Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Meelezer: De Stolp van Jeroen Theunissen

Jeroen Theunissen zapt in ‘De Stolp’ tussen 15 jongeren die deelnemen aan een reality-tv-show. Het verhaal volgt het bekende recept: de jongeren worden 6 weken lang opgesloten, elke week moet er iemand het spel verlaten en alles wordt uiteraard gefilmd en op tv vertoond. De plot valt dan ook te voorspellen: al snel ontstaan vriendschappen en verliefdheden, maar ook frustraties en ruzies… Niet alleen is dit Big Brother-uitgangspunt van ‘De Stolp’ vrij clichématig (geef toe, we hebben dergelijke show al in alle mogelijke vormen op tv gezien en Theunissen doet er niets méér mee), ook de opdrachten die de bende in het huis moeten uitvoeren, gaan niet verder dan uitgemolken experimenten: Noord-Zuid-tegenstellingen met één groep die alle eten krijgt, en de andere (die dan nog eens moeten opdienen en afwassen) helemaal niets; een groep die gevangenen moeten spelen terwijl de anderen in de huid van de bewakers mogen kruipen, wat natuurlijk uit de hand loopt… Ik begrijp niet goed waarom Theunissen net deze opdrachten eruit pikt. Hij moet toch zelf ook weten wat voor cliché’s het zijn…? Is het om het gebrek aan creativiteit te tonen bij de makers van dergelijke programma’s? Maar trapt hij net daardoor niet zelf in die val?

Theunissen registreert de deelnemers, de programmamakers en de tv-kijkers voornamelijk vanop een afstand, zoals ook de camera’s in de stolp dat doen. Er zijn wel momenten dat hij je meeneemt in de psyche van de deelnemers, maar nooit hangt daar een oordeel of interpretatie aan vast. Dat wordt aan de lezer overgelaten. Die aanpak zorgt er echter voor dat je nooit echt voldoende getriggerd raakt door een of meerdere personages en dat je dus nooit genoeg geïnteresseerd bent om zelf hun psyche te gaan doorgronden.

Was zijn vorige roman ‘Een vorm van vermoeidheid’ – ondanks het bij momenten storende reisgidsgehalte – enigszins intrigerend omwille van het hoofdpersonage, dat je volgt op zijn hulpeloze zoektocht naar vrijheid en enige vorm van zingeving, dan leg je ‘De Stolp’ na de laatste bladzijde gewoon aan de kant en zo snel als je er door was (een drietal uur leeswerk), ben je het alweer vergeten. En van een boek wil je toch dat het een beetje blijft knagen.

Vlot geschreven, maar als “portret van een generatie” valt ‘De Stolp’ te mager uit.

Bewaar dit item (0)