Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Katzwijm

Als de hoeveelheid drummende fotografen voor het podium iets zou zeggen over de toekomst van The Bony King of Nowhere, dan is ‘rooskleurig’ wel het minste wat je erover zou kunnen zeggen. Met zeker tien stonden ze te mikken om een schoon plaatje van Bram Vanparys en de sympathieke zijnen.
Maar we nemen het hen niet kwalijk. Binnen tien jaar zullen ze kunnen zeggen aan al wie het wil horen, dat ze foto’s hebben van The Bony King ’ toen hij nog niet wereldberoemd was’. (bij deze toch een oproep, lieve fotografen, bij intieme, zachte nummers: hou uw klikken thuis!’)

Om het optreden van deze Knokige Koning te beshrijven moet ik op zoek in mijn kastje superlatieven. Ik zal ze u besparen (wegens onorigineel en al te veel gebruikt) maar wat ik wel nog zeggen wil, is dat deze frontman en zijn band – ondanks al die ambitie – een hoogst sympathieke indruk achterlieten. Het kan echt deugd doen om te zien dat een band dankbaar is omdat ze een publiek hebben dat (voor de tweede keer ooit) speciaal voor hen komt.

Ik moet Meneer De Weer dus helemaal gelijk geven, zijn voorspelling – een katzwijm in de balzaal – was precies wat The Bony Kong Of Nowhere achterliet.

(ook nog een warm applaus voor het voorprogramma ‘The bear that wasn’t’: Mary Poppins coveren getuigt van smaak!)

Bewaar dit item (0)

Cava en Butterflies

Mijn eerste Korte Metten was meteen een schot in de roos!

De avond begon op een rode poef met een video-installatie die even abstract was als de uitleg die erbij hoorde. Ik zag olifantenvel, de binnenkant van een dichtgeslibde ader, een woestijnlandschap vanuit de helikopter gefilmd en daarna niets meer, aangezien ik een beetje in slaap aan het vallen was. Het ligt misschien aan mij, maar dit soort videoprojecties vind ik eerder nietszeggend en slaapverwekkend, dan grensverleggend of verdiepend.

Na het werk van Alda Snopek, ging de avond alleen maar in stijgende lijn. Mette Edvardsen en Phillipe Beloul experimenteerden met performance gecombineerd met het collectief lezen van een boek. De in scène gezette val was grappig en vooral heel goed opgebouwd,. Ik zag pas helemaal op het einde wat er nu eigenlijk aan de hand was, maar de link met het fotoboek ontging me wat.

Na de kortste boekbespreking ooit én een glas cava (jaja, en dat alles inbegrepen) kwam de kers op de Korte Mettentaart.
Het jonge collectief Busy Rocks dat groot werd aan de Brusselse P.A.R.T.S bracht het eerste kwartier van hun voorstelling die volgend jaar in première gaat.
We zagen een menselijke weegschaal, ingenieus balancerend op steeds veranderende evenwichten tussen vier menselijke lichamen.
Ik vond het grappig, geniaal en ontroerend.
Kan ik al tickets bestellen?

Bewaar dit item (0)

Op schoot bij Spinvis

Toen ik het podium in de Domzaal zag – gevuld met een stel gitaren, een drumstel, keyboard en een horde technische snufjes waarvan in de naam wellicht nooit zal te weten komen – verwachtte ik dat er tenminste drie man achter de coulissen vandaan zou komen om Eric De Jong te vervoegen.
Maar ik had blijkbaar niet goed op mijn geel ticketje gekeken: Spinvis Solo. Inderdaad.

Mijn cd-kast is Spinvis uit het oog verloren na Herfst in Nieuwegein. De enige nummers die ik ken, dateren dus van zijn eerste twee cd’s. Terwijl ik het bij sommige concerten soms lastig vind om nummers te beluisteren die ik niet eerder heb gehoord, vond ik het in de Domzaal alleen maar leuk om verrast te worden met nieuwe pareltjes.

Elk nummer werd laag voor laag opgebouwd. Met live ingespeelde loops die aangevuld werden met prachtige videobeelden van passerende mensen, vioolspelers, een blazer, een zangeres, of Eric De Jong zelf. Dat zorgde niet alleen voor mooie muziek, maar ook voor prachtige beelden. Je zag de man live spelen op gitaar, en daarachter drie van zijn evenbeelden met telkens een ander instrument.

Maar technische snufjes zijn niet altijd zo onfeilbaar als ze soms lijken. Het liep al eens mis met loops die niet of te laat begonnen en video’s die niet meewilden. Maar doordat de Jong zich niet druk maakte en na een sorry gewoon opnieuw begon, vergrootte dit alleen maar de charme van zijn set. Het knustelgehalte van spinvis’ werkwijze en de intimiteit van de Domzaal, maakten dat dit concert een topper. Alsof we op zijn zolder zaten en meekeken naar nieuwe nummers die hij ter plekke verzon.
Bij Spinvis op schoot is leuk vertoeven.

Bewaar dit item (0)

Een kampvuur in de Theaterzaal

Ik zag Alela vorig jaar in de rotonde van de Botanique, toen nog onontdekt door het grote publiek. Toen stond ze alleen op het podium met haar vriendinnetje Alina Hardin (ook toen zonder behaatje), die zowel het voorprogramma als de backings verzorgde.
Het optreden in de theaterzaal was een grote sprong vooruit.
Alela Diane stáát er, en dat met alleen haar stem en gitaar.
Ze leeft haar muziek als ze die zingt. Intimistische stukjes over haar ouderlijk huis, waar vaders geweer boven de haard hing, en over wandelingen in de bossen. Het moeten niet altijd gebroken liefdes of donkere depressies zijn.

Ik geef Gowaart gelijk als hij zegt dat Alela Diane weinig deed met haar muziek. Vaak klonk een nummer identiek als de studio-versie, en dat is jammer, want je komt niet naar een concert om een live-cd te luisteren.
Wat ik dan weer niet erg vind, is dat de muziek zo simpel is. Eén of twee melodieën in een lied, daar heb ik geen problemen mee.
De band die ze meebracht deed misschien weinig orgineels, maar maakte de muziek wel rijker en was ook gewoon leuk om naar te zien.
Alina Hardin zou wat aan podiumprésence kunnen doen, gelukkig had ze een glas wijn om tussen de nummers iets om handen te hebben, voor de rest leek ze vooral weg te dromen over verre bossen en blauwe hemels, over de New Yorkse bas- en banjospeler en over Alela’s vader zijn gitaar en mandoline meebracht, valt niet te klagen.
De drummer, die met baard en vilten hoed leek op een opgeshoten kabouter, was inderdaad het sympathiekste bandlid. Hij leek zich totaal niet bewust van het feit dat hij heel goed zichtbaar is op een podium en geneerde zich niet om af en toe uitgebreid te stretchen.

Conclusie: een schoon optreden van een felle madam, maar niets om kapot van te zijn.
Dat het zo gezellig was in de theaterzaal had vooral te maken met de twee onbekende heren die naast mij zaten en duidelijk grote fan waren. Enthousiasme werkt nu eenmaal aanstekelijk.

Bewaar dit item (0)

Zomer in November - The Slackers in de Balzaal

Met een hoofd in de herfst, en totaal onvoorbereid (ooit vaag een paar nummers gehoord) kwam ik zaterdagavond de Balzaal binnen.
Na een gesmaakt voorprogramma van The Caroloregians was het tijd voor het echte spul: 6 mannen, die – strak in het pak – meteen van wal staken.
Schuddende borstjes, konten en een lachend publiek waren het resultaat van een band die weet hoe vuurwerk wordt gemaakt.
Het feestje werd compleet toen de zanger, geëscorteerd door 2 blazers, het podium afging om zich in het publiek te mengen.
Zelfs na twee uitgebreide bisrondes had het publiek nog goesting in meer.

Ik ben geen skafanaat, maar dat dit goeie muziek is, staat vast.
The slackers zijn oude rotten in het vak, maar niet van het soort dat optreedt om zich van een pensioen te verzekeren, het podium straalde van speelplezier en charisma.
Met een bezweet lijf en brede glimlach dook ik de nacht in, de titel van een oud lied in mijn hoofd in mijn hoofd.
Het werd zomer.
En dat in november. Zoete geuren van gras en festivals hoefden nauwelijks gefantaseerd worden.

Bewaar dit item (0)

De meelezer van november: Vochtige streken – Charlotte Roche

“Zolang ik me al kan herrinneren heb ik aambeien. Jarenlang heb ik gedacht dat ik het aan niemand kon vertellen. Omdat aambeien alleen maar bij opa’s voorkomen. ik vond het nooit iets voor meisjes…Mijn aambeien zien er heel apart uit. In de loop der jaren zijn ze steeds meer naar buiten gestulpt. Rondom de rozet zitten nu wolkvormige stukken huid die eruitzien als de tentakels van een zeeanemoon…Als iemand van mij houdt of gewoon op me geilt, mag zo’n bloemkool niets uitmaken. Ik heb trouwens al jaren, vanaf mijn vijftiende tot nu, op mijn achttiende, zeer succesvol anaal verkeer, ondanks die woekerende bloemkool.”

Kenners durven wel eens beweren dat openingszinnen belangrijk zijn. Belangrijk of niet, deze openingszin is er een om te onthouden (citeren op recepties is misschien iets minder aan te raden). Ze is meteen ook het begin van een 214 pagina’s lange woordenstroom over kutjeszaken, geile scheerbeurten, het kweken van avocadopitten, smegmaparfum, aarstampons en meer.
Het verhaal is simpel: Helen, 18 jaar, is in het ziekenhuis beland nadat ze een ‘anale fissuur’ opliep (voor de beschrijving zie p.11) bij het scheren van haar kont. In het smetteloze, überhygiënische decor probeert ze zich op de meest inventieve manieren bezig te houden.
Maar het is niet al pus, slijm en etter wat de klok slaat. Af en toe gaat het verhaal dieper, en komen we meer te weten over de koele thuis waar Helen na haar ziekenhuisverblijf weer heen moet, over haar vader wiens beroep ze niet kent, en de vreemde pogingen van haar moeder om er een eind aan te maken. Het is de vurige wens van Helen om haar ouders weer bij elkaar te brengen en haar ziekenbed lijkt de ideale locatie. Ze onderneemt verwoede pogingen om haar doel te bereiken, maar of het lukt?

Het Duitse weekblad Stern kopte: “Charlotte Roche heeft geen lezers, ze heeft fans.”
Ik durf mezelf een fan te noemen, maar eerlijk is eerlijk: deze schrijfster zal binnen vijftig jaar niet herinnerd worden om haar grootse literaire capaciteiten.
Vochtige Streken is dus niet wat je zou noemen ‘een hoogstaand literair werk’, maar wel een aanrader om op adem te komen na het lezen van een dikke turf. Of gewoon zo, omdat seks en schandaal nu eenmaal lekker leest.

Dan is er nog de veelgestelde vraag: in welk hokje past dit boek? Alhoewel het in is om tegen hokjesdenken te zijn, is toch handig om te weten wat je nu van plan bent te gaan lezen (doen!): een autobiografie, een pornografisch werk of een feministisch betoog?
Roche beweert in interviews dat 70 procent van haar boek gevuld is met eigen levenswijsheid (ik ben er nog steeds niet uit of dit nu aantrekkelijk is of niet).
Pornografisch? Hm, lustopwekkend durf ik Vochtige streken niet meteen noemen, eerder grappig, hilarisch bij momenten, maar rode oortjes kreeg ik er niet van.
Een feministisch statement? Je zou Roche als 21e eeuwse kleindochter van Anaïs Nin kunnen zien, als het over openhartigheid over vrouwelijke seksualiteit aankomt tenminste. Grote delen van het boek gaan over ondernavelse gebieden die zonder censuur tot in de details worden beschreven. Helen heeft het ook helemaal niet hoog op met hygiëne, ze daagt de grenzen van haar immuniteit uit op de meest gortige wijze en is op die manier een pleitbezorger voor een vrijer vrouwbeeld: waarom al dat ladyshaven, deo spuiten, wassen, poetsen, inlegkruisjes?
Of het helpt? Ik voel me in elk geval minder schuldig als ik om geldige (geen zin om naar het wassalon te fietsen) – en andere redenen twee dagen hetzelfde onderbroekje draag. Maar dit geheel terzijde.

Nog één tip: lezen die handel!

Bewaar dit item (0)