Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Wat een inspiratieloos gezeik zeg. Ging nergens over. Ging nergens heen. En het is niet omdat je de muziek 15 minuten hard zet, dat ik niet kan indutten hoor. Pfff.

Bewaar dit item (0)

jalloo.

Hoe zalig was dat, zeg! Compleet verbluft, bedwelmd en opgeslorpt door de wereld die hierin wordt opgeroepen. Raoul Servais, David Lynch, Michel Gondry, Mark Z. Danielewski en wat Duits expressionisme ineen, en dan nog prachtig gedaan én nog grappig ook. Wat mij betreft: onbetwist hoogtepunt. Hoera!

Bewaar dit item (0)

Miranda July

Heel benieuwd naar haar nieuwe film, maar kan er iemand ook backstage klaarstaan met een camera a.u.b.? Onderstaand filmpje maakt duidelijk waarom.
http://vimeo.com/27508840

Tags

film

Filmfestival gent

Miranda July

The Future

Bewaar dit item (0)

LCD Soundsystem

Ok, ‘t was misschien niet het beste optreden ooit (niet door het technisch mankementje, want dat was juist vrij geestig, gewoon een beetje mak zo begin tweede helft, precies) maar toch super om ze live te zien ontploffen :)

Trouwens, dat ‘opwarm’-nummer vlak voor ze begonnen, waarvan ik enkel “That’s how the good Lord works” kon verstaan… hoe catchy was dat, zeg !? Ik zet het YouTube resultaat hieronder voor wie een gelijkaardige ervaring had. Grijns.

Bewaar dit item (0)

Roberta Gigante - OrganOOn

Lang geleden dat ik nog eens iets heb gepost, maar dit vond ik zo straf en overdonderend dat ik het toch niet kan laten!

Ik kan me maar moeilijk herinneren wanneer ik nog eens zo sterk heb gevoeld dat een werk zich ‘ter plekke’ afspeelt. Ik had de hele tijd de indruk dat er een onweerstaanbare spanning in de lucht hing: al die mensen met verwonderde, lachende of geconcentreerde gezichten die allerlei houdingen uitprobeerden onder, langs en zelfs ín de buizen. Weer anderen (mezelf incluis) die iets van dat onwereldse geluid wilden bewaren – desnoods met een crapuleuze opname op een mobieltje. Extatische kinderen die stiekem in de buizen schreeuwden of tegen het metaal tikten, met allerlei schelle en vervormde geluidseffecten tot gevolg. De vaststelling dat de lucht vlak vóór de buizen blijkbaar zodanig trilde dat je luchtpijp spontaan begon mee te doen.

Dat er zoveel kan gebeuren met een werk dat er schijnbaar zo loodzwaar en statisch ligt te liggen… fantastisch gewoon!

Tags

beeldende kunst

Electrified 02

geluidskunst

hacking public space

mediakunst

muziek

OrganOOn

Roberta Gigante

Bewaar dit item (0)

TTTT Girl

Mooie samenvatting, Marlies.
En om me aan te sluiten bij de andere reacties: ook ik heb heel erg genoten van ‘TTTT Girl’. Net als bij “I have no thoughts…” was dit opnieuw een avond om te laten nasmeulen. Taal zo precies dat ze zich op een vierkante centimeter lijkt af te spelen, een eenvoudig maar ongedwongen spel, af en toe een grapje dat komt binnenwaaien, soms ook een weemoedige vlaag, maar nooit (nooit!) sentimenteel. Zucht. Een kleine, grote voorstelling.

Tags

theater

Tine Van Aerschot

Triple Trooper Trevor Trumpet Girl

Bewaar dit item (0)

Je connais des gens...

Heb hier al eens een stukje van gezien. Echt wel knap hoor…

Bewaar dit item (0)

Sukilove - Static Moves

Indrukwekkend nieuw album van een supergoeie, maar helaas nog altijd ondergewaardeerde band! Ik kan er helaas zelf niet geraken die avond, dus kan er iemand Pascal Deweze en co gaan verafgoden in mijn plaats ?

Bewaar dit item (0)

Paul Baeten Gronda

Zeer genoten van zijn debuut, en nu benieuwd naar het vervolg!

Bewaar dit item (0)

Dat was “Le Tourbillon”, een lied uit de (zeer aan te bevelen) klassieker ‘Jules et Jim’ van François Truffaut. Daar gezongen door Jeanne Moreau, zoals hier te zien.

Bewaar dit item (0)

Een optreden dat bol stond van sfeer en métier. En tonnen talent natuurlijk. Mocky blijft altijd feest, in welke gedaante hij zich ook voordoet. En ja, ik had gerust ook wel willen shaken op ‘Extended Vacation’, ‘Animal’ , ‘How will I know you’ of ‘Mickey Mouse Motherfucker’, maar dat had dan de jazzy loungy rookhol sfeer wellicht een beetje verprutst. Al bij al dus, prima optreden, prima flow, lekkere nieuwe nummers. En volgende plaat gewoon weer een nieuwe Mocky. Shoowap.

Bewaar dit item (0)

Voor- én tegenstanders van de musical, ziehier de voorstelling die u opnieuw kan samenbrengen. Een snerpende satire van The American Dream (o.a. haar ‘claim to fame’), een kadrering van het fenomeen van de politieke aanslag, en een zeer cynische (want jolig gekweelde) weergave van de altijd wisselende, maar meestal wanhopig zelfbegoochelende logica van de moordenaar.
Verder een simpele en statische opstelling, die echter met allerlei fratsen dynamisch en onderhoudend wordt gemaakt. En dat allemaal zonder in te boeten aan inhoud en relevantie. Geweldig!

Trouwens, omdat de analogie hier ook wordt opgemerkt: bij ‘Sponsored by Nobody’ verwees de lineaire opstelling expliciet naar de voorstelling ‘L.S.D. (just the high points)’ van het lichtelijk fantastische The Wooster Group.

Veel van wat voor hun voorstelling geldt (lees hier een korte recensie), gaat volgens mij ook op voor ‘Assassins’.

Tags

assassins

davis freeman

multimedia

performance / musical

Sponsored by Nobody

the game is up! 09

The Wooster Group

Bewaar dit item (0)

Die avond op Resonance...

...was inderdaad geweldig. Hoe kan het ook anders met een altijd weer magistrale Machinefabriek, een baarmoederlijk goeie Eavesdropper en een fabuleuze Alva Noto. Ook dag twee deed bijzonder deugd (ondanks het feit dat Efdemin brandhout maakte van mijn binnenoor – of nee: juist daarom!), en op dag drie zat het ook meer dan snor met Mokira en Deepchord presents Echospace.
Volgend jaar zeker weer van de partij!

Tags

Alva Noto

Eavesdropper

Machinefabriek

Resonance Ghent

Bewaar dit item (0)

Grace Ellen Barkey/Needcompany - The Porcelain Project

Het is niet mij gewoonte om te bitchen over wat ik niet goed vond, maar deze voorstelling liet mij nu eens antarctisch koud. En eigenlijk snap ik daar niets van.

Afzonderlijke delen werkten namelijk wel: het (geef toe!) beminnelijke geluid van rinkelende kopjes en schoteltjes, koddige (maar ook wel enge) porseleinen snavels met een vette knipoog naar commedia dell’ arte, een fijne electronisch-klassieke soundtrack, extreem aantrekkelijke fotografie,... en toch deed de som van de delen het niet bij mij: ik vond het expressieloos, maniëristisch en bij momenten terminaal flauw.

De knap gemonteerde trailer daarentegen is een aanrader :)

Tags

beeldende kunst

dans

Grace Ellen Barkey

Needcompany

performance

porselein

Bewaar dit item (0)

Jacob Kirkegaard - Labyrinthitis

Ok, ik kom er een beetje mee uit de lucht vallen, maar dit is gewoon té mooi om onvermeld te laten: Jacob Kirkegaard (waarvan ik op slag fan werd sinds ik zijn audio/video-installatie AION zag in Vooruit), bracht een tijdje geleden ‘Labyrinthitis’ uit op cd: een geluidsstuk gebaseerd op het fenomeen van de ‘derde’ toon (ook wel: Tartini-toon) die het menselijk oor produceert wanneer het twee tonen samen hoort. Met andere woorden: muziek die door je eigen oren wordt gemaakt. Met die tonen gaat hij aan de slag tot wanneer ‘step by step, a pattern of descending tonal structure emerges whose spiral form mirrors the composition of resonant spectra in the human cochlea’.

Straf hoor, zo’n 40 minuten lang durende speleologische tocht doorheen je eigen binnenoor. Schitterend in al zijn eenvoud, prachtig vormgegeven ook én voor een prikje in huis te halen. En als u me nu wilt excuseren, ik moet dringend ook alle andere werkstukken van deze meneer gaan uitpluizen. Fijne dag nog.

Tags

AION

audiovisueel

courtisane festival 2007

geluidskunst

Jacob Kirkegaard

videokunst

Bewaar dit item (0)

Sponsored by nobody - WMD (just the low points)

Hmm. WMD – just the low points klinkt eigenlijk wel een beetje als het logische vervolg op ‘Empire’ van Superamas. I’ll be there!

Tags

art & politics

Brooklyn

ideologie

Irak

performance

politiek

Sponsored by Nobody

the game is up! 09

theater

war on terror

WMD (just the low points)

Bewaar dit item (0)

Superamas - Empire

Met hoge verwachtigen gaan kijken en wel oké bevonden, maar al bij al vind ik de Big-trilogie (vorig jaar nog in Vooruit) toch nog altijd beter. Ik weet niet zo goed waar het aan ligt… het enige wat ik kan bedenken is dat het Superamas-collectief er over de relatie ‘kunst en politiek’ precies minder interessante en complexe ideeën op nahoudt, dan over de relatie ‘kunst en commercie’.

Over dat laatste wordt in hun Big-trilogie een heel genuanceerd beeld opgehangen, waarin – vind ik, althans – geen echte stelling pro of contra wordt ingenomen. Dat verhindert de kijker om met een zwart-wit mening naar huis te gaan. In Empire daarentegen kreeg ik de indruk dat de slinger iets te sterk overhelde naar de belerende kant (alsof het publiek nog zou twijfelen aan de perversiteit van het oorlogsspel).

Tja, misschien ligt het aan mij, maar ik had een verregaandere verkenning verwacht van de complexe relatie tussen macht, politiek, oorlog, spel en kunst – zo eentje die nog ontluisterender durft te zijn dan de visies die je wel vaker leest of hoort. Dat in combinatie met de hypercleane en hilarische huisstijl van Superamas (waarvan ik een onvoorwaardelijke fan blijf!), zou in elk geval een sterkere finale hebben opgeleverd dan het nogal makkelijke (en niet eens zo originele) beeld van een vuurwerk dat overgaat in bombardementen.

Dat gezegd zijnde, heb ik wel degelijk genoten van de voorstelling, want zelfs een “mindere” Superamas levert nog altijd een fijne avond op.

Tags

art & politics

BIG

empire

Superamas

theater

Bewaar dit item (0)

Uitgelezen - Stille hoop en grote illusies

Prima editie, vond ik dit!

Ok, het Jos-bashen (door Fien Sabbe) en het “Ik heb weer eens een ander boek gelezen” (door Anna Luyten) behoren zo stilaan tot de vaste routine, maar gelukkig werd die meermaals doorbroken door de verfrissende en begeesterende commentaar van J.-P. Van Bendeghem, de intelligente (soms zelfs hilarische) tussenwerpsels van Karlijn Sileghem en de eigenzinnige sing-song van Hannelore Bedert (ik moet toegeven: dit behoort echt tot de beste Nederlandstalige muziek die ik in lange tijd gehoord heb).
Na een karig voorafje (Walsch), een smakelijk hoofdgerecht (Galgut), een fruitige kers op de taart (Kumpfmüller) en nog wat amuses-gueules bij de koffie (Nam Le! Julian Barnes! Stieg Larsson!) keerde ik toch vooral met een grote leeshonger huiswaarts. Hoedje af.

Bewaar dit item (0)

Nature Theater of Oklahoma

Gewoon fantastisch!
Lieve Vooruitprogrammatoren, haal deze groep aub zo snel mogelijk terug, want hier wil ik nog véél meer van zien. Nature Theater of Oklahoma reken ik vanaf nu tot mijn absolute favorieten, net als Ivana Müller, The Wooster Group, Cristina Blanco, Meg Stuart en Superamas :)

Bewaar dit item (0)

De meelezer van november: Nemen wij dan samen afscheid van de liefde – Paul Baeten Gronda

Wie gesteld is op rake observaties en dialogen, cynische humor en subtiele diepgang, is bij Paul Baeten Gronda aan het goede adres.
Dat merk je al wanneer je de beginpagina’s van zijn debuutroman leest. We maken er kennis met Max Eugène Venkenray, een jongeman met een lichtjes boosaardig gevoel voor humor waarmee hij zichzelf én de wereld rondom snedig en genadeloos fileert.
Onder al die vaak hilarische commentaar op alles wat hem ergert, begint echter al snel iets anders door te schemeren. Dat ‘iets’ blijkt het geoefende afweermechanisme van een intelligente maar getroebleerde jongeman die uitgehold wordt door een gevoel van ‘verlies’.
Belangrijkste oorzaken van dat gevoel zijn ongetwijfeld de dood van zijn jongere broer Roy, de problematische relatie met zijn gescheiden ouders en de zelfmoordpoging van zijn vader Staf, maar Max lijkt ook van nature gesteld op een zekere graad van afstandelijkheid tot de rest van de wereld.
Misschien is het wel daarom dat ik bij het lezen van dit boek wel eens moest denken aan ‘De Avonden’ van Gerard Reve. Max is dan misschien niet zo uitzichtloos, mistroostig en macaber als het hoofdpersonage in Reves roman, maar in wezen zijn het verwante zielen.

Goed gelachen, geregeld gesympathiseerd, graag gelezen.

Tags

Paul Baeten Gronda

uitgelezen

Bewaar dit item (0)

MGMT in Vooruit ?
“Ooooo…my….gawd!!! I can’t believe you just said that!!!”
(Sorry, maar bij zo’n geweldig nieuws komt de Vicky Pollard in mij naar boven. Juich !)

‘A Place to Bury Strangers’ ken ik niet, maar als ze van dattum gaan doen, ben ik er wel voor te porren.

Doch vrolijke fransen, neen, dat zijn ze niet.

Bewaar dit item (1)

Kwestie van ook eens iemand anders dan G. Lauwaert aan het woord te horen over het hedendaagse theater van eigen bodem…

’Vlaams theater verspreidt zich als een olievlek over de wereld’
Wilfried Eetezonne in De Morgen, 04/07/2008

Van New York tot Salzburg maken onze theatermakers weer goede sier op de internationale festivals. Het festival van Avignon, dat vandaag van start gaat, kan van een tweede Vlaamse golf spreken en dit keer zonder controverse. Zelfs de Britten blikken stilaan begerig naar het Vlaamse theater.

Niet schrikken als u op het festival van Avignon een mondje Antwerps hoort. Met Guy Cassiers, Benjamin Verdonck, Sidi Larbi Cherkaoui – allemaal van Het Toneelhuis – en Jan Fabre loopt er al een behoorlijke Antwerpse delegatie rond. Kris Verdonck en Ivo Van Hove maken de Vlaamse golf compleet. De Salzburger Festspiele maken zich dan weer op voor de wereldpremière van The Deer House van Jan Lauwers, het laatste deel in zijn trilogie waarvan Isabella’s Room en The Lobster Shop ook worden gebracht. De Ruhrtriennale ontvangt dit jaar NTGent, Alain Platel en Anne Teresa De Keersmaecker. Die laatste is ook te zien op het festival van Edinburgh waar ook Muziektheater Transparant samen met Collegium Vocale en I Solisti del Vento staat. Het Koninklijk Ballet van Vlaanderen is stilaan de koffers aan het pakken voor New York en naar het Friese Frysk Festival haalt programmator Guy Coolen een aantal landgenoten.

Hoewel Vlaamse theatermakers wel vaker te zien zijn op buitenlandse festivals, en zeker in Avignon, is het dit jaar een wel erg opvallende aanwezigheid. “Het is de bevestiging van een trend die zich al jaren doorzet”, zegt theaterwetenschapper Luc Van den Dries (UA). “Het is als een olievlek die zich steeds uitbreidt. Begin jaren tachtig was er een internationale doorbraak op kleinere podia, maar nu zien we dat zich dat gaat institutionaliseren. Vlaamse theatermakers zijn nu ook te zien in de echte grote huizen, grote instanties en op topfestivals. Nochtans zijn die doorgaans conservatiever.”

Opvallend is dat er dit jaar (nog) geen kritiek klinkt vanuit Avignon. Toen Jan Fabre in 2005 gastcurator was en landgenoten zoals Needcompany en Arne Sierens meenam, stak er een storm van protest op uit conservatieve hoek. Te veel experiment en te weinig Franse klassiekers. Dit jaar is het festival in handen van de Franse Valérie Dréville en de Italiaan Romeo Castellucci. Die laatste is nochtans niet minder controversieel. Volgens Réné Solis, cultuurjournalist bij Libération, komt dat omdat het afgelopen Franse theaterseizoen zelf niet zo bijzonder was. “Wil je origineel theater, moet je naar Duitsland, Nederland en Vlaanderen kijken”, zegt hij. *”Dat zijn de centra van het experiment. Waarmee ik niet wil zeggen dat alles wat jullie maken goed is. Ik heb nooit de indruk dat ik naar Vlaamse cultuur kijk, maar eerder naar kosmopolitische theatermakers. Het festival heeft gelukkig nooit geluisterd naar de kritiek destijds. Voor ons is het Vlaamse theater stilaan iets natuurlijks.” Volgens Van den Dries was de passage van Jan Fabre destijds een noodzakelijke schoktherapie voor Avignon. “Het is heel dubbel. Hij blijft er zeer controversieel, maar toch is hij continue aanwezig op het festival”, zegt hij.

Het Festival van Edinburgh kijkt dit jaar ook opvallend naar het Vlaams theater met de doortocht van Muziektheater Transparant. In het verleden stond hier ook al Tg Stan. Maar in tegenstelling tot onze choreografen blijkt het Vlaamse theater moeilijker ingang te vinden in het ijzeren Angelsaksische toneelwereldje. “Daar kijkt men inderdaad meer naar eigen producties in eigen taal”, weet Van den Dries. “Het interdisciplinaire theater ligt daar moeilijker. Maar ook dat is een kwestie van tijd. Ivo Van Hove heeft al gespeeld in New York. De openingen zijn er al.”

Programmatoren van festivals en theaterhuizen gaan immers bij mekaar kijken en festivals zijn ideale plekken om internationale contacten te leggen. Dat ’s lands theatergloriën nu zo veel gevraagd worden in het buitenland, ligt ook niet alleen aan hun creativiteit. Volgens Van den Dries heeft het ook te maken met een consequent beleid. “Bovendien profiteert de hele sector ervan”, meent hij. “Grote internationale coproducties worden makkelijker, de internationale ondersteuning wordt groter en de groten nemen de kleintjes mee. Je ziet ook een gezelschap als Abattoir Fermé al vaker internationaal opduiken. Het streelt onze ijdelheid en bevestigt ons kunnen.”

Bewaar dit item (1)

Hazo. Wat grappig, Nele, je bent dus blijkbaar niet de enige die een link legt tussen Superamas en Guillaume Bijl :) Ik kocht een paar maand geleden nog een overzichts-catalogus van zijn werk, maar het is er net niet van gekomen de expo in SMAK te gaan bekijken. Jammer. Bij een volgende gelegenheid, dan maar.

Bewaar dit item (0)

Zucht. Mij best. Maar heb je er al eens aan gedacht dat misschien niet iedereen jullie mening over de ‘huidige malaise’ deelt?

Mijn mening is bijvoorbeeld dat er – bij Vooruit althans – wel degelijk geluisterd wordt naar wat het publiek wil – er zijn nagesprekken na voorstellingen, er zijn leden-dagen waar expliciet om feedback wordt gevraagd, er is dit forum waar alle meningen aan bod mogen komen, en als gevolg daarvan wordt er elk jaar opnieuw gesleuteld aan een brede programmering om zoveel mogelijk mensen iets naar hun gading te kunnen bieden én ook de nieuwste ontwikkelingen op de voet te volgen. En als jij als bezoeker dan nog altijd het gevoel hebt dat je niet krijgt wat je zoekt, is er toch niemand die jouw recht betwist om de voorstelling te verlaten en er kritiek op te geven?

Dit gezegd zijnde, lijkt mij het afkondigen van ‘de revolutie’ een tíkje overdreven. En het zou fijn zijn – en het spijt me maar nu moet ik expliciet naar jou wijzen, Lodewijk – als zo’n uitspraak nu eens niet automatisch wordt gelezen als de mening van zij die braaf en volgzaam op de kar springen, hun mond houden, alles prima vinden en absoluut niet kritisch staat tegenover de cultuur waarin ze leven. Vertrekkend van zo’n zwart-wit perspectief heeft een overkoepelende discussie geen enkele zin.

Zeker niet als jij in jouw reacties steeds vaker de indruk wekt dat het ‘afronden van een discussie’ blijkbaar gelijk staat met ‘het behalen van het grote eigen gelijk’. Een gelijk dat je overigens al lang hebt gekregen: 1) van onze eigenste FrankFinatra 2) nu ook van Guido Lauwaert, en 3) wellicht binnenkort ook nog wel van ander (en ik citeer alleen maar) “morrend volk”.

En ze leefden nog lang en gelukkig. Binnenkort eens samen een pintje drinken, of zo?

Bewaar dit item (1)

Quote Frank:

“theater is en blijft ,voor mij nog steeds een voorstelling waarin via ” taal ” een verhaal, een gebeurtenis,een faits divers ..enz ……...naar de toeschouwer overgebracht wordt”

Nou. Dat lijkt me dan de kern van het probleem, dat wellicht niet kan worden verholpen tenzij je je opvattingen over wat theater kan en mag zijn bijstelt. Of aanvaardt dat bepaalde stukken bestaansrecht hebben zonder dat ze bij jou iets losmaken.

Enfin, niet dat je die dingen moet doen natuurlijk, maar vanuit die bovenstaande verwachting zul je misschien inderdaad wat vaak op je honger moeten blijven zitten. Lijkt me geen onoverkomelijk probleem, je zoekt gewoon andere stukken die je wel raken en de kous is af.
Uiteraard mag je vragen stellen naar de relevantie van bepaalde stukken of kritiek leveren op hun vorm dan wel inhoud (of desnoods op het ‘gebrek’ eraan), maar soms lijkt het wel alsof jij idealiter zou willen dat er alleen nog ‘klassiek’ theater wordt gespeeld. Persoonlijk zou ik dan toch liever opteren voor een creatieve wildgroei van allerlei soorten theater, want er ZIJN ook – stel je voor – mensen die er WEL van houden, hoor.

Dit gezegd zijnde, vind ik heel deze discussie eigenlijk wel boeiend als fenomeen. Omdat ze zo oneindig en godsonmogelijk te voeren is, en omdat in cirkels draaien een mens al eens ijl in het hoofd maakt. Wiiiieeeee.

Bewaar dit item (0)

Ik vond BIG3 in het geheel van de trilogie eerlijk gezegd ook wat minder, maar ik vermoed dat dat gewoon het gevolg is van de hoge verwachtingen die, in weerwil van het sluitstuk zelf, werden gecreëerd door de voorafgaande twee. Niettemin vond ik de drie stukken wel degelijk verbluffend.

Ik denk dat Brecht gelijk heeft wanneer hij zegt dat Superamas zich behoorlijk ent op van dat cerebraal “deconstructie-constructie gedoe” (al ben ik daar op zich niet ‘per definitie’ tegen, want die omschrijving laat dat veel sterieler en saaier klinken dan het eigenlijk is), maar daarnaast had ik toch ook heel sterk het gevoel dat er ook méér aan de hand was dan dat. Daarvoor zat ik tijdens de voorstelling gewoon te vaak domweg verbluft te kijken naar wat er op het podium gebeurde – zonder meteen te zitten anticiperen op de manieren waarop je dat uit elkaar kunt halen en weer inpassen in één of ander theoretisch discours.

Wat ik dus écht heel goed vind aan de BIG trilogie, denk ik, is misschien wel de manier waarop ze zich gedeeltelijk aan dat soort van dodelijke theoretisering weet te onttrékken. Zo zit ik me bijvoorbeeld nog steeds af te vragen wat nu precies de ‘kritische’ positie is die Superamas hier inneemt. Het zou eenvoudig zijn om hun werk te klasseren als louter een kritiek op de consumptiemaatschappij, een voorstelling die werkt volgens de principes van de satire (zoals de ‘NGA’ dat bv. doet… ) maar volgens mijn ‘buikgevoel’, om dat woord dan maar eens te gebruiken, is daarmee lang niet alles is gezegd. Een voorbeeld van die dubbelzinnigheid zit volgens mij in de manier waarop ze tijdens hun voorstelling citeren uit zowel de high als lowbrow culture… hun aanpak maakt duidelijk dat in de totale back-catalogue van ons culturele geheugen de commerciële blockbusters als ‘Zoolander’ resideren naast de arthouse-films van David Lynch, dat we allemaal wel ‘the making of Britney Spears’ hebben gevolgd, maar ook wel ergens van het bestaan afweten van de films van Jean-Luc Godard. Het is toch revelerend dat Superamas er prat op kunnen gaan dat de meeste mensen in de zaal – om het even in welk continent ze hun stukken opvoeren – die referenties allemaal zonder al te veel moeite kunnen identificeren? En dan bedoel ik gewoon: zelfs al heeft niet iedereen ‘Zoolander’ gezien en weet niet iedereen het fijne over de cultuurkritiek van Adorno, we kunnen die zaken allemaal wel ergens plaatsen in de totale culturele databank van deze en vorige eeuw. Met provocatieve statements als deze, de gedachte dat Coldplay blijkbaar evenzeer behoort tot de globale industrie van ons consumptiegedrag als pakweg de filosofie van Jacques Derrida, kan je Superamas er toch moeilijk van beschuldigden dat ze het bij vrijblijvende kanttekeningetjes houdt?

Nog straffer vind ik dat ze die redenering bovendien ook doortrekt naar haar eigen kunstpraktijk en dat ze zichzelf ook niet hooghartig ‘buiten’ die evolutie plaatst: als kunstcollectief moet Superamas zichzelf natuurlijk ook weer inschakelen als een ‘product’ binnen die high en lowbrow-consumptie, zij het dan een product dat zich daar ook zélf heel erg van bewust is. En dat vind ik op z’n minst een spannend uitgangspunt, met een vernieuwende insteek die veel verder gaat dan alleen maar zeggen: “consumptie is foei”.

(Maar hey, voor de goede orde, met het bovenstaande benader ik de voorstelling natuurlijk opnieuw met cerebrale deconstructie-constructie-shit, en dus staat die interpretatie zeker niet bóven het ‘buikgevoel’, hoogstens ernaast)

Bewaar dit item (0)

Peerfietsen

Ik begrijp ergens wel je reactie, Frank, maar aan de andere kant betwijfel ik of een auteur, theatermaker of ander kunstenaar nog tot overtuigende expressie en authentiek werk kan komen (daarmee bedoel ik: werk waarbij de kunstenaar kiest voor de thema’s en beeldtaal die voor hem/haar interessant en betekenisvol zijn), als hij/zij in dat proces altijd een zo groot mogelijke toegankelijkheid voor het publiek moet vooropstellen. Natuurlijk mag dat publiek daarover zijn verontwaardiging laten horen (getuige daarvan de reacties op dit forum, maar ook tijdens de nabespreking van ‘Winterverblijf’, dat van den Bergs voorstelling ‘pretentieus’ zou zijn, omdat ze het publiek bewust op een afstand wil houden door iets te presenteren wat zo ontoegankelijk is dat niemand nog kan volgen. Gevolgtrekking van de criticus: “een doorzichtige tactiek en oninteressant theater”) maar ik stoor me wel aan het feit dat die verontwaardiging over het ‘buitenspel gezet worden’ soms te snel veralgemeend wordt, en dat zo’n mening dan wordt geventileerd alsof het iets objectief vaststelbaars is (vanuit “IK begrijp dit niet” wordt meteen geconcludeerd “dit IS pretentieus en slecht”. Anders ook een sterk staaltje van pretentie, me dunkt).

Ik moet bij deze discussie (en trouwens ook bij andere geringschattende kritieken over de ‘waarde van het hedendaags theater’) nogal vaak denken aan wat Jos Joosten en Thomas Vaessens zeiden over de lauwe ontvangst van vernieuwende dichters als Verhelst, Spinoy, Van Bastelaere: “de regels van het discours waarmee over poëzie wordt geoordeeld, zijn niet de regels van het discours waarover wordt geoordeeld.” ‘Winterverblijf’ (en wat mij betreft ook stukken als ‘Origine’ van Verhelst, of ‘Banquet’ van Portéla) vallen voor mij ook onder deze categorie van artistieke vernieuwing. Mijn appreciatie van deze stukken is variabel, en in dat opzicht uiteraard even subjectief als iemands eventuele afkeer, maar ze hangt niet af van het feit of ik de eventuele ‘boodschap’ vanwege de maker helder kan ontvangen. Dat doet voor mij minder ter zake, omdat ik deze (en andere) toetsstenen (die, meen ik, wel nog van toepassing zijn op traditioneler theater) eenvoudig weg niet meer relevant vind voor deze voorstellingen.

Ik ben het wat dat betreft dus eens met Nele, en met wat pakweg Van Bastelaere hierover heeft gezegd: “het lijkt tot de meeste critici niet door te dringen dat hun kritische concepten weleens niet zouden kunnen deugen”. Nu goed, ik ben geen absolute fan van de arrogantie en pretentie die Van Bastelaere op zijn beurt soms hanteert, maar in dezen vind ik toch dat hij gelijk heeft. Naar analogie daarmee, vind ik kritiek uiten over de zinledigheid van een voorstelling die je bekijkt op een manier die volledig haaks staat op haar aard, een beetje zoals proberen fietsen op een peer, en vervolgens zeggen dat die peer “een heel slechte fiets” is.

Bewaar dit item (0)

Geweldig concertje van de mannen met baarden.

Grrr.

Bewaar dit item (0)

Slingers en confetti.

Grijnzen om dode aardbeien bij “Death is Certain” !
Strippen met aspirine bij Lies Van Borm !
Meebrullen met Flat Earth Society !
Schuddebuiken met Dirk Pauwels !
Branden in het hellevuur van het vuurwerk !
Swingen als de mierentieten op Poplife !

Jazeker, het was een geweldige avond.
Waarvoor dank aan allen.

Tags

25 jaar Vooruit

Bewaar dit item (0)

Shellac

Manneken !

Was me dat even een revelatie ! Ik kwam naar dit concert om Shellac te ontdekken (ja, ik weet het, had ik al veel eerder moeten doen, maar soit…) en om eens te horen of de producer van al die andere fantastische bands ook zelf nog iets had mee te delen. Ik kan er alleen maar een scheurbekkende “ja !” op antwoorden (SP.a-pun intended).
Ik heb die avond zalige, vierkant draaiende razernij gehoord, van het soort dat de Dood van de Punk jolig viert, en dat het compleet uitgeholde bijvoeglijk naamwoord ‘alternatief’ cruciale mond-op-mond beademing toedient. Bovendien nog gespeend van enige zelfrelativering en humor, en voilà, daar staat één van de sterkst gebalde vuisten die ik (sinds kort) ken…

(Vooral het spannende “End of Radio” vond ik ge-wél-dig… Het deed me denken aan de sfeer van een Gus Van Sant-film, maar ik weet zelf ook nog niet goed waarom. Suggesties zijn altijd welkom…
Hier

http://www.youtube.com/watch?v=o-pZdxVdBew

kan je ‘t alvast horen.)

Tags

alternative

gitaar

Shellac

Steve Albini

US

Bewaar dit item (0)

Oedipurama

Ik heb die voorstudie gezien tijdens het ‘The Game is Up’-festival en ik was toen wel redelijk ‘into’ de klinische en robotische esthetiek van de multimedia die ze gebruiken – al had de duiding en interpretatie vanwege de makers zelf (voor en na de voorstelling) iets minder nadrukkelijk gemogen naar mijn smaak. Ik vond namelijk dat dat een beetje oneer deed aan de zeggingskracht van de beelden die het publiek kreeg voorgeschoteld. Maar soit, laten we daar nu maar niet verder over mieren :)
Ik ben in ieder geval zeer benieuwd waarheen al dat geëxperimenteer met beeld en performance uiteindelijk zal leiden in de afgewerkte voorstelling.

Tags

dans

experimenteel

multimedia

performance

robot

technologie

Bewaar dit item (1)

Hank Pine & Lily Fawn

Invloeden : Johnny Cash, Darth Vader, Bambi.

Een paar jaar geleden speelden ze voor een verbijsterde Muziek-o-Droom in Hasselt, die na de eerste shock-and-awe effecten genadeloos voor de bijl ging. Even later deden ze hetzelfde in Vooruit (tijdens een gratis kafeeconcert). Check zeker ook eens hun comics, ze staan vol goed nieuws voor slechte mensen :) Geen idee of ze nog eens terugkomen, maar als ongestemde banjo’s en zingende zagen u engiszins aanspreken, laat dan uw speelgoed staan en schuif gezellig aan voor dit grimmig gestoorde duo met hun heerlijk macaber punkcabaret. Mét gewei. Dat spreekt.

Bewaar dit item (0)

bezwerend

Alsof je wordt vervoerd door het pulserende ritme van je eigen koortsdroom. Fantastische muziek ook.

Bewaar dit item (0)

sound and vision

Met mijn hoofd in mijn nek zitten staren naar AION, de video-installatie van Jacob Kirkegaard. Vier desolate locaties die de geregistreerde stiltes opeenstapelen; of hoe ‘het niets’ kan woekeren. Ja, daar wil ik wel even voor blijven zitten. En dan blijkt weemoed ineens verraderlijk dicht bij verontrusting te liggen, of schijnt de lege ruimte zichzelf juist met het eigen donker te vúllen. Bladeren op de grond, echo’s in de verte en onuitgesproken verhaalstof te over.

Phantom Melodies (van Aernoudt Jacobs) nodigt uit tot eindeloze cirkelbewegingen: van de luidsprekers, maar ook van de toeschouwers die er omheen lopen. De dubbele trechters spinnen in wisselend tempo om hun as, aangedreven door een patroon dat in het ongewisse wordt gelaten. Het geheel wordt een auditief experiment dat zijn eigen onderzoekers creëert : het is gewoon te verleidelijk om je eigen oren niet proefondervindelijk op verschillende plekken uit te proberen. En opnieuw en opnieuw. Om uiteindelijk toe te geven aan de mogelijkheid je oor ook eens in die lange buis te proppen die als ‘versterker’ lijkt opgesteld. Geweldig.

Bewaar dit item (0)

zowat de enige vorm van domestiek geweld...

...die iedereen van tijd tot tijd zou moeten ondergaan. Ik herinner mij een avond lang geleden aan de Graslei, met een gemoedelijk gezongen cover van Ween (‘buenos tardes, amigo’) en een vreemd doch aanstekelijk lied over een bananenman. Later bleek de uitvoerder van die spontane zangstonde een van deze fijne heren te zijn. Vorig jaar heb ik ze voor het eerst in volledige bezetting gezien bij St. Jacobs, en ik kan nog altijd niet begrijpen waarom ik hun EP toen niet ter plekke heb gekocht. Herkansen in Vooruit dan maar :)

Bewaar dit item (0)

totaal...

bad-ass !!

Bewaar dit item (0)

Blow up (and away)

Eén van de allermooiste (en beeldigste) voorstellingen die ik in lange tijd heb gezien – niet dat dat nu per sé een referentie is, maar toch… Zelden mensen zo mooi ‘beweging’ zien suggereren, zelden zo tragisch ‘aanraking’ zien ontbreken, zelden zo broeierig ‘paranoia’ in de lucht voelen hangen. Wat mij betreft de perfecte voorstelling. Ik ben er nog altijd een beetje stil van – en dat is dan wél weer een referentie :)

Bewaar dit item (0)

Childproof (though not really)

Zeer coole selectie, dit! Mooi hoe de filmpjes slingerden tussen ingehouden spanning en groteske gekte. Ik zat vaak op m’n lip te bijten van verbazing dan wel van hilariteit. En hoera voor konijntjes, trouwens.

Bewaar dit item (0)

Het bijna vergeten applaus

Visueel verbluffende soberheid met het effect van een thriller. Bevreemdend ja, maar terzelfdertijd ook heel erg dicht op de huid van de toeschouwer. In een moment van overmoed had ik voor de Franstalige versie gekozen, maar mijn vrees er te weinig van te zullen begrijpen bleek ongegrond: de voorstelling sprak met handen en voeten (of met geluiden en vingertoppen, zo u wil). Na afloop zat het publiek nog verder voor zich uit te staren en vergat van de weeromstuit bijna te applaudisseren. Bloedmooi, intrigerend en beklijvend. Kijken tot de tweede macht !

Bewaar dit item (0)