Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Vooruit voegde de band van Sarah Ferri toe aan de twee trio’s die in het kader van Jazzlab rondtoeren in Vlaanderen deze maand. Dat bleek een zeer goede zet. Sarah Ferri heeft een krachtige stem en ze brengt een gevarieerd eigen repertoire met vaak humoristische toetsen in een gemaakte retrosfeer. Zonder meer een geslaagde opener.

Het trio van Eve Beuvens bracht een boeiende jazzset met veel eigen composities. Als pianist doet ze me veel meer denken aan Lennie Tristano dan aan Brad Mehldau door haar bijna denkende manier van spelen en de lange melodische lijnen die ze met één hand uitzet.

Het afsluitende optreden van het Mathilde Renault trio viel tussen wal en schip. Als zangeres kan ze niet tippen aan de kracht van Sarah Ferri en als pianist moet ze haar meerdere erkennen in Eve Beuvens. Haar eigen nummers konden me net zo boeien en de muziek was nogal repetitief. Wat mij betreft minder geslaagd als afsluiter.

Bewaar dit item (0)

Het viel op dat pianist noch drummer gesoleerd hebben. De nadruk lag duidelijk op de composities en het groepsgeluid en de solo’s van Fresu. De muziek was traag en wat dromerig, niet erg spectaculair dus, maar wel subtiel en erg mooi.

Bewaar dit item (0)

Inderdaad ongelooflijk schoon en op bepaalde momenten ook echt ontroerend.
Geslaagde integratie van barok, jazz en wereldmuziek. Bach op accordion afgewisseld door oosters fluitspel, het is niet evident maar klonk nimmer gemaakt of geforceerd. De fragmenten originele muziek, de bewerkingen van barokmateriaal en de eigen composities vormden een evenwichtig geheel met vrij natuurlijke overgangen.
Het toeval wil dat ik enkele weken geleden in de Bijloke de repetitie voor de echte Mattheuspassie heb bijgewoond, met meerdere stemmen, een dubbel koor en barokorkest o.l.v. Philippe Herreweghe. Zo’n repetitie blijft een fragmentarisch gebeuren, maar als een solist eens goed doorzong, had het toch niet zo’n impact als in Pitié, waar de stemmen ook nog eens versterkt zijn. Vooral de Jezusstem was nogal zwak bij Herreweghe, terwijl contratenor Serge Kakudji echt schitterde in Vooruit. Voor het koorwerk is er niet echt een equivalent in Pitié en toch weet Cassol een maximaal effect te sorteren met een minimum aan stemmen.
De drie contrasterende ‘geschoolde’ operastemmen vulden elkaar mooi aan qua kleur en bereik en ze staken helemaal niet af tegen de ongewone instrumentatie. Er bleek ook geen onoverbrugbare kloof met de ‘ongeschoolde’ stem van Magic Malik of de sporadische samenzang van een paar muzikanten. Overigens lieten de operastemmen af en toe andere stijlen horen, zoals bijv. Claron Mc Fadden wat gospel op het eind. Het Duits van de zangers was wel niet zo goed te verstaan.
Vergelijken blijft echter moeilijk als je een dergelijke nieuwe bewerking voor het eerst hoort. Je zou beide benaderingen echt herhaaldelijk moeten herbeluisteren. Bovendien neem je er best ook nog eens de tekst erbij zodat je rekening kunt houden met wat de muziek wenst uit te drukken. Het zou me niet verwonderen dat er dan ook een andere interpretatie van het passieverhaal komt bovendrijven. Omdat er duchtig in geknipt werd, is Pitié in elk geval korter. Het verhaal eindigt abrupt bij de dood van Jezus, uitgebeeld door een zwarte profeet die weende toen hij moest sterven, waardoor het een meer universele tint verkreeg.

Bewaar dit item (0)

De laatste dag van Jazz and Sounds was in elk geval wat betreft de optredens in de grote concertzaal een voltreffer.
Het project Enescu re-Imagined waarmee het festival afsloot bracht een boeiend jazzconcert waarin dankbaar gebruik werd gemaakt van de sterke composities van Enescu. Het werd een soort suite doorspekt met improvisaties die zeer evenwichtig verdeeld waren over het geheel. Nu eens was er een solist aan het improviseren terwijl de anderen de partituur volgden, soms improviseerden meerdere muzikanten samen en een enkele keer waren ze allemaal tegelijk bezig om prompt daarna in een volgend nummer met zijn allen van de partituur te spelen. Het boeide van begin tot eind. Pluim voor alle muzikanten. Pluim ook voor bassist en toetsenist die de composities en arrangementen maakten. Kleine buiging voor Enescu.
Het concert van Ellery Eskelin en groep had wat meer tijd nodig om op gang te komen. In het begin was er nogal veel gepingel op electronica, maar eens de zaak op dreef kwam, werd de aandacht vastgehouden tot het eind. Ze speelden zonder stoppen, wat de indruk gaf dat het om een lang uitgesponnen stuk ging dat na een uur even tot stilstand leek te komen, maar dan toch nog een half uur verder ging. Achteraf verklaarde Eskelin dat ze composities van zangeres Jessica Constable en toetsenist Phillip Gelda hebben gespeeld, aangevuld met heel veel improvisatie. Eskelin zelf was voortdurend aan het soleren en zette een puike prestatie neer. In zijn spel zit heel veel herhaling van voorgaande frasen die hij langzaam varieert, wat op den duur een magische spanning creëert. Hij luistert ook goed naar en de anderen zodat zijn improvisatie een structurerend element in het geheel wordt. Drummer en percussionist Jim Black schittert dan weer in kleurige begeleiding en commentaar. Meer kleuring was er met Andrea Parkins op allerhande electronica maar ook truukken zoals een plakband scheuren. Ik had soms de indruk dat het niet zoveel toevoegde. De bijdrage van Jessica Constable was wel essentieel. Ze maakte gebruik van electronica om haar stem te vervormen en dat klonk praktisch nooit gemaakt. Phillip Gelda toverde zowel een piano als een orgel uit zijn Yamaha. Hij begeleidde en soleerde af en toe.
Tussen de concerten in de grote zaal door was het weer eens moeilijk kiezen. Ik heb geopteerd voor en genoten van hedendaags klassiek met werk van Daan Janssens en Stockhausen.
De organisatoren mogen tevreden terugblikken op een geslaagd festival. Hoogtepunten waren wat mij betreft de projecten rond Enescu en Eskelin op de laatste dag in de Bijloke, het soloconcert van Colin Stetson in de Vooruit, de uitvoering van de werken van Reich en Lindberg in Miry.

Bewaar dit item (0)

Vandaag is het festival van de verticale Vooruit naar de horizontaal georiënteerde Bijloke verhuisd. Veel licht en open ruimte daar, wat alvast de diverse installaties ten goede komt. In de wandelgangen wordt je door het geluid en de aanwijzingen op hun aanwezigheid attent gemaakt, bekijken en beluisteren kun je rustig in een meestal halfopen, aparte ruimte. Gisteren had ik nauwelijks tijd om erbij stil te staan, maar dat maken we vandaag wel goed.
Ook in de keuze van de muziek bood de Bijloke een bredere horizon. Kon je de optredens in Vooruit nog allemaal vatten onder de noemers jazz en impro, de Bijloke voegde daar ook hedendaags klassiek, avant-garde en de muziekrobots van Logos aan toe. Bovendien waren er meer keuzemogelijkheden, waardoor je op een dag niet meer dan de helft van de optredens kon gezien hebben. Om nog te zwijgen van die installaties.
Ik was laat, waardoor ik Sophie Alour heb gemist en het tweede optreden van Françoise Vanhecke het eerste was wat ik bijwoonde. Zij zong werk van Berio en Berberian, dat ik overigens niet kende, maar ik vond het wel leuk. Meer toegankelijk is Bajadillas voor klarinettrio van Frank Nuyts dat werd gebracht door het Cheiron Trio. Ik had de indruk dat deze drie jonge muzikanten een goede doch eerder ingetogen interpretatie brachten, maar ook dit werk hoorde ik pas voor het eerst. Vlak erna zou nog meer hedendaags klassiek komen in de hoedanigheid van een uitvoering van Julius Eastman’s Stay on it door Alexandr Markeos en studenten. Het enige wat ik over dit werk wist is dat het jazz- en popinvloeden zou bevatten. Wat we te zien en horen kregen, was een pianist op geprepareerde piano in duo met een gitarist. Ze brachten een boeiend concert dat ze afsloten met een kleine improvisatie op het geluid van de gong dat het optreden in de grote zaal aankondigde.
Hoofdact was het optreden van Miroslav Vitous en zijn kwartet. Zij brachten in hoofdzaak muziek van Vitous zelf naast die ene obligate standard. Het duurde even eer het concert op koers lag, maar uiteindelijk kregen we wel een redelijk goed optreden voorgeschoteld. Dat was in hoofdzaak te danken aan de fenomenale techniek van Vitous zelf want de blazers en de drummer stegen niet boven het gemiddelde uit. Tijdens het optreden liepen voortdurend mensen weg. Het zou verkeerd zijn om dat als een indicatie voor de kwaliteit te beschouwen. Mogelijk hebben een aantal mensen meer electronica verwacht, wat de naam Weather Report zeker oproept of de lawaaierige afsluiters in Vooruit zouden kunnen doen vermoeden. Het werd dus een kaler jazzgeluid, als was het de bedoeling dat er vooropgenomen arrangementen zouden afgespeeld worden doch de laptop van Vitous liet het hier afweten. Toch had ik niet de indruk dat dit iets wezenlijks zou hebben toegevoegd aan het optreden.
Vitous bespeelt de contrabas zoals een cello. De klankkast valt wat kleiner en smaller uit dan normaal. Zonder pin onderaan, kan het instrument zittend worden bespeeld. Vitous beheerst het plukken en strijken in gelijke mate. In vergelijking met die andere grote bassisten op het festival, speelt hij wel veel klassieker, met minder speciale technieken.
Het concert van Joëlle Léandre in Vooruit was een belevenis. Vandaag was ze ook in het gebouw maar ik verkoos om twee van haar collega’s te gaan bekijken. Wilbert de Joode en Barry Guy zouden Fred Van Hove begeleiden, een van de coryfeeën van de Europese free jazz. In de jaren zestig heeft Van Hove nog met Brötzmann gespeeld, maar dat soort van energy playing heeft hij al lang ingeruild voor een meer klassieker geluid. Zijn spel is echter niet minder vrij want volkomen afhankelijk van het moment zelf. Om dan zonder veel afspraken samen met twee bassisten, die constant de vreemdste geluiden en tonaliteiten opzoeken toch een zinvol en boeiend geheel neer te zetten, blijft een hele opgave en een klein wonder als het ook werkelijk lukt. En het lukte, want er zaten bij wijlen magische momenten in. Toch geen hoogtepunt over de hele lijn. Soms was het klankbeeld te druk of reageeerden de drie musici niet goed op elkaar; daarnaast ook doodsere momenten.
Dat het er soms heel intens aan toeging wordt ook geïllustreerd doordat De Joode per ongeluk zijn bril van de neus sloeg, waarop de glazen uit het montuur sprongen als de bril op de grond viel. De Joode speelde door alsof er niets was gebeurd, wist zelfs niet waar de bril was beland en zocht pas nadat het optreden was afgelopen de stukken bij elkaar.
Barry Guy gebruikte een heel arsenaal aan stokken om zijn klankkleur te verbreden. Vaak deed hij erg zinvolle dingen, doch ik vond het wat gratuit worden als hij een metalen staaf door zijn snaren stak, daarop gaat tokkelen zodat de staaf gaat verschuiven, die met de hand weer hoger of lager schuift, totdat de staaf er op een bepaald moment uitfloeept, waarop hij verder gaat met iets anders, vervolgens kiest om een grotere staaf te gebruiken, die moeilijker te bespelen valt en hij ook eens compleet mist. Op de keper beschouwd bleef de inspiratie het meest constant bij veteraan Van Hove.
De eerste dag in de Bijloke was zeker geslaagd, maar de opkomst bleef gering. Zeker op het eind, toen een groep optrad die op Gent Jazz een topact zou kunnen zijn, bleek het contrast met de meute op het populaire zomerfestival erg groot. Nochtans is deze indoor formule veel meer uitdagend dan het grote broertje in de tent.

Bewaar dit item (0)

Volledig eens met voorgaande reacties.

Joëlle Léandre voor de eerste keer bezig zien loonde zeker te moeite, maar vergeleken met Colin Stetson was dit geen verpletterend optreden.

FES kom je vaker tegen op festivals en dergelijke, met of zonder gastmalloot. Dit was niet hun beste concert.

Op het moment zelf vond ik het wel aangenaam om de geluidsbrij van Carbon te ondergaan, maar achteraf bleef niets bij.

Geen uitschieters maar ook geen afgang, zoals gisteren.

Bewaar dit item (0)

Dit was eigenlijk reeds de derde dag van het festival. De eerste dag in Vooruit werd voorafgegaan door twee concerten in Zaal Miry die overigens waren inbegrepen in de vierdagenpas, die dus recht geeft op zes dagen toegang. Dat is verwarrend en ik weet niet of het daardoor komt dat de opkomst voor Miry onterecht laag was. Zeker de tweede dag was erg de moeite waard met enkele spannende werken voor klarinet in hedendaags klassieke kamermuziek. Na de pauze toen twee meesterwerken van Steve Reich, wat meteen een link legt met Colin Stetson waarin inderdaad invloed van minimalisme te horen valt.

De techniek van Stetson is alles behalve klassiek of academisch. Hij beheerst allerlei uitgebreide technieken zoals in free jazz, kan circulair ademen ook op een werkelijk groot instrument als de bassax en weet twee lijnen tegelijk te produceren en door gebruik van zijn stem zelfs tegelijkertijd te laten weerklinken. Met die techniek doet hij ook iets, zodanig dat hij op goed drie kwartier tijd zes stevig gestructureerde stukken neerzette. Werkelijk zeer indrukwekkend en zonder meer het hoogtepunt van de avond.

Jammer genoeg is het daarna inderdaad bergaf gegaan. Het duurde een hele tijd eer het concert van Braff en Trufaz op gang kwam en ik denk niet dat het alleen aan de fotografen lag. Braff speelde de hele tijd een waterval aan noten. Het lag dus vooral aan Trufaz die pas in het tweede deel met enige zeggingskracht begon te spelen.

Ik had grote verwachtingen naar Brötzmann en co. nadat ik in 2004 een schitterend concert heb gehoord eveneens in de Balzaal van Vooruit. Dat was een akoestisch trio. Tot mijn spijt heb ik deze keer zo goed als niets van Brötzmann gehoord. Het concert verdronk in een overdaad aan drums en bas. Nochtans hing Brötzmann telkens een microfoontje in zijn instrument, maar zijn geluid ging helemaal verloren in de mix. Enkel wanneer drums en bas niet of heel stil speelden was hij te horen. Ik ben ook aan het podium gaan staan om iets op te vangen van het akoestisch geluid, maar ook dat werd vedrongen door de drums en de basversterker. Wat me bijblijft zijn dus drums en bas die op de duur wat monotoom werden, elektronisch gemanipuleerde trompetklanken en een blazer die vijf keer zijn riet heeft vervangen voor iets dat ik nauwelijks heb kunnen opgevangen.

Maar goed. De echte festivalsfeer was pas voor het eerst te proeven in Vooruit te met goed gevulde zalen en veel mensen die zich verplaatsen. Dat smaakt naar meer.

Bewaar dit item (0)

Vooruit heeft dit concert als jazz getagd, maar dat klopt natuurlijk niet. Alleen sommige delen van ‘Gumboots’ leende hoorbaar elementen uit de jazz en dat was meteen ook de zwakste compositie deze avond. Het ging om een première voor het continent in bijzijn van de componist David Bruce. Net tijdens de uitvoering van dit stuk ging er een snaar kapot en als het dan toch moest gebeuren liever hier omdat niet echt een spanningsboog werd gebroken. Het Klarinetkwintet van Magnus Lindberg had veel meer intensiteit en zeggingskracht en kreeg een puike uitvoering.
Na de pauze uitsluitend Steve Reich. Voor New York Counterpoint gingen de felle lichten uit. Een beklijvend stuk. Het ensemble dat vervolgens Eight Lines bracht bestond vooral uit studenten. Ze lieten het stuk tot zijn recht komen.
Hedendaags klassiek dus en al bij al een beter concert dan de dag voordien. Een goed initiatief om deze twee avonden in de mooie Zaal Miry toe te voegen aan Jazz and Sounds. De opkomst viel echter nogal tegen.

Bewaar dit item (0)

De studenten en docenten van de conservatoria van Gent, Tilburg en Maastricht streken maandag neer in Gent om na drie eerdere concerten voor de vierde en laatste keer Impressions of a Blue Kind te brengen. Het stuk zou goed ingespeeld moeten zijn, maar af en toe was toch te horen dat dit geen professioneel ensemble is. Ook de improvisaties vielen vaak wat te licht uit.
Dat er zeven mensen aan het stuk geschreven hebben en gebruik werd gemaakt van uiteenlopend materiaal zoals thema’s en improvisaties uit een jazzalbum en klassieke pianostukken leidde niet tot een onverteerbare potpourri. Integendeel hoorden we een vrij evenwichtig concert met mooie arrangementen.
Wie een soort big band versie van Miles Davis klassieke album verwachtte, kwam bedrogen uit. Er was geen sax te bespeuren noch een batterij aan kopers. Veel strijkers, beperkt aantal blazers, diverse andere instrumenten, waaronder harp en saz en ook een stem. Daarnaast klonk de muziek niet als een doorslag, doch veeleer als een zelfstandig stuk met eigen kwaliteiten.
Al bij al een leuk concert. zij het niet van hetzefde niveau als de stukken waaruit de inspiratie werd gehaald. Misschien werd het opzet toch te ambitieus geformuleerd.

Bewaar dit item (0)

Schitterend concert. Appeleerde aan verstand en emotie, had af en toe iets bezwerends, leek niettemin erg logisch en niet zo moeilijk. Op de muzikale grapjes en het langere gesoleer na was niet goed uit te maken wat afgesproken was en waar de improvisatie begon.
Ik had ze nog nooit gehoord en vraag me af of dit concert het beste was wat ze te geven hebben of maar een indicatie van meer en beter. Alvast een eerste cd Raw Materials gekocht.

Bewaar dit item (0)

Toch een klein beetje ontgoocheld

Ik had dit concert uitgepikt omwille van de lovende recensies over de ECM plaat die op deze website werden geplaatst. Ik had de plaat op voorhand niet gehoord en heb hem na afloop ook niet gekocht omdat ik het concert niet goed genoeg vond. Het kan dus zijn dat de plaat veel beter is dan het concert en dat had ik graag vernomen van mensen die beide hebben beluisterd.

Wat ik vooral heb gemist tijdens het concert was spankracht. De korte toegift sprak me meer aan dat het lang uitgesponnen stuk voordien. Weliswaar zaten daar enkele magische momenten in en eerder daar dan in het slot, doch helaas was er ook teveel ijle sfeerschepperij en losse probeersels.

Dat dit klankexperiment niet over de melodie of het ritme gaat, kon ik best pruimen. Overigens denk ik niet dat je je hierop moet voorbereiden, zoals kynicus hier boven schrijft; gewoon ondergaan, je laten meevoeren en verrassen vind ik. Jammer genoeg was er te weinig structuur en daardoor had het niet altijd veel zeggingskracht.

Over het algemeen vond ik de klarinet ronduit schitterend. Technisch erg gaaf en steeds boeiend. De geprepareerde piano bleef bescheiden en heb ik vooral als functionele begeleiding ervaren. Van een slagwerker kun je eigenlijk niet spreken, aangezien er meer gestreken, geblazen enz. werd dan geslagen. Bijwijlen echt leuk, meestal boeiend, soms ook banaal. Slag- en strijkwerk kwam er vooral ook van gitaar en banjo en dat vond ik meteen ook de zwakste schakel. Niet zo sterk solo, pas echt geslaagd indien symbiose wordt bereikt met de zgn. drummer en dat gebeurde veel te weinig.

Toch blij dat ik hirvoor de kou heb getrotseerd. Omwille van het leuke onthaal en de setting. Omdat ik die rare klanken kon zien gemaakt worden. Wegens die enkele echt magische momenten waarop je niet meer wil zien en niet meer weet dat je luistert.

Bewaar dit item (0)