anne
- vriend van de poëzie
- Lid sinds 30 mrt 2007
-
Ik wil anne volgen
(Wat is dit? Wil je volgen wat een Vooruitlid doet? Welke voorstellingen deze persoon wil gaan zien of zag? Zijn reacties? De leden die hij zelf volgt? Wijzigingen aan zijn profiel?
Meld je aan en klik op “Ik wil X volgen”. Op je persoonlijk dashboard krijg je bericht zodra hij iets verandert.)
Saskia de Coster - Held
hmm sara,
je hebt gelijk,
was compleet verblind door mijn overenthousiasme :)
hierbij dus een nieuwe tip:
1 reactieben volledig van mijn krankjorum geslagen door het overdonderende, tragikomische en ontroerende boek van Saskia de Coster: Held
Bewaar dit item (0)
De ondraaglijke lichtheid van het bestaan - Milan Kundera
De ondraaglijke lichtheid van het bestaan – Milan KUNDERA
Meeslepend en opwindend, verrukkelijk, verbeeldend, verklarend en verwarrend, ontluisterend, fel en verbeten en gebeten, schaamteloos, kritisch, reflectief … een weergaloos prachtig boek.
Inhoud en stijl vloeien rimpelloos samen, en het mooiste bewijs daarvan is de titel: “De ondraaglijke lichtheid van het bestaan”… Nee, nogmaals, trager deze keer, proef hem, smaak hem: “De on-draag-lijke licht-heid van het be-staan”.
Kundera plaatst uiterst interessante personages in een prachtig decor: Praag. Er speelt zich een liefdesgeschiedenis af tussen Tomas, Theresa, Sabina (en Franz), terwijl Praag zich het hoofd opricht en vervolgens platgewalst wordt. Maar “de ondraaglijke lichtheid” is meer… Het gaat over tegenstellingen, confrontaties tussen totalitaire kitsch en echtheid, toeval en lot, zwaarte en lichtheid, schuld en onwetendheid. Kundera is een meester in het verwoorden van onrust, aantrekkingskracht, angst, wanhoop, ontreddering, twijfel, overgave, macht en onmacht … Daarvoor beroept hij zich op een schitterende beeldspraak (“Het was een verlangen om niet een lichaam te zijn zoals andere lichamen, maar aan de buitenkant van haar eigen gezicht ‘het leger van de ziel te zien dat vanuit de romp van het schip het dek opstormde’ (…) Tereza voelde dat haar ziel door alle aderen, haarvaten en poriën naar buiten drong om zich aan hem te tonen.”), heerlijke vergelijkingen (“Niet de noodzaak, maar het toeval is vol betovering. Om liefde onvergetelijk te maken, moeten vanaf het eerste ogenblik toevalligheden naar haar toe vliegen als vogels naar de schouders van Franciscus van Assisi.”), en een hilarisch tragische stijl (denk maar aan de – net niet – memorabele mars naar Cambodja, waarbij hij pretentieloos de draak steekt met allerhande wannabe artiesten, krampachtig hengelend naar aandacht.)
Kundera begrijpt als geen ander de kunst (!) om zelfs de meest kritische lezer zodanig mee te slepen, dat deze onbewust, als een gewillig tam schaap met open mond en knikkend hoofd, alles voor waar aanneemt wat de meester schrijft. Kundera wéét dat, en speelt dat ook uit door de boekdelen telkens te vertellen vanuit een ander personage.
Net dáárom is hij geen gevaarlijke populist, omdat hij de lezer bij ieder hoofdstuk opnieuw confronteert met zijn slaafse, bijna dronken vervoering.
1 reactieBewaar dit item (0)
DE AVOND VAN DE HILARISCHE BINDTEKSTEN
GEWELDIGI!
Reageer als eersteVan het hoge Jos Bosmans gehalte van I Love Sarah – muziek zonder oogkleppen Hoera! – tot de perfect uitgekiende set van Thou. Jammer van het aanvankelijk wat makke publiek, maar de thuismatch van Thou werd wel overtuigend binnengekopt!
Ik ben fan :)
Bewaar dit item (0)
Geletterde mens, zonder meer
verhulst
weet de gevoeligste snaren te raken,
vuurt zijn aangrijpendste verhalen en columns – een flinterdunne grens – op je af ,
verdwaast je,
verbaast je,
tast voortdurend de randen af tussen hilariteit en dramatische realiteit,
verveelt nooit,
maar beklijft.
Eentje om te koesteren!
ps: aan die vijf puberale tetterventen voor ons: ge zou beter met uw 10 euro pinten gaan zuipen in Reetveerdegem – ge kunt daar kirren zo veel als ge maar wilt – , maar laat alsjeblief andere wél geïnteresseerde mensen genieten van de voorstelling.
Reageer als eersteRoekoekoe
Bewaar dit item (0)
I/II/III/IIII EN DE MAN ZONDER ARTIESTENNAAM
Sommige mensen hebben geen franjes nodig, geen schreeuwende kleuren, geen felle kreten. Zij zijn prachtig in hun eenvoud.
Reageer als eersteChapeau voor het concept (hier was herhaling geen synoniem voor verveling) én de uitvoering. De perfecte combinatie van inhoud en elegantie. De soepele lichamen en het schijnbare gemak waarmee de figuren werden uitgevoerd, doen de zaal de technische evenwichtoefeningen – die het eigenlijk zijn – volledig vergeten. En toch, en dit is voor mij hét idee van de voorstelling, blijven de lichamen hun menselijkheid ten allen tijde bewaren…
Bewaar dit item (0)
DRIE ZIELIGE MANNEN IN WOLFSKERSKLEREN
Steengoeie acteurs,
Een tot in de dictatoriale puntjes doordacht en afgewerkt decor – waarin drie gefrustreerde ego’s gekweld vastzitten door hun ongewilde passiviteit en onmacht,
Sublieme teksten – die aan een razend tempo naar het publiek worden gegooid, gescandeerd of gepreveld, wat maakt het uit,
Banaliteit en beslissende kaakslagen gebald in één dag van drie machtssymbolen,
BOEM
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
VOORUIT MET DE METTE
“I don’t remember”
Reageer als eersteIk ook niet…
Leuk uitgangspunt (de logica van het klassieke theater wordt in vraag gesteld), maar allerminst beklijvend uitgewerkt. Vijf maal de eerste scène spelen zou genoeg zijn, acht keer was erover. De koffiekopjes aftellend naar het einde van het eerste deel. Deel twee al even voorspelbaar: acteur 1 doet zn ding, licht uit, acteur 2, licht uit, ... Het werd al vrij vlug duidelijk waar men naartoe wou. Fijn om alles in elkaar te zien overvloeien (chapeau voor de vuilnisemmer), maar dat was het dan ook… Niets meer niets minder.
Bewaar dit item (0)
drie zielige mannen in wolfskerskleren
Steengoeie acteurs,
Een tot in de dictatoriale puntjes doordacht en afgewerkt decor – waarin drie gefrustreerde ego’s gekweld vastzitten door hun ongewilde passiviteit en onmacht,
Sublieme teksten – die aan een razend tempo naar het publiek worden gegooid, gescandeerd of gepreveld, wat maakt het uit,
Banaliteit en beslissende kaakslagen gebald in één dag van drie machtssymbolen,
BOEM
1 reactieBewaar dit item (0)
I/II/III/IIII en de man zonder artiestennaam
Sommige mensen hebben geen franjes nodig, geen schreeuwende kleuren, geen felle kreten. Zij zijn prachtig in hun eenvoud.
Reageer als eersteChapeau voor het concept (hier was herhaling geen synoniem voor verveling) én de uitvoering. De perfecte combinatie van inhoud en elegantie. De soepele lichamen en het schijnbare gemak waarmee de figuren werden uitgevoerd, doen de zaal de technische evenwichtoefeningen – die het eigenlijk zijn – volledig vergeten. En toch, en dit is voor mij hét idee van de voorstelling, blijven de lichamen hun menselijkheid ten allen tijde bewaren…
Bewaar dit item (0)
Vooruit met de Mette
“I don’t remember”
Reageer als eersteIk ook niet…
Leuk uitgangspunt (de logica van het klassieke theater wordt in vraag gesteld), maar allerminst beklijvend uitgewerkt. Vijf maal de eerste scène spelen zou genoeg zijn, acht keer was erover. De koffiekopjes aftellend naar het einde van het eerste deel. Deel twee al even voorspelbaar: acteur 1 doet zn ding, licht uit, acteur 2, licht uit, ... Het werd al vrij vlug duidelijk waar men naartoe wou. Fijn om alles in elkaar te zien overvloeien (chapeau voor de vuilnisemmer), maar dat was het dan ook… Niets meer niets minder.
Bewaar dit item (0)
RUWE PARELS IN DE VOORUIT
Het werd aangekondigd als een unicum… Twee dames met een – bijna beangstigend – parallel verleden: klassieke opleiding, beïnvloed door volksmuziek, theater kneedde hen tot doorleefde actrices… maar de zangeres-violiste uit Moravië en de zangeres-accordeoniste uit Sint-Petersburg hadden nog nooit van elkaar gehoord. Vooruit bracht ze samen. Daags voor het optreden ontmoetten de geestesgenoten elkaar – bijna niet te geloven voor wie het concert zag. Naar verluidt een emotionele ontmoeting. Herkenning en bewondering. Een rode draad die doorliep doorheen het concert.
Reageer als eersteNa twee solonummers versmelte de muziek van Bittova zich rimpelloos met die van Petrova. De viool droeg eens de accordeon en liet zich er dan weer door dragen, het meisje krijste tegen de heks alsof ze nog nooit iets anders had gedaan. Gillen en brullen was nooit zo melodieus bevreemdend. Hun stampen verpulverde de zaal. Doodjammer dan ook dat de magie even – in het midden van het optreden, toen Bittova zelf er ging bij zitten – doorprikt werd door ongeïnspireerde herkauwing. Maar Bittova en Petreova zijn raskunstenaars, laten zich niet genadeloos ontmaskeren, huilend, zingend en grappend kruipen ze recht en laten het optreden tot een ongekende hoogte uitstijgen. Verdwaasd, overdonderd door zoveel meesterlijke damesklasse blijft het publiek achter.
Bewaar dit item (0)