babs
- 'barbara' voor de vrienden
- Lid sinds 31 mrt 2007
-
Ik wil babs volgen
(Wat is dit? Wil je volgen wat een Vooruitlid doet? Welke voorstellingen deze persoon wil gaan zien of zag? Zijn reacties? De leden die hij zelf volgt? Wijzigingen aan zijn profiel?
Meld je aan en klik op “Ik wil X volgen”. Op je persoonlijk dashboard krijg je bericht zodra hij iets verandert.)
DOKTER FREUD
Achteraf gezien weet ik niet waarom ik dit stuk zo graag wilde zien.
Was het de twee uur brullende Benny Claesens?
Zijn pseudo-filosofische betogen?
De twee dames die enkel wat rondlummelden op scène?
Vooral het brullen, eigenlijk. Dat was nergens voor nodig, in elk geval niet voor mij.
De humor zat in de stille momenten, terwijl Benny uithijgde en ook het publiek even kon bekomen.
Misschien heeft de diepere betekenis van dit stuk nog even tijd nodig om door te dringen, maar nu duurde het iets te lang. Na een uur had ik het ook al door… (of niet?)
- Tags
- Dood Paard
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
De meelezer van januari: bericht aan allen - Michael Kumpfmüller
Voor het verhaal verwijs ik graag naar het reclametekstje elders op de site.
Het doet er eigenlijk ook niet toe. De verhaallijn lijkt een excuus om de wereldvisie van de auteur te belichten. En dan nog eens op een erg clichématige en doorzichtige manier. Of wat dacht u van ‘Rubber geloofde niet in gezichten. Vroeger wel, toen hij nog dom en naïef was, maar nu niet meer. Hij had geleerd dat het slechts maskers waren.’
Zelfs voor fans van slappe analyses is er nog een tweede hindernis: het vertelperspectief. Kumpfmüller gebruikt een snelle vertelstijl. De korte zinnen moeten de lezer een indruk geven van wat zich in de hoofden van de personages afspeelt. Ook de dialogen worden op die manier weergegeven, wat geen probleem zou mogen zijn, ware het niet dat Kumpfmüller te pas en te onpas van perspectief wisselt, zonder dat duidelijk aan te geven.
‘Hij rouwt, zei hij. Dat is moeilijk, dat moet hij nog leren. Hier, ik heb broodjes gebakken.’
In bovenstaande zin zijn twee personages aan het woord, wat slechts later op de pagina duidelijk wordt. Het maakt het lezen moeilijk, en dat niet op een aangename manier.
Het is een boek waar ik niet veel uit heb geleerd, op geen enkel moment verrast was, of benieuwd om verder te lezen. Een boek dat aan geen van die criteria beantwoordt, hoeft voor mij niet.
Veel leesplezier.
- Tags
- uitgelezen
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
De Profeet sprak...
Allah is lief,
Hij geeft.
Hij vergeeft.
Dat is de boodschap die Kader Abdolah op avonden als deze (zes maanden lang) bijna profetisch uitdraagt. Yves Desmet speelde advocaat van de duivel en probeerde de gewelddadigheid en erotiek van de Koran aan te kaarten, maar de schrijver/poeët manoeuvreerde telkens terug naar zijn essentie: “De ayatollahs en taliban van deze wereld hebben de Koran van u en ik afgenomen. Ik heb het boek zijn schoonheid teruggegeven, zonder het negatieve uit het oog te verliezen. De Koran is onbegrijpelijk, de vertalingen waren oubollig. Vandaar: LEES De Boodschapper/De Koran.”
Een initiatief dat navolging verdient, op voorwaarde dat de Standaard iemand met de bevlogenheid, verteltalent en humor als Kader Abdollah weet te strikken
noot: in het zeer beweeglijke geval van Abdollah was een hoofdmicrofoon geen nutteloze investering geweest. Al voegde het gevecht van de man met het ding wel iets toe aan de avond.
noot 2: we zouden het bijna vergeten, maar de voortreffelijke Els Dottermans las alweer voortreffelijk voor.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
René
Mag ik een stoel?
Zet u René, zet u.
Drie personages zijn René Heyvaert. Bevlogen en zuchtend, stervend en huppelend nemen ze ons mee in de gedachtenwereld van deze (ooit veelbelovende) architect en later (miskend) kunstenaar.
Een voorwaar schone voorstelling, soms prachtig ridicuul (“maar als ik ridicuul zeg, dan bedoel ik dat positief ” dixit René), steeds onderhoudend.
Pakt u een stoel, en zet u.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Ook Charlotte en Barbara wisselden van hoofd en ledematen
Dit had Charlotte erover te vertellen…
Ik voelde me net een robot uit een Disney-film, met de zware rugzak als een technisch verlengstuk van mijn eigen lichaam en voor mijn ogen een boom met camera’s en microfoons die als een voelspriet uit mijn hoofd leek te komen. In zekere zin was ik ook een robot, ik stuurde niet meer mijn eigen lichaam maar dat van Barbara en Barbara stuurde dat van mij. Of stuurden we toch onszelf? Of waren we niet meer twee lichamen maar samengesmolten tot slechts eentje?
Het meest verwarrende was het ogenblik waarop ik mezelf zag. Mijn coördinatie was compleet verdwenen en ik kon niets anders meer doen dan mezelf spiegelen; wat er dus op neerkwam dat ik stokstijf bleef staan en niet meer wist hoe en wat ik moest bewegen. Ik kon mij pas weer enigszins heroriënteren toen ze me mijn helm hadden afgenomen en ik weer op mijn eigen zicht en tastzin kon vertrouwen.
De kern van dit experiment is dat je heel erg wordt teruggeworpen op jezelf en vooral op elkaar. Het was een heel vreemd gevoel om te moeten communiceren over bewegingen die je normaal gesproken individueel uitvoert. Je bewegingen, je gedachten, ineens deel je alles met een ander persoon, een persoon die je noodgedwongen in korte tijd heel erg moet gaan vertrouwen omdat je anders allebei tegen een muur aanloopt. De makers vertelden ons dat ze dit technische experiment willen gaan toepassen in een theaterstuk. Ik kan me er niks bij voorstellen en ben dus zeer benieuwd naar wat voor theater dat gaat opleveren.
En Barbara het volgende…
De handen die ik zie zijn de mijne niet, maar ik voel wel dat erin geknepen wordt. Mijn ogen zijn niet die van mij, maar ze helpen me wel verder, verder naar mezelf toe.
Na een aantal onzichtbare hindernissen kan ik mezelf zien zwaaien, na wat proberen mezelf een handje schudden, om tenslotte opnieuw van handen en ogen te wisselen met Charlotte.
Heel desoriënterend allemaal, maar een vriendelijke gids liet ons zachtjes aan onze nieuwe leefwereld wennen, en waarschuwde ons tijdig als muren en deuren te dichtbij kwamen. Ik onthoud vooral hoe makkelijk onze hersenen op het verkeerde pad kunnen gezet worden, waarbij ik met ‘makkelijk’ de zware rugzak apparatuur en willicht technologische hoogstandjes allerminst oneer zou willen aandoen.
We wensen crew nog veel succes in de verdere uitwerking ( en bedankt voor het snoepje).
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Meer van dit lekkers (alsjeblief)!
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Getipt door Five for Students
Het is meestal een opgave om een selectie te maken uit het rijke programma-aanbod elke maand, maar de keuze voor Dez Mona was snel gemaakt. Dit lichtjes excentriek gezelschap – bestaande uit Roel van Camp, Steven Cassier, Bram Wejiters & Nicolas Rombouts – verzameld rond de onconventionele zang van Gregory Frateur zorgt voor gedurfde muzikale avonturen balancerend tussen jazz, soul en dramatiek.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Getipt door Five for Students
Zeg alvast vaarwel aan de zandman uit uw kinderjaren. De lieve man die des avonds slaapzand komt strooien krijgt in dit duistere sprookje een mes om kinderogen uit te snijden. In deze visueel sterke voorstelling van Jan Dekeyser en Daphne Kitschen kruipt de verhaalverteller in de huid van een krankzinnige, oude blinde en toont ons, bijgestaan door twee acteurs, een danseres en een live band tot welke waanzin angst kan leiden.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Getipt door Five for Students
‘Das was man sieht, kommt von dem, was man nicht sieht’. Met zijn daumenkino’s – fotoboekjes die, wanneer men ze snel doorbladert, beweging simuleren – wil deze meesterlijke verteller de aanvankelijk onzichtbare schoonheid van ‘petites histoires’ voor de kijker/luisteraar tevoorschijn toveren. Almost cinema.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Getipt door Five for Students
De volledige uitleg van de verschillende kunstwerken die gratis en op elk moment van de dag in Vooruit te bewonderen vallen besparen we u hier. De alwetende gidsen van Vooruit kunnen er u alles – en meer – over vertellen tijdens een rondleiding in dit prachtige gebouw dat met zijn 367 kleine en grote zalen een waar doolhof vormt (tip: verlies de gids niet uit het oog).
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Getipt door Five for Students
Aan de vooravond van het filmfestival laat Vooruit zich van zijn geëngageerde kant zien. De documentaire ‘Sand and Sorrow’ is een pijnlijke schets van de wantoestanden in Darfur, en de politieke onwil op mondiaal vlak om te reageren. Als de begeleidende stem van George Clooney u niet kan overtuigen, noch het aansluitende optreden van de Soedanese Rasha dan misschien wel de wetenschap dat uw vijf euro integraal naar Unicef gaat.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
wilco - far far away
In naam van allen en allen samen: het was adembenemend ( en dat is een understatement)
Wilco katapulteerde ons, song na song, naar de sterren, om ons tenslotte met ‘on and on and on’ weer zachtjes op aarde te doen belanden. Jeff Tweedy liet ons een beetje verweesd achter, maar de bitterzoete melancholie die Wilco opriep, zou de rest van de avond blijven nazinderen.
Het nachtelijke Gent, de regen, alles en iedereen leek een beetje mooier en rijker dan daarvoor.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)