Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Eén woord: hi-la-risch!

Bewaar dit item (0)

Omid Djalili - Ethnic catch phrases

Bewaar dit item (0)

Met een onbevangen blik was ik naar Etoiles Polaires gekomen; ik kende We Are Wolves en The Stills niet. Misschien is het op die manier moeilijker om bands te appreciëren, maar volgens mij is het de manier om een set eerlijk te beoordelen.

Ik vond deze eerste avond eerlijk gezegd maar pover. We Are Wolves hadden zich beter om hun muziek bekommerd en niet om hun looks (bont is al lang niet meer in de mode).

Ook The Stills konden mij niet echt bekoren. Hier en daar zat er wel een goed nummer tussen, maar ook bij hen had ik het gevoel dat het meer om pose ging dan om muziek. Hoe ze alle drie hun gitaar tegelijkertijd de lucht in staken, hoe de bassist gekke bekken trok naar de fotografen,... Neen, deze jongens konden mij niet overtuigen.

Bewaar dit item (0)

Over paarden, beroemd worden en communautaire tegenstellingen

Soy Un Caballo, een meisje en een jongen, een koppel, Brusselaars. Bij ons zijn ze nog niet zo bekend, maar over de taalgrens en in Frankrijk doet hun naam bij velen een belletje rinkelen. Hun unieke stijl, zowel muzikaal als visueel, nodigt uit om een kijkje van dichterbij te nemen. Ook Five For Students deed dat. We gingen met Aurélie en Thomas praten over muziek, artwork, en taalgrenzen. En dit in drie talen, jawel! Vlot schakelden we over van Frans naar Nederlands en Engels. Voor jullie gemak hebben we alles maar weer gewoon naar het Nederlands vertaald. Lees en voel de magie van onze Brusselse paardenvrienden.

Door Ellen en Katelijne

Vanwaar komt de naam Soy Un Caballo, ‘ik ben een paard’?
“Het komt van een Keltische mythe. In de legende begeleidt het paard de mens in de overgang naar zijn dood. Het paard draagt de ziel van de mens over de rivier van de dood. Op dit punt in ons leven bevinden wij ons ook in een overgang, namelijk die tussen jong zijn en volwassen worden. Het kind in ons gaat een beetje dood. ‘Paard’ komt ook in verschillende rockbands voor. Denk maar aan Sparklehorse, Band of Horses,... Wij hebben voor een Spaanse naam gekozen omdat het goed klinkt. Want ‘Je suis un cheval’, dat klinkt toch verschrikkelijk (lacht). Het nadeel is wel dat je in een Spaans hotel in ontzettend uitgelachen wordt als je zegt dat je ‘Soy Un Caballo’ bent.”

We hebben de indruk dat de zinnen in de tekst niet altijd overeen komen met de muziek. Hoe komt zo’n nummer tot stand?
“We houden niet zo van Franse chansons. Daarin wordt meestal een verhaal verteld als ‘Ik ben opgestaan en heb mijn tanden gepoetst’. Dat wilden wij niet doen. Daarom schrijven we eerst muziek en zetten daarna pas de Franse tekst erop. Voor de teksten inspireren we ons vooral op dingen in onze dagelijkse omgeving. Het nummer ‘La Chambre’ bijvoorbeeld gaat over de slaapkamer in ons appartement.”

Hoe zijn de rollen hierin verdeeld? Wie doet wat?
“Elk nummer heeft zijn eigen ‘regels’, er is niet echt een vaste rolverdeling. We wonen al lang samen, maar hebben pas twee jaar geleden beslist om ook samen te werken. Vroeger hadden we elk onze eigen projecten. We begrijpen elkaar ondertussen heel goed. Tomas speelt meer gitaar, waardoor hij meer met de muziek bezig is, terwijl Aurélie vaker teksten schrijft.”

Jullie hebben duidelijk een eigen stijl, zowel visueel als auditief. Op welke manier interageren deze twee?
“ Image is erg belangrijk voor ons. Aurélie heeft montage gestudeerd, dus ons eerste idee was een kortfilm maken. Pas daarna kwam het muzikale aspect aan bod. Maar beiden zijn belangrijk, het visuele geeft inspiratie voor het muzikale. Ze moeten echter wel apart bekeken worden. We willen in onze videoclips niet gewoon de tekst van het nummer uitleggen. We willen net een andere kijk op die tekst meegeven. In feite moeten ze los van elkaar bekeken en beluisterd kunnen worden. Het artwork willen we niet gebruiken om te verkopen. Het is niet zomaar reclame voor onze band. We just want to give something for free. Op die manier geven we misschien ideeën aan anderen ook.”

Wie maakt jullie artwork?
“We doen alles zelf.”

Jullie hebben samengewerkt met grote namen zoals Bonnie ‘Prince’ Billy en Conor Oberst (Bright Eyes). Hoe komt een Belgisch groepje in contact met zulke artiesten?
“Conor Oberst hebben we tien jaar geleden ontmoet toen hij in België was. Aurélie heeft toen met hem samengespeeld, en sindsdien contact gehouden. Toen zij met een ander project naar de VS ging om een album te mixen, zag ze hem en andere leden van Bright Eyes terug. Met Bonnie ‘Prince’ Billy is dat ongeveer op dezelfde manier verlopen. We werken liever met personen rechtstreeks samen, niet via management. Waarschijnlijk is het gewoon een kwestie van de juiste plaats en tijd, en hebben wij veel geluk. In de toekomst willen we met Sufjan Stevens samenwerken, maar die is moeilijker te bereiken, hij is nogal verlegen. Bij hem moet je eerst voorbij het management en dat is ons ding niet.”

Op de website wordt er gesproken over een tour in de VS. Is die ondertussen al geweest?
“Neen. We hebben wel een label in Noord-Amerika, maar we zijn er voorlopig nog niet geweest. Toch niet als Soy Un Caballo.”

Welke verwachtingen heb je hierbij?
“Beroemd worden en Barack Obama ontmoeten (lacht). Nee, alles wat we krijgen is a gift. We nemen het zoals het komt, en proberen er niet teveel van te verwachten. Aurélie is er wel al geweest met een ander project.”

Is er een verschil in publiek in België, Frankrijk, Engeland, …?
“Ja, in Frankrijk let men meer op de tekst, maar die begrijpen ze meestal niet. In Engeland verstaan ze de tekst sowieso niet, dus wordt er vooral naar de muziek geluisterd. In Engeland is het trouwens veel moeilijker voor groepen. In België krijgen wij subsidies van de Franstalige gemeenschap, in Engeland krijgen ze niets. Je voelt dat; hier krijg je bij een optreden eten en word je begeleid. Dat gebeurt in Engeland niet.”

Waar speel je het liefst?
“Frankrijk en Spanje zijn het leukst. Maar het is gewoon fijn om zoveel te ontdekken. Als we naar het buitenland gaan, blijven we altijd een paar dagen. Dit doen we omdat ook wij bekommerd zijn om het milieu. We nemen dus nooit het vliegtuig om maar één concert te spelen. Zo kunnen we het land wat verder verkennen en zien we meer dan enkel een concertzaal. We are very lucky people (lacht).”

Is er een verschil tussen Vlamingen en Walen?
“We spelen niet veel meer in Wallonië. We weten al hoe het daar is, we hebben er al te vaak gespeel. Maar het is wel heel anders. Waalse rockers zijn vaak jaloers op Vlaamse rockers omdat hier een grotere markt is, maar dat moet je niet opschrijven (lacht).”

Ik zag jullie vorig jaar in het voorprogramma van My Brightest Diamond in Antwerpen. Robin was toen jullie laatste nummer, en je kondigde het aan als een droevig liedje, terwijl het helemaal niet zo droevig klinkt.
“Ja dat klopt, we vinden het beter om muziek en tekst niet hetzelfde te laten klinken. Robin is een droevige tekst. Hoewel er een sprankeltje hoop in zit op het einde, klinkt de melodie het hele nummer door best vrolijk. We hebben maar één nummer dat zowel muzikaal als tekstueel vrolijk is, ‘Les Vacances’, maar daar houden we het minst van omdat het te gewoon is. Wist je dat de Engelse band Tunng ons nummer ‘Robin’ gecoverd en vertaald heeft naar het Engels? In februari zou het uitgebracht worden, en wij zijn benieuwd hoe het zal klinken in een andere taal.”

Als uitsmijter willen we jullie het nummer ‘Robin’ meegeven als downloadtip.

Bewaar dit item (0)

Het mooie optreden van Soy Un Caballo ging inderdaad een beetje de mist in omdat de zaal nog vol liep. Een echt luisterend publiek hadden ze dus niet voor hen, jammer genoeg. Spijtig ook dat Aurelies stem niet altijd even toonvast was. Ze mag er dan nog zo lief uitzien, dat stoorde mij toch.

Ook John Dear Mowing Club kon ik wel smaken. Dat rauw Amerikaans accent vond ik gewoonweg fantastisch! Maar echt raken deed hij niet; ik vroeg me eerder af waar Admiral Freebee dezer dagen uithangt (iemand enig idee?).

Van het optreden van Daniel Johnston had ik eerlijk gezegd niet zoveel verwacht. Ik kende hem alleen van reputatie en het stukje muziek dat op de Vooruit-website staat. Ik heb het bovendien niet zo voor cultfiguren. Toch heeft hij mij aangenaam verrast. Het heeft een tijdje geduurd, maar hij heeft mij zeker weten te overtuigen. Vooral ‘Casper the friendly ghost’ en die vroege kerstwens deden het ‘m. Een geslaagde avond!

Bewaar dit item (0)

Briljant of afgrijselijk?

Jezusmina, wat was me dat allemaal. Ik ben er nog steeds niet uit of ik deze performance nu geniaal dan wel verschrikkelijk moet vinden. Ik ben geneigd voor het eerste te kiezen, al leunde het stuk bij momenten gevaarlijk dicht bij het desastreuze. Maar misschien was dat net de bedoeling?

Theatraal was het wel, zoals het een requiem betaamt. Technisch vond ik het zeker knap in mekaar steken. De structuur van een klassiek requiem – wie ooit dat van Mozart beluisterde, weet ongeveer hoe dat in elkaar steekt – ingevuld in een totaal andere dimensie. Met pompeuze geluidscontrasten en bombastische lichteffecten.
Theatraal dus, wat zich uitte in de bewegingen van de twee vrouwen on stage. Theatraal door de stroboscopische lichtflitsen, de ijle gezangen, het door merg en been gaande geschreeuw. Allemaal elementen die verwezen naar de dood – toch het wezen van een requiem. Theatraal ook omwille van het functioneel naakt. Al vraag ik me af waar dat nu in godsnaam voor nodig was. Naakt in een requiem?

Na deze beschouwing weet ik het nog steeds niet – briljant of afgrijselijk? Bevreemdend was het alleszins.

Tags

performance

Velma

Bewaar dit item (0)