Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Zonder weinig startte Steve Reich’s drumming en onder het toezien van heel de zaal begon het meisje eenzaam te dansen. Vaak kun je vanaf de eerste stappen De Keersmaecker al herkennen, maar toch kan ze je steeds weer verbazen door eenvoudiglijkende bewegingen, snel en traag. Het stuk had ik nog nooit gezien, ook al zitten er herkenbare passages tussen, want de choreografe reproduceert vaak eigen werk. Niet voor niets vindt ze dikwijls haar ritme in de chaos van minimalist Steve Reich. Minimalisme als een constante reproductie. Ik kan er blijven gepassioneerd naar kijken, hoe armen in het rond vliegen en lichamen stijlvolle bewegingen maken, synchroon of gewoon. Daarbij is het altijd leuk om dansers te ontdekken, die dan op te volgen en zien hoe ze hun eigen weg beginnen te bewandelen. Er waren er twaalf, ik heb ze geteld.

Bewaar dit item (0)

Cosa Brava krijgt wederom staande ovatie in de vooruit

En het was een feest!
Ook gisteren sloot Cosa Brava iets af: het seizoen van jazz en beyond in de vooruit. En wat voor een seizoen… lof aan de programmatuur, want alweer was het een uitermate geslaagd concert. Hier was het wel een praktisch rimpelloze set, en het ene hoogtepunt kwam na het andere. Magisch, eenvoudig, stil, hard en luid. De ritmesectie is een al chaos door constante ritme- en tempowisselingen, maar ze hadden het precies wel nog gedaan want het zat echt allemaal steengoed ineen. Daarboven speelden Carla Kihlstedt, Fred Frith en Zeena Parkins. Maar zo eenvoudig waren de composities helemaal niet. Ingenieus in elkaar geweven melodieën wisselden elkaar om de haverklap af. Vaak speelden drie nummers achtereen, maar je hoorde daarom nog niet dat er een nieuw nummer werd ingezet. ‘Falling up’ was een absoluut hoogtepunt, alsook R. D. Burman (een nummer dat geschreven werd voor deze bollywoodcomponist), waar de viool met een heerlijk effect de klus klaarde. Zo’n concerten doen ‘de wat muziek allemaal kan zijn’-grens verleggen, en dat kan alleen maar positief zijn. Ik zou zeggen: tot de volgdende Fred Frith!

Bewaar dit item (0)

Vrede zij met u, zuster

Chris De Stoop kennen we al langer als de auteur en journalist die toch wel enig onderzoek verricht voor hij iets neerpent. Ook dit boek is weer zo’n staaltje van puur journalistiek vakmanschap: hij sprak met de betrokkenen, kreeg uitzonderlijk inzage in de dossiers, en reisde Muriel achterna tot in Irak. Verhalend en tevens non-fictie, ideaal voor de lezer die weer nooit weet te kiezen welk genre te kopen in de boekhandel.
Al vanaf de proloog kan men zich echter wel ergeren aan één iets dat doorheen heel het boek heen loopt: de letterlijke vertalingen van het Arabisch naar het Nederlands die correct zijn, maar waarbij niet wordt vermeld dat uitspraken zoals ‘en de gunst en genade van God’ of ‘lof zij God’ of ‘God is groot’ vaste uitdrukkingen zijn die iedere Arabischsprekende gebruikt. Dit soort uitspraken zijn literaire conventies zoals ‘how do you do’. Als je dit niet weet, kun je zo’n uitdrukkingen mis interpreteren. Een voetnoot zou al wonderen doen.
Afgezien van dit kleine puntje is het een steengoed boek in zijn genre. De schrijver oogde ernaar (en slaagde er ook in) objectiviteit te bewaren en niet in clichés te hervallen door de leefwereld en achtergrond van het hoofdpersonage – Muriel Degauque – weer te geven zoals hij is. Hierdoor wordt je in de wereld gezogen van het salafisme, een strekking binnen de Islam die zich inspireert op de eerste generaties moslims in de begintijd van de Islam. Er geldt maar één wet, en dat is die van Koran enerzijds en die van de Hadith (de levenswijze van de profeet Mohammed) anderzijds. We zien hoe Muriel er toe gekomen is om op die sobere en respectvolle manier te leven. Respectvol voor de gelovige medemens, maar in mindere mate voor de groep van ongelovigen, waar ze zelf ook ooit toe behoorde. In die mate zelfs, dat ze diep overtuigd geraakt van de jihad, de heilige oorlog, die gevoerd wordt tegen diegene die schade toebrengen aan grond dat volgens hen enkel toebehoord aan moslims. Een daad die door moslims overal ter wereld anders wordt beoordeeld, zij het slecht, zij het goed.
Het boek is licht anachronistisch opgebouwd, waardoor de lezer soms in verwarring kan geraken wanneer wat terug gebeurd was en door wie. Maar deze opbouw heeft ook zijn positieve kant, namelijk dat niet alles te vroeg verklapt wordt en je een zekere spanning, nieuwsgierigheid en zelfs sympathie voorgeschoteld krijgt. Het leest vlot en zit doorspekt met de culturele eigenheid van de salafistische Islam zoals die geïnterpreteerd wordt door moslims in Sint-Joost-ten-Node. Soms zitten er zelfs oude kortverhaaltjes in waar moraal tussen de regels te lezen is. Het zit overvol weetjes en feiten die echt gebeurd zijn (soms tot het bizarre en ongelofelijke toe). Het boek doet je achteraf vooral nadenken. Nadenken over hun oorlog, maar zeker en vast ook over de Westerse. Het is verre van zwart-wit, gemakkelijk, dichtbij en veraf.
Een aanrader voor diegene die eindelijk eens het niet-oppervlakkige verhaal wil weten achter de dagelijkse nieuwstelexen die uit Bagdad komen. Hier krijg je namelijk het gehele en indrukwekkende plaatje te zien.

Bewaar dit item (0)

wat is waanzin?

Je bent je hele leven met iets bezig. Je toont mensen waar je mee bezig bent. Je vraagt hun mening. Je gaat ermee verder, want de mensen zeiden dat het goed was. Ook God zag dat het goed was, en je ging verder. Tot een dag, wanneer je merkt dat een sluipend iets je voorbij gestoken is, en je enkel nog verlies voelt van je eigen ik. Ooit was hij een knaap, vervolgens een keizer en de volgende dag de keizer van het verlies.

Wanneer iemand een monoloog van een kleine twee uur kan spelen en daarbij het publiek kan blijven boeien, mag terecht goed genoemd worden. Roofthooft maakte de ene toespeling naar het publiek na de andere. Hij leek soms echt zelf die zielige verloren keizer die niets anders deed dan om applaus vragen. Bevestiging krijgen, misschien staat dat wel centraal in ons bestaan, maar het kan leiden tot verval, tot verlies. En dan de mier, die het hoogste genot misschien wel kon bereiken, of de onoplosbare droom toch kon dromen. Of toch niet. Onzekerheid troef bij deze voorstelling, ik kon het alvast appreciëren.

Zoals de inleidende tekst al aangaf bij het begin: ‘soms moet je de tekst niet begrijpen: er zat meer inhoud in de melodie en het geluid van de woorden dan in de betekenis van de woorden zelf. Het komt erop neer schoonheid te zoeken, te herkennen en vooral niet te proberen om het te benoemen.’
Misschien is dat wel waanzin: de onoplosbare droom toch kunnen dromen.

Bewaar dit item (0)

Vaak doet Cassol mij denken een een filmregisseur, die zijn rollen uitermate goed kiest en maanden aan een stuk zijn acteurs cast tot hij de juiste heeft gevonden. Alhoewel ik het niet zeker weet, vermoed ik dat Fabrizio ook heeft gezocht naar de juiste muzikant voor de juiste partituur, alsof hij de partituur voor de muzikant schreef. Zijn podium is bezet door musici die uit verschillende muziektradities en de wereld zelf komen. Daardoor krijg je een geluid dat onvoorstelbaar mooi is. Zo werd bijvoorbeeld de violist Tcha Limberger, die bekend staat om zijn jazz manouche-stijl, betrokken in dit nieuw klassieke concert. Op die manier kreeg je vioolsolo’s te horen die je anders maar weinig hoort.
Het stuk zelf omschrijf ik als eclectisch: de klassieke invloed van Bach zijn partituur, de jazz door vooral de drums, de Oosterse invloed vooral door de fluitist Malik Mezzadri, die geheel opging in zingen, neuriën, spelen en neuriën en spelen tegelijkertijd. Je herkent enorm vaak de versie van Bach, maar dan op een totaal andere manier. Het ‘Wir setzen uns mit Tränen nieder’ sloot de passie eigenzinnig en in schoonheid af waarna het publiek een staande ovatie gaf.
Wat Fabrizio Cassol hier doet is gewoonweg adembenemend. De discussie over het al dan niet bewerken van Bach zijn werk staat al lang op de agenda, maar door Pitié wordt je een duidelijk voorstander. Zijn volgende project is iets met Aka Moon en Indische muziek, weer iets totaal anders: Cassol profileert zich duidelijk als een veelzijdig iemand. Een persoonlijkheid om op te volgen.

Bewaar dit item (0)

Toen Baloji het podium op kwam, had ik niet gedacht dat het zo’n grote kerel ging zijn, letterlijk en figuurlijk. L’Orchestre de la Katuba – de muzikanten – speelden in een traditionele bezetting, maar wisten het Afrikaanse ritme en de sound zeer goed te vertolken. Daarboven ging de MC van Starflam dan rappen. Hij praatte ook wat over Congo en zijn bewogen geschiedenis tot vandaag wat zeer geslaagd was. Het publiek ging niet helemaal mee, en het was maar bij de laatste nummers en de bisronde dat heel de zaal uit zijn dak ging.

Daarna gingen de acht broers uit South Side Chicago het podium op. De drummer zat klaar, speelde, iedereen nam zijn trompet bij de hand en blies de zaal vol heerlijke melodieën. Hun enthousiasme bekoorde iedereen duidelijk, want heel de zal was direct aan het dansen geslagen van de eerste tot de laatste minuut. Ik was zeer verrast door deze act, want ze konden even goed reggae en hip-hop als gipsy en funk na elkaar spelen. Alle noten werden gespeeld door de familie van de trompet en de sound die je daardoor kreeg was echt enorm geweldig. Zeker de moeite waard om eens te zien!

Bewaar dit item (0)

Theater, show en fijne danspasjes.

De beide concerten konden me weinig boeien, alhoewel het zeker en vast topfunk was. Mo en Grazz speelden strak in de beat en inderdaad, Monique heeft een geweldige présence. Zeer goed om een avondje fun te hebben.

Bij Joe Quarterman had ik hetzelfde gevoel, namelijk dat het allemaal een beetje hetzelfde was. Teksten die gaan over alledaagse banale zaken, maar wel gezongen alsof het het ergste is wat ze ooit meemaakten. Funk blijf Funk zeker? Theater, show en fijne danspasjes.

Bewaar dit item (0)

muziek van de bovenste plank

Normaal ging ik naar theater gaan die avond. Ben ik eventjes blij dat ik aanwezig was op dit indrukwekkend jazzfestijn. De avond werd op passende wijze ingezet met ‘hazentijd’. Bennink die voorgesteld werd als een ouwe rot in het vak, een boom van een kerel die blijft meegaan in de jazzwereld tot vandaag (20 april o.a. te zien in de vooruit). Je ziet heel zijn carrière voorbijgaan in een uurtje en volgt zijn parcour waarna je vervolgens de logische conclusie maakt dat jonge kerels grote mannen kunnen worden. Mensen groeien in wie ze zijn, worden wijzer en beter met de jaren.

Als je vervolgens de nog vrij jonge Colin Stetson aan het werk ziet, die totnogtie één cd en veel indrukwekkende samenwerkingen op zijn naam heeft staan , dan verlang je al om zijn toekomstige platen te horen. Voor mij was hij het absolute hoogtepunt van de avond. Zoals Gowaart hierboven zei, woorden schieten mij ook tekort. Het was een belevenis en ware revelatie van begin tot einde. Voor mensen die zelf blaasinstrumenten bespelen lijkt wat Stetson doet praktisch onmogelijk. Moeilijke blaastechnieken, circuleren op een bassaxofoon, daarboven nog eens neuriën en zotte vingervlugge grepen nemen en dat dan nog eens allemaal tegelijk laten weerklinken. Daarmee kom je tot een oergeluid waar ik gerust een hele avond wou naar luisteren. Het was muziek om tegelijk bij te mijmeren, te huilen, te genieten en je te verstommen met deze verrijking. Na zijn concert had ik geen grijntje zin om nog naar iets anders te gaan, maar Truffaz en Braff zijn te mooie namen om zomaar links te laten liggen.

In het begin deden Truffaz en Braff me dan ook weinig, enerzijds door de klikken van de horde fotografen, anderzijds door eerst Stetson aan het werk te hebben gezien. Na een tijdje zat ik er wel helemaal in en kon ik toch echt wel genieten van de nummers die ze brachten. Soms wel gemakkelijk, omdat je het gevoel hebt dat het al lang bestaat sinds Miles Davis werd geboren, maar toch was het ook wel puur genieten van iedere maat. Zijn trompet klinkt zo mooi en daarom vond ik zijn elektronische snufjes eigenlijk een beetje overbodig. Jammer dat je op zo’n moment niet kunt teruggaan naar het akoestische, want Truffaz kan dat zeker. Braff, die klassiek geschoold is, kon me in zekere zin meer bekoren. Als je hem zou zien wandelen op straat (een struise kerel met een enorme baard die mij deed denken aan Pedro Estevan), zou je niet direct een piano bij hem denken, maar ze passen wel degelijk bij elkaar. Kortom, mooie en aangename muziek, maar weinig vernieuwing in mijn ogen.

Kort zal ik zijn over het laatste, want ik ken weinig over freejazz en wist Harry Bones zijn kwartet dan ook moeilijk te plaatsen. De ritmesectie had veel weg van een hardcoreband en Brötzmann speelde van korte ademhaling naar kort blaasmoment, wat nogal opgespannen klonk. Je kon hem ook niet duidelijk horen door het muzikale geweld van de anderen. De wildere stukken wisselden zich af met meer tragere, minder geweldige waar de Japanse Toshinori Kondo trompetteerde met behulp van een hoop elektronische snufjes. Die delen vond ik in het algemeen beter, maar zouden ook niet overkomen zonder het contrast. Een geweldig applaus gingen tussen de nummers door de zaal, dus kon het kwartet de fans wel bekoren. Mijn stijl is het zeker niet voor de volle honderd procent, maar vond het wel eens de moeite om eens te zien.

Een avond vol nieuwe ontdekkingen waar vooral Colin Stetson een enorme diepe indruk heeft nagelaten. Een muzikant om absoluut op de voet te volgen. Tevens ook een festival om op de voet te volgen!

Bewaar dit item (0)

Hierboven werd Nico Gori omschreven als de special guest, wel dat was hij dan ook. Hij dialogeerde op sublieme wijze met Fred Hersch zijn pianowerk waardoor doordachte en ingewikkelde composities als het ware uit het niets verschenen. Het was alsof de muzikanten de compositie zelf begeleiden, ongelooflijk hoe ze dat met twee voor elkaar kregen. De muziek die ze brachten omschrijf ik als hoekig, droog. Iets waar ik me wel in kan vinden, maar ik miste een deeltje van het geheel. Af en toe hoorde ik een improvisatie, maar echt niet veel. Dat was dan ook de opmerking die ik gaf toen we napraatten tijdens de pauze. Mijn kompanen keken me raar aan en zeiden dat er net enorm veel improvisatie was. Dat zal dan ook wel zo zijn, maar het punt is dat ik ze niet hoorde, dat de speelsheid van de improvisatie niet tot mij doordrong. Een gevoel die me niet compleet kan bekoren als het gaat om jazz. Maar laten we duidelijk zijn: Fred Hersch en Nico Gori zijn absolute topmusici en ik ben al benieuwd naar hun volgende werk na deze première.

Misschien ligt het aan mij, maar ik voele me beter geaard bij de muziek van Louis Clavis en zijn horde muzikanten. Er werd een zeer open speelruimte gecreëerd waar iedereen een comfortabele plaats had om zijn ding te doen. Ik hou ook ontzettend veel van lage tonen in combinatie met hogere, hier de bas/basklarinet in dialoog met de altsax/sopraansax. Daartussen zit nog een register die opgevuld werd door de elektrische klankakkoorden van de gitarist. Allemaal heel fijn, mooi, ruw, jazzy, poppy, ritme en met een buikgevoel. Vaak begonnen de nummers – zoals de meeste jazz – met een melodietje. Hier ook. Alleen was het enorm leuk dat de bas, drum en gitaar bleven voortgaan in een typisch klankbeeld die gewoon zit. De polyritmiek van de ritmesectie was echt enorm goed, ik kan het eigenlijk niet beter omschrijven. Door die herhaling en terugkeren van akkoordenschema’s krijg je een muziek die meer naar ambient toegaat. Daarboven werd dan geïmproviseerd.
Gewoon puur genieten.
Ik zat er direct in vanaf de eerste minuut en dat bleef zo tot de laatste minuut. Iedereen kreeg ook de kans eens het beste uit zichzelf te halen waardoor je een bassolo van zes minuten kreeg en van die dingen. Het voelde traditioneel aan, maar door de sound en de combinatie van het open speelveld kreeg je iets vernieuwends erbovenop.

Inderdaad, zoals kynicus het schrijft, een absoluut hoogtepunt van een toch wel zeer geslaagd seizoen waar ik enorm van genoten heb. Petje af!

Bewaar dit item (0)

iets geweldigs

Als mensen mij vroegen hoe ik het vond, dan zeg ik: ik vond het gewoon geweldig. Dan vroegen ze waarom, en ik kon nooit antwoorden. Als je zegt: ze deed ongeveer alles wat je met een berenpak kan doen en ik heb nog nooit iemand zo op een ladder zien kruipen, zingen en dansen; dan denken ze waarschijnlijk niet eens meer na over wat de vraag was.
Het is echt een vrouw die enorm inspiratievol is wanneer ze naar iets zoekt om in haar voorstelling te gebruiken. Dat gevoel had ik althans. Er zit ook spanning in het stuk, omdat je – wanneer ze de ladder opgaat – soms wel ik eens kan denken: stel je nu eens voor dat hij tuimelt en zij meevalt. En wat dan? Zou dat in het stuk de bedoeling zijn? Vast wel, want het is één en al gekte dat rondspat in een mateloos te groot berenpak. Ze imiteerde en acteerde vol moed en keek serieus wanneer ze moest serieus kijken. Kortom, een zeer geslaagde show voor mij, gewoonweg iets geweldigs!

Bewaar dit item (0)

de eerste generatie mag er wel zijn

De bebop leeft duidelijk nog. Indiërs en Paki’s die emigreren naar Amerika, sax ‘n piano leren spelen, Charlie Parker beluisteren en denken: dat is mijn doel! Nee, zo ging het wel, maar het is duizend en duizend keer meer dan deze simpele zin. Oefening, vooral dan op de vingers, baart overduidelijk uit in kunst met een grote k. Vaak begonnen nummers met Debussy-achtige pianolijntjes in de hoogte waarop de sax zijn weg ruw baant in zijn rijke klanken. Ritmeren, componeren, musiceren en daarbij denken aan een eigen identiteit resulteert in een weergaloze letterlijke rauwe materie die wel zéér goed te verteren viel. De sax bleef op een gegeven moment maar vier/vijf noten spelen, maar varieerde elke noot in tien klanken, waardoor je dat typisch Indisch gevoel even meekreeg. Daarbovenop de chaos, en ik kon me even voorstellen hoe het is een taxirit te maken in Mumbai. Hun strakke ritmes, uitstekend samenspel en einden waren alvast geen afknappers. Voor mij een vijf op vijf, want ik ging met grote ogen en een klein hartje de zaal uit, zoekend naar het cd-standje!

Bewaar dit item (0)

Wat hoor je als je je raam opendoet? Of je zwemt in een zwembad crawl: hoofd onder, hoofd boven. Wat dacht je van je buren die hun nieuwe vaatwasmachine uittesten? Geluiden stonden hier duidelijk centraal. Geen maat, geen slag of stoot, niets van dat. Muzikanten die niet naar elkaar kijken kwam vreemd op me over, niet natuurlijk op een concert, “maar waarom niet?” dachten de mannen van dans les arbres. Het was een lust voor het oog en oor. Enerzijds stonden ze als uitvinders op het podium met als vraag: hier heb je een instrument, probeer alle mogelijke geluiden er uit te krijgen die je je maar kunt bedenken. Op zijn beurt vond het oor het dan leuk om de subtiliteit van deze uitvindingen te ervaren.
De prepared piano was wel degelijk en goed geprepareerd. De toetsenist wist (denk ik) perfect waar hij moest toetsen om de klank die hij wou hebben uiteindelijk ook te horen. De klarinet kon vooral goed blazen, en daarmee bedoel ik dat circulatie en de anomalie van zijn klankgebruik uitstekend waren. Klanken die je dus normaal niet verwacht toch te horen. Zijn van-onder-naar-boven-bewegingen waren kortom fijn. De slagwerker, zoals altijd, sloeg, maakte gebruik van de strijkstok en gebruikte zijn bassdrumvel vaak als tafel om klankkleuren te creëren. De gitarist/banjoïst gebruikte ook de strijkstok en zijn vingers. Ook vorken en stokken kwamen bij hem aan te pas. Nu kan ik al die zaken wel opsommen, maar daarbij weet je nog niet wat daarvan terechtkomt, of beter gezegd, welk gevoel je zoiets geeft. Soms veel, soms weinig. De stukken waar de bassdrum monotoon tewerk ging vond ik enorm leuk. Soms had ik ook momenten dat ik de muziek vergat, en dat is een teken dat het goed zit. Dus al bij al vond ik het zeker de moeite dat ik het gezien heb. Het geeft je ook ideeën van hoe muziek nog kan zijn, want dat is het zeker, dans les arbres is op verschillende vlakken grensverleggend!

Bewaar dit item (0)

Totnogtoe was haar naam enkel bekend van een affiche, maar wie Charlotte Vanden Eynde precies was en wat ze juist deed, geen idee. Ik was van plan me niet voor te bereiden en gewoon te gaan kijken, zien wat het was, zien wat ik er in herken of kon herkennen.
Achteraf gezien een goede keuze. Soms moet je je bij een dansvoorstelling niet afvragen wat ermee bedoeld wordt, nee. De danseres gaf je een soort framework, de lettergrepen en woorden kies je en plaats je zelf maar naar hartelust. Het gaat om emotie, een bepaalde beweging van haar lichaam die je aan iets doet denken, niets anders dan omstandigheden die je herkent en opnieuw beleeft, leuk was dat. Ze liet ons weten wat een kleine beweging kan oproepen.
Ze werkte met koude kleuren in het begin, waarna ze haar warmere rode jurk tevoorschijn toverde en echt een prachtige eindscène neerzette. Die scène, op het prachtige De Cara a la Pared (wat trouwens een ode was aan Lhasa de Sela), zal me nog lang bijblijven, wees daar maar zeker van…

Bewaar dit item (0)

een staaltje van puur vakmanschap

Laten we de volgorde niet schenden en direct beginnen met ‘er was eens een meisje die een gitaar pakte en spontaan begon mee te neuriën’. Zo kan het sprookje van Jesca Hoop zeker en vast wel beginnen. Haar betoverende stem en interessante gitaarakkoorden brachten me absoluut in vervoering, maar soms had je het gevoel dat zij niet de enige is op deze nietigwordende aardbol waar het sprookje zo begint. Ze vertelde absurde verhalen over wat je zo allemaal met je moeder kan meemaken, zong honderduit tussen hoog en laag en kon daarmee de zaal soms wel verbazen. En toch, als je nadien dé artiest aan het werk ziet, is het er niet mee te vergelijken. Zit het hem in de zelfzekerheid, de durf om te improviseren op podium, of gewoon je instrument tot in zijn diepste ziel kennen? Hoogstwaarschijnlijk een mengeling en nog veel meer. Later op de avond kwam ze wel nog het podium op om een paar songs mee te zingen met niemand minder dan Andrew Bird.

Wat was me dat een persoonlijkheid. Hij kwam het podium gewoon opgeslenterd, begon direct te spelen, zonder zich iets aan te trekken van de mensen die zich in de boordevolle zaal nog naar hun plaats haastten. Direct haalde hij heel zijn truckendoos boven van loops, geluidseffecten en natuurlijk zijn meesterlijk muzikaal talent. De manier waarop hij zijn viool bespeeld is gewoon indrukwekkend. Hij maakt er precies een vakmanschap van, zoals een meubelmaker zijn ding met hart en ziel doet. Het leek hem een fluitje van een cent…
Daar stond hij dan: een in maatpak verhulde meneer die mij deed denken aan vele artiesten. Of hij zich thuisvoelde, weet ik niet, maar hij trok alleszins zijn schoenen uit om op kousenvoeten verder te gaan.
zijn geluiden
zijn dwaaltochten
Wirwarren en moeilijk knopen. Knopen die je toch makkelijk kan ontwarren, want je hoort een gewoon mens zingen en fluiten denk je, maar als je dan ook maar even je ogen durft te sluiten en terug opendoet, dan geloof je ze (je ogen) niet. Zoiets kan maar één iemand denk je dan. Inderdaad, in hoogsteigen persoon staat Andrew Bird voor je op het toneel. Een talent voor compositie, goeie keuzes en coördinatie. Fluiten kan hij als de beste en zijn viool kent hij als het ware zijn eigen kinderen. Zijn sound die hij af en toe creëert door zijn tollende luidsprekers te laten draaien, en de o zo zachtmoedige songs die hij bracht met Jesca Hoop waren gewoonweg fenomenaal. Als ik één minpunt zou moeten geven, dan is het zijn simpele gitaarspel. Maar ja, zijn weegschaal buigt (misschien is hellen een veel beter woord) toch wel naar buitengewoon en uitzonderlijk goed. Of hij zijn ding nu solo of in groep brengt, deze man blijft je gewoon interesseren, boeien, en vooral, al je zintuigen laten genieten. Kijk maar eens naar ‘Why?’ hierboven. Ik ga er niet meer woorden aan vuil maken. Maak gewoon dat je deze man ziet als hij nog eens passeert, want Hij betoverd.

Bewaar dit item (0)

vna ideenë nara partiturne ne tergu (Noors)

Na bovenvermelde uitleg heb ik nog bijster weinig te zeggen, maar ik zal nog een paar zaken toevoegen om lezers te overtuigen hun cd-collectie uit te breiden.

Mary & Jessica zaten een aantal maanden geleden aan de ontbijttafel een paar heerlijke ideeën te bespreken over hoe zij muziek bekijken en invullen in hun dagelijkse spelen. Hypothetisch is dit zeker, want ik zou bij God niet weten hoe zo’n muziek ontstaat en vooral, hoe ik zo’n muziek zou kunnen beschrijven. Het was wat statisch, omdat ze bij de ontbijttafel besloten hadden partituren te gebruiken. Jammer genoeg. Soms kwam de altvioliste van haar blaadje noten en dan hoorde ik meer muziek, meer gevoel, meer essentie. Mary kon wel ongelofelijk technisch overweg met haar gitaar, maar soms miste ik de mens die erachter zat. Helaasheid kan ook in de ziel van muziek zitten, zo blijkt.

Toen de tweede helft begon, was er duidelijk gewisseld van kant, van richting en gevoel. Je hebt zo soms van die momenten dat je denkt dat de wereld rondom je ophoudt te bewegen. Ik vind dat heerlijk. Huntsville tekende binnen de lijntjes van de tekening die je je vooraf niet kunt voorstellen. Als meneer zijn banjo bovenhaalt en drummer tegelijk zijn enige cimbaal – die overigens klinkt zoals een joy division cimbaal uit de jaren tachtig – aanraakt, dan kun je je wel voorstellen hoe het klinkt. Wel, die voorstelling is mis, want je moet er nog het geluid van lage baslijnen, loops, samples en een heerlijk opzwepende snare (die er af en toe bijkomt) bij voorstellen. (laat ons dan nog niet spreken over de drummer zijn heerlijk laagklinkende floor tom…). Zo kwam men tot een oer(vol)geluid dat ongelofelijk ambient en goed in de oren klinkt. Ik was en ben er van weg.

Bewaar dit item (0)

de wind

wat zijn die vlaggetjes toch ongelooflijk mooi, ik kan er uren naar kijken.

Bewaar dit item (0)

Doelloos klankenspel

Toen ik de tekst hierboven las, kon ik me iets voorstellen waar de cassette als medium prominent aanwezig zou zijn; dat alles daar rond gebaseerd zou zijn, de rode draad door het werk. Ergens was het ook de rode draad, maar ik miste de steken. Het was niet gebreid, en toch ragfijn. Subtiele klanken hoorde je bij iedere muzikant. De af-en-toe met wijnglazen geprepareerde piano, de contrabas die zoemde en bruusk en zacht met zijn vingers speelde, de geluiden van de man achter de computer die soms weg hadden van een opkomend krekelveld bij nacht. En dan de drummer. Soms dacht ik dat hij zichzelf moest wijsmaken dat hij zich verveelde op zijn stoeltje, om op die manier nieuwe klanken uit zijn toestel te halen. Fijn was dat, die klanken. Licht was er ook; duidelijk toen de zaal donker was, er een spot in het publiek gericht was, en aan-en-uit ging op de intensiteit van een vrouw haar stem. Weliswaar een reisverhaal opgenomen op een bandje. Wat ik miste was het werken naar een doel. Dat moet niet, maar dat maakt het boeiender. Een los van elkaar samenhangend geheel, verbonden door de tapes. Een aparte wereld als je het mij vraagt, maar de moeite om er naartoe te reizen.

Bewaar dit item (0)