Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

'Manipulating is acting, in a nutshell'

We kennen het allemaal: de filmpjes die we maakten over ons favoriete tv-programma of onze zelf verzonnen radiozender. Zach Oberzan bracht zijn collectie imitaties van de films van Jean-Claude Van Damme opnieuw tot leven. Samen met zijn oudere broer Gator en zijn zus Jenny maakte hij een reconstructie. Maar sindsdien is veel veranderd: Gator kwam een serieus kilootje bij en overwon reeds een drugsverslaving. In “Your brother. Remember?” wil Zach de oude en levenslustige Gator opnieuw naar boven brengen, en dat is hem nog aardig gelukt ook.

Wanneer de voorstelling begint, spreekt Zach het publiek aan op een robot-achtige manier. Hij heeft het over drugs, acteren en het verband tussen de twee. Achter hem zorgen de imitaties van de broers voor talrijke hilarische momenten waarbij heel het publiek aan het lachen gebracht wordt. Deze voorstelling is niet alleen komisch, maar ook zeer aangrijpend. Wanneer je weet wat Gator al allemaal achter de rug heeft en tegelijk geconfronteerd wordt met zijn jeugdige onschuld, kan deze voorstelling niet anders dan je bij de keel grijpen. Ook het interview dat Zach aflegt met zijn broer over het project zorgt dat heel de zaal stil wordt. Ze spreken over hun onderlinge relatie, de jaloezie, maar ook over de invloed van Gator op zijn jongere broer. “I learned to be an actor because of you.” vertrouwt Zach hem toe, waarna het geluk van Gators gezicht is af te lezen.

Het is lang geleden dat ik zo een voorstelling zag. Het was er eentje vol emotie, hilariteit en entertainende anekdotes. Het inspelen van Zach op de beelden zorgde voor een prachtig geheel. Het plaatje klopte en ik heb mij verdomd goed geamuseerd.

Bewaar dit item (0)

Even weg van de chaos

Midden in de drukte van een donderdagavond, de favoriete avond van de studenten, bracht Stillivingrooms een ongelofelijke rust met zich mee. Op alle mogelijke muren en kasten projecteerden Andrea Belfi & Mirco Santi oude beeldfragmenten onder het klikkende geluid van eeuwenoude cinema apparatuur. Automatisch bracht dit een ongelofelijk klank- en lichtspel met zich mee in de gezellige living van een Bed & Breakfast. Dit alles creëerde een sfeer van eenvoud en onschuld. We keken naar weinig zeggende filmpjes van een trap, een koffiepot, een pasgeboren baby’tje, een familiebijeenkomst, een bruiloft, enzovoort. Jammergenoeg waren de zetels niet zo goed geplaatst waardoor ik slecht 3 projecties van de 7 kon volgen. En niet alleen ik had dat probleem: voortdurend gingen de mensen beter zitten om ook eens de andere filmpjes te kunnen volgen. Het is een zeer charmant concept met een iets minder charmante regisseur, die te midden van de living nonchalant op een kauwgom zat te knagen.

Bewaar dit item (0)

Verwelkt

Arne Sierens/Compagnie Cecilia/HETPALEIS – Schöne Blumen

Wanneer de voorstelling begint, is de sfeer onmiddellijk gezet. Een sober en eenvoudig décor voorzien van een roze Neonlicht vertelt ons dat we te maken hebben met de iets minder sobere meisjes van plezier, alias de schöne blumen. We komen terecht in een web van relaties dat beetje bij beetje ontrafeld wordt. Eerst en vooral hebben we de gefrustreerde Kiki (Titus de Voogdt) die worstelt met zijn steeds aanwakkerende gevoelens voor zijn ex-lief Malika (Mieke Dobbels). Deze Malika is een jonge moeder die alles in het werk stelt om zich in de miezerige zaak te laten inkopen door haar bazin Josiane (Karin Tanghe). Het luisterend oor voor de vrouwen des huizes, Anthony (Robrecht vanden Thoren), kan steeds boeien met zijn zielige voorkomen en hilarische anekdotes. En tenslotte is er de boerse Conny (Valérie Schiemsky), het apathische nieuwe liefje van Kiki dat voortdurend van zich afbijt.

Arne Sierens brengt in Schöne Blumen de relaties tussen de verschillende typetjes sterk naar voren. Niet alleen door de goed opgebouwde dialogen, maar ook door treffende beelden waarbij de posities van de personages duidelijk afgewogen zijn ten opzichte van elkaar. Mede dankzij de talentvolle cast was deze voorstelling een broeihaard van expressiviteit: Titus de Voogdt die de palen van het décor opvrijt, de hilarisch zielige blikken van Robrecht vanden Thoren en het Duits accent van Karin Tanghe brachten heel de zaal aan het lachen. De sterk uitgewerkte typetjes geven aan Schöne Blumen een volks en episch karakter.

In het verhaal kwam het thema van de prostitutie amper aan bod. Dit citaat uit de brochure geeft een volledig ander beeld van de voorstelling:‘Het leven van de meisjes van plezier loopt niet over rozen en de onderlinge concurrentie is bikkelhard.’ Als je dit leest verwacht je dat je een beeld krijgt van het leven als prostituee. Maar behalve Malika kwamen er geen andere meisjes van plezier aan bod en was er dus ook geen concurrentie te bespeuren. Het thema werd jammergenoeg niet verder uitgewerkt en dus konden de intriges zich evengoed ergens anders afspelen. De voorstelling kan zeker boeien en is prachtig geacteerd, maar mist iets. Er was geen waw-effect, noch een dieperliggende betekenis of gevoel in het verhaal dat bleef hangen. Na het applaus hoorde ik een vrouw zeggen: “’t Was niet fenomenaal, hé.” Die uitdrukking verwoordt ook mijn gevoel bij de voorstelling Schöne Blumen van Arne Sierens.

Helena Gheeraert

Bewaar dit item (0)