Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

CuttingEdge.be over L’Intruse

Bewaar dit item (0)

...wat me van het hart moet

Zelden heb ik mij zo opgejaagd in Uitgelezen als tijdens deze editie. Anna Luyten die Koch vergelijkt met ‘Also sprach Zarathustra’ en die de louter op sentiment gerichte beginstukjes van ‘De vioolbouwer van Auschwitz’ blijkbaar verpletterend vindt, Linda De Win die elk boek opnieuw afbreekt op basis van “we komen te weinig te weten over de personages” (en die met Michael Fabers ‘Lelieblank, scharlaken rood’ inderdaad een lijvige roman meebracht waarin men wél alles te weten komt), Filip Joos die telkens weer in anekdotiek verviel (hoewel ook hij blijkbaar een fervent lezer is) en de boeken op tafel die eigenlijk alles behalve interessant zijn. Samen zorgde dat voor een makke aflevering, waar ik eerder triest van werd. Waar waren de stilistische beschouwingen of diepgaande discussies over vorm en inhoud? Waarom lezen deze mensen?

Eén iemand hield zich echter staande, beperkte zich alweer tot de essentie alleen en kwam af en toe ook grappig uit de hoek: Jos Geysels, de man die er waarschijnlijk voor zal zorgen dat ik volgende maand weer op post ben.

Bewaar dit item (0)

Schitterend! Met hooggespannen verwachtingen ging ik naar de performance van Reggie Watts kijken, en die werden quasi volledig ingelost. Watts zorgde voor een strakke muzikale one man-show, die hij opvatte als een soort showcase van wat hij met zijn stem allemaal kan. Hip-hop (van Jamaica tot the streets of England), dubstep, soul en jazz (hoewel iets minder geslaagd) doken op, en in quasi alle nummers maakte Watts uitsluitend gebruik van zijn stem en zijn loop-machientje. De vetste beats liet hij horen, tussen parodiërende nummers en stand-up comedy-achtige mopjes door, waarin hij het publiek helemaal meekreeg. Dagen later klinkt het nog steeds “In Belgum people speak Flamash” door mijn hoofd. Kortom: geweldige performance, die op iets meer dan een intensief uurtje lachen afklokte – de ideale lengte waarin Watts de suggestie kon hooghouden dat dit slechts een aspect is van zijn gigantische kunnen.

Bewaar dit item (0)

Hacking public space?

Vorig jaar zetten Vooruit en het S.M.A.K. nog een project op poten waarin kunstenaars “inbraken” in de publieke ruimte. Datzelfde concept lijkt nu aanwezig in van Weldens ‘Saturn II’, waarin hij acteurs op verschillende plaatsen in de stad liet plaatsnemen, die de toeschouwers via een aantal verrekijkers op het dak van campus Kantienberg (Hogeschool Gent) in de gaten kunnen houden. Mijn persoonlijke voorkeur ging uit naar de dame langs de ring en de man in de Zwijnaardse steenweg, die midden op het trottoir staat en zo menig voetganger hindert. Bijzonder grappig om zien.

De locatie is bovendien erg de moeite: er is een mooi zicht op de daken van Gent en het bespieden van mensen is ook gewoon leuk. Zeker eens een ervaring om mee te pikken, kortom. Zelf hadden we wat last van de mist, maar het zicht op Gent werd er alleen maar mysterieuzer door. Ideaal ook dat deze actie kadert in Pay What You Want, zodanig dat je je onmogelijk bekocht kunt voelen.

Bewaar dit item (0)

Al leuke dingen ontdekt via deze machine! Bedankt aan de kunstenaars!

Bewaar dit item (0)

Poëtisch en grappig

Om met de deur in huis te vallen: een echte superervaring! Pijnlijke stiltes, verlegen glimlachjes, maar ook meer dichterlijke beschouwingen over, jawel, bankjes (in toekomst en verleden), het ontstaat allemaal zonder dat je er erg in hebt. Autotheater is een term die hier perfect bij past: de deelnemer moet zelf spreken, maar alles wordt bedacht voor hem en uiteindelijk hoort de stress er ook gewoon bij. Echt iets om te “ondergaan”, en ook leuk natuurlijk om achteraf even na te kaarten met wat vrienden in het café.

Aanrader!

Bewaar dit item (0)

Brahem op zijn best!

Het gevaar bij een Anouar Brahem-concert is dat het op een routineklus uitdraait, of zo dacht ik toch vooraf. Al bijna twintig jaar werkt het oud-icoon aan een melancholisch oeuvre bij ECM, waarbij het ene album na ettelijke malen luisteren min of meer inwisselbaar wordt voor het volgende. Het schitterende trio met accordeonist Jean-Louis Matinier en pianist François Couturier werd via ‘The Astounding Eyes of Rita’ omgeruild tot een kwartet. Op plaat werd dat een eerder makke samenwerking, maar live had het kwartet geregeld zijn flitsende momenten. Vooral de basklarinet van Klaus Gesing voegt een nieuwe toets toe aan het typische klankpalet van Brahem. De frontman zelf improviseerde gezwind en gevarieerd en de ritmesectie droeg interessante input aan. De combinatie van die schitterende actoren leverde een weliswaar voorspelbaar, maar tegelijk bloedmooi, intiem en eerlijk concert op. Een uitverkochte (en dus tot de nok gevulde) Theaterzaal zal daar nog lang van spreken…

Bewaar dit item (0)

Half gelukkig

Over zijn podiumpresence geen slecht woord. John Scofield staat er ondanks zijn leven nog in één stuk, glunderend, snuivend van plezier en minzaam glimlachend alsof hij het concert voor de lol geeft. Als niet voor zijn innemende verschijning, dan ging de tot de nok gevulde Theaterzaal van Vooruit overstag voor Scofields solo’s en zijn goeie begeleidingsband. Hoewel ik juist daar eerlijkheidshalve meer van had verwacht. Steve Swallow en Bill Stewart zijn twee grote namen, maar vooral Swallow ontgoochelde een beetje met zijn droge sound die niet altijd genoeg swingde. Scofield zelf is dan weer een dubieus geval. Persoonlijk vond ik hem enkel subliem in de funky nummers (‘The Low Road’) en hier en daar een ballade, maar dat bleek kwantitatief de minderheid van het concert. In de standards en de pure jazz-stukken modderde Scofield wat mij betreft wat aan, met lange solo’s die nergens naar toe gingen (‘The Touch of Your Lips’) of overbodige loops die Scofield heeft afgekeken van zijn jongere collega’s, die echter stukken beter overweg kunnen met de pedaal.

Hoewel veel glunderde gezichten na het concert, was ik dus niet helemaal gelukkig met de set. Scofield had strakker en harder mogen spelen, zonder de nodeloos gecompliceerde jazz-composities en –improvisaties die niet eens half zo krachtig zijn als Scofields funky werk.

Bewaar dit item (0)

Rasacteurs in intelligent en spitsvondig theater, maar net zoals in ‘Wij hebben een/het boek (niet) gelezen’ van vorig jaar (waar De Koe aan meerwerkte) vond ik het geheel een beetje te vrijblijvend. De gedachten zijn mooi en intrigerend (zoals de hilarische openingsmonoloog over Lady Gaga of de uitwijding over soepjes en sapjes), soms ook ontroerend (de zelf-relativerende scène over de beladen titel bijvoorbeeld) en even vaak ontwapenend (de teksten over de jeugd van de acteurs), maar het geheel mist een lijn en een spanningsboog.

Vrijblijvend is daarbij het woord waar ik aan dacht, omdat de toeschouwer in en uit het stuk kan stappen wanneer hij of zij dat wenst (figuurlijk). Natali Broods, Peter Van den Eede (alweer zijn grappige zelf, altijd een beetje op dezelfde manier, maar zo innemend!) en Willem de Wolf (groot acteur) grijpen de toeschouwer dus niet echt bij het nekvel, en dat is spijtig.

Enkele goeie scènische vondsten (de naakte schilder), leuke muziek en weloverdachte teksten maken van ‘De Wederopbouw van het Westen’ echter een aangenaam eerste deel van een trilogie met dezelfde titel, maar de volgende delen mogen wat mij betreft iets zwaarder zijn. Zeker boeiend voor wie graag nadenkt!

Bewaar dit item (0)

Doe-ma-kreizy?

Voor een concert dat door Democrazy als “free jazz” aangekondigd stond, klonk deze avond griezelig gewoontjes. Met Lonnie Liston Smiths smeltkroes van disco en funk met jazzy invloeden was echter absoluut niets mis. De man staat nog steeds bijzonder scherp op het podium en speelde veel, hard en swingend. Ook zijn band laat zich niet van het podium spelen: de drummer is ontzettend fors, de bas gaat volledig uit zijn dak en de nogal kleffe vocals zorgen ondanks hun weinig esthetische karakter toch voor sfeer en variatie. Legende Lonnie Liston Smith bestookte een bescheiden opgekomen publiek met de meest stomende nummers en gaf een concert zoals dat iemand van zijn kaliber betaamt.

De ontdekking van de avond was de bijzonder aangename groep uit het voorprogramma, waarin vooral de scheurende gitaar van Filip Wauters en de virtuoze sax en rhodes van Tom Callens opvielen. De composities zitten strak, de groep heeft zin voor lyriek en de vaart bleef er goed in. South of the Border is dus zeker een band met veel potentieel. Benieuwd naar hun eerste cd’tje, waar ze weldra aan zullen beginnen – of dat beloofde de frontman toch op het podium…

Een avond die de pan uitswingt kortom, mede dankzij de gezellige dj die de avond met zijn muziekkeuze eigenlijk metaforisch boekstaafde: logisch, maar écht geestig.

Bewaar dit item (0)

http://www.kwadratuur.be/aankondigingen/detail/nicolas_kummert_voices_viktor_toth_tercett_feat._hamid_drake/

Bewaar dit item (0)

Begeesterende en ruwe set

Uri Caine staat erom bekend niet de pianist te zijn van het compromis. In Vooruit speelde hij naar aanleiding van OdeGand twee namiddagconcerten, waarvan het eerste een barse mengelmoes was van ideeën. Mahler, Mozart en zelfs Beethoven passeerden in een lang uitgesponnen improvisatie waarin de thema’s vooral percussief werden ontwikkeld en de luisteraar zich in vreemde bochten moest wringen om Caine te volgen in zijn escapades. Een immens rijk, maar complex concert.

Bewaar dit item (0)

Hoe dit leven leven?

http://www.cuttingedge.be/stage/reviews/246449-zomergasten

Bewaar dit item (0)

Het leven, een boordeel...

http://www.cuttingedge.be/stage/reviews/246025-sch-ne-blumen

Bewaar dit item (0)

http://www.kwadratuur.be/aankondigingen/detail/jef_neve_trio/

Bewaar dit item (0)

Lome jazz voor de dromerige ziel

Dankzij een mooie opkomst en een redelijk meegaand publiek mag de Bijloke met het Carla Bley Quintet van een bescheiden succes spreken. Nochtans brachten Bley en co gezapige, conventionele jazz waar een mens al snel op uitgekeken en -geluisterd raakte. Lelijk werd de muziek nooit, maar het filmische karakter en de stereotiepe solo’s lagen er gewoon iets te dik op.

Bley, eens het genie dat de jazz-”opera” ‘Escalator over the Hill’ in elkaar knutselde, heeft niet meer de scherpte van weleer, en ook haar bandleden leken besmet met een doorgedreven loomheid. Geen concert om bij weg te lopen, maar wel een om snel te vergeten tussen al het moois dat Vooruit dezer dagen nog te bieden heeft.

Bewaar dit item (0)

Ticket op overschot

Ik kocht in september 2009 een ticket met cultuurchèque voor deze voorstelling (opvoering vrijdag). Ik kan vrijdag helaas niet aanwezig zijn. Studenten die mijn ticket voor € 2 willen overkopen, kunnen mij contacteren via JJ_D@msn.com.

Alvast bedankt!

Bewaar dit item (0)

Kwadratuur over Elephant9

Op Kwadratuur.be verscheen zopas een recensie van de nieuwe cd van Elephant9. Binnenkort aangevuld met een audio-fragment!

http://www.kwadratuur.be/cdbesprekingen/detail/elephant9_-_walk_the_nile/

Bewaar dit item (0)

Nonchalance troef!

Zonder Elliott Sharp en Carbon gezien te hebben, zal van dag 2 – Jazz & Sounds vooral een sfeer van vrolijke revolte blijven hangen. Niet alleen Flat Earth Society blies immers goed geluimd de Theaterzaal plat, ook Josse De Pauw en Eric Thielemans ontroerden een mooi bevolkte Domzaal.

Vooral Josse De Pauw schitterde in een zelf geschreven, virtuoze tekst die hij doorheen de voorstelling ook gewoon ter hand hield. Het uitgepuurde relaas over een varken dat zich bewust naar de slachtbank laat leiden, bracht hij misschien met iets teveel bravoure, maar de stemming kwam goed over. De rol van Thielemans laat zich, naast het grote, literaire kaliber van De Pauw, gemakkelijk wegcijferen. Thielemans’ bijdrages waren origineel en virtuoos, maar voegden weinig toe.

Bij Flat Earth Society zijn de verwachtingen altijd hoog gespannen, zeker als in de wandelgangen circuleert dat het een dijk van een concert zal worden. Snel werd echter duidelijk dat het repertoire nog niet zo vertrouwd aanvoelt voor de bandleden. John Watts, te zot voor het zottenhuis waarschijnlijk, is een totaal onvoorspelbare factor en maakte het voor de muzikanten ook nogal beangstigend. De arrangementen van Peter Vermeersch waren chaotischer dan anders, minder geïnspireerd ook, waarschijnlijk omdat de stem van Watts ook een plaats moest krijgen in het geheel. Deze bracht wellicht grappige teksten, maar de soundcheck was niet perfect afgestemd en doorheen het lawaai van FES is het sowieso moeilijk om veel van een brabbelende Brit te begrijpen.

FES zou FES echter niet zijn, mocht het concert toch niet een beetje swingen. Hoewel hun laatste cd, ‘Cheer Me Perverts!’, muzikaal veel hogere toppen scheerde, spatte de energie van het concert af. Hun passage op Jazz Middelheim afgelopen zomer was meer indrukwekkend, maar het blijft een band met internationale allure. Zelfs op deze vuurdoop speelde de groep onvergetelijke momenten bij elkaar!

Geen grote ontdekkingen vandaag, noch teleurstellingen. Op naar de Bijloke voor meer moois, kortom!

Bewaar dit item (0)

Aftrap vierdaagse in schoon gezelschap

De sympathieke documentaire ‘Hazentijd’ (over drummer en beeldend kunstenaar Han Bennink, eind april te zien in Vooruit) mocht het vierdaagse jazz-festijn ‘Jazz & Sounds’ voor een kleine schare geïnteresseerden openen. Wie geboeid is door de muziek van de man, komt met deze documentaire aardig wat meer te weten en de natuurlijke stijl van filmen zal ook de leek kunnen charmeren.

Charmeren, dat deden ook Remco Campert en Jules Deelder, zij het in bescheidener mate. Campert was niet de spraakwaterval waarop het publiek zat te wachten (de man heeft dan ook al een gezegende leeftijd bereikt) en Deelder deed zijn reputatie van onvoorspelbare entertainer alle eer aan. Dat het niveau daarbij helaas niet altijd om over naar huis te schrijven was, is een mineur detail. Dat menig muziekliefhebber daarvoor Colin Stetson links liet liggen, doet wellicht meer pijn. Gelukkig wist Ben Sluijs het moment nog ietwat op te vrolijken, met fraaie, maar te weinig gevarieerde improvisaties.

Erik Truffaz vormde zonder meer het hoogtepunt van de avond. Wie hem kent van zijn heerlijke, loungy projecten, mocht bij dit iets spitantere duo met Malcolm Braff even slikken. Het optreden kwam overigens moeilijk op gang, mede door een horde fotografen die het concert onvoorstelbaar stoorden. Ook was het even wennen aan Braff, die vaak in een overvloed van noten leek te verdrinken en sneller speelde dan een mens kan denken.
Aanvankelijk waren het bijgevolg vooral de ballades die grote ogen wierpen (‘Manon’, naar Gainsbourg, en ‘Betty’), maar eenmaal het optreden een funkyer kantje kreeg, kwam de sfeer er pas echt goed in. Het tweede deel van het concert was nagenoeg perfect, ondanks het feit dat Truffaz geen wereldschokkende dingen uit zijn trompet haalt. Zijn milde gebruik van elektronische effecten is echter perfect gedoseerd en prachtig zweverig.

Over het geweld van ‘Hairy Bones’ moeten de kenners maar hun zegje komen doen, want deze oren waren amper bestand tegen het forse geweld van de weergaloze Brötzmann en zijn minder voorname kompanen. Het optreden ging al vrij snel kopje onder in een pompeuze overkill van gitaren en drums, waartussen weinig interessants te ontdekken viel. Maar een echte free jazz-fanaat had er misschien toch meer aan…?

Al bij al mogen we spreken van een geslaagde aftrap. Alleen aan de zondvloed fotografen moet de komende dagen (hopelijk) iets gedaan worden. Op het Gent Jazz Festival bestaat de regeling dat die mensen alleen de eerste 3 nummers mogen fotograferen, wat ook meegedeeld wordt aan het publiek, zodat geen nodeloze frustratie ontstaat om het voortdurende geklik. Op zich geen slecht idee om ook bij ‘Jazz & Sounds’ toe te passen…?

Bewaar dit item (0)

Lanoye schittert in eigen brol

Het was actrice Els Dottermans die Tom Lanoye een goeie tien jaar geleden, bij de repetities van ‘Ten Oorlog’, zou toegesnauwd hebben dat hij zijn “brol” voortaan zelf mocht spelen. Ziehier het resultaat: ‘Woest’ toont een extatische Lanoye die brult, fluistert en bezwerend predikt, met een totaal gebrek aan zelfrelativering.

‘Woest’ bevat vooral teksten uit ‘Fort Europa’ en een beetje ‘Atropa’, twee onderbelichte werken in het oeuvre van Lanoye. Interessant is dat de auteur niet kiest voor een minzame vertolking van die teksten, een invulling die ze op papier wel lijken te vragen. Nee, zelfs al speelt Lanoye een uitgerangeerde hoer, dan nog wil hij de gelatene traan hand in hand laten gaan met een verbeten glimlach.
Hij is een man van poses: hij cijfert zichzelf niet weg in een personage, maar geeft elk karakter juist een stevige scheut Lanoye mee. Dat gegeven zien we niet vaak in theater (behalve misschien bij controversiele acteurs zoals Josse de Pauw) en het levert in ‘Woest’ af en toe een wrang gevoel op. Het lijkt (heel soms) alsof Lanoye de autenthiciteit van zijn teksten opoffert, om ze in te passen in zijn avondvullend programma…als toegift aan het publiek. De teksten verliezen zo immers aan kracht, hoewel ‘Woest’ op die manier een fijne avond wordt die desondanks de maatschappij-kritiek niet mijdt.

Het publiek krijgt kortom geen rasacteur te zien die zichzelf wegcijfert, maar een bezetene en onverwacht virtuoze Lanoye die van A tot Z de avond overheerst. De auteur als poëet, als brulaap, als gevoelsmens (met een weergaloos stuk uit ‘Sprakeloos’ waar de zaal volledig stil van werd), maar vooral als entertainer. “Dansen doe ik niet, moppentappen is voor sukkels, cabaret voor losers, en zingen wil ik u niet aandoen”, zo zegt Lanoye in een vlaag van ironie over zijn eigen ‘Woest’. Dansen, moppentappen en ja, zelfs zingen, het past echter allemaal in het plaatje van Lanoye als multi-getalenteerd kunstenaar…en het passeert dan ook allemaal de revue.

Als er iets blijft hangen van ‘Woest’, en dat zit er dik in, dan zal het zonder twijfel Lanoye’s wervelende verschijning zijn. Hij overbluft het publiek van begin tot eind en voert een anderhalf uur durende lofzang aan eigen adres op, omzwachteld met stevige maatschappelijke kritiek. Dat hij achteraf minzaam zat te signeren, is een paradox. Welk gezicht van Lanoye is het echte: dat van de poses, of dat van een gezellige man? Of zit achter die façade van zelfverheerlijking gewoon een klein en sympathiek hart verscholen?

Bewaar dit item (0)

Absoluut hoogtepunt van een schitterend voorjaar

Met een concertavond waar zowel Fred Hersch als Louis Sclavis het beste van zichzelf komen geven, mag Vooruit spreken van een hoogtepunt binnen een bijzonder geslaagd voorjaar wat betreft de programmatie “jazz & beyond”. Hoogvliegers als Michael Moore en Erik Friendlander deden in januari de Balzaal aan; ‘Dans les Arbres’ en vooral ‘Mostly Other People Do the Killing’ deden in februari de harten sneller slaan en maart was de maand van Vijay Iyer en Rudresh Mahanthappa. Nu worden ook Louis Sclavis, Fred Hersch en diens virtuoze kompaan Nico Gori aan het hallucinante lijstje toegevoegd.
Maar daar eindigt het niet. Volgende week stelt Vooruit zijn eigen ‘Jazz & Sounds’-festival voor, met kleppers als Erik Truffaz, Peter Brötzmann en Flat Earth Society. April brengt ook nog heel wat moois, met onder meer ‘Pitié’ (Fabrizio Cassol) en een double bill met het Kris Defoort Trio en Charles Gayle ft. Han Bennink.

De vreugde kan niet op, kortom, maar het mooiste zit er na vanavond misschien al op. Hersch, zoals altijd meeslepend, verfijnd en intelligent, vond in klarinettist Nico Gori een bijzonder interessante kompaan. Hun ontmoeting (een wereld-première dan nog) verliep op het scherp van de snee en liet een breed spectrum aan referenties horen: van Schumann tot Gershwin en van bebop tot milde vormen van free-jazz. Nico Gori verwerkt het allemaal, maar dan zo subtiel, zo technisch correct en vooral zo doorleefd, dat de dialoog met Hersch een grote warmte uitstraalt. Hoewel de klarinet in jazz-context zeker haar beperkingen heeft, wordt ze hier met een ontoerende diversiteit gehanteerd, zonder in overbodig complexe structuren te vervallen.

Wat Louis Sclavis zou brengen stond op voorhand niet geheel vast, want ‘Lost on the Way’ (het nieuwe album dat Sclavis met zijn kwintet kwam voorstellen) is een eerder hermetisch werk dat zich niet gemakkelijk laat vertalen naar een live-uitvoering. De muziek brak echter moeiteloos uit haar “intellectuele” (maar dan niet als scheldwoord bedoeld) cocon en Sclavis en de zijnen speelden de Theaterzaal gewoonweg plat. De intensiteit droop van de nummers en zwakke momenten vielen er amper te bespeuren. Behalve een saaie, slechte (of dronken?) gitarist (Maxime Delpierre) gaven alle muzikanten het beste van zichzelf. Dat leverde met de regelmaat van een klok flitsen van genialiteit en opwellende tranen van ontroering op.

Bovendien zorgde Vooruit voor een scènisch al even perfecte aankleding. Het rode dimlicht deed aan de intieme setting van de Balzaal denken, maar eindigen deed het Louis Sclavis Quintet in een prachtig clair-obscur met hard, bleek licht dat als een waas om de muzikanten heen hing, tegen een gitzwarte achtergrond. Het klinkt misschien banaal, maar dergelijke details werken absoluut sfeerverhogend…en dat weten ze bij Vooruit erg goed.

Rouwig hoeven we tegenwoordig niet te zijn in Vooruit. ‘Jazz & Sounds’ is immers op til en schiet volgende week al uit de startblokken. Het is onwaarschijnlijk dat de klasse van deze avond zal geëvenaard worden, maar dat concerten als deze zo schaars gezaaid zijn, maakt hen meteen ook onvergetelijk. Dat een zo goed als volledig gevulde Theaterzaal mocht meegenieten van dit muzikale huzarenstuk, is een niet onbelangrijk detail. Jazz leeft, verdorie. En voor wie het niet gelooft: Jules Deelder komt het aanstaande donderdag zelf vertellen. Be there!

Bewaar dit item (0)

Groot auteur in povere setting

John Irving is zeker en vast één van de grootste nog levende auteurs. Hij staat kritisch en nadenkend ten opzichte van de huidige maatschappij, maar die weldoordachte houding speelt hem parten op een avond als deze. In een interview, zeker als de vragen niet echt tot de bodem gaan, moeten de antwoorden vlot komen, maar net als in zijn romans maakt John Irving er graag lange verhalen van.

Dat tot daar aan toe: hij is een rasverteller en weet het publiek, ondanks zijn aandoenlijke vorm van chronische traagheid, toch te charmeren. Dat kan niet gezegd worden van Greet Op de Beeck, die te zenuwachtig was en te weinig inpikte op wat John Irving aangaf. Gilda de Bal en Patrick Riguelle moesten breken met het vaste stramien, maar ook zij hadden beter gecast kunnen worden. Eerstgenoemde las te nadrukkelijk voor met teveel gespeelde dramatiek, waardoor enerzijds de humor teloor ging en anderzijds het tempo definitief kelderde. Irving zelf las veel vlotter, sterieler ook. Juist zo komt zijn laconieke humor het best tot uiting. Riguelle is dan weer geen goed interpreet en gaf naast een propere ode aan Johnny Cash ook een zoutloze Bob Dylan weg. Een overbodige bijkleuring op een magere avond dus.

Wie echter louter voor John Irving kwam, kon amper ontgoocheld zijn. Lang leve de literatuur in Vooruit!

Bewaar dit item (0)

'Lost on the Way' bij Kwadratuur.be

http://www.kwadratuur.be/releases.php?id=5823

Bewaar dit item (0)

‘The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama’ heeft inmiddels een sterke reputatie verworven. Het zou een voorstelling zijn waarin zowel gelachen als gehuild kan worden, waarin zoete, melancholische country-muziek de loodzware dramatiek afwisselt…dat alles overgoten met een saus “volksche” humor. Volks, want rasacteur Johan Heldenbergh haalt theater van het intellectualistische platform, om het tot bij de mensen te brengen. Vanavond is hij een prediker van het nieuwe geloof (“de nieuwe mens”, zoals Tom Lanoye hem reeds schiep in ‘Fort Europa’), een doorgedreven Darwinisme – “ik ben een aap!” (yeah!) – waarvan de wortels tragisch genoeg verankerd zitten in een niet te verwerken trauma.

Niet te verwerken? Of toch? Het trauma in kwestie is een ongeneeslijk ziek kind, dat uiteindelijk komt te sterven. Kunnen Heldenbergh en zijn voortreffelijke tegenspeelster Dobbels een steun zijn voor elkaar? Ja en nee. Ze houden van elkaar, maar gaan zo anders met dat fundamentele verdriet om.
Hij vangt haar perfect op, maar ligt nachtenlang naast haar te sidderen van kwaadheid. Wat voor wereld ontrukt hem een kind? Zit daar een zogenaamd vredelievende God achter? Heldenbergh grijpt de zware thematiek van een gemeenschappelijk verlies aan om een geestig, maar tegelijk bijzonder scherp pleidooi te voeren tegen godsdienst (al dan niet gemeend) én tegen het conservatieve Amerika van vandaag. Bush wordt niet bij naam genoemd, maar dat maakt de aanval alleen maar krachtiger.
Eens te meer is bewezen dat Heldenbergh zoveel meer kan dan alleen maar broer Strobbe spelen uit ‘De Helaasheid der Dingen’. Wie daar niet van overtuigd is, moet de man dringend op scène bezig zien. Een getormenteerde, charmerende verschijning die niemand onberoerd laat – zo zijn er tegenwoordig niet veel meer.

‘The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama’ heeft het overigens niet uitsluitend over de universele pijn van een dood kind, maar zet tegelijk maatschappelijk relevante kwesties op tafel. Teveel voer voor één avond? Nee, want Compagnie Cecilia vergeet niet te variëren en vermijdt zo behendig dat de voorstelling saai wordt.

Heldenbergh is des duivels, maar vergeet daarbij dat het leven ook voor zijn vrouw moet verder gaan. Hij wil vechten, zij wil het verleden loslaten en terug kunnen glimlachen. Het koppel is voorbestemd om bij en met elkaar gelukkig te worden, maar wordt genoodzaakt tot een breuk door die ene gapende wonde. Heldenbergh kan en wil niet begrijpen, tot Dobbels de gedachte letterlijk uitspreekt: “zolang jij er bent, kan deze wonde niet helen”.

Tragiek alom, maar Compagnie Cecilia zorgt voor een bijzondere verpakking die het geheel verteerbaar houdt. De levensvragen zijn bijzonder zwaar op de hand, maar desondanks verlaat de kijker de zaal niet al huilend. De krop in de keel wordt doorgeslikt met de nodige humoristische noten, én de bedenking dat het leven tenslotte hard, maar schoon is. Ook de niet altijd even interessante country biedt een verlichtend weerwoord op de schrijnende taferelen waar je als kijker machteloos tegenover staat. Bovendien winnen de aanvankelijk nogal ongenuanceerde personages aan zeggingskracht door hun consistente uitlatingen.
‘The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama’ neemt levensechte proporties aan, juist omwille van de compromisloze aanpak. Ook in ‘Massis, the Musical’ schuwde Heldenbergh de controverse niet, maar deze keer is ook de vorm (theater meets musical meets huiskamerdramatiek) uitdagend.

Het meest ontwapenende is dat deze voorstelling kracht puurt uit de imperfecties. De emoties zijn soms nogal goedkoop, maar dat hoort bij het klein-menselijke karakter van het stuk. Ook van bepaalde overbodige dialogen gaat ‘The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama’ niet gevrijwaard, maar wat geeft dat? De mens is nu eenmaal niet perfect, dat illustreren Heldenbergh en co met immens veel overtuigingskracht. Een zaal die in een ruk recht veert nadat de laatste noot uitgestorven is, bewijst dat de status die ‘The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama’ intussen toebedeeld krijgt, niet uit de lucht komt gevallen. Klasse!

Bewaar dit item (0)

Bevreemdende karikaturen van het alledaagse

Michiel Devliegher rekent zichzelf tot de fans van Eric De Volder omwille van de dunne grens tussen tragiek en komedie. In ‘Het lichaam’ is die afbakening meer dan ooit vertroebelt, zeker aangezien Peter Vermeersch (briljant musicus en fijnzinnig humorist) tekent voor een (vals-)dramatische, doch luchtige score, die als een soort onzichtbaar personage door tal van scènes waart.

Net als bij ‘Les in hysterie’, een voorstelling die De Volder veel lof opleverde, intrigeert de unieke beeldtaal en de krankzinnige speelstijl. Banale situaties worden in een surreëel kader geplaatst, waarin ze plots een andere lading krijgen. Als denkoefening is een dergelijke omhaal interessant, maar het gegeven van waaruit De Volder vertrekt is te hol om nieuwe inzichten te koppelen aan het eigenzinnige gebruik van het medium.

Doorheen ‘Het lichaam’ stelt de vraag zich meer dan eens “waarover het nu eigenlijk allemaal gaat”. Het ontbreken van elke aanwijzing is magisch, doch irriteert tegelijk. De Volder creëert prachtige beelden en kan doorleefde emoties zonder woorden in een weergaloos tableau vivant gieten, maar mist de gave om een emotionele lijn in zijn voorstelling te steken. ‘Het lichaam’ is een intrigerend spel met het esthetisch oog en oor van de kijker…en met diens geduld.

Bewaar dit item (0)

Grensverleggende dramaturgie of pretentieuze saaiheid?

Voor Guy Cassiers’ bewerking van Malcolm Lowry’s magnum opus ‘Onder de vulkaan’ werd kosten noch moeite gespaard. In een hemels decor en met een cast vol klinkende namen wekt Cassiers een vergeten klassieker terug tot leven. Helaas verdrinkt de tekst in de overdadige regie en blijken de acteurs niet in staat om het verhaal te doen leven. Een gebrek aan samenhang en 10 noodlottige eindes verder smaakt ‘Onder de vulkaan’ vooral naar een gemiste kans. Eenmaal tekst niet meer ontroert en vorm primeert op inhoud, waar ligt dan nog de waarde van theater?

Bewaar dit item (0)

Veelbelovend!

Gisteren aan het werk gehoord in Het Damberd en de set klonk (Moker-gewijs) bijzonder spannend. Zeker een aanrader voor wie niet vertrouwd is met de Gentse jazz-scène!

Bewaar dit item (0)

Een andere kijk...

De kracht van het kleinschalige ‘TTTT Girl’ (laat ons gemakshalve afkorten) zit hem in de gelaagde tekst vol frappante anekdotes en grappige besognes, alsook in de poëtische taal. Dat de voorstelling in het Engels opgevoerd wordt, verhoogt het taalkundige genot, maar maakt het korte stuk toch bijzonder lastig. De gebruikte woordenschat is immers nogal breed en de thema’s die Trevor aanraakt zijn niet altijd even eenvoudig om snel op in te pikken.
Onvermijdelijk mist de toeschouwer op die manier bepaalde aspecten van het stuk en dwalen de gedachten snel af naar andere oorden. Echt saai wordt de voorstelling echter niet, omdat ‘TTTT Girl’ altijd weer iets verrassend in petto heeft waardoor je op zijn minst geïntrigeerd blijft. De manier waarop van Aerschot naar het leven kijkt, vol ontzag en verwondering voor kleine dingen, is namelijk hoogst origineel, intelligent en ontroerend in zijn bescheidenheid.

Het fragmentarische karakter (inherent aan de dagboek-structuur) had misschien kunnen gebroken worden door een interessant gebruik van de scène, maar net als haar uit-het-leven-gegrepen tekst houdt Tine van Aerschot niet van (artificiële) kunstgrepen. Er is geen beweging, geen esthetisch uitdagende vorm, alleen twee actrices en het leven zoals het is. ‘TTTT Girl’ ontdoet theater kortom van haar franjes en gaat op zoek naar de essentie van tekst.
De vraag is dan waarom twee vrouwen één man vertolken. Of waarom het podium niet gewoon helemaal leeg is. Van Aerschot drijft haar minimalisme met andere woorden niet ver genoeg door om contradicties te vermijden en daardoor komt ‘TTTT Girl’ niet helemaal over. Ergens wringt het, waardoor de magie geen uur blijft hangen. Helaas, want van Aerschot heeft zeker en vast iets van een rasverteller in haar genen zitten.

Bewaar dit item (0)

Op weg naar de maturiteit

Conventionele jazz die er toch in slaagt avontuurlijk, funky en toegankelijk te blijven. Interessant is hoe Erik Bogaerts met dezelfde bezieling speelt als pakweg Jeroen van Herzeele, en zo dus onrechtstreeks verder bouwt op een tenor-traditie die teruggaat tot John Coltrane.
Enkele vervelende improvisaties of de soms nogal zoutloze begeleidingen (van het trio dan) bewijzen dat Bender Banjax nog op zoek is, maar sedert hun performance op Gent Jazz afgelopen jaar hebben ze zienderogen vooruitgang geboekt. Een band met potentieel, kortom.

Bewaar dit item (0)

Het noorden kwijt

“This is not MY trio” zegt Myra Melford over ‘Trio M’ en dat is nu ook precies het problematische aan de band. Hun enige album (‘Big Picture’ ) is een sympathieke aaneenschakeling van stijlen en invloeden, die elkaar voortdurend afwisselen en de luisteraar zo bij de les houden. Een enigszins academisch werk wel, omdat die grote verscheidenheid nogal artificieel aanvoelt.

Twee jaar na datum wordt het trio geacht gegroeid te zijn in het repertoire en het gemaniëreerde gevoel van de cd te kunnen overstijgen, maar niets is minder waar. Nog steeds ontbreekt elke vorm van coherentie achter de bruuske wijzigingen in stijl, een gevoel dat nog versterkt wordt door overbodige “free jazz”-improvisaties die al helemaal nergens over gaan.
Bovendien heeft ‘Trio M’ de vervelende eigenschap van de set nooit stil te leggen, wat een prangend gebrek aan rustpunten met zich mee brengt. Melford, Dresser en vooral Wilson (bijzonder irritant, drummers die niet van ophouden weten, zelfs niet als een ander aan het soleren is) willen de spanning continu hoog houden, maar door hun overdaad aan ideeën verslapt de aandacht onvermijdelijk. De groten uit het verleden wisten reeds dat een lange set tenminste harmonisch of idiomatisch houvast moet bieden, wat niet gezegd kan worden van wat ‘Trio M’ afgelopen woensdag presenteerde.

Spijtig is ook dat veel ideeën aangeraakt, maar niet ontwikkeld worden. De improvisaties zitten boordevol interessante wendingen, maar juist doordat deze telkens voor een ander idee worden ingeruild, ontstaat een gebrek aan continuïteit. De improvisaties worden fragmentarisch, onnavolgbaar en uiteindelijk zelfs vervelend.
Alleen Myra Melford horen we af en toe eenduidig uit de hoek komen. Een swingende improvisatie met die goede oude bluestoonladder bijvoorbeeld…zo eenvoudig mag jazz zijn.
De vraag rijst dan waarom Melford, als meest begaafde artieste van het trio, niet het voortouw neemt en een duidelijke route uitstippelt voor de muzikanten? Of tenminste een band samenstelt waarin de musici allemaal dezelfde kant op kijken, waarin men één en hetzelfde verhaal wil vertellen…?
De “hak-op-de-tak”-jazz van ‘Big Picture’ is immers best charmant en spannend voor even, maar na een tijdje werkt alle ballast op de zenuwen. En betalen om met een portie frustraties het concert te verlaten…dat willen we het onszelf toch niet aandoen?

Bewaar dit item (0)

Liever onversneden

Waarde Gowaart,

In je eerste alinea stel je dat Marc Ribot zijn muziek laagdrempelig maakt, waar je ons als toehoorders gelukkig om prijst. Nu vraag ik me af of er aangaande “het icoon” Marc Ribot toch geen sprake is van een “ivoren toren”, om het in jouw termen te zeggen.
Die “free jazz-improvisaties” waar je hebt over hebt bijvoorbeeld, was dat werkelijk nodig? Wat probeert Marc Ribot ermee te bereiken? Free jazz draait (wat mij betreft) om communicatie op een hoger platform, om energie, om het abstraheren van de emotie en die zo aan intensiteit te doen winnen…
Uit de definitie volgt de vraag wat er nu precies zo “free jazz” was aan de halfslachtige “laten-we-even-mysterieus-doen”-intermezzi van Marc Ribot.

Wat eveneens opviel is dat de band het repertoire zoals dat op ‘Party Intellectuals’ verzameld staat, niet even strak wist te vertalen naar de live-set. Het gitaargeweld (met formidabele solo’s, maar weinig diepgang) verdronk teveel in een slecht getunde drums (foei, Vooruit!) en ook de vioolpartijen leken (al dan niet gewild?) gedeeltelijk op te gaan in de massieve sound van de groep.
De uitgekiende hardrock op de plaat werd wat mij betreft te nonchalant aangepakt, waardoor de prachtige melodieën en de humor vaak teloor gingen. De intermezzi zouden in deze als Ribots (flauwe) excuus kunnen fungeren dat het optreden niet zo gestroomlijnd verliep als op de plaat…maar nogmaals, wat heeft dit van doen met jazz?

Kijk, als er iets getuigt van pretentie, dan wel de traditie van de free jazz aanwenden om het publiek voor ogen te houden dat je met je band in trance aan het musiceren bent. Gowaart, waar waren de poëtische miniaturen…? Geef toe, heeft Ribot geen karikatuur gemaakt van waar ‘free jazz’ echt om draait?

Even later zie ik je goochelen met allerhande termen, waarmee je tracht te illustreren hoe rijk de muziek van Ribot wel is. Als je echter bekijkt welke weg de man heeft afgelegd en wat hij tot voor kort nog presteerde aan de zijde van pakweg John Zorn (de ‘Electric Masada’-release van dit jaar bijvoorbeeld), dan kan je alleen concluderen dat zijn ‘Ceramic Dog’ er voornamelijk om draait stevig te rocken…en verder niets. Dat mag van mijn part, maar dan wel graag onversneden. Niet met alle ballast van afgelopen donderdag dus.

Spijtig overigens dat je het voorprogramma hebt gemist, want het was ‘Lidlboj’ die mijn avond heeft gered. In tegenstelling tot Marc Ribot (die op zijn dooie gemak enkele vette solo’s uit zijn gitaar slaat en verder teert op de adoratie van zijn publiek) is Jozef Dumoulin zo iemand die nooit tevreden is over zijn geluid en steeds verder zoekt naar de juiste golflengte. Met ‘Lidlboj’ voelt hij zich omringd door gelijkgestemden, en zowaar: de formule werkt.
De zweverige, bezwerende soundscapes sloegen niet unaniem aan, maar het streven naar juist dat klankenspectrum dat nog niet ontgonnen is, werkt bijzonder ontroerend. De muzikanten begrijpen elkaar, spelen met elkaars ideeën en geven elkaar constant de ruimte om te vertellen. Ook hier weer een hemelsbreed verschil met wat Ribot presteerde.

De avond was niet slecht…maar misschien had de volgorde gewoon anders moeten zijn. Het ruige ‘Ceramic Dog’ als stomende, eenvoudige opwarmer, met daarna een oprechte zoektocht naar de fundamenten van onze geliefkoosde muziek… Een tip voor de programmator?

Bewaar dit item (0)

Smeuïge jazz van eigen bodem

Waar is de tijd gebleven dat Jef Neve door het voltallige Belgische jazz-publiek op handen werd gedragen? Al van bij zijn debuut ‘Blue Saga’, waarmee zijn trio bewees wel degelijk te kunnen ‘jazzen’, kreeg hij de titel “wonderboy” toebedeelt. De echte doorbraak kwam er pas een jaar later, met ‘It’s Gone’. Neve’s typische stijl, een lyrische combinatie van intiem en geëxalteerd, deed toen al denken aan werk van ‘EST’ of ‘The Bad Plus’.
Het vervolg, ‘Nobody is Illegal’, was de definitieve stap naar de bekendheid, want deze keer viel het album zelfs in de smaak bij een minder jazz-geöriënteerd publiek. Sommige liefhebbers van het eerste uur knapten echter af op de laagdrempelige composities en de schijnbare eenvoud van Neve’s spel. Ook de bombast, waarin de zachte melodieën zouden verdrinken, is een veel gehoord verwijt aan zijn adres. Anderen vinden het album dan weer te gepolijst, alsof er niet buiten de lijntjes mocht gekleurd worden tijdens de opnames. Het trio’s jongste album, ‘Soul in a Picture’, vergrootte de tweespalt onder de fans nog meer. Sommigen hielden van de terugkeer naar een intiemer soort jazz, anderen misten de forse dynamiek die ‘Nobody is Illegal’ zo interessant maakte.

En ondertussen heeft Neve natuurlijk niet stilgezeten. Hij componeerde filmmuziek (zijn muziek is altijd heel beeldend, dus zo verrassend is dit uistapje naar de film niet) en een ambitieus (maar zoutloos) pianoconcerto, heeft een eigen programma op Klara en houdt er nog een nostalgische funk-band op na in zijn vrije tijd, ‘Groove Thing’ geheten. Heeft Neve dan wel nog de tijd om zich te bezinnen en met vers trio-werk voor de dag te komen? Weet hij tussen alle activiteiten door ook nog gewoon te ontroeren, van achter zijn piano?

Het antwoord luidt volmondig ja. De muzikanten zijn afgelopen jaar stuk voor stuk gegroeid in hun spel en klinken rijper dan op hun laatste opname. Aan de bas laat Piet Verbiest tegenwoordig sappige baspartijen horen en dat was vroeger wel even anders. Drummer Teun Verbruggen doseert meer, waardoor de muziek aan suggestieve kracht wint. En tot slot is er Neve zelf, die zijn improvisaties steevast met drie pijlers opentrekt. Dat hij afwisselend percussief en lyrisch uit de hoek komt is oud nieuws, maar de dag van vandaag voegt hij een extra dimensie toe. Sedert ‘Groove Thing’ heeft Neve namelijk de microbe van het grooven goed te pakken, wat zijn partijen onverwacht funky maakte. Uitdagend is hoe hij speelt met deze parameters en ze tegenover elkaar plaatst. De verhalende kracht van zijn muziek gaat er zienderogen op vooruit.

Qua programma was vooraf niet duidelijk waarmee het trio zou uitpakken. De keuze voor een mengeling van oud werk in een fris kleedje (‘Remorse’, ‘It’s Gone’, …) en meer onbekende filmmuziek hield het concert scherp, waardoor zelfs de oeuvre-kenners met enkele verrassingen te maken kregen. Langzaam maar zeker evolueerde de set richting een intiemer gebeuren, wat Neve en co uiteindelijk humoristisch relativeerden door ‘Nothing but a Casablanca turtle slideshow dinner’ met een ontwrichte intro in te zetten. Echt afsluiten deden de muzikanten met het prachtige ‘Endless D.C.’ een nieuwe compositie die illustreert hoe rooskleurig de toekomst voor het trio er uitziet.
Ook de perfecte soundcheck en Neve’s bescheiden indruk droegen bij tot de totaalervaring van een fantastisch concert.

Het Jef Neve Trio blijft met andere woorden zoeken naar wegen om niet voorspelbaar te klinken en dat werkt. Zolang de muzikanten elkaar kunnen opzwepen met nieuwe ideeën en verrassende wendingen, zijn Verbiest, Verbruggen en Neve wat mij betreft nog steeds de wonderboys van de Vlaamse jazz. Muzikanten waarvan een concert haast niet kan misgaan, kortom.

Bewaar dit item (0)

Dubbele fout in de beschrijving

Een kleine correctie wat betreft de uitleg die hier op de site staat: het meest recente album van het Jef Neve Trio heet ‘Soul in a Picture’ (enkelvoud) en dat is hun 4e album, na ‘Blue Saga’, ‘It’s Gone’ en ‘Nobody is Illegal’.

Bewaar dit item (0)

Magische eenvoud, eenvoudige magie

Ben Allison is zeker niet de enige muzikant in het actuele jazz-landschap die een smeltkroes tracht te maken tussen americana, rock en jazz. Zowel structureel als melodieus zitten zijn composities eenvoudig in elkaar, als waren het gewone pop-nummers. Die lijn trekken de muzikanten door naar hun improvisaties: nergens wordt er extravagant gesoleerd, des te meer houdt de band haar blik gericht op het harmonisch materiaal voorhanden. ‘Man Size Safe’ wil met andere woorden transparant blijven en wil niet per se buiten de lijntjes kleuren, zelfs tijdens de explosieve passages. Dat maakt de muziek laagdrempelig en rechtstreeks genietbaar, maar tegelijk teistert een soort maniërisme de schoonheid in de nummers.

Dat gepolijste karakter overstijgen de muzikanten gedeeltelijk door hun gevoel voor afwisseling. Nu eens beukt de band er genadeloos op los, even later laat Ben Allison de zaal zachtjes meewiegen met een innemende ballade. Zijn timide, humoristische intermezzi en de warme setting (de Balzaal, badend in haar typische rode schijn) werken, in de context van een live-uitvoering, uiteraard sfeerverhogend.

Van het ene wonderbare nummer tuimelen we in het volgende, maar na een tijdje laten de beperkingen van de band zich voelen. De musici lijken zelf niet altijd goed te weten waar hun solo over gaat of heen leidt. De funky ritmes die als een rode draad doorheen het concert lopen, vormen in deze een te voor de hand liggende oplossing om een gebrek aan vertelkracht bij de solisten te verhelen. Toch is het probleem niet schrijnend, aangezien de prachtige thema’s de luisteraar hoe dan ook in vervoering brengen. En bovendien, wat is er verkeerd aan een onwrikbare drumpartij of een swingende bas?

Wereldklasse is ‘Man Size Safe’ niet, maar Ben Allison heeft de charme van de eenvoud begrepen. In een korte maar fascinerende set ontplooit zich een wonderbaarlijke wereld die ergens tussen alle genres heen schippert. En waar kan een dergelijk stukje pittoreske jazz beter gesavoureerd worden dan in de Balzaal?

Bewaar dit item (1)