Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

De meelezer van januari: Een Engelse tragedie – Helen Walsh

‘Een Engelse tragedie’ is het tweede boek van de 32-jarige Helen Walsh. Haar debuut in 2004, ‘Brass’ – in het Nederlands vertaald als ‘Millie’ – lokte lovende reacties uit. En ook deze keer wordt ze bedolven onder superlatieven…

Het gezin Fitzgerald woont in de slechtste wijk van Warrington, een stad in het noord-westen van Engeland.
Robbie, 24 jaar – arbeider van beroep en een veelbelovend muzikant – ziet op een avond zijn grote droom in vervulling gaan, hij krijgt een platencontract aangeboden. Alles verandert wanneer diezelfde avond zijn vrouw, Susheela – een hoogzwangere verpleegster van Maleisische afkomst – belaagd wordt door inbrekers, terwijl ze al uren op Robbie wacht met hun zoontje van vijf, Vincent.

Ze wacht.
Ze wordt verkracht.
Ze zwijgt.

“Susheela zei dat er was ingebroken. Ze wist instinctief, in een reflex, dat haar jonge echtgenoot niet zou kunnen leven met de gruwel van een verkrachting, dat hij daar nooit overheen zou komen.”

Robbie denkt onuitgesproken verwijten te voelen van Susheela, dat hij er had moeten zijn. En ook hij zwijgt; hij praat niet over het platencontract dat enkel nog op zijn handtekening wacht, hij geeft zijn droom op.

“Wat zou het voor zin hebben? Ze zou lachen door haar angst en haar pijn heen (...). Maar hoe zou hij haar alleen kunnen laten? In haar toestand? Ze was doodsbang in haar eentje. Hoe zou hij op een podium kunnen staan terwijl hij wist dat zijn frêle vrouwtje thuis sidderend in het donker zat?”

Zoals te verwachten is, zorgt de geboorte van hun dochtertje – Ellie – voor bijkomende financiële druk, zeker omdat Susheela niet terug gaat werken, ze kan het trauma van de verkrachting niet verwerken.
Robbie werkt zich uit de naad, blijft geduldig en cijfert zichzelf weg. Toekomstdromen waren er al lang niet meer voor het koppel en ze lijken in een toestand van algemene apathie weg te glijden. Beiden lijken verteerd te worden door herinneringen aan niet ingeloste jeugddromen…

“Wat hem het meest aangreep was het geleidelijke wegsijpelen van alle betovering uit hun leven, tot er alleen nog geestdodende plichten en taken over waren, het moordende ritme van vroeg opstaan, lange dagen aan de lopende band en het dodelijk saaie niets thuis. (...) Ze was nog maar een schaduw van de vrouw op wie hij verliefd was geworden.”

Hun relatie staat bol van onderhuidse spanningen, onuitgesproken gedachten en gevoelens. Ze lijken elk op hun eigen eiland te leven, maar toch is er sprake van een zekere verbondenheid. Robbie maakt echter een keuze die hun relatie nog meer op losse schroeven zet…

In het laatste deel van het boek staan vooral de kinderen van het gezin centraal. Dit vond ik het beste deel – of eerder: het minst slechte deel – van het boek. Er is meer dynamiek, meer interactie, maar toch blijft het een weinig boeiend verhaal zonder gelaagdheid. Het slot van het boek vond ik voorspelbaar en ronduit pathetisch.

Op geen enkel moment wist Walsh mijn oprechte interesse te wekken; tijdens het lezen werd al snel duidelijk dat er weinig te verwachten viel van dit boek. Het verhaal blijft oppervlakkig en zielloos, een dodelijk saai niets. Haar schrijfstijl vond ik bij momenten zweverig…
Mijn conclusie: hap, slik en ver ver weg.

Het boek heeft echter lovende recensies gekregen in de media, dus oordeel vooral zelf!

Bewaar dit item (0)