorlopende installatieperformance Drop a line tijdens het grote feest voor 25 jaar Vooruit in het begin van dit seizoen, lijkt het gezelschap op artistieke kruissnelheid gekomen. Bovendien werd het collectief gehonoreerd met een structurele subsidie voor twee jaar (2008-2009) om hun boeiende traject verder te zetten. Gisteren was er een eerste publiek toonmoment. Een try-out heet dat dan, en dat er duchtig uitgetest werd, was duidelijk. Een publiekje van een 30tal mensen werd in de domzaal vergast op een bijzonder project waaruit meer en meer de ‘taal’ van deepblue spreekt. In het begin nog erg formeel en functioneel, ontvouwt zich al snel een wereld die audiovisueel prikkelt en die je meetrekt in een mentaal en visueel labyrinth (dixit één van de proefkonijnen). Ik kan nog niet veel verklappen, maar wie komt zal er geen spijt van hebben! Van donderdag tot zaterdag een premièrereeks van een leuke coproductie.

Bewaar dit item (0)

Deepblue is the name of the artist trio Heine R. Avdal, Christoph De Boeck and Yukiko Shinozaki. Although they often work on projects individually, every now and again they join forces to produce a collective work. The last time they worked together was in 2003 with Closer. The exhibition premièred in Vooruit before embarking on a successful international tour. Now the trio are presenting a new piece, which will also première in Vooruit: You are here, on show from 22 to 24 May in our Dom Hall.

At the beginning of this season, Heine R. Avdal was also a guest of Vooruit with his installation/performance, drop a line during the 25th anniversary celebrations at Vooruit. Those who then made the climb to the uppermost studio in the rear building arrived in wonderfully glowing surrounds full of moss: an oasis of peace in the otherwise hectic environment of the festivities below. Visitors were served green tea and with a bit of luck (there was a registration list) could enter the integrated (and intriguing) Box with Holes. There you could watch and feel a 10-minute long performance of your own hands with those of one performer. Those lucky enough to have experienced it would most certainly still remember it.

Deepblue is currently in residence at Vooruit to put the finishing touches to the exhibition, You are here. Which is how I was able to snatch a peak at the menu. I wouldn’t want to withhold anything because the dishes look delectable. Deepblue compares theatre to an archive of ideas and concepts. Just like an archive, the theatre runs on well-preserved thoughts. Projects they’d like to realize? Or which have already come to fruition? Or which are simply not realistic in this life? If you open an archive, a world that is passed appears. Those who step inside a theatre, however, also enter an unknown world, which may well have unexpected twists in store.

You are here is the title. But theatre can also be a place for escapism, away from that dimension we call reality. An exhibition which thus aims to straddle two concepts: theatre as real space and theatre which opens like a box full of unknown possibilities, away from the here and now.

Bewaar dit item (0)

deepblue is de naam van het kunstenaarstrio Heine R. Avdal, Christoph De Boeck en Yukiko Shinozaki. Vaak werken ze elk apart aan hun voorstelling, maar zo nu en dan slaan ze de handen in mekaar (ingewikkeld als je drie paar handen hebt, maar goed) en komen ze naar buiten met een collectief stuk. De laatste keer dat dat gebeurde was in 2003 met ‘Closer’. Die voorstelling ging ook in Vooruit in première en kende nadien een internationale tournee. In het begin van dit seizoen was Heine R. Avdal nog te gast met zijn installatie/voorstelling ‘drop a line’, en dit tijdens ons feest voor 25 jaar Vooruit. Wie toen tot in de bovenste studio van de achterbouw geraakte, zag een wonderlijke wereld vol met mos ontplooien. Het was een oase van rust in een verder hectische omgeving vol feestgedruis. Je kon er een groene thee drinken en met wat geluk (er was een inschrijvingslijst) kon je naar binnen bij één van de geïntegreerde (én intrigerende) ‘Box with Holes’. Daar kreeg je gedurende 10 minuten een performance van je eigen handen met die van 1 performer te zien en te voelen. Een geëlaboreerde handmassage! Wie het meemaakte, weet het zeker en vast nog.
Maar goed, binnen 2 weken (op 22 mei) gaat in onze domzaal hun project You are here in première. Dezer dagen zijn ze dan ook bij ons in residentie om de laatste hand aan de voorstellign te leggen. Op die manier kon ik al een blik werpen in de interne keuken en ik wil jullie die niet onthouden, want de ingrediënten zien er lekker uit.
deepblue vergelijkt het theater met een archief van ideeën en concepten. Dat mag je letterlijk nemen. Met man en macht zijn ze aan het modelbouwen geslagen: in archiefdozen bouwen ze kleine ‘mogelijke’ theaterscènes op. Projecten die ze zouden willen realiseren? Of die er ooit al stonden? Of die simpelweg onhaalbaar zijn in het echte leven? Bovendien gaat de theaterruimte waar je in zit, het spel met het ‘archief’-theatertje voortdurend aan. Wat is er te zien op scène? Wat is er in de dozen te zien? Waar moet ik eerst kijken? Ze zijn zo aan het knutselen dat Heine zelfs al opperde om de naam van het gezelschap te veranderen in deepglue! Volgende week repeteren ze nog even in de dansstudio, daarna verhuist het gezelschap naar de domzaal voor een afmonteerperiode. Fingers crossed maar de voortekenen zijn veelbelovend!!

Bewaar dit item (0)

DAGBOEK the game is up! 2008 # 8

Liefste dagboek,
het is een tijdje geleden dat ik er nog toe kwam om je mijn gedachten bij het festival te formuleren. Ondertussen zijn we halfweg het festival. Vanavond starten we dag 6. Maar nog even wat voorbije gebeurtenissen. Het waren bewogen dagen. Beginnen we met vrijdag 7 maart. Zita Swoon kon rekenen op één “eikel-incident” maar dat werd gelukkig overschaduwd door de klasse van de groep, die de intieme setting ten volle benutte. Even innemend was het concert van Noël Akchoté, echt sterk, maar jammer genoeg was er iets té weinig publiek voor dit muzikaal avontuur met flarden Kylie Minogue. Heath Bunting kwam net op dreef om over zijn ‘Border’project te spreken toen ik weggeroepen werd om de vrijwilligers voor BIG 3 van Superamas op te vangen. Die zouden in Vooruit hun bijdrage aan die voorstelling trainen maar de tutorial-dvd was zoek. Gelukkig is dat ondertussen helemaal in orde gekomen. Een héél goeie opkomst ook voor zowel de docufilm ‘What would Jesus buy?’ als de late night performance ‘One Man Snow’ van Hans Bryssinck & Christoph Hefti. De Dansstudio barstte een beetje uit zijn voegen.
Zaterdagochtend werd ik al vroeg wakker gebeld. We hadden een pick-up aan de luchthaven voorzien voor Reverend Billy. De avond tevoren had ons al een mail bereikt van zijn echtgenote en regisseur Savitri D. Ze was haar paspoort verloren en kon dus niet op het vliegtuig stappen. Maar, zo verzekerde ze ons, Billy zit er wel op.
Vreemd dus dat onze pick-up nergens Reverend Billy kon bespeuren. En ook Billy zelf was al een hele tijd op zoek, had ons al mails gestuurd om te meldne dat hij er was en bovendien had hij luid ‘Stop Shopping’ doorheen de aankomstterminal gebruld, in de hoop dat iemand hem zo zou herkennen. Tevergeefs, behalve dan dat een plichtsbewuste politieman hem kwam vragen wat het probleem was. “Someone is looking for me and I hope he will recognise me by shouting this…”
Mmm, juist ja. Na een uurtje zoeken en bellen kwam het goed en vonden ze elkaar. Billy heeft niet verklaard ontvoerd geworden te zijn door ene taxichauffeur dus wat er precies misliep gaan we nooit weten.
In de vooravond pik ik Billy op aan zijn B&B. Hij lijkt vermoeid en verward. Met zijn maatpak en zijn Amerikaanse haardroger in de aanslag trekken we naar Vooruit. Onderweg probeer ik hem te vertellen hoe Gent eruit ziet en welke winkelketens de stad inpalmen en domineren. De supermarkten heten bij ons Match, GB of Carrefour, niet Walmart.
Die zaterdagavond loopt het goed vol voor BIG 2 van Superamas. En de voorstelling slaat in als een bom. Ook Superamas zelf zijn supertevreden over die avond. De rare anonieme snuiters van het Billboard Liberation Front heb ik moeten missen, maar ik begreep dat het een geanimeerde avond was. En ook DAAU is op die manier aan mijn neus voorbijgegaan. Kiezen is verliezen. Om 22u was het dan de beurt aan Reverend Billy. Voor de gelegenheid hadden we de stoelen in de balzaal in 2 beuken met een middengang verdeeld, zoals in de gemiddelde kerk. De sermon begon ludiek maar werd al snel een ernstige boodschap over de verloederde rol van de ‘common place’, ‘the green space in the middle’, de ontmoetingsplek die de stad of het dorp leefbaar maakt en neutraliteit bewaart tegenover de logo’s van de industrie. Een goeie preek voor mij, maar Billy zelf was minder tevreden. Hij had graag wat langer in Gent vertoefd om de speech aan de problemen van de stad te toetsen en aan te passen. Bovendien had hij last van de jetlag. En hij miste zijn koor… Dat begrijp ik.
Afsluiten deden we met de tweede ‘One Man Snow’. Als die gisteren barstensvol zat, dan moest het vandaag wel barsten. Er kon geen man of vrouw meer bij…
Op zondag was het wat rustiger, met een gezapig maar gezellig Café Dansant in de namiddag en de tweede keer BIG 2 in de domzaal. Ook Reverend Billy kwam bij Superamas terecht en had grote problemen met het werk. Hij kon er zich niet achter scharen, maar wellicht las hij de ironie niet. Plots had hij het er moeilijk mee dat hij een belangrijk onderdeel in ons festival vormde. Maar de plooien zijn ondertussen gladgestreken. Reverend Billy focust zich nu terecht op de activistische manifestatie van komende vrijdag. Dat wordt zeker bijzonder!
Maandag is rustdag maar we hebben toch nog wat praktische kantjes aan de zaak moeten regelen. Dat is gebeurd, en vandaag dinsdag, liefste dagboek, staan we klaar voor een tweede week Art for Sale. Vandaag nemen we Reverend Billy mee naar de opnames van De Laatste Show, waar hij te gast is. Dan keren we terug naar Gent om het FrisctiesSalon met Bruno & Katastrofsky mee te pikken én (niet te vergeten) het bijzondere concert van Eugene Chadbourne…
tot snel,
je Tom

Bewaar dit item (0)

DAGBOEK the game is up! 2008 # 7

Liefste dagboek,
het festival begint aan dag drie. Tot nu toe mag ik tevreden terugkijken. Hier en daar eenschoonheidsfoutje niet te na gesproken (automaten die niet mee willen bv). Maar die lijken langzaam aan ook opgelost te raken. Het festival komt vandaag en morgen tot volle bloei met héél wat schoon volk over de vloer: Noël Akchoté, Heath Bunting, Reverend Billy, Hans Bryssinck en Christoph Hefti om er maar enkelen te noemen.
Gisteren is de rode overall van Karel Verhoeven alias Liquid Cactus verdwenen. Gestolen? Enfin, we zijn vandaag (na lang zoeken naar een rode small) bij een bedrijf in beschermkledij een nieuwe mogen gaan halen. Het komt goed, Karel! Ik heb zelf in de toiletten van dit bedrijf zo’n rode overall mogen passen. Stond me beeldig maar helaas had ik geen fototoestel op zak.
Ik blik ook terug op twee goed gevulde voorstellingen van Superamas’ BIG 1. Geen idee of iedereen het kon smaken, maar ik hoorde toch overwegend positieve reacties. En ik beloof het: dit was nog maar een vingeroefening!
De FrictiesSalons lopen redelijk goed (al mocht het wat meer zijn voor Etoy, toch een grote naam) en het concert van KiraKira en co lokte gisteren heel wat volk! Terecht, een mooi concert vond ik zelf…
Vanavond tonen we de film ‘What would Jesus Buy’ op groot scherm in de theaterzaal. Het is een documentaire over Reverend Billy die in de kerstperiode van 2005 een maandlang doorheen de VS trok om zijn boodschap kracht bij te zetten: stop shopping! Ik vermoed dat Reverend Billy en zijn eega Savitri D. ondertussen op een vliegtuig richting Brussel zitten om hier morgenochtend te arriveren. Wellicht even in de jetlag berusten maar des avonds moet ‘the Rev’ het podium op voor zijn vlammende preek tegen ons consumptiegedrag. On verra.
Tot snel,
je Tom

Bewaar dit item (0)

DAGBOEK the game is up! 2008 # 6

Lieve dagboek,
gisteren werd het een beetje heel erg laat vandaar dat ik je nu nog schrijf. Ons festival is van start gegaan! Eindelijk! Het was nog een hectische dag waarbij in de ochtend de mensen van De Laatste Show nog aan de lijn hingen om Matthieu Laurette uit te nodigen voor de opnames diezelfde dag. Goed op voorhand gepland blijkbaar! Maar Matthieu zag het niet zitten en dus werd onze TV-aandacht al snel in de kiem gesmoord. Het was ook wel een beetje gekkenwerk. De opnames zijn om 17u en pas tegen 19u zou het dan gedaan zijn… Het ware misschien ook te krap geweest om tegen 20u in Vooruit te zijn voor het geplande FrictiesSalon. Enfin, het probleem werd voor ons opgelost door Matthieu Laurette zelf.
Om 15u werden we bij Kirsten van Studio Brussel verwacht voor een vooropname voor Mekka. Onze persverantwoordelijke Caroline Van Peteghem (die dezer dagen het festival zowat overal in de media binnenloodst met groot succes) en ik namen onze Rent-an-Artist Karel Verhoeven van Liquid Cactus mee om op professionele wijze het studioraam te Föhnen met een tuin vol planten. Het werd een leuke uitstap waarvan je hieronder een fotoverslag terugvindt.
Na wat files kwamen we toch nog op tijd terug aan in Gent om de laatste voorbereidende activiteiten gade te slaan (ahum). Heel wat problemen met de automaten zorgden ervoor dat niet alles operationeel was bij de opening. Maar daar wordt vandaag nog verder aan gewerkt dus dat komt wel goed.
De avond zelf dan: veel avontuurlijk volk dat zich waagde aan BIG 1 van Superamas (de zaal zat bijna vol), een bakje vol ook in de balzaal voor Matthieu Laurette’s uiteenzetting over hoe hij een jaar lang leefde op de ‘niet-tevreden-geld-terug’-formule van vele supermakten. Iedereen werd nadien uitgenodigd op een drankje in de balzaal voor de opening van het festival en kon zich (bijna letterlijk) vergrijpen aan de vele wél werkende automaten in ons automatenpark. Ook de docutentoonstelling kreeg al heel wat bezoekers over de vloer.
En tot slot nog iets over onze klap op de vuurpijl: Harry Merry. Deze Nederlandse crooner en do-it-all-yourself muzikant had zich het nobele doel gesteld om op dertig minuten het drankverbruik tijdens de receptie met 70% te verminderen. Op onverklaarbare wijze steeg het drankverbruik op omgekeerd evenredige wijze in het café… Maar goed, de man gaf het volle pond en krijgt nu al de prijs voor bizarste verschijning op het festival. En dat kan tellen!

Bewaar dit item (0)

DAGBOEK the game is up! 2008 # 5

Liefste dagboek,
het laatste rustige weekend is gepasseerd. Op zaterdagavond heb ik de eerste lichting superamas onthaald met een pint in het café. Alles had wat vertraging om dat sommigen hun B&B niet vonden, nog anderen stonden voor gesloten deur. De eigenaar was net de deur uit. Maar eind goed, al goed. Op zondag hebben de superamas aan BIG 1 gerepeteerd in onze dansstudio. De voorstellign is zes jaar oud en was wat ondergesneeuwd in het geheugen van de performers. Bovendien werd 1 performer vervangen. Werk aan de winkel dus.
Vandaag maandag 3 maart verhuizen ze met zijn allen naar Minard. Daar bouwen ze BIG 1 op. Het is trouwens de enige plek die we ter beschikkign hadden waar BIG 1 kan spelen. Er staat namelijk een 4×4 op scène en die weegt nogal wat. In Vooruit kan dat nergens. Gelukkig in Minard wel. Enige probleempje van de dag… de leverancier van de auto, Suzuki België met name, heeft de auto vorige week… verkocht! Geen Suzuki dus en alle hens aan dek om alternatieven te zoeken: rondbellen naar verhuurfirma’s, opnieuw contact opnemen met de lokale Suzuki-dealers, rondbellen naar vrienden en kennissen. En het zijn steeds weer die laatsten die soelaas brengen: vrienden van onze muziekprogrammator Wim Wabbes. En voor een keer omwille van onze grote dank vermelden we de reddende engel graag met naam en toenaam: Ria Mestdagh, Vooruit dankt u! U bent vanaf nu eregast op ons festival.
Bon, teveel stress en problemen voor één dag, lieve dagboek, maar nu lijkt alles uit te klaren. Ik heb ook mijn bijdrage voor de Yutumitu-automaten binnen gedaan.
Slaapwel,
je Tom

Bewaar dit item (0)

DAGBOEK the game is up! 2008 # 4

Liefste dagboek,
vandaag schieten allerlei teams in Vooruit in gang om alles technisch en logistiek in orde te krijgen. Het festival ontluikt als het ware. Een aandachtige caféganger zal hier en daar al festivalonderdelen zien opduiken.
Mijn collega Eva De Groote en ik hadden deze middag een gesprek met een journalist van de Gazet van Antwerpen over het nakende festival. Het leek hem wel wat, denk ik. Het gesprek ging goed, maar het ergste kwam pas nadien, toen de fotografe van dienst ons op creatieve wijze naast posters van het festival drapeerde. Eva is zes maanden zwanger dus ik kon nauwelijks bij op de foto!
Morgen arriveren de superamas, althans een deel van hen. Zij repeteren namelijk van zondag tot dinsdag in Vooruit en Minard aan BIG 1. Die voorstelling dateert al van 2002 en het was een tijdje geleden dat ze dit nog speelden. Vooral BIG 2 en BIG 3 toure nnog frequent. Morgenavodn om 20u komen ze aan in Vooruit. Ik zal hen opvangen en hen de weg wijzen naar de repetitiestudio, de B&B’s, het avondeten, etc. Ze krijgen als eersten hun festivalbadges en een mapje met informatie, nuttige telefoonnummers, een stadsplan, uitleg over de stad en Vooruit en… het allerbelangrijkste: eet- en drankbonnen.
Vanavond probeer ik nog wat tijd vrij te maken om mijn eigen bijdrage voor de Yutumitu-automaat klaar te maken. Het wordt hetzelfde als altijd. Gitaar- en drumlawaai op een mini-cd die net in zo’n bol past..
Misschien morgen al meer, anders is het voor maandag.
je Tom

Bewaar dit item (0)

DAGBOEK the game is up! 2008 # 3
Liefste dagboek,
Nog zes nachtjes slapen en dan schiet ons festival in gang. Ik word wat nerveus. ik geef het toe. Langs één kant denk ik dat het echt goed gaat zijn, met veel fascinerend volk over de vloer (ik bedoel dan niet alleen de artiesten, het festival is toch ook een aantrekkingspool voor leuk en avontuurlijk publiek). Anderzijds moet er nog heel wat gebeuren om alles in zijn plooi te doen vallen. Zo wachten we nog op heel wat bijdragen van onze artiesten voor het automatenparcours. Het idee van het automatenparcours is simpel maar effectief. Het is een verletterlijking van de relatie die je als toeschouwer hebt met veel kunst: je stopt er geld in en in ruil krijg je kunst. De onzekerheid over wat je krijgt is even zeker of onzeker (het is maar hoe je het bekijkt) als wanneer je een theaterzaal binnenstapt. Wat je wel weet: het is geen serieproduct, het heeft iets unieks en misschien steekt een stukje van de ziel van de kunstenaar er wel in. Maar of je het zelf leuk vind, weet je pas als je probeert…
Enfin, ongeveer alle kunstenaars die tijdens de tien dagen festival de revue passeren, leveren (geënthusiasmeerd door het idee) een bijdrage. Onze Vooruitploeg zorgt voor al het omkaderende werk. Zo werd er contact opgenomen met Selecta, Europa’s grootste leverancier van automaten voor frisdrank en snoepgoed etc. Zij stelden zich bereidwillig op als sponsor en leveren dus al heel wat toestellen die onze kunstenaars zullen vullen. Bovendien zijn het afgeschreven modellen die door onze huisscenograaf Reinout Hiel getuned kunnen worden zodat ze zich helemaal in de stijl van het festival integreren…
Verder hebben we ook ‘sjiekenbakautomaten’ op de kop getikt met grote plastieken ballen die gevuld worden met kunstobjectjes. Een condoomautomaat en zelfs… grijpautomaten zoals op de kermis. Reinout heeft er persoonlijk ‘Johnny van de foor’ voor weerstaan! en uiteraard hebben we ook een automaat ter beschikking gesteld van creatieve koppen onder onze bezoekers: de Yutumitu-actie van deze maand doet een oproep om zo’n bol van 8 cm doormeter met iets bijzonder te vullen… De reacties en voorstellen lopen al een tijdje binnen. Het ziet er veelbelovend uit.
Vanaf morgen beginnen onze technische en onderhoudsploeg alles op te bouwen voor het festival: van licht en geluid over de constructies die nodig zijn om de tentoonstelling en het automatenparcours vorm te geven… De plannen van maanden worden nu langzaam realiteit.
Als ik tijd heb, tot morgen!
je Tom

Bewaar dit item (0)

DAGBOEK the game is up! 2008 # 2

Liefste dagboek,
Vandaag is het een dagje ‘stilte voor de storm’... Dat komt me goed van pas. Wat het festival betreft kruipt er momenteel veel tijd in communicatie met de pers. We merken dat er een aantal artiesten alle persaandacht naar zich toe trekken: Superamas, Reverend Billy en Matthieu Laurette. De laatste twee zitten deels in het activistische milieu, Superamas kan je daar alvast niet van betichten. Hun werk troubleert de relatie tussen hoge en lage cultuur en de mannen houden hun pose ook vol naast de scène! Zo passeert het gedachtengoed van Derrida even snel de revue als de roddelpraat van drie dames in de fitnessclub… Ik zit ook wat op hete kolen om de DVD ‘What would Jesus buy?’ van Reverend Billy in de bus te krijgen. Een kopie daarvan moet in de VRT geraken. Terzake wil iets rond de man doen. In De Laatste Show zit ie trouwens ook! Fingers crossed dus dat die schijf hier op tijd arriveert. Reverend Billy kan de film niet gewoon meebrengen, want de film tonen we al op vrijdag 7 maart en Bill Talen (dat is zijn echte naam) komt pas zaterdagmiddag 8 maart aan, om meteen ’s avonds een vlammende ceremonie te houden in onze balzaal… Die kan je trouwens combineren met BIG 2 van Superamas en inhoudelijk lijkt me dat een interessante link.
tot snel, liefste dagboek!
je Tom

Bewaar dit item (0)

DAGBOEK the game is up! 2008 # 1

Liefste dagboek,
ik begin eraan. Vanaf vandaag probeer ik je regelmatig vol te schrijven met nieuws en belevenissen omtrent ons festival The Game is Up! Art for Sale. We zijn een dikke week voor het festival begint (5 maart) dus er valt al één en ander neer te pennen. Zo lijkt op dit moment alles ok te verlopen wat ons automatenparcours betreft: artiesten hebben hun voorstellen ingediend, de objecten die in de automaten komen worden aangemaakt of zijn soms zelfs al kant-en-klaar in Vooruit gearriveerd. De decors voor de drie voorstellingen van Superamas zijn vorige week in Gent gearriveerd. Ze kwamen uit New York waar het gezelschap voordien op tournee was. Een vrachtwagen van Luiknatie bracht het boeltje tot voor de deur… maar alles eruit krijgen was moeilijker. Foute vrachtwagen zonder laadlift, als je dan flightcases van 300 kilo naar beneden moet laten rollen is dat niet evident. Onze techniekers zochten extra mankracht bij de onderhoudsploeg om niet verpletterd te worden onder Superamas-kitsch… :-)
Verder ben ik vorige vrijdag naar de ‘première’ (als je dit zo kan noemen) gegaan van One Man Snow. De late evening special van Hans Bryssinck en Christoph Hefti werd aan het publiek voorgesteld in de Brusselse Beursschouwburg. Bryssinck en Hefti hebben de hele maand januari in Vooruit aan dit no-nonsens nonsens project gewerkt en… het resultaat mag gezien worden! One Man Snow is de geknipte late night special geworden, met Hefti in een glamourversie van Mr. Bean en Bryssinck in een even hilarisch als verdienstelijke ‘schaduw’rol. Dat Bryssinck in deze glamourkitsch uit de schaduw komt om de one man show te verstoren, leidt tot heerlijke scènes…
One Man Snow staat op 7 en 8 maart in onze dansstudio, al bedacht ik mezelf dat het misschien ook wel in het Kafee kon, dit complexloos guerrilla-entertainment. Alleszins blij dat dit project deel uitmaakt van het festival. En het klopt ook helemaal met de rest van het programma: meedogenloze kitsch, intelligent entertainment, een dubieuze relatie met commercie… Way to go!
Later deze week houden we onze laatste vergadering met het team dat alles ook praktisch in goede banen moet sturen (een gigantisch werk – God prijze hen!) en dan is er geen weg meer terug…
Ik schrijf je snel weer, liefste dagboek!
je Tom

Bewaar dit item (0)

Vanavond vindt de vierde samenkomst van de Commissie ter Bevordering, Bevraging en Bewaking van de relatie tussen kunst & wetenschap plaats. Het is een tijdje geleden dat er nog een samenkomst was tussen deze knappe koppen uit kunst- en wetenschapswereld, maar naar aanleiding van de tentoonstelling ZIEK. Tussen lichaam en geest is het nog eens zover. En voor de gelegenheid kruipt de commissie zelfs uit haar beschuttende werkplaats en neemt ze plaats in het pas gerestaureerde anatomische theater van de Bijloke-site.
De gasten zijn al een tijdje bekend, maar vorige week werd een laatste geknipte spreker aan het lijstje toegevoegd: Eric Joris van het technologisch theatergezelschap Crew vervoegd de rangen met heel wat expertise omtrent de grenzen van onze waarneming, ons lichaam en onze geest…
Zoals steeds is het niet de bedoeling om er een strak georchestreerd gesprek van te maken, maar eerder een lekker ouderwetse causerie in de traditie van de negentiende eeuwse filosofische salons. Met dat verschil dat toeschouwers welkom zijn én kunnen participeren aan het gesprek.

Bewaar dit item (0)

Van 5 tem 15 maart organiseren we in Vooruit opnieuw het festival The Game is Up! Het centrale thema is geld, commercie, entertainment onder het motto ART FOR SALE. Een brede waaier aan internationale artiesten uit podiumkunst, activisme, muziek, mediakunst etc. zijn in aantocht!
Eén van hen is de nog jonge maar erg beloftevolle choreografe Eleanor Bauer. Zij volgde tot vorig jaar een opleiding bij PARTS, de dansschool van Anne-Teresa De Keersmaeker.
Tijdens ons festival gaat haar eerste groepsvoorstelling ‘At Large’ in première. Het project bevat uiteraard een voorstelling, maar er is ook een online gedeelte: Eleanor heeft namelijk een nieuwe ‘streetdance’ ontwikkeld die ze via hedendaagse kanalen als YouTube de wereld in stuurt. Het gaat om ‘scratching’. Vorige week tijdens het Amperdansfestival in Antwerpen gaven Eleanor en haar compagnie een voorsmaakje: je kon samen met hen live leren ‘scratchen’. Stap voor stap. Ik was erbij en bakte er niks van. Maar bekijk even de video, het lijkt simpel tot je zelf aan de slag moet… Iedereen kan dus leren scratchen maar wat talent is meegenomen. Via YouTube wil Vooruit samen met Eleanor ‘scratching’ tot een nieuwe rage maken. Join the club!!
Bekijk het hele project en wanneer het in Vooruit staat hier
Of bekijk hieronder al eens de instructievideo’s om te leren ‘scratchen’. Succes!

Bewaar dit item (0)

Ik ben erg trots dat we tijdens ons festival The Game is Up! in première de volledige BIGtrilogie van het Frans-Oostenrijkse collectief SUPERAMAS naar Vooruit kunnen brengen. Superamas werkten zes jaar aan deze trilogie. Een mix van entertainment, glamour en glitter, intelligente enscenering en vette knipogen naar alles wat ons op tv tegemoet komt. De trilogie bestaat uit drie voorstellingen die volledig onafhankelijk van elkaar te bekijken zijn. Hun samenhang zit evenwel in de thematiek en de structuur. Telkens weer zetten de Superamas banale scènes (zo weggelopen uit een slechte soap of telenovelle) in loop om er nieuwe betekenissen uit te distilleren of aan toe te voegen. Hun werk is een meticuleuze constructie en fascineert van begin tot einde. Want als toeschouwer word je telkens weer in de netelige positie geduwd dat het wel leuk is om naar te kijken, maar tegelijk een hele foute boel. Kitschy dialogen in dito setting (zo ontsnapt uit een low budget pornofilm), bovendien steevast door de acteurs nagelipt van op een klankband… De vervreemding heeft impact. Het werk van Superamas hanteert technieken uit de entertainmentsector maar tilt er zichzelf bovenuit. Je kijkt, betrapt je op je eigen kijk en gluurgedrag maar kijkt uiteindelijk ook verder.
BIG 1, BIG 2 en BIG 3 waren zowat overal in Europa te zien, en ook in de VS gooiden Superamas hoge ogen met hun werk. Ik ben benieuwd hoe Gent op de voorstellingen zal reageren.

Bewaar dit item (0)

Patricia Portela: nog 1 try-out, 1 première en 4 voorstellingen...

Vanavond is er de laatste try-out van The Banquet, het project van de Portugese artieste Patricia Portela. Vorige week vrijdag werd voor de eerste keer alles getest in de definitieve setting en aan de enthousiaste reacties te horen zat alles goed. Een tikkeltje lang nog misschien, maar uit goede bron heb ik vernomen dat er nog duchtig geknipt werd. Banquet spreekt al je zintuigen aan en is meer een ervaring dan een voorstelling. Alle ingrediënten spelen harmonieus op elkaar in: de setting, het geluid, de performers en niet te vergeten… het eten. Portela en co. slagen er wonderwel in om ons in een fantasiewereld onder te dompelen. Benieuwd naar vanavond en morgen dan première en een speelreeks tem. zaterdag.

Tags

Banquet

Patricia Portela

performance

Bewaar dit item (0)

Vanavond gaat de Vooruit-coproductie ‘I/II/III/IIII’ van Kris Verdonck in première in Minard. Spannend én veelbelovend (wat ik zag in de try-out)! De voorstelling werkt in op je netvlies, ik maakte associaties met de synchrone bewegingen van ballerina’s op pointes en waterballetdansers, met mensencadavers uit genocides, met marionetten, met gekloonde mensen, met de cut-outs van Henri Matisse… En nog veel meer dat ik niet vooraf ga verklappen.

Bewaar dit item (0)

Op het einde van deze week gaat de nieuwe voorstelling van beeldend kunstenaar / theatermaker Kris Verdonck in première. Met een knipoog erbij belooft Kris alvast dat het een ‘wereldhit’ zal worden. Het is in elk geval zo dat Kris Verdonck en zijn kompanen vorige week en deze week nog intensief verderwerken om ‘I/II/III/IIII’ te voltooien. De voorstelling is (zoals steeds bij Verdonck) erg beeldend. Aan een mechanisch systeem hangen 4 danseressen op, niet van de minsten trouwens. Voorlopig repeteert Kris met 5 danseressen omdat er telkens eentje gewisseld zou kunnen worden tijdens de tournee. Het praktische voordeel, zo vertelde hij me, is dat de danseressen tijdens de repetities ook eens van het podium kunnen stappen om naar het totaalbeeld te kijken, en om de bewegingen van hun collega’s te evalueren. De voorstelling zal uiteindelijk toch heel wat meer dans zijn dan aanvankelijk gedacht. Verdonck haalt zijn inspiratie onder andere uit ‘Über das Marionettentheater’ van Von Kleist en de klassieke balletten als Het Zwanenmeer. Zijn fascinatie gaat niet in de eerste plaats naar de perfecte synchronie van dit soort ballet, maar eerder naar de mechanische aanpak en de robotische kant ervan. Waarom zou je vrouwen zo willen laten bewegen? Kris Verdonck probeert de fouten in het systeem, daar waar het misgaat, bloot te leggen. Daar zit de schoonheid ervan. Daar duikt tussen al de perfectie door plots de fragile mens op.
De aanpak van Verdonck is atypisch te noemen, omdat hij de danseressen een grote vrijheid laat in de ontwikkeling van het dansmateriaal. Het gaat hem veel meer over het totaalbeeld, de installatie op zich als het ware (Verdonck maakte in het verleden al heel wat bijzondere installaties waarin performers centraal stonden). Hij vertelde me dan ook dat hij en zijn dramaturge Marianne Van Kerkhoven de grootste moeite hebben om het door de danseressen gegenereerde materiaal vast te houden, reproduceerbaar te maken. Daardoor lijkt elke voorstelling weer een heruitvinding van de vorige, een herinterpretatie ervan. Het materiaal ligt vast maar verschuift. I/II/III/IIII is in die visie niet alleen een voorstelling maar ook een niet reproduceerbare situatie/gebeurtenis en een installatie. Ik kijk alvast uit naar het eindresultaat…

Bewaar dit item (1)

Patricia Portela in residentie en in première!!

De Portugese theatermaakster Patricia Portela is steeds te vinden voor vreemdsoortige maar plezierige projecten. In 2006 toonde ze tijdens het ‘Say it Now’ festival voor het eerst de volledige trilogie Flatland. Toen werd het publiek door een aandachtszieke James Bond-figuur gekidnapt. Nu gooit Portela het over een andere boeg. Vanaf vandaag dinsdag 23 oktober werkt Portela in Vooruit aan haar nieuwe voorstelling ‘Banquet’. Die gaat dan op 20 november in première en speelt nog tot zaterdag 24 november in de balzaal van Vooruit. Bovendien kadert de voorstelling ook nog in onze samenwerking met het Museum Dr. Guislain en hun tentoonstelling ‘Ziek. Tussen lichaam en geest’. 120 toeschouwers worden uitgenodigd om het einde van de mensheid als sociologisch en politiek gegeven te vieren en krijgen dan ook een maaltijd aangeboden (met lege maag naar de voorstelling komen is de boodschap!!). Banquet is een project met performers, muzikanten, videasten en een chefkok. Bizar zoals je het van Portela verwacht, maar ook poëtisch. Lees hieronder wat Portela zelf over de voorstelling schrijft en vooral… kom kijken!

“Imagine you are invited to celebrate the ending of Mankind as a politically and sociologically complex concept, carrying thousands of years of unfinished and unresolved History. Imagine that at the same time you are also celebrating the first new clones that you have contributed for yourself by attending this “Symposium”.
Clones who will be the future “homo-narrationalis”, a new emotional man with an enormous historical, political, cultural and sociological database, and yet no personal link, no empathy, no envolvement with any past facts.
A man aware of the fictionality of his roots.
A man with a possibility of starting over, of having a second chance.
Are you ready to take in your hands the decision of that last jump into an unknown model of mankind?”
Patricia Portela

Bewaar dit item (0)

Crew op zoek naar de zelfkant van de technologie

Crew is het technologische theatergezelschap van Eric Joris en kompanen. In tegenstelling tot veel theatergezelschappen staat technologie bij Crew in het centrum van de aandacht, het is niet enkel een bruikbaar medium maar meteen ook het onderwerp van de voorstellingen. Dat maakt de plaats van Crew binnen het podiumkunstenlandschap uniek. Want de technologische ontwikkelingen zijn thema en medium tegelijkertijd. Crew dompelt 1 persoon, iemand uit het publiek, onder in de virtuele wereld: de vrijwilliger krijgt een speciale 3D-videobril opgezet. Eric Joris spreekt van de immersant, hij/zij die de voorstelling vanuit een wel heel bijzonder/singulier perspectief bekijkt. Hij/zij verliest het contact met de buitenwereld. Niet voor niets hangt Crew O_Rex op aan de figuur van Oedipus, die in een poging om zijn lot te ontkomen, in feite zijn lot bespoedigt. Iedereen rondom hem kent de ware toedracht, behalve Oedipus zelf. Wie de voorstudie van O_Rex zag tijdens ons festival the game is up!, weet dat Crew op het scherp van de technologische snee werkt. Dat de try-out weliswaar fascinerend oogde, maar er niettemin nog niet stond, is ook een feit. Maar Crew heeft ondertussen intensief verder gewerkt aan het project, aan de technologische problemen, aan de dramaturgie. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar de première van O_Rex in Vooruit, want Crew is zonder discussie uniek en onvergelijkbaar.

Tags

Crew

Eric Joris

experimenteel

kunst & wetenschap

multimedia

performance

robot

technologie

Bewaar dit item (0)

De Commissie en drie gasten

De derde samenkomst van de Commissie. Het begint een aangename traditie te worden. Naar aanleiding van het T:mefestival buigen enkele leden zich over heikele natuurfilosofische kwesties.
Daarom werd er wat versterking gezocht. En niet van de minsten: ik kijk uit naar de bijdragen van de gastleden Marc De Kesel, Rik Pinxten en Jan Fabre. Vorige keren werd het telkens een avond vol hersenspinsels, filosofische overpeinzingen en discussie. Ik twijfel er niet aan dat het dit keer ook weer vuurwerk zal geven. Ik wens gastmoderator en wetenschapsfilosoof Rob Vanderbeeken dan ook veel sterkte!

Tags

commissie

jan fabre

kunst & wetenschap

rob vanderbeeken

t:mefestival

Bewaar dit item (0)

Veelbelovend tout court

Het trio Bryssinck – Anesiadou – Peeters gaat tijdens het Time-festival in première met hun eersteling (toch als trio) Chuck Norris doesn’t sleep, he waits…
Ik zag enkele weken geleden een eerste try-out versie van deze voorstelling tijdens dedonderdagen in deSingel. Het is een vrolijke, energieke en bij wijlen hilarische/slapstickachtige voorstelling geworden en ik was toen alleszins enthousiast over de overgave en de inzet waarmee de drie performers het geheel bij elkaar houden. En dat is nodig, want de chaos loert steeds lonkend om de hoek. Ik kijk écht uit naar het eindresultaat!

Tags

première

t:mefestival

try-out

Bewaar dit item (0)

Still Life with Man and Woman is een parel

Ergens op de grens tussen realiteit en fictie, op de grens tussen het beeld en het verbeelde, tussen het filmische (‘Blow Up’ van de Italiaanse filmmaker Antonioni) en het verstild theatrale creëert Andrea Bozic een performance die veel vragen oproept over onze omgang met beelden, hun betekenis, hun waarheid, hun gelaagdheid. Een markante kanttekening bij het Courtisane festival. Meer dan de moeite!

Tags

Andrea Bozic

Antonioni

courtisane

Bewaar dit item (0)

pretentieloze bedenkingen

Eleanor Bauer verraste me laat op de avond tijdens SUM/SOME of the PARTS met enkele losvaste gedachten. En enkele losvaste bewegingen. Over een metaforisch cultuurkussen dat maar voller en voller raakt tot het -omdat het zo vol zit en alles evenwaardig geworden is, popt. Mmm, ik denk er nog wat over na maar de informele manier waarop ze alles aan elkaar rijgt, sprak me aan en doet me ook vandaag nog verder nadenken over haar opzet. De videobeelden, haar live bewegingen, de live captatie aan het begin van de interventie en de vertoning ervan op het einde… Ik kom er misschien nog op terug… dat deed Eleanor ook tijdens haar videocaptaties van dag tot dag. Een mens mag toch twijfelen?

Bewaar dit item (2)

drie solo's voor de prijs van één!

Gisteren naar Affected gaan kijken.
En dat het over affectie gaat, is duidelijk. Met muziek van Mahler die het melodrama tracht uit te vergroten en haaks daarop de bewegingen, die niets aan de emotie overlaten. Het zijn groteske bewegingen die tegen de emotie vna de muziek ingaan. Een gevecht op een slappe koord. Maar wel spannend. Geen ‘groot experiment’, geen ‘dansstuk’ pur sang, maar ergens tussenin, niet klassificeerbaar. In geen enkel hokje thuis te brengen, zelfs niet in dat van de performance (het hokje der hokjes!). I like it!

Bewaar dit item (1)