Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Bacchanalisch

Een Cassol aficionado zou ik mezelf niet durven noemen. Een Bach adept of Mattheuspassie connaisseur nog minder. Toch heb ik meer dan genoten van dit magistrale concert. Die muzikanten, die stemmen, dat samenspel. Alles even ongelooflijk schoon.

Bewaar dit item (0)

Onder de indruk

Wanneer literatuur op zo’n meeslepende manier op de planken kan worden gebracht, lijken Saint Amour en de zijnen plots zinloos en aan het haar gesleurd. Een vertolking als deze zet werkelijk aan tot lezen en liefde voor het woord.

Meer van dittum!

Bewaar dit item (0)

Nog voor het publiek de keur had zelf iets in Euripides’ tragedie te zien, was mevrouw Decorte daar om ons als een schooljuffrouw de moraal te spellen: “Menselijke hoogmoed wordt door hoger hand bestraft.” Vanaf dan was het wachten tot het zover was.

Tot die tijd heerste er een nonchalante, repetitieachtige sfeer op de bühne. Blote Benny slaagde er niet in zijn gegniffel te onderdrukken en leek daarvoor ook niet echt zijn best te doen. En wat deed die giraffe daar in de hoek? Was het een vleesgeworden thyrsosstaf? Een willoze toeschouwer misschien? Of gewoon een gerecycleerd rekwisiet dat anders maar stond te verstoffen in huize Decorte?

De enige scène die me wel ontroerde werd bewaard tot na het goedkope verfgespetter. De meedogenloze god bleek plots in staat om de koning van Thebe zijn fatale misstap te vergeven. Gerustgesteld reed ik huiswaarts om aldaar een flesje wijn soldaat te maken.

Bewaar dit item (0)

1 ticket te koop

ik verkoop mijn ticketje. Interesse? mail naar irisdefeijter(at)gmail.com

Bewaar dit item (0)

Lange Metten

De tweede Korte Metten van het seizoen was weer een dikke boterham, rijkelijk belegd met onder meer hedendaagse klassieke muziek, een 5-jarige regisseuse, georkestreerde computers en een kingsize blokfluit. Inderdaad, diversiteit alom. Maar hoeveel input kan een mens op één avond verdragen?

Los van het feit dat de tv’s, pc’s en Letter Pieces – anders dan het ‘kinderspel’ – bij mij ronduit in de smaak vielen, was de avond als totaal voor mij te veel, te vol, te lang. Het idee van alles wat te kunnen proeven en hongerig naar meer huiswaarts te keren, wordt geweld aan gedaan op het moment dat de verzadiging intreedt. En dat was afgelopen woensdag helaas het geval.

Korte Metten is een goed concept met straffe, podiumwaardige onderdelen, maar misschien toch eens omzien naar Ludwig Mies van der Rohes adagium “Less is more”.

Bewaar dit item (0)

Vechtend tegen de vaak

“Waarheen in deze steeds sneller voorrazende wereld?” vraagt Rosas zich af. Ze moesten het antwoord schuldig blijven. Nergens heen dan maar?

In het nieuwe stuk van Anne Theresa De Keersmaeker evoceren tien dansers bijna twee uur lang tevergeefs “een wervelwind van verandering”. Het stuk begint straf met een scene waarin de geluidsdame de voetstappen en sprongen van de heen en weer sprintende solist verdubbelt, maar daarna raak ik al vlug de draad kwijt. Er ontspint zich een allegaartje van bewegingen, gitaargetokkel en rare geluidjes dat bijeen wordt gehouden door een steeds terugkerende scene waarin de dansers doelloos rondjes rennen. De Keersmaeker toont zich hier een wel zeer pessimistische madam en de mythe van Sisyphus is niet ver weg. Maar hoe relevant is Camus’ metafoor nog in het tweede decennium van de 21e eeuw?

Binnen afzienbare tijd slaat de verveling genadeloos toe, maar de samenwerking met Michel François en Ann Veronica Janssens biedt gelukkig soelaas. De twee Belgische kunstenaars zorgden, in alle eenvoud, voor meer spektakel dan alle dansers tezamen. François, die onlangs te zien was in het SMAK, hing een flinterdun zilverkleurig zeil op dat met één spot werd belicht. Het dramatische resultaat was een deinende deken van gevlamd marmer van licht, zoals je dat soms ook op het plafond van een zwembad kan zien. Prachtig. Wanneer dit zilverkleurige doek langzaam wordt neergehaald bereikt de voorstelling haar hoogtepunt. Na deze verstilling volgt de mokerslag van een loeiharde Helter Skelter knallend uit de speakers. De Apocalyps is compleet.

Een prachtig einde voor een voorstelling met een valse start, denk ik bij mezelf. Maar helaas. Het einde is nog niet nabij. Na de apocalyptische intermezzo gaat ‘de mensheid’ op dezelfde voet verder. Weer dat lopen, in weer die doelloze rondjes. De verveling steekt nu definitief de kop op en het zal nog meer dan een half uur duren voor het licht aangaat. Zelfs de inventieve geluidjes (een jas vol klittenband en een zwierende lasso) kunnen niet voorkomen dat ik aan het knikkebollen ga. Ook elders in de zaal zie ik hier en daar wat mensen indommelen. Ik kan alleen maar hopen dat de toekomst om onze wereld er iets spectaculairder uit zal zien.

Bewaar dit item (0)

Brazilian B-Boying

Brazilië was voor mij het land van Sepultura, Pelé, Ronaldo en Ronaldihno, zomers carnaval met uitbundig uitgedoste dames, Gisele Bünchen, het Christusbeeld in Rio, Brazilian Wax, en een op papier uitgetekende hoofdstad. Maar sinds gisteren ook het land dat hiphop en breakdance naar een hoger echelon tilt.

De “crew” hipsters met baggy jeans en kekke sneakers leek zo weggelopen uit de – overigens zalige – videoclip van Run DMC’s “It’s like that” waarin ook al redelijk nummertje werd gebreakdancet. Maar Grupo de Rua de Niterói bracht in hun “battle” een overtreffende trap van breakdance. De afwisseling tussen slepende en explosieve “moves” werd ondersteund door een zeer mooie klankband van straatgeluiden en brokken muziek. Verder waren niet alleen de dansers, maar ook de lichtman ontzettend goed bezig: met zijn spel van schaduwen en lichtbundels toverde hij prachtige fotografische beelden op scène. Het enige nadeel was de plek op het balkon: veel te ver om die Zuid-Amerikaanse adonissen eens goed te bekijken.

Bewaar dit item (0)

No More Dripping on the Floor

Thanks for those nose-tampons! I will take them with me when I travel to the vast infinity of somewhere else…

Bewaar dit item (0)

Met een lach en geen traan

Zodra er een nieuwe “Arne Sierens” op til staat, trek je best een sprintje naar het bespreek bureau of je grijpt naast een ticket. Zijn voorstellingen zijn bij voorbaat een succes, maar is het wel altijd zo straf als dat de verkoopcijfers doen vermoeden?

Eerder zag ik Broeders van Liefde en Altijd Prijs; twee mooie voorstellingen vol humor en tragiek. Theater met een lach en een traan; je zou het melodrama of tragikomedie kunnen noemen. Ook Apenverdriet is op deze leest geschoeid. Maar wat mij betreft is het toch vooral de lach die primeert ondanks de immense tragiek die wordt gesuggereerd: een ontrouwe echtgenoot, een homoseksueel lief, een dochter die haar moeder niet meer wil zien, een moeder die haar dochter niet meer wil zien, een overwonnen alcoholverslaving, een alcoholverslaving met dodelijke afloop….. Het is niet niks, maar nergens wordt het bijtend. Het blijft te afstandelijk om empathisch te worden. De grappige dialogen daarentegen stonden garant voor meer dan een glimlach. Meermaals zat het anders toch immer zeer beschaafde publiek hardop te schateren.

Wine Dierickx speelde – as always – weer “vree straf” en het was dan ook haar oudere tegenspeelster die me het meest heeft verrast. Eindelijk speelde Pinoy eens niet de volcontinue mompelende getormenteerde ziel. Oké, getormenteerd was ze wel, maar nu kon ze plots wel roepen, brullen en krijsen. Fijn om te zien dat er nog veel vuur in haar zit. Naast Juliette en Mara was er nog een derde hoofdrol: de choreografie. En ook die speelde de sterren van de hemel. Het fysieke rond elkaar heen draaien, stoïcijns tegen elkaar aanhangen en apathisch op de grond krullen in een tollend appartement was van grote meerwaarde voor het stuk.

En zoals het een melodrama betaamt was er het obligate happy end, mede mogelijk gemaakt door een fles Pomerol.

Bewaar dit item (0)

Angels and Demons

Deze Britse “rising star” heeft me zeer aangenaam verrast met een een straf optreden. En hoewel volledig naast de kwestie – het gaat immers om de muziek, niet waar? – wil ik toch iets zeggen over de belichting die wel een zeer bijzonder licht wierp op de groepsformatie: tussen de drie rode gitaardemonen, zat daar op de tweede rang plots een neergedaalde blonde engel in hel wit licht te drummen. Bijzonder. Volgend jaar in de Balzaal?

Bewaar dit item (0)

Love, peace and understanding

Als ik de overgrote meerderheid van de sprekers zou moeten geloven, is gelijke behandeling binnen handbereik zo lang we er maar allemaal in geloven. Volgens Peter Vermeersch kwam het allemaal aan op nuchter boerenverstand: iedereen is gelijk, dus waarom zouden we elkaar niet zo behandelen? Dat het in de afgelopen 3000 jaar nog niet gelukt is, leek hem allerminst te deren. Het is nobel om te dromen, maar een vleugje realiteitszin was welkom geweest.

De ontdekking van de avond was voor mij Paul Scheffer. Hij kwam erg scherp uit de hoek, zo scherp zelfs dat presentor Gie Goris hem niet kon volgen. Toen de presentator hem introduceerde als Paul Scheffers, zei hij: “Ik ben maar alleen gekomen hoor, het is zonder s.” Goris’ frank viel niet. Het was een tekenend voorval, want ook tijdens het daaropvolgende gesprek was de Hollandse publicist (oa bekend van zijn omstreden stuk “Het multiculturele drama”) zijn gesprekspartners te vlug af. Hij deed erg mooie en grote uitspraken zoals: “De samenleving zit ruimer in de jas en iedereen doet een kleinere jas aan.” en “Hoeveel zekerheid heeft een mens nodig om in onzekerheid te kunnen leven?”

Ik verliet de zaal met gemengde gevoelens en meer vragen dan antwoorden (Waarom de godganse tijd een zee projecteren?) en het sterke vermoeden dat we weer de straat op moeten om met bloemen de strijd tegen het grote onrecht aan te binden.

Bewaar dit item (0)

Wachten op een uitbarsting

Meneer Cassiers wil wel heel erg veel: veel tekst, veel beeld, veel drank, veel drama, veel politiek en veel tequila. Misschien wel iets teveel.

Terwijl ik me probeerde te concentreren op de poëtische tekst, word ik dronken gevoerd met beelden. Het decor is werkelijk een compliment waard werd daarbij erg ingenieus gebruikt: als omgeving, sfeerbeeld, gemoedstoestand en soms zelfs filmisch zoals het moment dat Geoffry en Dr. Vigil een kerk binnengaan. Het is allemaal even prachtig, maar de tekst verdampte in de beeldenbrij nog voor ik hem kon horen. De tekst an sich is in het boek al voldoende gebleven en begint nu in dit theater een beetje op een kerstboom met knipperlichtjes te lijken. Soms wil ik mijn ogen toe doen om de tekst, die vol prachtige metaforen zit, goed te kunnen beluisteren, maar ik merk dat mijn gedachten keer op keer afdwalen. Dat de tekst amper dialoog bevat, erg gefragmenteerd is en veelal van beschouwend allooi, maakt het extra lastig om bij de les te blijven.

Wel was ik helemaal mee met de trotse zwalpende consul die meer weg had van een poèt maudit dan van een zatlap. Hij had met een ander soort vuurwerk uit het leven moeten stappen. Ik zat tijdens de talrijke potentiële eindes maar te wachten op de (overigens uitgebleven) uitbarsting…

Bewaar dit item (0)

Melancholy Mark

Elk jaar, bij het ontluiken van de frisse groene blaadjes berg ik mijn Tom Waits cd’s op. Ze blijven dan netjes achter in de kast tot de bladeren weer vallen. Dit jaar was ik wat aan de late kant: pas gisteravond haalde ik ze van onder het stof. Het was meneer Lanegan die me ertoe bracht.

Toen bezorgde hij mij (en met mij ook vele anderen) namelijk een zalige melancholische herfstavond. Het concert was in de eerste plaats dat van Soulsavers, maar afgaande op het applaus toen Lanegan als laatste het podium besteeg, was toch de overgrote meerderheid op deze grote naam afgekomen. En terecht. Ooit zei iemand tegen mij: “Alles wat die gast maakt, is goed.” Hij zou wel eens gelijk kunnen hebben. Het duo achter Soulsavers deed er in ieder geval goed aan hem in de arm te nemen. Zijn roemruchte rokerige stem was in topvorm en hij bracht er mij mee in vervoering. Tijdens het openingsnummer viel me vooral op hoe ontzettend vol het podium stond: een drummer, een toetsenist (die zich later tijdens een impro-nummertje zou ontpoppen als altsaxofonist), een bassist en twee gitaristen waarvan er eentje zeker een heel pakje sigaretten er doorheen gejast heeft. Dat hij daardoor danig liep te stuntelen om toch zijn gitaar met twee handen te kunnen bespelen, scheen hem allerminst te deren. De twee zangeressen van dienst waren wat weggemoffeld en vielen haast buitenbeeld; amper zichtbaar, maar wel goed hoorbaar gelukkig. Als ik om me heen keek zag ik een opvallend gemêleerd publiek: van 16 tot 60, brave burgers in kostuum en hardcore muziekfanaten met band T-shirts. Maar vanaf het tweede nummer “Some Misunderstandings” lette ik enkel nog op de frontman, die het toch vooral moet hebben van zijn stemgeluid. Qua présence is hij weinig spectaculair. Hij staat daar en zingt. That’s it. Geen zotte outfit, gevatte bindteksten of danspasjes, maar een suffig bruin colbert, één verdwaalde “Thank you all for coming” en een pas op de plaats. Maar deze traagheid is erg gepast. Ook de lichtman helpt een handje en maakt de bühne zo duister dat er vaak enkel silhouetten te zien zijn die baden in een rode schijn. Soms lukt het hem zelfs om met zijn lampen een zwart-witbeeld tevoorschijn te toveren en waan ik me in een intellectuele film noir van Jean-Luc Godard.

De gospelinvloeden zijn vooral hoorbaar waneer de twee zangeressen mee doen en af en toe cumuleert deze religieus aandoende samenzang in bombast, maar daarna wordt alles weer klein en gevoelig: “Jesus, oh Jesus, I don’t wanna die alone. My love was untrue. Now all I have is you.” Na een uur verlaat het voltallige gezelschap het podium en ze komen terug zonder Mark. Het is nu de beurt aan de zangeressen om te soleren. Daarna komt hij toch nog de uitsmijter verzorgen en stuurt ons naar huis met “Revival”, een oude single van de vorige plaat van Soulsavers uit 2007 die hij op meesterlijk wijze nieuw leven in blaast.

Geheel naar verwachting regende het op de terugweg. Dat ik langzaam doorweekte deerde me niet. Ik deinde mee op de golven van de melancholie en keek op naar de vallende bladeren.

Bewaar dit item (0)

Een Kieken op All Stars

Vol verwachting toog ik vrijdagavond naar de theaterzaal. Ik was helemaal klaar voor mijn eerste kennismaking met wat dé hype van dit moment op theatergebied heet te zijn. “Rambo Solo” en “Poetics: a ballet brut” had ik helaas gemist, maar de derde keer zou goede keer moeten worden. Het mocht niet zo zijn.

Net als FrankFinatra vond ik de voorstelling in al haar eenvoud vooral erg saai. Ik vond het treurig te zien dat dit dus blijkbaar het enige Shakespeariaanse erfgoed is dat ons rest: een clichématige, met seks (dat zogenaamde “jerking off” van Romeo kwam me na een paar keer toch wel de keel uit) doorspekt slap aftreksel – no pun intented – van een intens tragisch verhaal. Het element van het vergeetachtige collectieve geheugen (“I cannot remember. I feel so stupid. This is required readings”) resulteerde gewoon in heel vaak hetzelfde verhaaltje dat meer te maken had met Leonardo DiCaprio en West Side Story dan met de laat 16e-eeuwse vijfacter.

Het door Tom Bonte beloofde barokke Brits heb ik (helaas) niet gehoord. Het was louter vettig Amerikaans wat de klok sloeg. Wel was er een onverwachte entr’acte, maar die heb ik dan weer nog nooit bij Shakespeare gezien. De actrice van dienst die tot twee keer toe letterlijk tussen de bedrijven door vanuit het souffleursluikje de scène besteeg, was een mens in kippenpak die een dansje opvoerde en dan weer head-first terugdook in haar holletje. Terwijl het rondom mij voor lachsalvo’s zorgde, deed het mij nog het meest denken aan een propper die in de winkelstraat klanten staat te ronselen voor Kentucky Fried Chicken.

Na twee aktes een tiental halfbakken versies van de klassieker te hebben opgedist, kwamen de twee in 16e-eeuwse tooi gehesen spelers samen op de bühne en gooiden ze het over de meta-boeg. De (volgens de acteurs) scheef gegroeide liefdesverhouding van de twee Veronese jongelingen werd zo een metafoor voor de pleasende positie van de acteur tegenover zijn publiek. “Actors completely sacrify who they are to make the audience love them.” Alle moeite ten spijt concludeerde hij dat “It works out miserable”. De in legging en glimmende gespenschoenen gehsen acteur verzekerde ons in leterlijke bewoordingen dat hij ons nodig had en vlak voor het doek viel werd het zelfs “Talking to you would be pointless.”. Alsof ze achteraf met de proloog op de proppen waren gekomen.

Maar helemaal miserabel was het ook weer niet. Qua vormgeving vond ik het toneel-in-toneel-decor goed gevonden. Het past goed in het mise en abyme-concept dat an sich zeker niet oninteressant is, maar waarom is daar die American Pie-esque humor voor nodig? Qua spel was het voor het mooiste gedeelte van de voorstelling wachten tot de epiloog die tot na het applaus werd bewaard. In het pikkedonker werd eenieders geheugen nog eens opgefrist en konden we de alom verhaspelde symboliek van het oosten en het westen en de metaforen van de zon en de maan uit de overbekende balkonscène voor eens en altijd in onze oren knopen. Waarvoor dank.

But, soft! what light through yonder window breaks?
It is the east, and Juliet is the sun.
Arise, fair sun, and kill the envious moon,
Who is already sick and pale with grief,
That thou her maid art far more fair than she:
Be not her maid, since she is envious;
Her vestal livery is but sick and green
And none but fools do wear it; cast it off.

Bewaar dit item (0)

Atmosfeer van Weleer

Na een lome zondagochtend met pistolets, koffie en de veel te volle krant van gisteren zet ik koers naar Vooruit. Sinds vorig jaar ben fan geworden van de Café Dansant-formule en deze Billie Holiday editie belooft een mooie opener te worden voor een verse reeks vooroorlogs swingplezier. Onderweg naar vervlogen tijden loop ik nog Bent “Das Pop” Van Looy – voorzien van kingsize zonnebril – tegen het lijf, maar eenmaal in het Kaffee is het tijd voor flinke dosis vroeger met een scheutje jazz, een oude bekende en een ferme zondagmiddagkoffieklets. Wat wil een mens nog meer? Volgende maand weer!

Bewaar dit item (0)

Komt ze gewoon een beetje in mijn aura zitten.

Wanneer ik thuis, hangend in mijn zetel, al zappend langs VTM flits en er iets Big Brother-achtigs op het scherm verschijnt dan heb ik altijd zoiets van “laat ik maar vlug naar de volgende post gaan”. Ik denk dan bij mezelf “ik heb het gewoon echt helemaal gehad met die reality-tv”.

Toch heb ik gisteren een dik uur naar een gelijkaardige format zitten kijken (in een satirisch jasje weliswaar) en daar ook nog eens heel erg van genoten. Dit stelt mij voor een oncomfortabele vraag: Waarom vind ik Kassys wel grappig en kan ik Temptation Island en Big Brother niet verdragen? Dat riekt naar intellectueel snobisme. Denk: DeStandaard-lezer, de Canvas-kijker, de meerwaardezoeker die spuugt op inhoudsloos vermaak, maar het plots wel blijkt te slikken als het in het respectabel theater wordt opgevoerd.

Inderdaad, die Hollandse krolse katten in C&A kleren maakten meer bij mij los dan alleen de lachspieren. Onder het humoristische laagje vernis zat een confronterende spiegel die ze hun publiek voorhielden. Deze (schijnbaar lichtverteerbare) reality-tv parodie was misschien eerder een commentaar op ons eigen gedrag dan een kritiek op het format zelf. Oh jee…. en dat allemaal op een doordeweekse donderdagavond.

Bleef ik nog wel achter met de vraag: “Waar de ‘ef’ slaat die titel op?”

Bewaar dit item (0)

I Love Seventy Suki

Het Gentse gezelschap (zowel de band als de toeschouwers) hadden te kampen met lichte opstartproblemen, maar het kwam uiteindelijk helemaal dik in orde. Na wat initiële twijfels was ik na een kwartiertje helemaal mee. Een fijne seventies-feel maakte zich van mij meester en in gedachten zweefde ik rond in een aangenaam soort van Almost Famous universum. (Hup, hup! Ren naar de videotheek als je deze parel nog niet zag). Ook alle lof voor het bijpassende kapsel van de zanger.

Rest mij nog te zeggen dat ik van die beloofde “homo erotische rock zonder lipstick” opvallend weinig heb teruggezien. Maar of ik dat heb gemist, weet ik niet zo 1-2-3 te zeggen.

Bewaar dit item (0)

Hulde aan Händel

Ik kan niet veel meer dan mij aansluiten bij bovenstaande meningen. Het heeft ook mij – mede door de barokke muziek – ontzettend aangegrepen. Zeer mooi. Een klein minpuntje vond ik wel het iets te letterlijke sterfmoment; persoonlijk vond ik de thematiek van de voorstelling wel duidelijk genoeg en het plotse acteren stak ook erg schril af tegen de rest die zo poëtisch was en ruimte liet voor eigen invulling. Maar zonder meer een erg goede voorstelling die je opslokte en waaraan, net zoals aan ons aller lot, niet aan te ontsnappen was.

Bewaar dit item (0)

Een bOOm zonder schaduw

Een zeer gesmaakt optreden met alles erop en eraan: van pilotenpakken, koperblazers en straffe melodietjes tot een contrabas en een bladerdak-videoprojectie op het plafond aan toe. Het enige wat onbrak was wat schaduw en een fris briesje. Dan waren er zeker meer voetjes van de vloer gekomen. Van mij mogen ze vaker de boom in!

Bewaar dit item (0)

Pling Pleng Plong // Boenke Boenke

Hoewel wat kort door de bocht vat bovenstaande titel de avond kort en bondig samen. Yuko zocht zijn/haar heil in dagdagelijkse geluidjes, maar dat kon de zaak niet redden. De zanger had een goede stem en ook de drumster ging volledig op in haar spel, maar in de set zat weinig opbouw of progressie. Het kabbelde maar wat voort. De set van M83 werd dan wel weer geleidelijk opgebouwd, maar dat zorgde er wel voor dat het eerste kwartier behoorlijk saai was. Daarna kreeg de beste man gezelschap van twee muzikanten en kwam er gelukkig wat schot in de zaak. Maar helaas ontbrak het aan variatie. Ook de toegift bracht geen soelaas. Het was een gezellige avond, maar dat was niet in de eerste plaats aan de muziek te danken.

Bewaar dit item (0)

Jan en zijn Marcelleke

Zelf heb ik vooral genoten van de dans en het ontwerp van deze voorstelling; de decorstukken, kostuums en de zeer mooi uitgebalanceerde choreografie van het spel. De scandaleuze taferelen werden vol overgave op scène gebracht, maar waren ook precies wat ik ervan had verwacht. Ze grepen me nergens bij de keel. Wel kijk ik sinds die flapperende piemel plots heel anders naar het “fietswiel” van Duchamp….

Bewaar dit item (0)

Taking a stroll down memory lane?

Terwijl ik van de Bank van de Arbeid naar de Vooruit wandel, mijmer ik, knabbelend aan een worteltje, reeds lustig over de vervlogen tijden waarin ik me straks zou onderdompelen. Enkele maanden geleden had ik op Korte Metten al werk gezien van Jasper Rigole en dat smaakte zeker naar meer. De installatie in de Dansstudio bestond echter uit precies dezelfde film als de vorige keer. Even zo boeiend en esthetisch als toen, daar niet van, maar gulzig als altijd had ik nog wel meer van dit moois gelust. Verandering van spijs doet immers eten. MLPD werd wegens een knorrende maag – weer dat eten – overgeslagen, maar voor de thee was ik weer op post. Als fervente Beatles fan – en wie is dat nou niet? – had ik hoge verwachtingen, maar van mij had het wel wat wilder en psychedelische gemogen. Het was nogal tam. Daar zouden de wilde dieren van het Italiaanse circus dan wel voor komen zorgen, zo dacht ik. Maar de leeuwentemmer, de acrobaat en zijn diep uitgesneden pak en zelfs de besnorde directeur met zijn hoge hoed en galmende “Hooggeëerd publiek” waren op het Sint Pieterplein blijven steken. Ik heb ze in ieder geval niet zien schitteren in de verder niet onaardige filmpjes die zo leken te zijn weggelopen uit “Paradise Recollected” van Rigole hetzij met een andere muzikale omkadering. Maar als ik moet kiezen uit Rigole’s betoverende voice-over en de experimentele soundscape van Associazione Home Movies is de keus toch snel gemaakt. Dat dit in het nadeel van de Italianen zal uitvallen, doet niks af aan de mooie presentatie van de hangende kubus. [zie ook de mooie foto hierboven].

Kortom een avond waar de melancholische ziel in mij met hoge verwachtingen heen toog en ondanks de mooie presentaties toch een klein beetje teleurgesteld over was. Gelukkig zijn herinneringen amorfer dan de gemiddelde amoebe; wie weet wat ik er over een jaar of twee van denk.

Bewaar dit item (0)

Kill your darlings

Gisteravond bracht Josse De Pauw als absolute rasverteller zijn ode aan het monument Hugo Claus. Hij deed het met veel verve en nam er uitgebreid de tijd voor. De tekst van zijn monoloog zat vol wonderschone formuleringen, maar werd daardoor soms iets teveel een opeenstapeling van one-liners. Ze waren misschien beter tot zijn recht gekomen in een geschreven variant, want af en toe dwaalden mijn gedachten ongewild af. Wel hield ik van zijn pleidooi voor de leugen en het gulzige genieten en tussen de regels door sprak hij ons/ de lezer/ het publiek (via de sprakeloze interviewer) streng en belerend toe. Vandaar dat ik zo nu en dan mijn blik omhoog liet glijden weg van de auteur ten voordele van de maan. Had ik toch nog wat geleerd van die Vlaamse Reus.

Bewaar dit item (0)

Kiezen is Verliezen

Toen Pjeroo Roobjee (waarom deed curator Verhulst dat eigenlijk zelf niet?) boven het intellectuele “De Standaard-lezer” van middelbare leeftijd-publiek met verheven stem zijn woorden uitstrooide zat ik nog druk in mijn programmaboekje te bladeren. Een “blokken-schema” à la Rock Werchter zou de overzichtelijkheid ten goede zijn gekomen, want het aanbod was royaal en verspreidde zich door gans het gebouw.

Met Remco Campert in de Theaterzaal begon de avond meer dan aangenaam. Jan Mulder, die ik sowieso al graag bezig hoor (behalve als hij over voetbal praat) was in opperbeste stemming, Jef Lambrecht vertelde wonderschoon of het spel van kat en muze en ook Remco himself toonde zich op het podium als een vis in het water. De avond kon niet meer stuk. Op naar het volgende: in de Domzaal maakten we net nog de laatste vijf minuten mee van Literatauer Hinter Der Mauer. Jammer. Daarna kwam Cees Nooteboom met zijn dia’s, maar nog voor die was begonnen, moesten we alweer naar onze volgende afspraak: een voorleessessie op de Dakzolder, gelardeerd met jenever. Smakelijk! Ook de nougat-boeken gingen erin als zoete koek en de boekenstand maakte me ronduit hongerig.

Op naar de balzaal dan maar. Daar was Luc Janssen met zijn Grasmasjien en hij had ook wat auteurs meegebracht. Iets teveel naar mijn gevoel en sommige bijdragen waren helaas ronduit erbarmelijk. Liever dan een sessie van drie schrijvers zodat je daarna nog eens ergens anders kunt gaan kijken. Wel alle lof voor Olyslagers en Moeyaert. Een genot om naar te luisteren, net als ook de muzikale omkadering van Venus in Flames trouwens. Aan de biechtstoel, de luisterspelen en de literary warroom zijn we niet eens meer geraakt. In het Kafee wachtte de band van een meligheid die zijn weerga niet kent. Ik rep me rap naar huis om samen met Remco Campert het bed in te duiken. Of ja, met een door hem gesigneerd boek eigenlijk. Maar niet voordat Norbert de Zutter (inderdaad.. who the hell?) mij nog zijn twee dichtbundels toegestopt. Daar kan ik straks mooi een romantisch knapperend haardvuur mee aansteken denk ik bij mezelf terwijl ik de nachtelijke berg afroetsj.

Bewaar dit item (0)

Op veilige afstand

rij A4, stoel 7. Het leek me iets te akelig dichtbij en ik vreesde met grote vreze mijn podiumdebuut te moeten maken aan de absurdistische zijde van de oh-zo-charmant West-Vlaams babbelende Kama. Mijn angst bleek ongegrond. De eerste drie rijen (en een vroegtijdig de zaal verlatende mama) waren de pineut en de rest van de zaal mocht zich kostelijk amuseren om een man zónder nek, maar mét wijkende haarlijn en de “muggeprik-tetjes” van twee giechelende pubermeisjes. Ook voor een hele resem blote, maar onzichtbare mensen die vergeten waren hun schoenen uit te doen was een glansrol weggelegd.

Maar het was niet louter leedvermaak dat de klok sloeg. Meneer Zeebroek bracht ook zijn tophit “Sabrina wass hast du mit meiner Schnurrbart gemacht” mee en schilderde er spontaan een karaoke versie bij. Verder waren er talloze mopjes waarvan de kilometers ver meanderende uitweidingen af en toe zaliger waren dan de clou zelf, maar soit, daar gaan we niet moeilijk over doen. Mijn lachspieren hadden een zware avond en ik een hele amusante. Over dertig jaar weer!

Bewaar dit item (0)

Kunst is een party

Een lichtvoetige voorstelling maken over Ludwig Wittgenstein is geen sinecure, toch is Dood Paard daar (ten dele) in geslaagd. Er kleven echter ook wel nadelen aan deze barokke aanpak; in de dolle kakafonie van vieze pannekoeken, halfblote dames, glijbanen en videoprojecties is er amper plaats voor het zwaar geapprecieerde levenswerk van de 19e eeuwse filosoof. Het kost me veel moeite om in de hysterische Benny Claessens – met hinderlijk openvallende ochtendjas – een genie te zien die wiskunde tot in het extreme zou weten door te drijven. Elke logica schijnt eerder hem vreemd.

Gelukkig viel er ontzettend veel te lachen; het bijna absurdistische gebruik van de glijbaan en de hilarische mono- en dialogen maakten het tot een geslaagde avond.

Bewaar dit item (0)

Alweer een persconferentie

Zalig neergeploft in een rood pluchen zeteltje, het doek opent zich en ik ontwaar een heuse trend in theaterland: de persconferentie-setting met video-projectie op de achtergrond. Wanneer een man met een Nick Cave snor begint te zingen over het uitmoorden van Amerikaanse presidenten is de parodiërende toon gezet.

Waarom precies voor deze statische, frontale setting is gekozen, is mij niet geheel duidelijk geworden (afgezien van de gerechtshof-link). Het zal wel een postmoderne functie hebben net zoals de acteurs die hun tekst moeten aflezen van een blaadje, de ondertitelaar zonder tekst maar met iBook en het blue-screen die een man van zijn stoel naar zijn auto tovert. Theater mag – in postmoderne tijden – immers zeker niet geloofwaardig worden.

Ook Sponsored by Nobody koos een week geleden voor deze zeer uitgesproken a-theatrale vorm. Maar waar zij als een douche van nagels en duimspijkers een kakafonie van camp en gruwel over ons uitstortten zagen we hier vooral optimistische lolbroekerij over een even zo zwaar en actueel onderwerp. (Kijk naar wat er vorige week in Duitsland gebeurde: als je geen identiteit hebt lijkt de beste oplossing om samen met wat vuurwapens op pad te gaan.)

Dat de hele voorstelling ironisch bedoeld was, zal voor niemand een geheim zijn gebleven. Maar waren daar nu al die rare fratsen voor nodig? Dankzij de absurdistische humor die er van uitging heb ik me opperbest vermaakt, maar doe mij de volgende keer maar gewoon weer personages die lopen in plaats van zitten en spreken in plaats van zingen (of iets dat daarop lijkt). Wel veel hulde voor de pianist (die de pan uit wilde swingen, maar dat liet zich nogal lastig combineren met zijn deftige pianospel), voor de spontaan toiletterende meneer en voor het koddige kindje.

Bewaar dit item (0)

Een actrice zonder script en een dichter met een huurauto

Het is niet mijn gewoonte, maar uit eerdere edities bleek dat het zaak is op tijd te komen. Maar zelfs toen ik een dikke vijf minuten op voorhand arriveerde, barstte de Balzaal reeds uit zijn voegen en was het vergeefs zoeken naar een vrije stoel. Uiteindelijk vonden we onze stek op een tafel die een ere plaats bleek; we keken precies over alle geïnteresseerde kopjes heen.

Hoewel ik geen enkele van de drie boeken gelezen had, kon het met zo’n thema niet meer stuk. Persoonlijk heb ik namelijk helemaal Niks Tegen de Liefde. Toch liep het (een beetje) spaak. Wine Dierickx (op zich niks mis mee) kwam vaak niet verder dan “het boek is leuk en ook schoon” en dat ze het “graag gelezen had”. We zijn niet allemaal literatuur deskundigen, maar na verloop van tijd werd dat toch wel wat ergerlijk. Op geen enkele manier wist ze mij voor haar boeken te enthousiasmeren. Misschien had ze zich moeten voorbereiden. Wel las ze een wonderschoon gedicht van Peter Verhelst, maar koos juist hetzelfde vers dat hij zelf een paar dagen geleden op Saint Amour toch net wat beter had voorgedragen.

Gelukkig zat de alom gewaardeerde Bart Moeyaert naast haar. De gewezen stadsdichter kwam duidelijk beter beslagen ten ijs en verwende het leeslustige publiek met zijn eigenzinnige opvattingen en leestips, maar ook met verwijten aan het adres van Dala’s redacteur. Bovendien diste hij nog een heimelijke anekdote op over zijn ongewild materialistische instelling. Dit alles verpakt in die prachtige stem van hem. Een kadootje.

Vergeet ik bijna nog een compliment te maken over de snoepjes. Neuzekes, eat your heart out!

Bewaar dit item (0)

Een Stijgende Lijn

Na een zeer gesmaakte eerste editie van Korte Metten, tijg ik vol verwachting naar de Domzaal. In alle duisternis ontwaar ik een projectie waarop amorfe vormen te zien zijn die voor velerlei interpretaties vatbaar zijn. Rondom mij hoor ik kreten als “baarmoederhals” en “de stuwende kracht van de oermenselijke driften”. Hmm, niet bepaald een toegankelijke binnenkomer. Het is weliswaar fascinerend, maar duurt mij net iets te lang. Dan opent de deur en spoedt het in grote getale opgekomen publiek zich richting de tunnel van licht de trappen op. Op het volgende podium zien we een man die bepakt en bezakt ter aarde stort en daar uitgebreid zijn tijd voor neemt. Daarna wordt de presentatie van het boek met de legendarische titel “Hoe de wereld perfect functioneert zonder mij” op kritisch-humoristische wijze opgeleukt door de schrijver himself en een glaasje bubbels.

Wat volgt mag zeker – zoals RuTH zegt – “de kers op de Korte Mettentaart” genoemd worden. Dans zoals je het niet eerder zag; een intrigerend spel van menselijke lichamen en geënsceneerde fysica wetten. Volledig geloofwaardig lijken de zwaartekracht, de middelpuntvliedende kracht en weet ik wat nog meer hun werk te doen zodat de lichamen elkaar aantrekken en afstoten als een eigengereide slinger van een pendule. Ik ben meer dan curieus naar hun avondvullende voorstelling.

Bij het naar buiten gaan worden we van onderaf toegetoeterd door een wonderlijke trompettist. Als de rattenvanger van Hamelen loopt Michel Massot voorop en achter hem een sliert toeschouwers die met hun kopjes over de wentelende balustrade hangen. Chapeau! Nog even werp ik een vluchtige blik op I love Sarah, maar na twee nummers maak ik er korte metten mee en keer ik tevreden huiswaarts.

Bewaar dit item (0)

Spermacellen op de dool

Gisteren was het nog volle maan en nu was ik alweer op pad naar een avond vol lust, liefde en romantiek. “All by myself” trok ik naar de theaterzaal en net voordat ik me eenzaam begon te voelen tussen alle liefkozende koppeltjes, kreeg ik gezelschap van een zee van dolende spermatozoïden. Ook zij wisten niet waar de avond heen zou gaan. De juiste kant op zou al snel blijken. Ik warmde me aan de woorden en donkerbruine mannenstemmen en zweefde achteraf op een roze wolk naar het Kafee. Onderweg liet ik mijn reeds stukgelezen bundel signeren door de Most Sexy Belgian Man en tevens zeer getalenteerd dichter, essayist, acteur en zo verder Ramsey Nasr. Wat een gure februari avond scheen, bleek broeierig en warmhartig. Volgend jaar weer!

Bewaar dit item (0)

Scherven brengen Geluk

Musicals. Je moet het ervoor hebben. Aan mij is het in elk geval niet besteed; acteurs die bij de groentewinkel in zingen uitbarsten en door de straten heen dansen. Maar Sierens’ gedans en gezang heeft mij meer dan kunnen bekoren. De manier waarop de zeven dolende geesten zich door de brokstukken van het leven slepen is ontroerend. Allen torsen ze een bende miserie met zich mee en hebben last om zich staande te houden in de maatschappij waarin modaal de norm is. Ontsnapte engel Marijke Pinoy danst stoicijns over het toneel en wanneer deze multiculturele bende met elkaar begint te botsen zien we vonkjes hoop en troost. Heel schoon!

Bewaar dit item (0)

Vele Korte Metten Maken ....

één grote geslaagde!

Niet vies van wat experimentele verassingen daalden wij vol goede moed af naar de concertzaal, streken neer op een opblaaspoef en keken uit op een wonderlijk oplichtend bouwsel van Phillip – dit kan geen toeval zijn – Metten. De soloperformance van Thielemans vroeg wat inspanning en concentratie, maar werd naar het einde toe uiterst fascinerend. Dat al die geluiden enkel en alleen uit zo’n trommeltje kunnen komen! Daarna strooide Jeroen Theunissen vanaf het balkon een woordenzee vol banaliteiten en filosofische bespiegelingen over ons uit. Mooi gebracht en bomvol mooie woordspelingen en meta-talige grapjes: “…ik heb behoefte aan een voorzetselbijwoord om semantische leegheid te voorkomen…”. Ik zou ze graag nog eens herlezen. Dan openen de gordijnen en wekken Buloude & Castan een geel microfoonsnoer, een blauwe flessenbak en twee krullende baarden op absurdistische wijze tot leven. Grappig! Daarna tijd voor een streepje melancholie van Jasper Rigole die met zijn film Paradise Collected mijn favoriet van de avond zou worden. Zalig onscherpe wiebelige 8mm-beelden doen mij wegdromen naar vervlogen tijden terwijl de voice-over alles van ironisch filosofisch commentaar voorziet. Inspirerende passages vond ik vooral het dek vol dolle matrozen, het (geënsceneerde?) exotische stam en de rond stappende peuters met de overgang van “collected” naar “collective” memory. Schoon! Dan op naar de hekkensluitende man met de gitaar Phillipe François, die zijn laatste nummer aankondigde als ‘slaapliedje’, maar eerlijk gezegd was ik een paar nummers daarvoor al ingedommeld. Het was de hoogste tijd voor de volgende broeikas: het Kafee.

Bewaar dit item (0)

Wat een schattig huiskamerconcertje! Eerder al had ik het grappige kleine Japanse vrouwtje door de Vooruit zien stiefelen en nu zat ze daar snoezig naast haar boomlange Canadees. Haar Japanse teksten zijn fascinerend en passen perfect bij haar hoge kinderstemmetje. Tel daarbij een zingende zaag, een accordeon en een man met een diepe stem en een drumstel en je hebt een zalig begin van de laatste dag van Etoiles Polaires.

Bewaar dit item (0)

Nadat Justin ons volledig had ingepakt met zijn wonderschone, fijnbesnaarde songs zweefden wij als op een roze regenwolk naar de balzaal. Daar wachtten onze teerhartige hoofdjes een ferme mep in het gezicht en kregen we een royale portie zalig schandalig onverantwoorde eighties op ons bord. Smakelijke kost!! De hyperkinetische negroïde frontman met een bow-tie liet onze ledematen niet ongeroerd en we zwiepten met onze lijven dat het niet schoon meer was. De charismatische frontman scheen onvermoeibaar, kwam tussen het publiek dansen, sprong op en af het podium en schonk een achteloze toeschouwer zijn 5Minutes of Fame. De nietsvermoedende jongeman werd aangesteld om blaadjes vast te houden, maar eindigde met een Daft Punk robotdansje midden op het podium waaraan ook de (bijna blote) drummer meedeed.

De exhibitionistische echtelieden van de Handsome Furs lieten al tijdens het optreden van Think about Life vanuit het publiek van zich horen. Maar eenmaal op de scene hitsen ze het publiek nog verder op. Alsof haar leven er van af hing draaide Alexei Perry aan de knoppen van haar drumcomputer, stampte het podium bijna in twee en kronkelde over de grond. Haar manlijke wederhelft moest qua inzet zeker niet voor haar onderdoen. Hij ragde op zijn gitaar, zong vanuit zijn tenen en zweette zijn legergroene mouwloze hemd langzaam donkergroen. Toen leek het alsof iemand een blik Montréal artiesten had opengetrokken, de halve dansvloer werd bevolkt door swingende muzikanten, die er een geweldig feestje van maakten. Met die gasten willen wij nog wel eens op zwier!

Bewaar dit item (0)

Deze veelbelovende double bill werd zowaar een triple bill: nog voor Land of Talk besteeg een besnaarde girl-next-door het podium. Sarah Siskind kan misschien leuk zingen, maar warm of koud werd ik er niet van. Het is al te vaak gedaan en ook al veel beter.
Daarna was het de beurt aan het trio van Land of Talk die mij zeer positief verraste met hun energieke indie die erg doet denken aan Rilo Kiley en The Elected. Hun frontvrouw – met Karen O. haarcoupe – maakte ons bovendien aan het lachen met de onvergetelijke oneliner: “Poepspleet. What’s that?” nadat iemand uit het publiek haar nogal onsubtiel wees op haar afzakkende skinny pants.
Eindelijk was het dan aan Justin Vernon en de zijnen. Hij had naast zijn twee vaste kompanen de piepjonge gitarist Mike en de drummende Sean ook nog een bassende baardmans meegenomen en zette een betoverende performance neer. “Fuck yeah” om het met de woorden van de Amerikaanse wannabe Canadees te zeggen.

Bewaar dit item (0)

De aftrap van Etoiles Polaires heeft mij beter gesmaakt.
We are Wolves verschenen als half wolf/half mens ter podium en maakten een veelbelovende start. De zanger/bassist/gitarist verloor zich volledig in de muziek en leek afkomstig uit een ander universum. De zwaar echo’ende micro zette dat nog eens extra in de verf. Helaas bleven ze wat teveel op hetzelfde concept doorborduren, waardoor het op den duur wel heel veel van hetzelfde was. Gelukkig hadden ze nog een knaller van een uitsmijter voor ons in petto. Met ‘Magique’ maakten de wolventrio, jammer genoeg inmiddels ontdaan van bontaccesoires, mij absoluut gelukkig.
Ook bij The Stills een bezeten zanger. Met een knoert van een gitaar, rockabilly haarcoupe, Dr. Martensschoenen en priemende oogjes maakte hij me soms een beetje bang. Zijn verzoek/commando om dichterbij het podium te komen willigden wij dan ook maar rap in. De mooie opener ‘Oceans Will Rise’ beloofde veel goeds, maar ook The Stills kampten een beetje met hetzelfde probleem als We Are Wolves: teveel van hetzelfde. Toch nog een paar songs die er bovenuit piekten zoals ‘Panic’. Terwijl de leadzanger – die zich voor een keertje alleen met zijn gitaar bezighield – struikelde over een stekkerdoos genoten wij van het diepdonkere stemgeluid van de gitarist die zo leek weggelopen bij de Kooks. Wat ons betreft mag hij vaker achter de micro!

Bewaar dit item (0)

Bij binnenkomst stond de hyperkinetische zanger van de Waalse band Malibu Stacy al volop zijn best te doen. Hun energieke muzikaliteiten waren een gesmaakte opwarmer voor het ‘echte’ werk van het Antwerpse kwintet. De mannen van A Brand droegen symmetrie hoog in het vaandel: de vier besnaarde mannen hadden zich voor de gelegenheid allemaal in witte kostuums gehesen en placeerden zich netjes twee aan twee naast centrale – volledig in zwart tenue – drummende vijfde. Keurig op een rijtje vooraan het podium als een waar muzikaal kordon met hun gitaar als een geweer in de aanslag stonden ze klaar voor de (strijd)show. Met de ijzersterke opener ‘Hammerhead’ was de toon gezet en de rest van de show zou als een strakke sneltrein voortdenderen. Het vijftal rock ‘n’ rollde als een razende, coverde LCD Soundsystems “Daft Punk is playing at my house” en sloot af met ACDC! Headbangers aller streken verzamelt u! Na al het gitaargeweld kwamen The Subs er nog een flinke elektronische lap op geven en hitste het publiek keer op keer op met hun beeps en bliebs. De ene na de andere zorgvuldig opgebouwde climax werd over de hyperenthousiast dansende menigte uitgestrooid. En dat allemaal op een doordeweekse woensdag. Woowie!

Bewaar dit item (0)

Oude tijden herleven in het Kafee! Ik zie mannen met hoedjes en bretels, vrouwen op gracieuze hakjes, zwierende danskoppels en uitwaaierende rokken. Vanaf de veilige zijlijn waan ik me in de fifties en neem me voor te leren dansen, contrabassiste te worden en vaker kleedjes te dragen. Maar dat is voor later, eerst is het zondag.

De volgende keer kom ik met roodgestifte lippen en een polkadot dress!

Bewaar dit item (0)

De overvolle uitverkochte concertzaal waar zelfs de balkonnen uitpuilden van het hippe volk, moest zich eerst door het voorprogramma bijten. A though cookie. Veel gitaargeweld, onverstaanbare zang en niks geen interactie met het publiek. Dat de podiumlampen vervangen werden door een projectie kon me nog wel smaken, maar de instrumentale janboel aan het einde die werd opgeluisterd door onophoudelijk stroboscoop geflikker was er echt te veel aan.

Daarna mochten de alom (over)gehypte New Yorkers het komen waarmaken. En dat deden ze! We misten de vloeistofprojector, maar de plexiglazen catussen met spiegels deden ons ook wel wat in de halluciante sferen komen. MGMT deed ook nog een flinke duit in het psychedelische zakje; live werd hun stijlen mengelmix nog wat extra in de verf gezet en dat viel zeker in de smaak. Jammer was wel dat dit schijnbaar exhibitionistische duo opvallend verlegen bleef: zanger Andrew VanWyngarden prutste continu aan zijn al-dan-niet quasi nonchalante kapsel en ook Ben Goldwasser, de toetsenist van dienst, kwam ook niet vanachter zijn Ray Ban Wayfarer. Pas bij de meer dan verwachte uitsmijter “Kids” verlieten ze hun statische pose en dartelden het podium rond met een loopmicrofoon als twee uitgelaten jolige jochies. Deze hype is een blijvertje!!

Na afloop zakten we nog af naar de afterparty in de – overgewaardeerde – Culture Club, maar op dj’en moet het duo nog even oefenen. Ze kozen leuke plaatjes, maar sinds de komst van iTunes kunnen we allemaal een playlist samenstellen. Dat het overgrote publiek was gekomen om foto’s van de hippe twintigers te trekken, deed de fuif ook geen goed. De voetjes kwamen amper van de vloer. Gelukkig konden we teren op een zalig optreden en een paar goede gin tonics!

Bewaar dit item (0)

Voor mij was het de eerste keer, maar wat een uitgelezen eerste keer was het! Mijn dit-wil-ik-allemaal-nog-lezen-lijst werd ferm bijgevoederd en mijn leesjeuk werd harder dan hard geprikkeld, wat dan weer funest werd voor mijn nachtrust. Anyway, volgende maand ben ik er zeker weer bij, maar eerst nog wat boeken uitlezen.

Bewaar dit item (0)

Deze uitverkorene moest wel eenzaam dolen als een ziende blinde, niet echt een aantrekkelijk lot, toch?
Zelf was ik alleszins content met de rol van toeschouwer en ik vond deze 21e eeuwse Oedipus die zijn weg niet vindt, uiterst fascinerend. In een wirwar van technologie die op een DIY-manier in elkaar gestoken lijkt, gaat het publiek samen met de topzware mummie op trektocht door de Vooruit. De beste man kreeg een rolstoel uit vervlogen tijden als enige houwvast en vanuit onze pluchen stoeltjes volgen wij zijn reis via rondrijdende laptops, een zot grote witte discobal en een projectie op de grond. Uit de ivoren speakers die zowel rondcrossen als boven ons hoofd zweven, klinken smakkende geluiden, duistere muziekjes en instructies voor de ‘wandelaar’. Wanneer de tocht ten einde is gekomen en de jongeman herrijst, blijft enkel zijn zwarte contour achter op de vloer. Een prachtig beeld dat even reëel als virtueel is – bij het aanzwellen van de lampen smelt het als sneeuw voor de zon – net zoals de ruimtes waarheen zijn lot hem leidde. Alleen jammer dat we hem na de voorstelling niet de hemd van het lijf hebben kunnen vragen, we waren zo benieuwd naar de andere kant…

Bewaar dit item (0)

Al wat hij beloofd had niet te doen, passeerde de revue: de Antwerpse Abraham danste in het rond, tapte moppen à volonté en leek bijwijlen op een cabaretier. Hij las voor uit de grond van zijn hart, veelal brullend, maar steeds weer omringd door zulke mooie stiltes. Tom Lanoye toonde zich een podiumdier pur sang, maar was niet te beroerd om af en toe plaats te maken voor de prachtig vormgegeven filmpjes. Als kers op de taart zong hij ons het onvermijdelijke ‘I did it my way’ toe. Dat hij ‘zijnen brol’ nog vaak zelf mag komen spelen!

Bewaar dit item (0)

Van ‘My First Breath’ tot ‘The First Time I Died In A Carcrash’ wordt hun kijk- en luisterverhaal voor onze ogen en oren opgebouwd. Een verhaal over universeel menselijke thema’s, intieme details en heimelijke anekdotes in een inventieve en charmante Do-It-Yourself stijl die hier en daar aan Michael Gondry doet denken. De herhalingen zijn nergens eentonig, want net zoals in het leven zelf denk je na de eerste keer te weten wat er gaat komen, maar wordt je dan keer op keer opnieuw verrast. Een voorstelling waar ik met een brede glimlach van heb genoten. Voor al wie er gisteren niet was en vanavond tijd heeft: Uw Eerste Keer met SXS Enterprise zal gerieflijk zijn!

Bewaar dit item (0)

Een multi mediaal parcours: wisselende media met wisselende aanwezigheid.

Het subtiele geklingel van de kleerhangers van de Duitse Doris Kuwert die elkaar (magnetisch) aantrekken en afstoten heet ons welkom op het parcours. Tevergeefs gezocht naar het tweede werk van deze Duitse kunstenares dat zou bestaan uit in het rond vliegende piepschuimblokjes. Dit bleek echter op het laatste moment geannuleerd te zijn. Jammer. Maar de interactieve installatie van Debackere maakt direct veel goed. Het zwalpende beeld en de dreunende muziek leken ons op te willen slokken als een dreigend monster met grote zwarte schubben. Indrukwekkend beessie! Ook tussen de balonnen van Alexandra Dementieva, een Russische die zowel journalistiek als beeldende kunst studeerde, komen er vreemde wezens op bezoek. De dertien-in-een-dozijn televisie presentatoren veranderen in grootogige aliens die ons synchroon vanuit witte ballonnen intimiderend toespreken. Op de antiekzolder treffen we een halfbakken installatie: een meditatiekoepel die niet af is zonder de perfomance van Eric Thielemans waarin opgenomen stiltes centraal zullen staan. Daarvoor zullen we nog eens moeten terugkeren. Wederom spijtig. Gelukkig is er buiten ook nog wat lekkers te vinden in de ‘Snoepwinkel’. Daar kegen we een rustiek landschap, vuurwerk, rook, knallen en flikkerende gloeilampen geserveerd. Feest of Revolte, Ambiance of Oorlog? In ieder geval voldoende stof tot nadenken. Dus, volg de rode pijlen – en, as always, uw hart – en ontdek nog veel meer schoons uit onverwachte hoeken van de cinema!

Bewaar dit item (0)

Vanavond maakte ik, samen met een honderdtal andere toeschouwers, een hallucinerende rit in de stoelen van de Theaterzaal. Wij allen waren afgekomen op de performance Drift van Ulf Langheinrich. Deze 45 minuten durende videoprojectie deed mijn zintuigen op hol slaan tot ik niet meer wist of ik nu zag wat ik zag en hoorde wat ik dacht te horen of dat ik het me misschien allemaal maar inbeeldde. Een zeer intense ervaring die voor sommigen wat te gortig bleek; een aantal mensen nam voortijdig de benen en glipte de zaal uit. De meesten, waaronder ikzelf, bleven tot het laatste shot en nog lang daarna zwaar gefacineerd.

De reacties op de aansluitende receptie waren van velerlei aard:
‘Tof, maar vermoeiend’, ‘Twaren soort van voorbijvliegende abstracte beelden met nun vree drukkende geluidsband.’, ‘Ik bekijk ik uw trui nu met heel andere ogen’, ‘Where are the drinks?’, ‘Daar ergens in het midden waar gij die mensen zag, zag ik rond mekaar draaiende beesten.’

Bewaar dit item (0)

Bejaarden die zich wagen aan Sonic Youth en the Ramones. Het leek mij een tenenkrommende en risicovolle onderneming, maar Young@Heart bleek een vertederende prent over optimistische oude besjes die barsten van de levenslust. Tijdens hun even swingende als emotionele optreden in de lokale gevangenis stalen ze het hart van een bende criminelen en ook dat van mij. Met een glimlach en een traan genoot ik van deze inspirerende bejaarden. Super!

Achteraf hengelde de sympatieke en praatgrage Britse maker nog wat ludieke anekdotes op en verzekerde de zaal dat alle zangers en zangeressen in goede conditie waren. Het koor werkt nu alweer aan een nieuwe show waarmee ze volgend jaar door Europa zullen touren. Allen daarheen!

Voor iedereen die de film gemist heeft (shame on you!): maandagmiddag wordt hij nog eens getoond in de Kinepolis.

Bewaar dit item (0)