Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Dienaars en zo

Om op de vorige reactie te reageren : Ik kon jammer genoeg enkel deze laatste voorstelling van de triologie meepikken, maar moet zeggen dat ik toch wel aangenaam verrast was en dus eigenlijk wel voldaan ben buiten kunnen gaan…

Ook al zag ik de eerste twee delen niet, ik heb goed kunnen lachen en af en toe zelfs eventjes bedacht hoe goed die Dirk Roofthooft zich kan inleven… Hoewel ik niet zo voor monologen ben, omdat ik vaak indommel of een saai gevoel heb na een dik uur, moet ik zeggen dat dit bij deze voorstelling totaal het geval niet was. Ik vond het echt een schitterend stuk, geen moment heb ik me verveeld. Steeds opnieuw kon Roofthooft ons verrassen met de geniaalste dialogen die hij zijn poppen liet voeren. Dat gekrab was er misschien een beetje over, maar de rest van het spel zat zeer goed ineen…

Kleine bedenking : ik vraag me nog steeds af of hij nu al dan niet expres eerst de Franse poedel liet opkomen om daarna zijn fout recht te zetten en Marie de maagd toch eerst haar dialoogje te laten doen. Of was dat een geplande ‘misvatting van de acteur’ ??? Allessinds, Dirk kon zijn fout op een schitterende manier rechtzetten (als het ten minste een fout was), het publiek bleef in de ban van zijn woordspelingen… bv. zijn zinnetje : ‘Ben ik daar even de draad kwijt’ wanneer de draden va zijn poppen plots door elkaar blijken geraakt te zijn wanneer hij hevig met zijn marionetten vulgaire bewegingen aan het maken is.

Fabre durft er wel eens overgaan, dat weten we nog van zijn Orchie van de Tolerantie. Ook nu bant hij seksuele dialogen en vulgaire opmerkingen niet binnen zijn concept: ‘het onzichtbaar maken van de acteur’....anders had ik eigenlijk niet van de toneelmaker verwacht.

Ik kijk al uit naar een volgende voorstelling en heel misschien haal ik stiekem tijdens de examen nog even mijn eigen poppenkastpoppen boven om zelf een beetje de Jean Pottage uit te hangen.

Bewaar dit item (0)

Over effecten gesproken...

Dat dit stuk een aanrader is, is echt wel een feit! Haast jullie dus vanavond, want er is nog een mogelijkheid om deze voorstelling te bekijken in de Minardschouwburg….Philippe Quesne wist mij vorig jaar al te verrassen met zijn gekke voorstelling La Melancholie des Dragons. Ik stond versteld toen er plots een auto op scène stond en er enkele hardrocker wild tekeer gingen… en ook nu wist Quesne het publiek op een ludieke manier de kijker een gekke voorstelling te brengen. Ik kijk al uit naar een volgende voorstelling…

Bewaar dit item (0)

Van Jets

Nadat zij meededen aan Humo’s Rock Rally had iedereen de naam The Van Jets wel gehoord. Ook ik wist dus wie ik op het podium mocht verwachten. De zanger zijn broer aan de drum in samenspel met de twee andere muzikanten aan de gitaar en de piano konden het publiek verrassen met heerlijk klinkende nummers. Toch ondervond ik aan de kleine foutjes dat niet altijd alles verliep zoals de muzikanten zelf verwachten… Dat ligt misschien aan het feit dat het nog maar het begin van hun concertreeks was ?

De interactie met het publiek vond ik ook wel tof, ineens stond de leadzanger gewoonweg tussen het publiek zijn gitaar te bespelen en liet hij zijn instrument zelfs even over aan een van de enthousiaste fans…

Ik kan niet zeggen dat het het beste concert was dat ik ooit zag, maar bij Ricochet (hun bisnummertje) kon ik wel concluderen dat ik blij was dat ik mijn donderdagavond in de Vooruit had doorgebracht !

Bewaar dit item (0)

Gabriël en co in actie!

Ik ben dan misschien geen ‘die hard’- fan van Gabriël, toch ben steeds weer verrast door de manier waarop hij nummers zo overtuigend op het podium kan brengen.

Gisteren zat ik dus om 19u50 op mijn stoeltje klaar voor een veelbelovend concert. Maar Gabriël kwam niet direct opdagen, ik begon al schrik te krijgen dat hij zijn podiumafspraak vergeten was. Het wachten was echter echt wel de moeite, want toen de drie het podium betraden, werd het muisstil en weerklonken de geluiden van piano, gitaar en percussie harmonisch.

Vooral nieuwe nummers werden gespeeld, nummers die ik nog nooit had gehoord… Tot hij een oude klassieker, nl. Broad Daylight begon te spelen. Hij liet het refrein deels aan het publiek over, waarbij het geringe aantal meezingers volgens mij bepaald was door de rest van de menigte die gewoon aan het genieten was van de muziek en dus niet te intensie had met Rios de welbekende zinnen van het nummer mee te zingen.

Het liedje Orion (genoemd naar het sterrebeeld Orion) en een van de nummers van Jef Neve (geen idee wat de titel er van is) waren voor mij het summum van de avond. En ook het allerlaatste bisnummer ‘Angelhead’ is nog steeds 1 van mijn favorieten…

Daarnaast vond ik het pianospel van Jef Neve echt goed. Het was zelfs een beetje een grappig zicht wanneer Neve met zijn ene hand een klein pianootje (in de klankkast van de vleugel) en met zijn andere de grote piano zo vol gevoel bespeeld….

Ook Proesmans (waarvan ik nog niet echt muziek had gehoord, een schande vind ik nu, want ik ben echt wel te bekoren met zijn percussiewerk!) bewees dat hij de drums en de rest van de percussie onder controle kon houden. Een beetje jammer dat de belichting hem slechts enkele malen viseerde, geen idee dus hoe de man eruitziet, wat zijn gelaatsuitdrukking was tijdens zijn spel.

Bewaar dit item (0)

Gewaagde Voorstelling

Dat Benny een mens kan doen lachen, huilen, boos worden, genieten weten we van tv en andere stukken waarin deze ‘Theatergod’ reeds zijn beste beentje voorzette.
In deze voorstelling bewees hij nog maar eens dat theater lang niet meer is wat het was.
Geen illusionistische scène met weelderig decor met een mooi diepteperspectief. Vandaag zien we de mens zoals hij écht is (en daarvoor zijn pronkerige attributen of een schitterend decor niet nodig). Het pure theater ten top.
Ook Jan de Corte en zijn vrouw laten zien dat een mens meer is dan een levend wezen dat slaafs de werkelijkheid ondergaat.
Je bent wie je bent, ookal is dat een Dyonisisch dansend wezen dat eerder lachwekkend dan wel ook een beetje angstaanjagend overkomt.
Ik genoot van de voorstelling en wil stiekem ook wel eens ronddansen als de acteurs op scène…

Bewaar dit item (0)

Lanoye getuigt ook van muzikaal talent

Dat Tom Lanoye een goed schrijver is, weet Jan en alleman.
Dat wéét je gewoon als je je verdiept in zijn boeken…
Een eerste impressie omtrent het stuk werd hierboven reeds gezet, toch wil ik het eventjes over het mooie slot van de voorstelling hebben.

Gisteren Lanoye naast zijn schrijverstalent ook zijn (althans voor mij verborgen) muzikale kant zien…
Verbaasd zat ik op het puntje van mijn stoel toen na het laatste applaus (dat dacht ik tenminste) de schrijver/verteller van de net afgelopen voorstelling terug op de bühne verscheen.
Wat een stem ! En wat een nummer…
Een mooie afsluiter voor een stuk dat ik niet gauw zal vergeten.
Lanoye bewees zijn kunnen meer dan ooit, de herneming is geslaagd. Laat hem naast zijn optredens in Vlaanderen ook onze Noorderlijke buren maar eens gaan tonen wat literatuur met een mens kan doen !

Bewaar dit item (0)

Als reactie op Carol vond ik het toch wel een must even te bevestigen dat deze voorstelling inderdaad de moeite was!

Bruno Beltrao slaagde erin 9 individuen elk hun ding te laten doen. Alleen, in duo of in volledige groep (wat vaak zeer chaotisch, toch gecoördineerd overkwam) kwamen de jongens met hun kunstjes op de proppen.
Leuk om te zien hoe een salto wordt gemaakt alsof dat helemaal geen moeite vraagt, er achteruit wordt gelopen aan een sneltempo waarbij je schrik zou krijgen dat er iemand zou vallen,...
En dan het lichtspel: fan-tas-tisch! Er wordt optimaal gebruik gemaakt van het grote podium van de theaterzaal, toch wordt via een soort lichtdraad de scène ‘afgebakend’. Het donkere beeld halfweg de voorstelling, waarop de dansers één voor één de scène betreden en dan snel weer verlaten was voor mij het summum. Met straatgeluiden op de achtergrond, demonstreren de jongeren het beste van hun kunnen. Ze grijpen elkaar vast, rollen over de grond en komen met heuse sprongen terug recht.
Een voorstelling die je hart doet kloppen, je benen doet trillen en je ogen ware kost geeft ! Laat ze in Rio straks maar terug hun gangetje gaan…

Bewaar dit item (0)

Lindy Hop

Ook nu weer heb ik me op zondag, de laatste dag van het weekend goed geamuseerd.
We kregen met een aantal jongeren die deel uitmaken van 5 for students de kans om dit weekend een Videoworkshop te volgen. Zo verzamelden we deze morgen rond 10u om een korte reportageoefening voor te bereiden: om 13u30 was het immers tijd voor een nieuwe Café Dansant, wat ons ongetwijfeld toffe beelden zou opleveren…
Ik zag de swingende koppels al voor me : de mannen die de pasjes niet onder de knie krijgen, de vrouwen met hun hoge hakken…
Toen ik de zaal binnenkwam, zag ik Geneviève in een sallopet verschijnen: een dame met pit, dat was wel duidelijk vanaf de eerste aanblik. Met alle geduld leerde ze de ‘beginnelingen’ en de ‘gevorderden de kneepjes van het (dans-)vlak.
Daarnaast was ik verwonderd dat deze dansinitiatie (de dans vandaag was de Lindy Hop ) zoveel mensen aantrok en kon bekoren. Iedereen leek uitgelaten, amuseerde zich en trachtte de pasjes zo goed mogelijk uit te voeren.

Volgende keer heb ik liever geen camera in de hand, maar dan placeer ik zelf een dansje!

Bewaar dit item (0)

'Pijnlijke' liefde

Glasscherven waar de acteurs (al dan niet met schoenen) de benen van hun lijf op lopen, de stilte laten spreken en de meest vreemde bewegingen maken… Je kan het je zo gek niet voorstellen. De verschillende personages brengen je in ontroering door de herinneringen die ze ophalen. Hun gevoelens kaderen ze binnen de ruimte die toch wel (net als de emoties zelf) zeer pijnlijk kan zijn.

Dat het gebruik van een homo, lesbienne, buitenlanders, krankzinnige, dommerik en een rover op het eerste zicht voor velen een stereotiepe voorstelling met clichés en herhalingen met zich mee zou brengen is hier een totaal verkeerde veronderstelling. De acteurs gaven het beste van zichzelf, zonder dat zij ook maar een moment uit hun rol vielen… Grappige theaterteksten werden afgewisseld met dans en zang.

Dat sommige woorden niet verstaanbaar waren, door het volume van de muziek, stoorde niet. De expressieve gebaren en heftige bewegingen spraken voor zich.

Bewaar dit item (0)