parola
- Eva della Peva*
- Lid sinds 30 mrt 2007
-
Ik wil parola volgen
(Wat is dit? Wil je volgen wat een Vooruitlid doet? Welke voorstellingen deze persoon wil gaan zien of zag? Zijn reacties? De leden die hij zelf volgt? Wijzigingen aan zijn profiel?
Meld je aan en klik op “Ik wil X volgen”. Op je persoonlijk dashboard krijg je bericht zodra hij iets verandert.)
Superamas, speelt meesterlijk met fictie en realiteit door het ene,
de fictie, voor het andere, de realiteit, te laten doorgaan.
Eerst zag je scenes uit de post-Napoleonitische tijd:
vrouwen met weelderige boezems gegoten in even weelderige japons,
veldslagen, messteken, vuurwapens die klinken als ijzeren stokken,
verkrachte vrouwen,...
Na 30 min genieten van theater zo echt/vals als een tv-soap, komt een cameraploeg het podium op. De camera neemt shots van de stervenden tot plots de lichten aangaan en de acteurs ontwaken uit hun pose.
Het eerste masker wordt afgegooid, en de acteurs tonen een tweede realiteit, deze van een select groepje toneelspelers die zich met veel plezier wentelen in media-
aandacht, opgeklopt met champagne en social talks met vreemden.
Ik genoot puur van het kijken naar die mooie mensen, ze leken écht,
écht als bekakte, omhooggevallen Fransen die het willen maken in hun kleine wereld.
Een wereld zo klein dat woorden als oorlog en massamoord er gewoonweg niet begrepen worden.
Een Somaliër, even pijkfijn uitgedost als zijn entourgae, vertelt er over zijn land, over de gruwel die hij er zag gebeuren.
De regisseur en zijn equipe laten deze woorden als koude knikkers van zich rollen.
Er is weinig impact, eerder onverschilligheid wanneer de beau monde een glimp krijgt van een wereld buiten de omtrek van hun huid.
Op het einde van het stuik hoor je vuurwerk, dat geleidelijk aan overgaat in bombardementen, artilleriegeschut, angst.
Reageer als eersteDit is geen fictie naast realiteit meer, dit zijn twee realiteiten in parallelle werelden:
Europa naast de rest van de wereld.
Bewaar dit item (0)
Justin Vernon, een stem als een smeltende ijsberg
als een koude kreet uit een onderbesneeuwd dal
Hij roept bij mij koude landschappen op met rode bollen,
rood omdat hij zingt met pijn uit liefde
De tropische temperaturen in de balzaal deden wat afbreuk aan mijn koude fantasieën maar dat ligt dus eerder aan mij.
Wat buiten mijn wil heel vervelend was, was het ‘geshhhhhhhhhhhht’ waarmee mensen elkaar om stilte vroegen.
Ik waande me weer op kamp, met de monies in de schaduw naast ons kinderbed.
Als hij terugkomt in september, dan hopelijk in de domzaal of concertzaal en met een ingetogen publiek.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Rosas.
Dans, geprogrammeerd in de concertzaal, dat kan niet verkeerd lopen.
Er moet wel ‘iets’ universeel mooi aan zijn anders zou men het grote publiek er niet op af sturen.
De vernufte choreografieën, het klassiek pianospel, de symmetrische dansduo’s,...
Het mooie aan “Zeitung” is eeuwenoud maar smaakt de massa nog altijd zo zoet.
Heel mooi vond ik de aanrakingen, een hand die grijpt naar een vreemd schouderblad en het maken en terug vullen van ruimtes tussen arm en romp, tussen linker en rechterbeen.
De mannelijke dansers borgen meer emoties op in hun bewegingen dan de vrouwen.
Ze waren ook acrobatischer en krachtiger, eerlijker en kwetsbaarder.
De voorstelling duurde naar mijn innerlijk klok iets te lang omdat ik voor het échte einde al drie potentiële eindes gezien had in hun bewegingen. Er zat vermoedelijk iemand in de zaal die het stuk al gezien had en die gevraagd werd om te ‘klappen’ want de stilte na de laatste beweging was verdacht kort.
Wie was die eerste klapper?
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
“Sie ist
vielleicht
die jüngere Schwester
von Klaus
Günter
Karl
Nakszynski”
(deze tekst – en niet meer woorden dan dit – rolde meer dan 100 keer over een TV-scherm, overigens het enige object in de speelruimte)
Dit is wat ik mij herinner van de voorstelling, nogal veel aangezien
ik zo verveeld was door het gebeuren op scène dat ik mij bezig hield
met het memoriseren van een zin.
Behalve de geheugenkunst, kwam er nog een tweede uitdaging aan bod namelijk de ‘blijven zitten kunst’. Het enige wat mij kon bekoren waren de projecties in de hoek van de scène.
Ik vind het gewoon jammer dat ‘kunst’ zooo verstilt, onbegrijpelijk en egocentrisch is geworden. Inderdaad, je moet niet alles ‘begrijpen’, het moet niet in één plaatje passen maar er moet toch wat meer emotie dan ergernis losgeweekt worden bij het publiek.
Jammer dat ik dit moet zeggen.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Dank voor het werkwoord Geert, een mooie aanvulling
op mijn nog veel te beperkte ‘geglobaliseerde’ woordenschat.
Saluti,
Reageer als eersteEva
Bewaar dit item (0)
Na een dik halfuur had ik iets van: ‘waw ze zijn echt goed’.
Na een nog dikker halfuur dacht ik van: ‘hmm, toch niet zo super’.
Wat is er gebeurd tussenin?
Er kwam iets terug, een bepaalde opbouw van de song – eerst traag gitaarspel en dan onverwacht ‘snel op en neer over de gitaarsnaren’ () – en dat stoorde mij.
Eén keer zo’n bruuske overgang is wel nog tof maar als je dit blijft kopiëren dan ontsiert de voorspelbaarheid het geheel. Dan lach je omdat je wist wat ging komen, zo goed zelf dat je attentief was voor de klik op de pedaal voorafgaand aan het noisy intermezzo.
Niettemin heeft de zanger een fantastische stem en heeft de Vooruit hen prachtig geprogrammeerd namelijk op zondag, de dag van de melancholie.
De ijslandse rust die de groep uitstraalt en de glasheldere gitaarrifjes sluiten naadloos aan op de onbeslistheid waarmee de dag zich omringt.
Wel jammer dat ze ‘Black holes in the sand’ niet hebben gespeeld.
() als iemand dit kan zeggen in één werkwoord, gelieve mij deze term door te mailen, merci
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Ik kan vanaf nu zeggen: het beste optreden dat ik ooit gezien heb in de Vooruit
was dat van Triggerfinger!
Ze staan er echt. De bindteksten, of beter de bindkreunen van de zanger droegen bij tot een geweldige sexy sfeer in de alweer overhitte balzaal.
Toen hij op zijn versterker stond, en zo boven de menigte uittorende met een spot in tegenlicht dan was het plaatje gewoon af.
Rock in zijn zuiverste formaat.
‘t Was steen
goe!
*
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Steak Number Eight!
Wanneer komt steak number eight
naar de Vooruit?
Supersuper zijn die gasten!
Bij zo’n prestaties voel ik mij
weer waarlijk een Wibilinga,
alias Wevelgemnaar.
**
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
At large -
Drie glittergirls laten hun blinkend bekken
fonkelen terwijl ze zijwaarts knipperen.
Uit een gesprek na de voorstelling kon ik afleiden dat dit Sister Act dansje bij de
meeste wel in de smaak viel. De herkenbaarheid maakte het gemakkelijk consumeerbaar.
Minder licht verteerbaar waren de geluidsloze kronkelende lijven.
Een met emoties gevulde stilte of toch enige muziek zou hier beter hebben gestaan. Niettemin maakten mijn wenkbrauwen sprongetje bij het zien van subtiel voetenwerk waarmee de een de ander optilt en van zich af laat glijden.
Lichtvoetig en zwaarvoetige bewegingen, clichés en abstractie, at Large is op zijn minst een gevarieerd schouwspel dat het ‘fake’ genadeloos doorbreekt door het vertrouwde af te wisselen met het moeilijke.
Een voorstelling voor mensen met grote magen, die veel kunnen verteren.
Wat mij ook zal bijblijven, is de prachtige belichting naar het einde toe.
3 reactiesDe lange schaduwen op de kale theaterwand, het gevallen geel doek op de grond, opgelicht door een spot en afgezet tegen de duistere zwarte achtergrond…
Drie vrouwen dansten met rothko, mooi.
Het heeft gesmaakt!
Bewaar dit item (0)
De bal is al aan het rollen, ik weet het.
Ik hoop dat mijn bal er alsnog bij kan in de sjiekenbak.
Ik stel de multifunctionele frisco voor. Een stokje is tegelijk een
haaropsmuk, een bloembakversierder en een bladwijzer.
Ik hoop er alsnog iemand mee te plezieren.
Vele sterren en granaten,
Eva
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Een muzikant alleen op een podium moet extra goed zijn
om de afwezigheid van anderen te compenseren, vind ik.
Ik denk dat Kimmo Pohjonen daar bij momenten in geslaagd is.
Wanneer hij de oerkrachten uit zijn keel liet vallen, had hij iets van een ‘ork’ wat aanvankelijk wel een leuke fantasie was maar….hoe langer het duurde, hoe meer zijn trolallures de performance verstoorden.
Het idee om beelden te projecteren op de plooien van de accordeon vond ik vooruitstrevend en mooi!
Mijn gniffelmoment, het ogenblik waarop je geraakt ben door wat je ziet of hoort, was toen hij een melodietje van Calexico (als ik me niet vergis) speelde. Dat van: TUT TE TE, TERE RE TE TE, TE TE TE TERE RE TE TE…
Herkenning maakt voor mij de muziek mooier.
Misschien is dit een man die je twee keer aan het werk moet zien, om pas dan te oordelen wat je van de muziek vindt.
Tot zover mijn overbodige reactie *
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Ik vond het optreden echt geslaagd!
Voor mij riep de muziek de sfeer op van
griezelsprookjes
met de zanger als Jack in the box
luisteren naar Dez Mona op een doordeweekse woensdag
doet je denken dat je droomt
omdat die ook altijd zo onsamenhangend zijn
De acordeon was ook griezelig virtuoos
de stem van Gregory leek soms een kruising
van een elektrische gitaar met een speenvarken (positief)
je krijgt zin in een muze als je die muziek hoort
**
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Na deze performance verkeerde ik nog een halfuur in een hersenprikkelende
euforie (je kent wel dat gevoel wanneer je axonen zich chemisch verbinden met je dendrieten)!
Het leuke aan deze installatie is dat je voor een deel zelf beslist wat er gebeurt.
Je persoonlijkheid (en de techniek) bepaalt hoeveel je ‘ontdekt’.
Het is een gelegenheid om je gedachten in beweging te ‘zien’ en tegelijk een kans om je gedachtengrens te verleggen…tot ver buiten die vier muren ? misschien…
Als ik één tip mag geven: de performance speelt zich af in de DANSzaal.
**
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Zoals de leegte van de stilte
heb je de kieren van het beeld,
de ruimte voor fantasie en intimiteit
een superlijm die alles bindt
tot de stofdeeltjes van oude gedachten,
herinneringen toe
Ga die Volker Gerling zien
Reageer als eerstewant hij tovert een glimlach
van de fijnste soort
op je lippen!
Bewaar dit item (1)
Band bizar
5For Students heeft ook een neus voor welriekende potentiële 5FS-leden want we hebben heel wat aardig volk over de vloer gehad.
Voor ons was het dé gelegenheid om met reden leuk uitziende mensen aan te spreken zonder het cliché zinnetje ‘Ik ken je van ergens…’ te benutten.
Tegelijk leerden we elkaar tijdens het poster plakken, het tape of plafond lostrekken en het pintjesprofiteren wat beter kennen. Ik heb mij echt geamuseerd, merci daarvoor.
Als jullie zin hebben kunnen we in de toekomst nog meer van die bizar maar band versterkende activiteiten ondernemen zoals collectief scoobydo’en, regendansjes of een spelletje 1-2-3 piano (in al zijn varianten)!
A la prossima!
Reageer als eersteCiaociaociao (op kattentoon) *
Bewaar dit item (1)
5for Students
5For Students heeft ook een neus voor welriekende potentiële 5FS-leden want we hebben heel wat aardig volk over de vloer gehad.
Voor ons was het dé gelegenheid om met reden leuk uitziende mensen aan te spreken zonder het cliché zinnetje ‘Ik ken je van ergens…’ te benutten.
Tegelijk leerden we elkaar tijdens het poster plakken, het tape of plafond lostrekken en het pintjesprofiteren wat beter kennen. Ik heb mij echt geamuseerd, merci daarvoor.
Als jullie zin hebben kunnen we in de toekomst nog meer van die bizar maar band versterkende activiteiten ondernemen zoals collectief scoobydo’en, regendansjes of een spelletje 1-2-3 piano (in al zijn varianten)!
A la prossima!
Reageer als eersteCiaociaociao (op kattentoon) *
Bewaar dit item (0)
nu of nooit
De jonge anders-globalisten die hier in de picture staan, hebben verrassend veel weg van de trendy konijnen uit ‘Fame’, een film uit de jaren ‘80 over een dansschool in Amerika. Hoewel het onderwerp – de G8 clash in Genova (2001) een film au sérieux belooft, bleef het verhaal beperkt tot enkele sfeerbeelden uit het bezette hol waarin deze jongeren hun verzet beraamden tegen de G8 bijeenkomst in Italië.
Ik had gehoopt dat deze film mijn politiek geweten meer naar de kant van het bewustzijn ging trekken, zoals dit gebeurd was na het zien van de film ‘Salvador’ van Manuel Huerga (2006). Ik wam toen nogal week vanbinnen en ondersteboven vanbuiten, de filmzaal uit gewandeld. Het linkse gedachtengoed zetelde de dagen nadien weer ten volle in mijn bewustzijn, dit terwijl ‘ora o mai più’ zo met een pintje in het Kafee werd doorgespoeld (als het niet al bij de aftiteling gebeurd was na een simpele speekselslik).
Misschien vond ik dit filmpje maar flauwtjes omdat het ging over de jongeren van vandaag en niet over de rode rakkers uit de jaren ‘70. En misschien is deze film juist daarom een authentieke weergave van de postmoderne mens met zijn ‘ik wil wel maar ik kan niet en ik weet niet(s)’- houding. Vanuit dit oogpunt is deze film wél degelijk geslaagd want ‘nu of nooit’ weerspiegelt ons laag sociaal engagement.
Persoonlijk vind ik wel dat de Gentse studenten (waaronder mijzelf) een voorbeeld kunnen nemen aan de Italianen van vandaag die universiteiten bezetten als protest tegen de Bolognahervormingen (en haar dure gevolgen) in het onderwijs. De volgende zin, maar dan gespoten in grote grafittiletters, las ik op de binnenmuur van een bezette school:
“Dal piacere di creare al piacre di distruggere, non c’è che una lieve intersezione che distrugge il potere.” Gaande van het plezier om te creëren naar het plezier om te vernietigen, is er slechts een lichte kruising van beide die de macht vernietigt (vrij vertaald, verbetering is welkom!).
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
de smaak naar meer van jets
Donderdag 26 april in broedhaard Balzaal het optreden bijgewoond van The Van Jets. Het voorprogramma werd versierd door de vierkoppige band ‘The Blood Arm’ (en niet Blood Army zoals ik eerst dacht) uit California. De zanger met blinkende borst en door zweet klevend hemd was een halve chippendale en zijn elektrische heupbewegingen bevestigden dit alleen maar. De samenkomst van gitaar, keybord en drum vond ik niet zo geslaagd en het leek mij eerder een wat lichtverteerbare hamburger niettemin was de stem van de zanger wel goed.
Nu, wat The Van Jets betreft. Jah, een bescheiden belgische performance als je het naast de amerikaanse glimmende glitterman zet (die zelf van de toog in de balzaal zijn podium maakte en na zijn laatste noot zijn mond onder de tap hield, ongelooflijk!) maar dan wel in de mooie zin van het woord want overvloedige showgebaren waren niet aan deze Oostendenaars besteed.
De gitaarformatie was super en voor mij niet beter te titelen dan pure rock. Ik houd ook van hun plotse interrupties, wanneer de stem kan doorbreken om daarna weer mooie motiefjes uit die krakende snaren te toveren. De zanger kan trouwens heel goed ‘Ow Ow’ zeggen (voobeeld bij het liedje ‘Johnny Winter) en de begeleidende stemmen met hun ‘ssht ssht’ zorgen voor een leuke en welkome stemvariatie. Het oudere hitje ‘sweet sugar’ smaakte nog altijd even heerlijk die avond maar of deze nieuwe cd mijn verlangen naar meer van Jets heeft gestild, dat denk ik niet. Ik blijf uitkijken naar meer…en beter.
2 reactiesBewaar dit item (1)