elenamoeremans
- He maarschalk, zwem je mee?
- Lid sinds 10 okt 2010
-
Ik wil elenamoeremans volgen
(Wat is dit? Wil je volgen wat een Vooruitlid doet? Welke voorstellingen deze persoon wil gaan zien of zag? Zijn reacties? De leden die hij zelf volgt? Wijzigingen aan zijn profiel?
Meld je aan en klik op “Ik wil X volgen”. Op je persoonlijk dashboard krijg je bericht zodra hij iets verandert.)
schoon stukske stof
Zelden zo ontspannen en vredig uit een theaterzaal gekomen. Niet omdat ik onderweg even een uiltje had geknapt, integendeel, gedurende de hele voorstelling zat ik op het puntje van onze zitbank, geconcentreerd te kijken naar al het kleins dat Naomi, die als een groot meisje door haar wereld kroop, ons liet zien. Er straalt uit haar gestikte wereld een magie waar de Efteling nog wel een puntje aan kan zuigen. Naomi loodst haar publiek met een cameraatje doorheen de opstelling, zonder dat die camera iets opdringt, je kijkt maar gewoon en als je iets leuk vind mag je blik zolang kleven als je wil. Daarbij zit dat hele lieve kinderlijke poppenhuis technisch ontzettend vernuftig in elkaar.
Reageer als eersteOhja, het oor wou ook wat en kreeg meer dan verhoopt, een prachtig begeleidend pareltje van Ruben Nachtergaele. Achteraf door Naomi’s werk wandelen was geweldig, dat vonden ook alle aanwezige kinderen, die enthousiast en vlotjes over de constructie buitelden en tuimelden. Was ik maar vier centimeter, dan kon ik in Naomi’s giraffencarrousel draaien, of een enkeltje naar de maan met de meest verrukkelijkste raket die ik ooit zag..
Bewaar dit item (0)
duncan spreekman
Tsjonge. Op een bibberkoude herfstavond, in fijn gezelschap van een stipte compagnon, nog eens voelen dat ‘ge mens zijt’. Zo kwam de subtiele mob althans bij mij over, ondanks dat Gent wat krap bleek voor zoveel deelnemende duo’s. De zweverige stem uit mijn muziekdoosje wist zich toch aangenaam in mijn oren te nestelen. Duncan heeft dat goed gezien, mijn complimenten. Zijn creatie doet wat mens, hij laat hem stilstaan, op meerdere manieren. Wanneer je in je dagdagelijkse gejaagde tred door de straten host voel je zo bijzonder weinig verbondenheid, maar bij een moment van stilstaand zwijgen, als een pilaar, kijkend naar andere pilaren, komt een golf van overrompeling opzetten, waardoor je een beetje perplex gaat staan gapen, de mensheid, verdorie dat is me wat. Erg geslaagd vond ik het dus, dat is wel duidelijk, al kijk ik ernaar uit om de subtle mob nog eens over te doen in een grotere stad, met nog meer vervreemding,waaruit dan natuurlijk nog een inniger omhelzing volgt. Met een mens naar keuze.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)