steven
- less is more (more or less)
- Lid sinds 21 mrt 2007
-
Ik wil steven volgen
(Wat is dit? Wil je volgen wat een Vooruitlid doet? Welke voorstellingen deze persoon wil gaan zien of zag? Zijn reacties? De leden die hij zelf volgt? Wijzigingen aan zijn profiel?
Meld je aan en klik op “Ik wil X volgen”. Op je persoonlijk dashboard krijg je bericht zodra hij iets verandert.)
Free for Students interventie op Redbull Elektropedia
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
HUMMMMM CRUSH, een groepsnaam die bijna alles zegt.
Reageer als eersteFantastisch concert.
Merçi Wim.
Bewaar dit item (0)
gesprek in de lift
net het volgende gesprek gehoord in de lift :
twee SKI scholieren :
- vind jij het Filmfestival safe?
Reageer als eerste+ ik had het me toch wat safer voorgesteld
Bewaar dit item (0)
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Doudou en de kinderen
Eén van mijn kippenvelmomenten in Vooruit was het kinderconcert van Doudou N’Diaye Rose.
Het was op een zondagnamiddag, het was mooi weer en het was denk ik de eerste keer dat ik niet ’s avonds/ ’s nachts maar op een namiddag in Vooruit vertoefde.
Op die zondag in 1997 nestelde ik mij in één van de pluchen zetels van de Theaterzaal en de volgende uren zag ik een fantastisch concert. Ik herinner me vooral het aanstekelijk enthousiasme van die vele kinderen. Doudou, pater familias, leek wel een gekke clown, maar de kinderen en de vele vrouwen van Doudou stalen de show. Ik vraag me af hoe de kinderen van de Harp, nu tien jaar later, terug denken aan dit muzikale avontuur.
Het rare is dat het achteraf nooit in mij opgekomen is om de muziek van Doudou N’Diaye Rose in huis te halen. Eigenlijk hield ik niet eens van die muziek, maar dat concert was af.
- Tags
- Afrika
- Doudou
- hoogtepunten
- jongerenproject
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Doudou en zijn kinderen
Eén van mijn kippevelmomenten in Vooruit was het kinderconcert van Doudou N’Diaye Rose.
Reageer als eersteHet was op een zondagnamiddag, het was mooi weer en het was denk ik de eerste keer dat ik niet ’s avonds/ ’s nachts maar op een namiddag in Vooruit vertoefde.
Op die zondag in 1997 nestelde ik mij in één van de pluchen zetels van de Theaterzaal en de volgende uren zag ik een fantastisch concert. Ik herinner me vooral het aanstekelijk enthousiasme van die vele kinderen. Doudou, pater familias, leek wel een gekke clown, maar de kinderen en de vele vrouwen van Doudou stalen de show. Ik vraag me af hoe de kinderen van de Harp, nu tien jaar later, terug denken aan dit muzikale avontuur.
Het rare is dat het achteraf nooit in mij opgekomen is om de muziek van Doudou N’Diaye Rose in huis te halen. Eigenlijk hield ik niet eens van die muziek, maar dat concert was af.
Bewaar dit item (0)
Welkom in de krankzinnige wereld van Meg Stuart.
Gisteren zo rond een uur of vier werd ik ineens aangetrokken door een wall of sound. Die kwam vanuit het huis/decor op het Zuid. De monoliet ziet er aan de andere kant uit als een huis dat een onbewoonbaarverklaring heeft gekregen.
De toneelmeesters van Vooruit zijn gans de week druk in de weer geweest om dit decor op te bouwen en het oogt indrukwekkend.
Langzaam aan stroomde wat volk bijeen en werden de trappen van het administratief centrum een tribune. En stillekesaan kwamen er ook interventies van de Damaged Goods dansers.
Wat we te zien kregen was fantastisch. Vooral door de setting. De voorbijgangers werden ongewild deel van het decor, de zon zorgde voor de nodige belichting en de band zorgde voor noise.
En wat jongeren kregen zelf inspiratie om het pubiek en Meg Stuart zelf op het verkeerde been te zetten.
Welkom in de krankzinnige wereld van Meg Stuart.
Lovely.
- Tags
- meg stuart
- Time festival
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Buñuel revisited
Chuck Norris doesn’t sleep, he waits.
Enkele jaren geleden raakte ik nogal verslingerd aan het werk van Luis Buñuel. Alles begon met ‘Un chien andalou’, wat ik nog altijd beschouw als één van mooiste kunstwerken ooit. Veel films gezien toen en ook ‘enkele biografieën (o.a. Mon dernier soupir) gelezen.
En toen geraakte die fascinatie wat in de vergetelheid. Tot ik onlangs de try-out zag van Chuck doesn’t sleep he waits.
Die voorstelling ademde Buñuel en veel meer dan dat, alles zat goed. Eigenlijk had ik liever gehad dat dit resultaat het eindpunt was, maar ik ben toch zeer benieuwd naar wat Danai, Diederik en Hans hebben toegevoegd of geschapt.
- Tags
- Chuck
- performance
- Time festival
Reageer als eersteBewaar dit item (0)