Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

clever!

Bewaar dit item (0)

Nou
Mo en grazz waren top, zangeres Monique heeft tonnen charisma en podiumpresence!

Tijdens Joe Quarterman kwam ik een oude bekende tegen en heb ik veel gebabbeld. Daardoor kwam de muziek op de achtergrond. Maar daar paste het wel, vond ik :) Niet spectaculair, maar wel altijd gezellig.

Bewaar dit item (0)

mos def fresh!

Hiphop liefhebbers die in hokjes denken kwamen misschien bedrogen uit. Mos Def bracht niet veel van zijn oude nummers, maar die zorgden wel voor goeie vibes (o.a. Travelin’ Man en Umi Says). Wel deed hij bijna integraal zijn nieuwe plaat, The Ecstatic. Deze plaat is ideaal om live te brengen en waren schitterend hard.

In een ouderwets hempie, bretellen inclusief en een handmicrofoon uit de jaren stillekes kwam hij op. Na eerst meer dan tien minuten lang een plaat van Feli Kuti te hebben laten spelen. Gewaagd, niet iedereen in het publiek was daar dan ook opgezet mee. Maar eens stem door de boxen galmde maakte hij dit ruimschoots goed.

Hele concert baadde in een nostalgische sfeer. Voor hij een nummer begon, liet hij vaak het origineel waaruit gesampled werd horen. Bijvoorbeeld bij History, liet hij Aretha Franklin’s versie spelen. Dit nummer is één van de laatste beats afgeleverd door legendarische en helaas overleden beatmaker/producer Jay Dilla. Mos Def vond hem een tribute moment waardig en scandeerde minutenlang “DILLA Beats Beats Beats”, terwijl diens beatjes door de luidsprekers knalden. Ook dit mocht misschien korter, but respect is due.

Een sympathieke en ook knappe (je kan er niet omheen), imposante verschijning. Heel het optreden lang aan het glimlachen, aan het genieten van het rappen. Hij zong ook veel en moet zic daar zeker niet voor schamen. Jammer genoeg is het feestje dat hij met het publiek wou starten niet helemaal van grond gekomen… Na een drietal groepen in het voorprogramma en het wachten op Mos zelf was de rek er een beetje uit. Ook was het slechts de derde keer dat hij deze show deed, schijnt het, misschien vandaar dat het soms een beetje rommelig overkwam. Neem daarbij de verkeerde verwachtingen van een deel van het publiek en je snapt waarom het niet echt stoomde in de concertzaal. Met een live-band erbij zou het trouwens nogal vonken gegeven hebben! Maar het is chique dat hij niet plooit naar de standaard, dat hij, zoals hij zelf aangaf, “I’m gonna do what I want”.
And I’m so glad he did!

Eén van mijn favorieten die avond was: http://www.youtube.com/watch?v=0Gz1Sh19JNk

Bewaar dit item (0)

heerlijk inventief
heerlijk grappig
heerlijk heerlijk

Bewaar dit item (0)

het was inderdaad wat minder dan de vorige voorstellingen…

mijn mondhoeken krulden vaak omhoog
maar het bulderlachen bleef uit

maarrrr
humor is niet hun enige troef, ook hun observaties en trefzekere nabootsingen van menselijk gedrag waren niet diep uitgewerkt deze keer

heerlijk wel
hoe ze telkens treffend de onzin en gespreksvulling van alledag gebruiken
‘zullen we een spel spelen’?

de afwisseling tussen videobeeld en live-spelen was nu vrij ‘één op één’, als om leegtes te vullen, wat niet de bedoeling kan zijn. toch?

volgende keer beter
aja!

Bewaar dit item (0)

Een gesprek met Eleanor Bauer.

Interviewen zonder dictafoon is niet handig als je het gesprek achteraf met je medemens wil delen. Vandaar, mijn versie van Eleanor Bauer’s feiten. Er werd veel gezegd en van de hak op de tak gesprongen, maar al wat volgt is waar!

°°(BIG GIRLS DO BIG THINGS) stond al eerder als work-in-progress op het Working Title festival #3 in Brussel. Veel is er niet aan veranderd. Het was een toonmoment, want naar haar gevoel kan je pas bijsturen na je stuk opgevoerd te hebben. Pas door het performen voel je wat juist of fout zit. Ook door de feedback achteraf kom je dingen over het stuk te weten die je voorheen niet wist of zag.°°

°°Sommige toeschouwers zagen in (BIG GIRLS DO BIG THINGS) autobiografisch materiaal. Het is echter geen ‘lifestory’, al bestaat de basis wel uit persoonlijk materiaal. (BIG GIRLS…) gaat over Eleanor Bauer als performster en hoe zij wordt waargenomen: “Big mouth, big brain, big body”. Toen ze een tijd geleden meedanste in The Song werd ze nogmaals geconfronteerd met dit beeld van haar. Als zijnde luid en erg aanwezig dus. Het sleutelwoord waar ze mee begon te werken is ‘schaal’, en de extremen die deze schaal markeert. De grijswaarden en subtiele schakeringen tussen de polen zwart en wit, is de zone waarin zij zich beweegt. Haar grote energie, haar status als actrice/ danseres/ performster en de roep “I am not only big!” zijn elementen die aan haar persoonlijke leven gelinkt kunnen worden. Het blijven weliswaar slechts mogelijke insteken voor de kijker, die naar believen kan linken naar zijn of haar persoonlijke situatie. Daarbij wilde ze ook echt iets entertainend maken. Je kan echter niet te ‘luid’ of ‘big’ zijn, omdat dat snel de andere elementen in het stuk gaat overschaduwen Nu is het een laag naast de andere: “The surface is the depth”.°°

°°Bauer volgde de dansopleiding P.A.R.T.S. Daar kreeg ze een bipolaire opleiding (een vormelijke en daarnaast de theoretische opleiding, waar je ideeën meekrijgt). De repertoiredans-workshops die je krijgt, interageren met de vragen die het discursief oproepen. Zo ontwikkel je zelf een vocabulaire, in termen van structuur, in termen van filosofie, maar dat blijft wel erg abstract. En tegelijk is, heel algemeen gesteld, dans volgens haar dans iets erg menselijks. Die abstracties versus het persoonlijke is wat haar interesseert. Zo kan ze soms als het universele menselijk lichaam op scène staan, soms met het lichaam als dat van haarzelf. Die nuances zijn wel moeilijk te controleren. Verder probeert ze de grenzen van wat als normaal choreografisch ‘materiaal’ beschouwd wordt te verleggen: “to push the limits of units”, ofte de vaste bewegingen en vloerpatronen overstijgen. (BIG GIRLS…) is “a 100% wildly inclusive” en reikt dus van de ene extreme naar de andere.°°

°°Over het fragment waarin ze een stukje uit Ice Cube’s Laugh Now Cry Later rapt blijft ze nadenken. Oorspronkelijk deed ze het hele nummer, maar de belangrijkste zinnen wil ze overhouden: “I’m a do what I wanna do, When I wanna do it, how I wanna do it, And you better hope I don’t do it to you”. Ze houdt van de boodschap en de humor die erin schuilt: een white girl die zich het machismo van een gangsterrapper toeëigent. En wil tegelijk een strijdbare houding ertegenover aannemen. Ze vindt het gek dat men soms bijna het gevoel heeft zich te moeten verontschuldigen voor het eigen zelfvertrouwen. De Ice Cube scène is een voorbeeld van de culturele referenties die ze aanreikt, als ingrediënt voor mogelijke associaties, maar niet als een compleet plaatje. Bauer heeft zichzelf hier veel vragen bij gesteld, of dit deel genoeg fragment krachtig genoeg op zich is, of teveel op die culturele referenties zou steunen. Ze wilde eerst het beer-aspect (van haar kostuum) benadrukken en de aarzeling van het blanke meisje onderdrukken. Maar uiteindelijk besliste ze dat overacten gevaarlijk is en ze het beter zo goed mogelijk deed, wat meer effect op de toeschouwer heeft. Het mocht niet teveel identy art worden en dus probeerde ze de stem meer “materiaal” te laten worden, fysieker dus. Daarom de hortende ademhaling, die gender en ras abstraheert. En vandaar dat ze het tot op de kern van die drie zinnen afstripte. Of: “You have to kill your darlings.” De kwaliteiten van de flow van de rap zette ze om in minimale bewegingen, de “ripples and waves”, zoals de schouderbewegingen bijvoorbeeld.°°

°°Discours wordt gegenereerd door sociale constructies. Daarom hield Eleanor Bauer de begeleidende tekst opzettelijk abstract. Die uitleg verschijnt namelijk op programmablaadjes en wordt gereproduceerd, door de programmatoren/huizen, op websites enzovoort. Ze wil haar publiek niet teveel op voorhand meegeven of voorkauwen. Het unieke aan dans is juist dat het niet met afspraken, maar met ervaringen gevat kan worden. De “preemptive lament” waar op haar website (www.goodmove.be) gewag van wordt gemaakt is dan ook cryptisch bedoeld. Het is de melancholie te rouwen om een verlies, voordat het verloren is. De nostalgische elementen in (BIG GIRLS…) zullen nog verder uitgewerkt worden in haar volgende stuk.°°

°°Naast de beer zal er ook een zwaan ten tonele verschijnen. “An animal in disguise”, of de zwaan die in de beer schuilde, zoiets. De dingen zijn niet altijd wat ze lijken! De zwanendans heeft ze ingestudeerd met haar vroegere balletleerkracht van in VS. Bauer houdt van de betekenis die elke beweging in dit klassiek ballet draagt, van de schoonheid en diepte van de emoties.°°

°°Humor is haar navigatiesysteem. Ze vertrekt wel van ‘serieuze’ ideeën, maar humor kan de dingen omverwerpen en van een andere zijde belichten. Het zorgt voor asynchroniteit, voor een ander perspectief. Ze apprecieert ook de feedback die het lachen in de zaal met zich meebrengt. “Hey, I was serious about this!” °°

°°Haar titels lijken naar al deze voorgaande elementen te verwijzen; naar zichzelf en naar haar aanwezigheid. Maar haar titels doen niet wat ze beloven, ze moeten vooral knallen: “titles have to be PLAAHH”. We beginnen over haar vroegere werken:°°

°°ELEANOR! is een tragikomedie over zelfpromotie en het pathetische bestaan van een artiest. Het artiestenbestaan gaat vaak minder om idealen dan wel om een inkomen te fiksen. De titel verwijst dus naar het jezelf en je arbeid verkopen en de ironie en absurditeit daarvan. Economics baby.°°

°°Voor Dig my Aura haalde ze inspiratie bij Youtube, een jong platform, continu in process, onbepaald dat een potentieel duizendkoppig publiek bereikt. Het ‘aura’ uit de titel verwijst naar Walter Benjamin en zijn essay “Het kunstwerk in het tijdperk van zijn technische reproduceerbaarheid”. Daarin beweert Benjamin dat ‘aura’, hetgeen een kunstwerk authentiek maakt, verdwijnt wanneer het gereproduceerd wordt. (Het essay stamt uit begin 20e eeuw). Vandaag echter lijken de reprodcuties authentieker dan het echte leven. Het verleidelijke aan Youtube is jezelf gepixeld te zien en dat dingen op een scherm ons vandaag zo reëel voorkomen. De esthetiek van documentaire doet ons geloven dat het ‘echt’ is. Bauer vormde zich een hyperbewustzijn van de tussenkomsten van de media in ons leven. Het vreemde van de ettelijke video’s waarin mensen zichzelf te kijk zetten en openbaar biechten, fascineerde haar. Waarom doen mensen dit zichzelf aan? Op de website vind je haar filmpjes waarin ze zo’n onvoorbereid individiu neerzet. (Voorbeeld: http://www.youtube.com/watch?v=QiBS0tGzTkQ ). Ze speelt een malloot, iemand die een “mental dribble” doet, voor iedereen toegankelijk. En tegelijk is er een metaniveau, want ze toont ook haar dagelijkse dansoefeningen. Zo ontwikkelt zich der per dag een denkparcours: “dancing & talking, dancing & talking”, etcetera. het lijkt tegenwoordig echter dan het echte leven. Bauer maakt dan de vergelijking van een slang die in z’n eigen staart bijt: het echte leven is een imitatie van de massamedia geworden en vice versa. Massacultuur en individu herhalen zichzelf in elkaar. Dit was al een vroege aanzet voor haar volgende voorstelling, At Large.°°

°°At Large stelt vragen als “waar hoort mijn dans thuis? Waarom deze zichtbaar maken? Wie is mijn publiek?” Eleanor Bauer houdt niet van het hermetische, of de kritiek dat dans hermetisch is, of te moeilijk, etc. At Large reflecteert hierover. Wat doet dans, wat is de waarde ervan? Hoe beweegt het zich in het ding dat wij cultuur noemen? Er zijn veel interessante dingen in dans bezig die zich niet geïsoleerd (als in: de podiumkunsten) afspelen. Een voorbeeld hiervan zijn de vele dancetutorials op Youtube.°°

°°Op het einde van het gesprek besluit ze dat alle voorgaande meningen over dans en het kunstenaarschap natuurlijk slechts één visie is, namelijk die van haar. Als afsluiter gaf ze nog mee: “everybody can do what they wanna, when they wanna, as long as they don’t do it to me.” °°

Bewaar dit item (0)

Eveneens genoten, van twee jonge mannen de vertellen over wat had kunnen zijn. Maar waar ze niets van kunnen laten zien. Waardoor je zelf een beetje verzinnen gaat hoe het geweest was.

Je krijgt geen wortel.
En dan krijg je toch nog Chinezen.

Ze doen het expres wat stuntelig, hun lezing. Maar gaan dan toch charmeren. Inderdaad, een ontwapenend pakje van Bryssinck…

Bewaar dit item (0)

Ook gezien op Working Title en genoten! Klaarblijkelijk was de voorstelling nog erg ‘vers’ en toch liet ze al een diepe indruk na.

Bauer is een goede entertainster, dat wisten we al. Maar ze kan ook de gevoelige snaar raken en dit vlak nadat we in lachen zijn uitgebarsten, sterk werk.

Het leek nog ietwat een collage van te verschillende elementen maar is tegen dan waarschijnlijk op en top fijngetuned.

En we zingen verder: “I’m crazy for trying and crazy for crying, and I’m crazy, for loving you…”

Bewaar dit item (0)

Nummer drie (look ‘n Trees) mocht op één. Nummer twee (Vegas!) was zo gekunsteld, zo ‘willen maar niet kunnen’. Maya’s Moving Castles kon beter en hebben daardoor net niet mijn top drie gehaald..

Bewaar dit item (0)

Twee vrouwen, twee stereotiepen.
(Ik ben zo geen vrouw, veel vrouwen zijn zo geen vrouw.)

Een feestje. De gastheer is ervandoor, een eenzame jongedame blijft plakken. Ze wurmt zich in allerlei houdingen. De gastvrouw is gefascineerd, aapt haar na. Het lukt niet al te best.
Gentse accenten. Ze ratelen, roepen, huilen, lachen.
De ene heeft een sjiek appartement, de ander een klein kot vol elektronische huishoudtoestellen.
Een rood decor, het draait. Wanneer ze dan door het appartement dwalen levert dat mooie beelden op, ik zie de blonde, ik zie de bruine, de blonde, de bruine. En opnieuw.

Dit heeft geen diepe sporen nagelaten. Cecilia kan dieper, beter, sterker.

Bewaar dit item (0)

"niet blazen alstublieft!"

it’s in the air was mijn favoriet
je ziet,
je ziet,
wat je normaal niet ziet

de projectie in het voormalige ladda kon mij ook even bekoren

het kraken van ijs is een leuk geluid maar
de bak kon mij niet boeien
geef mij maar gletsjers

bij de bewegende foto was het fijn rusten
hier mocht je wel
uitblazen!

Bewaar dit item (0)

it's only tapioca pudding!

Bekentenis: Ook ik hield stiekem al van Rambo, ook ik speelde met een Rambo mes. En wel, pas na deze solo heb ik het gevoel dat ik John Rambo ècht ken.

“Het boek is beter”, dat staat chique om te zeggen. Maar voor een boek als ‘The First Blood’, waarop de film met muscleman Stallone gebaseerd werd, gaat deze vlieger niet op.

Meer dan gepassioneerd, bijna geobsedeerd, vertelt Oberzan ons het ganse verhaal, met aandacht voor detail en de psychologie en uitwerking van de personages (iets waar ze in de film geen tijd voor hadden). Het typetje dat Stallone neerzette, heeft nog weinig te maken met de doodgewone – “he was just some nothing kid”- pezige, bebaarde, jonge hppie uit het boek.

Oberzan vertelt met overgave en verveelt geen minuut. Achter hem, op het scherm kunnen we hem nog driemaal volgen. Hij vertelt het verhaal op scène op bijna exact dezelfde manier als hij het die drie keren in zijn appartementje in Manhattan deed.

Memorabel: Lana on stage, de vleermuizenstrontscène, de quotes.

Achteraf konden we exclusief de dvd, waarover Maarten al vertelde, en die ik mij aanschafte, bekijken. Een aanrader voor hardcore Rambo fans.

PS: In het boek sterft hij!

Bewaar dit item (0)

Tomànanas

Ik ben niet goed in musicologie. Daarom kan ik ook geen helder, met rationele argumenten gestaafd betoog houden waarom ik de muziek van Tomàn goed vind. En goed is ze!

Naar ‘t schijnt maakten ze vroeger ‘postrock’, geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen. Ik hoorde verschillende genres die naadloos in elkaar overgingen. Nu eens speelden ze snel, dan weer traag, soms één brok tederheid, soms opzwepende ritmes, een keer bijna poppy, die even later ontspoorden in rauwe metal. En hoewel ik dus geen kaas heb gegeten van de technische kant en ik muziek vrij emotioneel benader, hoorde ik toch hoe goed het hele verhaal opgebouwd is.

Het ging over vis, jagers, beren en kleermakers en als je wou kon je hun wonderlijke verhaal (zie http://tomantheband.brinkster.net/storyboard.html) volgen op het scherm achter de muzikanten.

‘Naadloos’, want de heren spelen aan één stuk door. Dat zorgt ervoor dat het publiek niet altijd weet wanneer klappen en dan maar doet op momenten naar eigen goeddunken, af en toe eens fluit of goedkeurend gilt. Niet dat dat stoorde, of Tomàn zich daar iets van aantrekt. Ze spelen hun nieuwste plaat, Where Wolves Wear Wolf Wear (moest het een kledingmerk zijn, ik kocht het meteen), dat in feite één lang nummer is, integraal. Tien minuten voor het einde bedankte de drummer waarop de apotheose, waarbij hij zijn bril verloor, volgde. Plan is mij de ceedee zo snel mogelijk aan te schaffen en vanuit mijn zetel, bad en bed mij nog veel te laten raken.

PS: Het zinderde door heel m’n lijf, ook wel een beetje omdat het ontzéttend luid stond. Ik voel graag bas maar dat had toch wat minder gekund. En jammer genoeg heb ik nog geen van die gratis oordopjes in Vooruit gaan halen…

Bewaar dit item (0)

Bovenstaande reacties zouden me bijna aan mijn eigen ogen doen twijfelen, maar ik herinner mij nog goed welke gevoelens Ashes bij me opriep: praktisch geen.

Les Ballets staat bekend om de diversiteit en veelvormigheid, maar deze derde Augustijnen vond ik een beetje teveel ‘vanalles’, een stuurloze choreografie die bleek afstak tegen de inderdaad wondermooie, energieke barokmuziek en zang.

Er zaten leuke ideeën in, zoals de man die in de coulissen sprong, de ‘lift’ waarlangs ze al schuivend het flatgebouw konden verlaten, of de vrouw die door een man werd vooruitgeblazen. Maar verder zat het allemaal niet zo strak. Ik las nu wel dat één van de dansers geblesseerd was en daardoor enkele scènes omgegooid moesten worden. Wat een en ander verklaart, maar niet wegneemt dat ik het geheel een beetje ongeïnspireerd vond.

Na het succesvolle Bâche en IMPORT EXPORT werkte Augustijnen opnieuw met Jean Bernard Koeman als scenograaf, Wim Selles voor de muziekregie, Guys Cools voor dramaturgie en Steve Dugardin als zanger. Misschien moet Augustijnen deze (uitgewerkte) succesformule omgooien en volgende keer iets radicaal nieuws maken…

Bewaar dit item (0)

schaamteloos op mijn emoties ingespeeld, de sloebers
maar wel schoon…

Bewaar dit item (0)

Ik kan het niet beter dan Gowaart zeggen : )

Voor Paris was ik te laat, Tha Liks waren best ok, Lords of the Underground zetten het feest pas echt in gang, jammer dat de Beatnuts niet echt in form waren, maar de tipsy Jeru maakte dat weer goed.

Jammer dat Jeru & Liks geen betere afterparty kregen dan die in Deca…

Straffe avond, blij dat ik dat heb mogen meemaken!

Bewaar dit item (0)

the crazy kingdom

Goh, ligt het aan mij of kon er nog zoveel meer met dat porselein gedaan worden? Er mocht bijvoorbeeld…. nog meer porselein zijn.
De kostuums waren leuk, behalve de lollige hoeden (die porseleinen hoeden waren dan weer wel mooi.)

Mooi gedanst bij momenten (die kleine vrouw en de harige man!) en mix van dansers en niet-dansers is gelukt (in tegenstelling tot de mix van zingen en acteren zoals in Lobstershop).

Maarten Seghers is hier een grappig figuur en ja, daar houden wij van. En ook van het woord porselein.

porselein porselein porselein porselein porselein !

Bewaar dit item (0)

Het decor met asbest waren coulissen, niet het houten staketselachtigding en in de Minard hadden ze inderdaad geen coulissen bij, zo dacht ik.

Ik vond het wel goed en vroeg me niet zo af waarmee ik aan het lachen was. Met de grappigheid, aja. Als ik moet lachen vind ik het meestal goed, anders zou ik niet lachen. Al wie mij laten lachen kan vind ik leuk, hupakee. (Daarom ga ik ook naar Antonia Baehr.) Damiaan De Schrijver en Sara De Roo zijn uitstekende acteurs en ook al zei deze laatste praktisch niets, ik vond haar zelfs de wenkbrauwen grappig optrekken. De Schrijver vond ik schitterend in de grensverleggende klemtonen verleggende scène.

Misschien kon ik er wel om lachen omdat ik een zelf theaterwetenschapster ben, net als de schrijfster die véééél verder gaat dan Virginia Woolf.

Ik stoorde me echter niet aan het licht maar vroeg me net als MarkiesMarlies wel af hoe het zat met het herhalen van de mopjes. Eéntje was alvast uniek: wij hadden de eer om een heus in elkaar verstrengeld en roze gekleed Valentijnskoppel op de eerste rij te hebben en dat was ook de acteur niet ontgaan. Die interactie met het publiek was heel gemoedelijk & zeker niet elitair, ik denk zelfs dat een enkel ‘kunstzinnig’ mopje verloren is gegaan.

Hij zaagde in den beginne over de ontmoeting met het koppel van de kunstzinnige avond, maar dat zat er net pal op: wie kent niet van die mensen die zagen op überculturo’s maar eigenlijk zelf volop in dat farty circuit meedraaien en zich stiekem afvragen waar ze mee bezig zijn? De voorstelling is één grote commentaar op kunstzinnigheid en de theaterwereld. Verwarrend maar knap gedaan was het twijfel zaaien op het eind: sprak nu onze schrijver (en was dat dan Bernhard) of de eregast (de Eckdal acteur) die zo’n heerlijk irritant mannetje was, al even erg als de schrijfster.

Irritante mannetjes en vrouwtjes op scène, liever dan in ‘t echt!

Bewaar dit item (0)

Jaja !!!
Ik was zwaar onder de indruk. Van skills, de afwisseling in nummers, de straffe zangeressen, ‘t samenspel,...

Vond ook dat er close-ups van de handen geprojecteerd mochten worden, ‘t effect van die spiegels ging verloren als je boven zat. Soms proberen checken wie wat deed, maar vaak was dat onbegonnen werk. Kan me voorstellen dat mensen die niet veel kaas van turntablism gegeten hebben dit onderschatten…

Bewaar dit item (0)

Heb genoten van dit complexloos avondje muziek en poëzie.
Pawlowski bekoorde mij vooral met gitaar en “proportie”, Nasr overtuigde mij nog maar eens van wat ik eigenlijk al wist: dat ik hem geweldig vind. Na het eerste, cabareteske deel kwam ik met zere kaken van het lachen uit de zaal, de tweede keer geroerd. Mijn persoonlijke toppunt(en): Nasr die uit Winterreise zingt, mijn favoriete stuk van Schubert.

Heb dan ook net gestemd op hem als dichter des vaderlands…. Hup Holland!

Bewaar dit item (0)

Bij de reacties op de voorstelling zelf staat er een soort van verslagje over de Ontdekkingsdag!

Bewaar dit item (0)

Met een viertal andere 5 for students zag ik vanavond Is You Me, van Benoît Lachambre en Louise Cavalier, i.s.m. Laurent Goldring (animatie) en Hahn Rowe (muziek). Ongewild vergelijk je een voorstelling altijd met de vorige. Ik vond “I is memory” (de solo die Lachambre voor Lecavalier maakte) geweldig, wat zeg ik, het mooiste dat ik vorig jaar zag in Vooruit. En vanavond zag ik dan mijn tweede Lachambre/Cavalier, die daar tegenop moest boksen…

Ik zal nog niet teveel verklappen, voor diegenen die dit lezen en nog gaan kijken.
Bon, dit was één van de weinige keren dat ik dans zag waarin de projectie echt werkte en werkelijk goed geïntegreerd was met de chorografie. De dans was minder dans dan bewegen, een schudden, schuifelen, kruipen. Elastische benen en knikkende knieën deden aan animatiefiguurtjes denken. Weer die robotics, dat hoekige bewegen met de armen maar sneller en minder uitgepuurd dan in I is Memory. Logisch, het is een gans ander concept, deze voorstelling was humoristischer en speelser en de dans stond niet centraal.
De live animatie was echt top op sommige momenten, zoals wanneer Goldring de twee dfiguurtjes op de scène natekent door middel van enkele eenvoudige lijnen te trekken. Op een gegeven moment zijn de dansers enkel zichtbaar door de witte strepen die in het wilde weg op hen geprojecteerd worden, ook indrukwekkend, net als de eindbeelden. het fijne vond ik eraan dat iedereen zijn eigen ideetjes kon vormen. Achteraf heb je dan soms gelijk, zoals toen ik aan vliegen op de ruit moest denken. (Je zal wel zien of gezien hebben wat ik bedoel.) De muziek was naar mijn bescheiden mening iets te veel een mix van stijlen en dus het minst geïntegreerde aspect. Enkel het spelen met woorden als ‘glissant’ en ‘distorted positions’ linkten wel degelijk naar het spel op de scène.

Wie ook op de nabespreking was kwam te weten dat het primaire doel van de makers ‘fusion’ was. Fusie in de zin van samen bewegen, als één bewegen, elkaar spiegelen: is you me?
Een twintigtal weken experimenteerden de makers hiermee, tot ze alle vier samen een gelijkwaardig, “similar” kunstwerk hadden gemaakt. Hierover zei Laurent Goldring dat het vooral een werk- en leerproces van mislukkingen was. Zijn eerste ervaring met live animeren voor een choreografe was immers geflopt (dit zijn zijn woorden). Lachambre vond het echter interessant en vroeg om iets gelijkaardigs samen te doen, maar dit bleek dus niet evident. Lecavalier vertelde hoe ingrijpend de improvisaties rond spiegelen waren, ze probeerden elkaar na te bootsen zonder dat ze zichzelf zagen, waarop ze zich op den duur “Benoît” voelde en geïrriteerd was wanneer ze zichzelf perongeluk in de spiegel zag.
De musicman, Hahn Rowe beschouwd zichzelf ook een beetje als plastisch kunstenaar want hij wilde de soundscape beeldhouwen. Hij wilde dat het geluid kon omhelsd worden, muziek maken die tijd en ruimte suggereert. Hij wilde geen structurerende begeleider van de choreografie zijn, maar een evenwaardige, vierde speler.

Iemand uit het publiek vroeg waar het menselijke aspect van de voorstelling zat, want het tekenen op de computer en de muziek was allemaal zo … elektronisch. “Het is gemaakt door mensen” probeerde Lachambre even, maar ging dan toch de vraag beantwoorden. Eén van zijn doelen was pogen een tekening te worden. Zijn identiteit opheffen en object worden, de uitdaging lag hem net in zijn identiteit te laten fuseren met de omgeving. Lecavalier merkte op dat te menselijk bewegen het effect zou tenietdoen, dat de ‘human approach’ net minder natuurlijk was.
Er waren vast nog mensen die zich afvroegen hoeveel geïmproviseerd was. Net zoals bij freejazz, wordt hier binnen een redelijk beperkte structuur geïmproviseerd. Lachambre noemde het een “prison of play”, waarin ze de ruimte hadden om hun ding te doen, om te bewegen.

Omdat de initiële bedoeling van te fuseren niet vlotte zoals het duo dansers wou, begonnen ze andere richtingen te zoeken. Louise Lecavalier zag de eerste foto’s van hun dans met projectie en vond dat ze net cartoonfiguurtjes waren, hierop gingen ze dan verder en zo evolueerde hun dans. Zoals Rowe zei: het is allemaal een grote zoektocht naar een goed zaadje, eens je dat hebt, groeit de rest vanzelf.

Bewaar dit item (0)

Te laat, te laat, ik was te laat voor Pas Chic Chic, hoorde slechts de twee laatste nummers. Leek me nog wel ok, de noisiness was er echter na een al minuut teveel aan.

Wolf Parade heeft mij ‘gepakt’ en dat had ik niet verwacht (ik kende hen nog niet), vond hen echt goed. De twee frontmannen stonden er wel, vooral de gitarist en zijn koortsachtig hoofdschudden fascineerde mij. Dat hele lange nummer (iets met beehive) was super.

Dank voor de tip, 5 for Students!

Bewaar dit item (0)

Trouwens, Teeuwen heeft daar toch een dik vet punt zeker…

Bewaar dit item (0)

In Mechelen kon ik als buddy meehelpen aan U / Razende Stilstand en sindsdien blijf ik CREW volgen. Hoewel de voorstellingen niet altijd op punt staan (technologie is vaak niet betrouwbaar) is het uitgangspunt en hun doel mij genegen. Theater als medium bij uitstek ter exploratie van de technologiën die onze maatschappij bepalen en beïnvloeden, om de vage notie die wij van de grens tussen fictie of realiteit hebben aan te tonen. Door met behulp van technologische snufjes onze zintuigen – zicht en gehoor – door elkaar te schudden, brengt CREW het lichaam (van de immersant weliswaar) in de war, en voor mij bleef dit zo, ook zonder narratief, interessant genoeg om te bekijken.

Bewaar dit item (0)

Had ik wat beter gelezen, dan wist ik op voorhand dat het om twee voorstellingen ging. Maar des te beter natuurlijk !

Aangenaam verrast door 12/8, een niet te onderschatten stuk voor de dansers. Eerst een beetje fronsend naar schokbewegingen gekeken, naar improvisatie… Did I miss something? Dan doorhebben dat er iets achter moet zitten. Zij bewogen dus blijkbaar in stilte op een indiviueel gememoriseerd stuk zang. Door constant naar elkaar te kijken, passen ze hun ritme aan elkaar aan. Pas wanneer de muziek weerklinkt snap je de structuur van deze choreografie. Ik vond de ‘massascène’ erg leuk, net een bontgekleurd klavier van een piano. Maar had dus voor één keer beter het programmablad op voorhand gelezen.

En dan de herneming van Rain, een prachtig staaltje van pure dans. Typische Rosasbewegingen op heldere muziek, met eenvoudige kostuums, een simpel decor en zo mooi en hoopvol en plezant om naar te kijken.
De Keersmaeker heeft ergens eens gezegd dat ze dansen wil maken die toegankelijk zijn, zonder dat ze aan artistieke waarde inboeten. In tegenstelling tot Zeitung, is Rain hiervan een schoolvoorbeeld.

Twee dansers die mij opvielen waren Liz Kinoshita en Gilles Polet, vooral door hun uitstraling op het podium. Ook misschien omdat ik hen al eens bezig zag in “Super Conflict”, een hilarische voorstelling van een PARTS student (Robin Jonsson) die te zien was op Bâtard en Amperdans.

Bewaar dit item (0)

Ik zat helemaal bovenaan en dat neemt toch wat van de magie weg. Over de bewegende hoofden, schuifelende benen van honderden mensen moeten kijken, naar kleine figuurtjes op dat verre podium, vergt veel van mijn concentratie. En als ik dit dan nog twee uur moet volhouden, bij geen evidente dansvoorstelling… Zo heb ik het blijkbare zichtbare spelplezier van de dansers gemist, jammer.

Heel mooie dingen gezien, zoals ik gewend ben van Rosas. Mooi waren bewegingen die terugkeerden of plots, als toeval, samenvielen.

Altijd blij Cynthia Loemij te zien dansen…

Deze voorstelling bleef niet zo lang nazinderen als de eerdere Rosasstukken. Verder ben ik het nog maar eens eens met Parola, daar vooral de mannelijke dansers mijn voorkeur wegdroegen, zij raakten mij meer, en kwamen energieker over.

O ja, het licht. Soms zat het er ongelooflijk ‘op’, maar evenveel belemmerde het mijn zicht, of leek het de voorstelling te breken, ik weet niet goed wat ik ervan moet denken…

Bewaar dit item (0)

Ik treed Eva bij.

Eén mooi beeld van de kleinste danseres tijdens de projectie.

Meestal zat ik onbegrijpend de wenkbrauwen te fronsen, rond mij hoorde ik veel gegiechel. Heb geprobeerd het knikkebollen tegen te gaan, om te blijven kijken, het te begrijpen. Het mocht niet baten: dit stuk deed me niks.

Bewaar dit item (0)

C&H:

Eerst even zoeken hoe het in elkaar zat, dan waren we vertrokken, jammer genoeg een tijdje als enige publiek.

De Pirates of the Carribean 3 was geweldig, Bourne Supremacy, Bambi, Liverpool vs. Arsenal en Delicatessen ook.

Vriendelijke mensen, die technische mankementjes met een kwinkslag en een lachje doen vergeten.

Bewaar dit item (0)

Kanta Horio was charmant, ik daarentegen kon echter niet zo lang gefascineerd blijven door stalkende magneten. Van Martha Colburn was ik ook niet zo onder de indruk, maar Phil Muloy kon me wel bekoren en schaterlachjes ontlokken.

Verder zag ik die avond nog C&H, Nickelodeon, ook de moeite!

Bewaar dit item (0)

Kort:

Needcompany bestaat uit ‘allround’ artiesten, maar danser(s)/(essen) kunnen niet altijd even goed zingen of acteren als ze dansen, en vice versa natuurlijk. Dat stoorde bijlange niet altijd maar verbrak soms wel de magie van de voorstelling.

Ik had het filmpje ‘Goldfish game’ al eens apart, in een andere context gezien maar hier werkte het beter voor mij.

Het heeft mij zeker niet verveeld (wervelend stuk), maar juffrouw Stefanie was er niet ondersteboven van, jammer dat dit m’n eerste stuk van hen was want naar verluidt was Isabella’s Room bv. wel zeer goed.

Volgende keer (Deer House) ga ik echter zeker weer kijken !!

Bewaar dit item (0)

Héél hard gelachen met volwassen die duidelijk goed kinderen geobserveerd hebben. Of zit het nog wat in elk van ons ? Leuke twist in het midden die alles omkeerde.

Bewaar dit item (0)

Winterverblijf niet gezien, maar veel over gehoord ; )

Over Stillen: Ik vreesde een stille, lege voorstelling bij de aanvang (mensen komen op, doen niets en gaan weer af), maar geraakte toch geboeid. Zeker na het keerpunt met de waterval werd ik niet meer afgeleid, wat normaal heel snel gebeurd. Heel fragmentarische voorstelling, sommige stukken konden me erg boeien, andere minder, maar algemeen best een goede voorstelling gewest voor mij.

Origineel decor, en dan vooral de zeepjes.

Ook de ontdekkingsdag was de moeite waard, gaf duidelijkheid over van den Bergs motieven en denkbeelden. Sympathieke dame ook. Zij vind tekst overbodig, wel, van mij mag ze woorden gerust achterwege laten, ook al hou ik van spreken en luisteren.

Bewaar dit item (0)

Het was grappig, ja, entertainend, ja. En ik vroeg me dingen af zoals uit welke film die ene dialoog nu weer kwam.
Ik vond de scène met de autocrash en de lichtshow goed, inderdaad, visueel een heel sterke voorstelling.
Ik ben na BIG 3 echter zonder zware denkprocessen doorlopen te hebben gaan feesten, vroeg me zéker niet af “Hoe en waarom denk je dat geluk te koop is?” en “Welk lijden wacht je als je toch ongelukkig blijft?” en heb voor de rest van ‘t weekend niet meer aan Superamas gedacht.

Bewaar dit item (0)

Het deed me niet zo veel als Blush of Puur.
De openingsscène vond ik al meteen niet aangenaam om naar te kijken én luisteren.
Spektakel, ja, dat dan weer wel. Af en toe een opflakkering, iets moois, dat echter niet uitgroeide tot een goede voorstelling. Af en toe mooie dans, maar Menske heeft me niet omver geblazen, wat waarschijnlijk wel de bedoeling was.

Bewaar dit item (0)

Robotics op psychedelica, precisie, tergende traagheid en bevreemdende vervorming: subliem!

Bewaar dit item (0)

Lijkt me geweldig : )

Bewaar dit item (0)

Ik heb deze voorstelling in Amsterdam gezien en geef Tom Demuynck gelijk. Na eerst geboeid te hebben zitten kijken, kreeg ik het na een tijd moeilijk mijn zware oogleden open te houden.
Sometimes you have to kill your darlings…

Bewaar dit item (0)

Schoon…

Bewaar dit item (0)

Ik vond het heel lekker !

Het was vaak moeilijk de aandacht bij het verhaal te houden, maar de leegtes heb ik gewoon zelf ingevuld. Soms genoot ik van de smaken op mijn tong, soms luisterde ik naar de verhalen en dacht erover na, soms zat ik erbij en keek ernaar…

Verrassend om op dominante wijze bediend te worden trouwens !

Bewaar dit item (0)

Mefisto was beter : )

Volgens mij toch. Ik heb het gevoel dat het visueel spektakel dit keer vooral diende als kleefmiddel tussen de drie verhaallijnen die anders naast elkaar waren blijven voortkabbelen. In Mefisto had het tenminste een theatrale functie, hier was het eerder een verrassingseffect of overgangsmedium.

Ik miste samenhang, een stevige kapstok die het geheel droeg en bleef dan ook onvoldaan achter. Benieuwd naar deel III…

Bewaar dit item (0)

Nadat Lazarus maar 1/4 van het beoogde subsidiebedrag kreeg voor hun idee voor een voorstelling rond het boek ‘De Meester en Margarita’, besloten ze iets anders te gaan doen. Na veel vijven en zessen kwamen ze toch uit bij hetzelfde…

Een grappige voorstelling, mét inhoud, lang geleden ! En naar ‘t schijnt is het boek ook goed.

Bewaar dit item (0)

Ook zonder woorden kan Verhelst vertellen. De try-out bevatte mooie, dubbele beelden maar ook enkele mankementen, ik ben benieuwd hoe de voorstelling geëvolueerd is.

Bewaar dit item (0)

Na een heerlijk scherp mission statement, met veel bravoure gebracht door Tom Lanoye, ging een debat van start dat uitzonderlijk eens niet braaf en saai was. Zoals gewoonlijk was het wel een onzinnig debat, (onderwerp: ’ het statuut van de theatertekst’)want niemand raakt het ooit eens. Er werden toch enkele mooie vragen opgeworpen over het nut van toneelauteurs, repertoire, adaptaties en inspiratie.

Ik heb me op een avond die er zich normaliter uistekend tot leent, niet verveeld, tenzij toen het juryrapport werd voorgelezen. Als men een literatuurprijs uitreikt, kan men dan niet voor zorgen dat alle geschreven teksten die ten berde worden gebracht, dus ook het juryverslag, niet uitpuilen van de gemeenplaatsen en overgebruikte uitdrukkingen?

De winnaar droeg heel schattig de prijs op aan zijn vriend, die kan meegenieten van de net verworven 10 000 euro.

Bewaar dit item (0)

Bij deze wil ik ook iedereen aanmoedigen morgen de daumenkino te gaan aanschouwen. Five for Students had het weer eens bij het rechte eind, dit is de moeite waard. Gerling is directeur van zijn eigen museumpje, zoals een bezoeker van zijn reizende tentoonstelling het eens uitdrukte, en hij neemt ons mee op zijn vele tripjes door Duitsland. Bij de meeste flipboekjes hoort een persoonlijke anekdote die op een aangename manier, in Engels op zijn Duits verteld worden. We zijn na een praatje met de sympathieke Gerling goedgemutst, vol mooie beelden en verhalen naar buiten gestapt.

tip: Daarna heb je zelfs nog de tijd om het parcours van Almost Cinema af te lopen.

Bewaar dit item (0)

Love, love will tear us apart, again
...

Bewaar dit item (0)

Ongetwijfeld zeer nuttig de alarmbel te luiden, er wordt inderdaad nog té weinig aandacht aan de situatie in Sudan besteed. Hopelijk blijven we hier langer dan een week bij stilstaan..
Helpen of er meer over te weten komen kan zelfs van uit je luie stoel: check de site van Unicef of teken de petitie op de site van Amnesty International Nederland.

Enorm veel respect en nen dikke merci voor Rasha dat ze nog wou optreden…

Bewaar dit item (0)

5 will make u feel allright

Wegens al eerder vastgelegde verplichtingen kan ondergetekende niet aanwezig zijn (boe!) maar zij hoopt van de andere 5ers volgende keer een uitgebreid verslag te horen. Jonah telt deze keer voor twee…

Ga gerust langs, geniet van het optreden van Rye Jehu (3e op Humo’s Rock Rally) waarvan de uitspraak van de groepsnaam me een raadsel is: [rai jehoe]? Passeer ook es voor een babbeltje langs de sympathieke 5 for Students, wie weet zien we jou volgende keer op de bijeenkomst.

Adios!

Bewaar dit item (0)

Happy Birthday!

‘t Was echt mooi vuurwerk en ‘t feestje achteraf was ook in orde. Helaas kon ik er niet voor 12u bij zijn…

Nog 5 jaar !

Bewaar dit item (0)