Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

In deze tijd van het jaar vind je ’s avonds normaal gezien nog maar weinig mensen in de buurt van de graslei. Maar zoals duidelijk zichtbaar op de foto’s, waren we deze avond met zeer veel. Inderdaad: eigenlijk veel te veel, waardoor het subtiele al snel verloren ging. Zich afvragen wie er nu werkelijk meedoet en wie niet is geen kwestie meer als vrijwel iedereen rond je blijft stilstaan wanneer jij dit doet en dan ook nog eens verbonden blijkt met een mp3-speler. Desalniettemin hebben we ons meer dan kostelijk geamuseerd, in de massa weliswaar :d. Deze activiteit schepte unieke gebeurtenissen, soms best bevreemdend, maar daardoor net sterker.
De hilariteit was ook nooit echt ver te zoeken. Zoals op het moment waarop ons gevraagd werd om een plaats de zoeken waar je je reflectie kon zien. Daarop trok de meerderheid van de aanwezigen naar het water, waar je weerspiegeling in het donker al niet meer te zien was. Wanneer je dan toch begon rond te kijken, was het wel apart om te zien hoe plots zoveel mensen aan de rand van het water stonden, zowel aan de overkant als rondom jou.
Of starend naar de – weliswaar schaarse – toevallige voorbijgangers, die compleet in de war dan maar foto’s begonnen te nemen van al die dansende paren op de gras- en korenlei, of aan het bellen waren en zeiden: “I have no idea what’s going on here, everyone is standing still!”. Bevreemdend moet het voor hen evenzeer geweest zijn, al gaven hun ontzette reacties er voor mij wel iets extra aan.
Het was ook zeer opmerkelijk dat zelfs mijn minst cultuurgerichte vrienden zich onmiddellijk aangesproken voelden door dit mysterieuze concept. Ze hierover vertellen was al genoeg om ze te overtuigen om mee te komen. Het was dan ook een zeer mooie, unieke ervaring, die ik voor geen geld ter wereld had willen missen. Dankuwel, Duncan Speakman!

Bewaar dit item (0)

Dode hamsters, vagina's met pijntjes en piepklein meubilair

Deze film draait om Aura. Net afgestudeerd en met een gebroken hart keert ze terug naar de stad waar ze opgroeide om weer bij haar moeder te gaan wonen. Maar dat blijkt niet zo makkelijk als verwacht. Haar moeder fotografeert nog steeds piepklein meubilair – ‘tiny furniture’ – wat Aura maar niets vindt. Met haar 17-jarige zus kan ze het ook absoluut niet vinden en gaat dus maar op zoek naar oude vrienden en kennissen. Zo leert ze Jed kennen, een Youtube-legende, die ze dan maar vraagt om bij haar te komen inwonen terwijl haar moeder en zus weg zijn. Jed heeft het er al snel naar zijn zin en lijkt niet zo makkelijk meer uit het huis te krijgen. Ondertussen vindt Aura een rotjob als receptioniste voor een restaurant. Ook daar blijft ze niet lang, maar ze leert er wel de sous-chef kennen, met wie ze wanhopige seks heeft in een metalen buis op straat.
Al bij al draait deze film om miserie, miserie en nog eens miserie, maar dan wel mooi verpakt in een humoristisch jasje. Dit maakt dat hij net zo aanspreekt en niet te zwaar op de maag blijft liggen. Het is ver van een drama, terwijl alle gebeurtenissen in feite best dramatisch zijn. Van Aura’s eeuwig pillenslikkende vriendin Charlotte, over haar geëxposeerd filmpje waarin ze in bikini haar tanden poetst in een fontein tot haar dode hamster in de diepvries… Het is eens iets anders dan doodgewoon liefdesverdriet!

Bewaar dit item (0)

De profeet van de liefde

“Diene Aloe Blacc is een janet! Hij heeft hij genen dollar nodig, hij heet er genoeg!” aldus een toevallige passant die mijn weg kruiste na afloop van het concert. Toegegeven, meningen durven al eens te verschillen, alleen jammer dat de erkenning van genialiteit vaak een persoonlijke kwestie blijkt te zijn. Zeker nu dit genre eindelijk weer eens een opleving kent!
Vooreerst dien ik toch nog even te stellen hoe geweldig het voorprogramma van on-point records was! Deze twee bands maakten het publiek warm en zetten de juiste sfeer voor Meneer Blacc. Uiteraard liet de hoofdact zich niet kennen. Ondanks het feit dat hij zijn succes dusver vooral moest hebben van zijn ene hitje “I need a dollar, dollar, dollar is what I need”, slaagde hij erin menige aanwezige te verbazen met wat hij verder deed. Behalve het feit dat hij zijn hit van stijl tot stijl deed overgaan en ons duidelijk maakte welke andere bekende nummers nog op deze harmonie konden passen, zette hij ook enkele zeer overtuigende covers neer. Zeg nu eerlijk, wie zou zich ooit een soulversie van ‘Basket case’ van Greenday kunnen inbeelden, ware het niet dat je het Aloe Blacc al eens voortreffelijk had horen doen? Ook ‘Billie Jean’ van Michael Jackson, moest eraan geloven. Weerom met succes! Gedurfde keuzes, maar zeer mooi gebracht.
Behalve muzikaal plezier zorgt Aloe ook voor voldoende dansvertier. Aangekondigd door “now, we’re gonna do it old school!”, waant hij zich even Mozes, splitst het publiek en maakt plaats voor iedereen die daarvoor niet had kunnen bewegen zonder al eens een kont- of elleboogstoot van een nabije dansfanaat te krijgen. Dankuwel daarvoor!
Als profeet van de liefde geeft de zanger zich ook volledig en verkondigt zijn boodschap vol ‘love and hapinness’, met ondersteuning van de gelijknamige hit van Al Green. Ook dit doet hij met overtuiging en geeft je zo – ondanks het prekende gospelgevoel dat dit opwekt – een goed gevoel mee naar huis.
Opmerkelijk is dat dit soort muziek hier toch eerder een aangelegenheid voor mannen blijkt, althans toch aan de opkomst van menig manvolk in het publiek en op het podium – voorprogramma meegerekend – te oordelen. Maar dames, laat u niet kennen! De ware funkers onder u wisten maar al te goed waar ze zondagavond zeventien oktober moesten zijn, op het concert van Aloe Blacc! En terecht!

Bewaar dit item (0)

Aardbeien, ein stein en de babbelende apen

“I look like an angel.” Met deze opener wandelt Roofthooft de scène op, compleet in doktersoutfit met lange witte jas. Dit personage neemt ons mee in zijn gedachtengang, op zoek naar de “babbelende aap” die hij wil zijn. Hij wil een mens zijn met geniale genitalieën, die hoest, babbelt tijdens een theatervoorstelling en sterft omdat hij teveel aardbeien eet. Strawberry fields forever!
Zo smeekt hij ons om te mogen blijven, vraagt hij of de wormen hem mogen opeten en deelt hij zeer welwillend steentjes uit aan het publiek. Kwestie van ons de kans te geven hem te stenigen als we hem niet goed zouden vinden. Met zijn vele polshorloges die hij te pas en te onpas bovenhaalt komt telkens ook opnieuw het toch wel zeer dreigende: “Willen jullie weten hoe laat het is!?”. Aangevuld met uitspraken als “Tijd is als een hoer, ze slaapt met iedereen.” en andere uitingen van Fabres genialiteit.
“Waarom ben ik uniek?” vraagt hij ons waarna een regen van stenen op het podium neerstort. “Typisch, als de oplossing simpel is dan geeft God een antwoord. Je bent uniek als je de andere na wil doen en er niet in lukt.” Dit was hij dan, Dirk Roofthooft. Zie hier: De Koning van het plagiaat.

Bewaar dit item (0)

Zakkenman, een lul en de kurkentrekker

“Zakkenman!!! Het is Zakkenman!” wil ik uitschreeuwen bij het zien van het schrijnend wezende personage dat als eerste de scène betreed. Later bleek zakkenman eerder een kruising tussen Miss Piggy en Hagrid, maar dit geheel ter zijde, stiekem blijven we hem toch Zakkenman noemen. Na zijn verschijning volgt een tantrische dans van de andere personages, op de tonen van het meer dan eens herhaalde melodietje dat ik nog enkele dagen met me zal meedragen. Aldus worden de personages voorgesteld en blijkt het al snel moeilijk een favoriet te kiezen: de suïcidale minihuisbazin, de schreeuwende Angelina Jolie, iets lijkend op Frank Focketyn als Guido uit het Eiland (“JA JA JAAA!”), tante Sidonia met iets normaler haar en grotere borsten of het meisje dat altijd al een slangenmens wou zijn maar hier nooit in kon slagen en zich dan maar liet bezwangeren door André a.k.a. Zakkenman?
Ieder is gekweld geweest op zijn eigen manier en krijgt de kans dit op zijn eigen manier voor te stellen, maar elk personage speelt zijn rol zeer sterk mét een hoekje af, zoals het TG Ceremonia beliefd. Vrolijk maakt dit mij, aangezien ik deze prettig gestoorde performance beschouw als entertainment van de bovenste plank. Zij het nu de doordrenkte haat-passieverhouding van Lilly en Franky: Elke dag ging ge mij in de bloemetjes zetten. “Gij zijt mijn bloem” zei hij en hij gaf mij een glas water, de lul!, de gekke gestoordheid van Madamme van Lennep die zelfmoord wilt plegen met een kurkentrekker met de klok tegen, de dialoog van ergernis en ontzetting tussen Mandy en haar moeder: “Ik laat mij ni zwanger maken door den eerste den beste gelijk gij!” “Oh! Wie heeft u da verteld!?” of de eeuwige herinnering aan “De gaas!” (gevolgd door dreigend pianoakkoord en een gedirigeerd “ooooh”), dit is een verhaal om te onthouden.
De apotheose is dan ook geniaal wanneer alle gestorven personages een levend schilderij vormen: Sinterklaas, de duivel, Caesar, 2 engeltjes en een mysterieus niet thuis te brengen personage. Eén voor één betoveren deze personages ons met hun eigen gekke karakter, wat dit stuk zo sterk maakt. “Want André, waar zijt ge juist doodgevroren?”

Bewaar dit item (0)

Brandvrije herten en een zelfmoordbaby in een zak

Lijken die tot leven komen en plots inspraak krijgen in hun eigen plot, de lugubere – maar wel brandvrije – herten die dienst deden als decor en rekwisieten, een constante mengelmoes van Frans, Engels en Nederlands; dit was Het Hertenhuis van Needcompany. Een wreed sprookje, net zoals ze beloofd hadden. Dit gezelschap slaagt erin een zeer serene sfeer te brengen met deze voorstelling, die ook achteraf nog lang blijft nazinderen. Daar zou het nagesprek met Jan Lauwers himself wel voor zorgen als de performance zelf hier tekort zou schieten.
Al zou dat dan zeker en vast niet liggen aan de mooie muzikale en choreografische intermezzo’s. Deze brengen een zeer grote meerwaarde en zijn bovendien allen van de eigen hand van 1 of meerdere acteurs.
Een voorstelling over afscheid nemen, met een diepe voelbare ondertoon, zonder te zwaar te worden, het lijkt een kunst op zich. Met hier en daar een vleugje humor wordt het geheel telkens gered van een dramatische samengang van hopen ellende. Overlevenden en doden horen samen en men hoopt hier een evenwicht te vinden terwijl beiden toch “inconsolable in their eternity” zijn. Wat is er uiteindelijk nog echt en wat niet, wanneer je ziet dat een actrice duidelijk last heeft van haar voet en een andere acteur niet kan stoppen met huilen wanneer dat zou moeten? Dit is volgens Jan Lauwers net wanneer theater magisch wordt, wanneer de lijn tussen fictie en realiteit niet meer duidelijk voelbaar is, en gelijk heeft hij!
Deze voorstelling bestond overigens uit 2 delen: het eerste deel in de kleedkamer, waar ze waren toen ze het nieuws kregen dat Kerem Lawton, oorlogsjournalist en de broer van een van de danseressen, doodgeschoten was in Kosovo. Dit is dan ook een zeer realistisch deel waar plaats is voor functioneel naakt allerhande. Volgens Jan Lauwers zeer typisch voor het ‘sans gène’ gevoel eens in de kleedkamer, al verklaart hij wel op een bepaald moment te hebben gezegd: “nu moet iedereen 1 minuut naakt”.
In het tweede deel neemt de fantasie dan weer volledig de overhand, we zijn nu in het hertenhuis, een volwassenensprookje waar Grace (nvdr. Ellen Barkey), een mentaal gehandicapte vrouw, een zeer opvallend, maar ook het meest menselijke personage is op scène.
Opvallend aan het geheel is dat je als toeschouwer steeds gedwongen wordt keuzes te maken tussen enkele verhalen van personages die zich tegelijkertijd afspelen, wat het enerzijds moeilijk maar anderzijds ook heel mooi maakt en in die zin veel minder manipulatief dan conventioneel theater, zoals Jan Lauwers ook aanhaalt.
Wanneer ik terugdenk aan deze voorstelling blijf ik met een zeer vervuld gevoel achter. Mijn verwachtingen stonden hooggespannen en zijn vreemd genoeg allemaal vervuld geraakt. Dan rest me jullie nog maar 1 boodschap mee te geven: “Watch out, the world is not behind you.”

Bewaar dit item (0)

Alhoewel ik niet echt thuis ben in de wereld van de hedendaagse dans, had ik al veel te veel positieve reacties gehoord omtrent deze voorstelling om ze te kunnen missen. Deze bleken dan ook zeer terecht!
Dit was een performance vol humor, met schitterende livemuziek, zelfs voor de niet-klassieke muziekliefhebber. De dansacts waren heel verhalend en brachten perfect naar boven wat men eigenlijk wou zeggen. Bovendien mooi om te zien wat voor een mooie interactie er was tussen dansers en muzikanten!
De acrobaten brachten zeker en vast een meerwaarde bij dit stuk. Soms lijken ze onoverwinnelijkheid te dragen alsof het een medaille is. Geweldig ook dat iedereen pas na 30 minuten doorhad dat er ook werkelijk een trampoline in het decor aanwezig was.
Over dan naar het hypnotiserend kontschudden, dat niemands oog zal zijn ontgaan. Want jawel, dames en heren, deze vrouw kon spreken met haar derrière. De woorden ‘viens…. pas’ zullen nog eeuwig naklinken in onze gedachten.
Daarnaast was deze voorstelling ook heel mooi opgebouwd. Vaak werd er vertrokken uit iets kleins, midden in de chaos, dat dan werd uitvergroot, zoals een man die steeds opnieuw tegen de muur loopt, een man die er maar niet in slaagt rechtop te lopen…
Wat ik verder zo geweldig vond was dat de dans met momenten pure improvisatie lijkt, tot alles plots weer een geheel vormt waarbij een eenheid ontstaat die te volledig is voor toevalligheid.
Al bij al een zeer verrassende voorstelling die me zeker kon bekoren.

Bewaar dit item (0)

Geniaal! Geniaal, zeg ik u!
Eindelijk iemand die niet alleen probeert vernieuwend te zijn, maar er ook werkelijk in slaagt!
Ongevreesd worden alle mogelijke taboes die in de wereld van vandaag heersen aangekaart en bespot als ware het ‘het leven zoals het is: de naakte waarheid!’
Eerlijk, speels en toch met een diepe onderbouw afkomstig van iemand die zijn omgeving durft te beschrijven zoals ze werkelijk is.
Verder moet ik toegeven dat ik me ietwat ongemakkelijk voelde bij de uitspraak “Fuck you, everyone who got into this show for free!”, maar ach, wat kan je eigenlijk besluiten over een voorstelling die zo uitgewerkt en opgebouwd was als deze?
Er resten mij u maar twee dingen te zeggen:
Het leven is aan de durvers! en Jan Fabre is een held!

Bewaar dit item (0)

Pff…
Na 5 seconden in dit gebeuren ondergedompeld te worden had ik iets van ‘Wat ís dit toch?’ en spijtig genoeg is dat gevoel niet meer weggegaan. Gezien de juistheid der Nederlandse taal is het ondertussen wel veranderd in een ‘Wat was dat toch’, maar veel verder komen we niet.
Daar heb je het weer, het provoceren puur om te provoceren. Alles moet tegenwoordig vernieuwend zijn en liefst interactief en experimenteel, want dan is het goed.
Nee, dan is het niet goed! Dan krijg je voorstellingen als deze, waar eigenlijk niets inzit en sommige mensen dan effectief geld voor betalen.
OK, geweldig idee om in het interactieve werkelijk zo ver te gaan (op het einde van de voorstelling koos elke acteur 4 mensen uit het publiek uit en nam deze elders mee naartoe, waarna hij/zij nog even een monoloog afstak in eigen rol), maar gezien het feit dat je dan niet alleen geluk moet hebben dat je effectief een goede acteur met een goede monoloog te pakken hebt, dit maar een zeer kort gedeelte is van de voorstelling én het dan plots ook bruusk eindigt met een muziekje naar keuze waarop de acteur op zijn manier duidelijk maatk dat het gedaan is, toch maar pover uitgewerkt…
Ach, volgende keer beter zeker?

Bewaar dit item (0)

Dik tegen mijn goesting trok ik die avond naar de Vooruit. Het was al een lange dag geweest en ik had eerlijk gezegd meer zin om te slapen dan in een concert.
Gelukkig was er gearrangeerd gezelschap waardoor ik me moreel verplicht voelde toch te gaan. Wat een geweldige avond!
Deze opende met Carla Kihlstedt en two foot yard. Eenvoud en chaos gecombineerd in een pakketje glorie… Dus zó klinken singer-songwriters als ze niet cliché zijn.
Spijtig genoeg telde mijn portefeuille wat minder centjes dan ik gehoopt had en kon ik me hun CD niet aanschaffen.
Verder schieten woorden gewoon te kort… De spontaniteit die van het podium droop, de pure passie die uit hun muziek opsprong, het betoverde mij alleszins wel.
Daarna was het de beurt aan Sina en Erica Stucky, twee Zwitserse dames. Alhoewel mijn algemene nagalm van dit duo iets blijft in de aard van ‘wat een geschifte wijven’, moet ik zeker ook toegeven dat ze geniaal waren in al hun geschiftheid.
Wel spijtig dat we geen aardig mondje Zwitsers spreken, al konden we hier en daar wel een woordje opvangen.
Maar het hoogtepunt van de show voor mij was toen Stucky op haar kubus kroop en als King Kong helikopters uit de lucht van het filmpje ging graaien. Bovendien was alles muzikaal wel zeer in orde en zorgde de combinatie met performance voor een heel vernieuwend, entertainend en aangename show.
Hoe kom je er ook op om je voor elk nummer te laten begeleiden door een euphonium :d? Geniaal, zeg ik u, geniaal!

Bewaar dit item (0)

“Oh nee, weeral piemels” was de eerste reactie van mijn gezelschap bij het zien van het decor van deze voorstelling. Terecht ook na het bijwonen van de – overigens zeer slechte – voorstelling van het conservatorium woord vorige week in het NTG: Theaterhackers.
Gelukkig ging het hier niet om seks om seks en bloot om te provoceren (wat toch helemaal voorbijgestreefd is), maar wel om eindeloze monologen die elkaar opvolgden.
Hoe vreemd deze voorstelling ook was, grappig was ze alleszins wel :d. Een eeuwig op alles kritiserende psychiatrische patiënt ‘de filosoof’, afgewisseld met een perfect wife beeld als zuster en uiteraard het derde personage: de slonzige nietsdoende zus.
Het geheel en het doel raakte wel een beetje zoek, maar gelachen hebben we zeker wel :d. Het eindeloze doordraven van Ludwig (Benny Claessens) over pannekoeken of over grof katoenen onderbroeken – het moment waarop hij zijn lach ook niet meer kan inhouden – kon me best bekoren. Zo zie je maar, gebrul kan ook al eens fijn zijn.
Jaja, tegenwoordig is er best wat teveel mannelijk naakt op het theater. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen, maar geef toe, een Benny Claessens in speedo met kamerjas op de scène is er toch een beetje om vragen…

Bewaar dit item (0)

Toen werd aangekondigd dat Ornette Coleman een inspiratiebron was van deze band, hield ik mijn hart al vast. Free jazz is niet mijn ding en ik had ook geen zin er een hele avond naar te luisteren.
Gelukkig kon Hamster Axis of the One-Click Panther wel wat meer uit de schuif halen, al bleef ik wat op mijn honger zitten. Na de voorstelling zat ik met een dubbel gevoel: het was zeker niet slecht, maar echt goed vond ik het nu ook weer niet. Oké, maar dan ook niet meer.
Ondanks de geweldig sympathieke drummer die de bende Antwerpenaren ook van fijne bindteksten voorzag, het steeds wederkerende beeld van een pianist in maatpak – maar dan wel met All Stars -, kon deze groep me dus niet echt bekoren.
De kans is klein dat ik me over 3 jaar nog herinner dat ik ze ooit gezien heb, tenzij dan om hun fantastische naam die dient als struikelblok voor menig presentator.
Al bij al een fijne avond, maar bijzonder was het niet.

Bewaar dit item (0)

Mijn teleurstelling mag dan wel vrij groot geweest zijn toen werd aangekondigd dat Yildiz Ibrahimova pas in het tweede deel op scène zou verschijnen, Dit bleek volledig ongegrond!
Serkan çagri blijkt een ongelooflijk talent die zelfs uit een klarinet – niet direct mijn favoriete instrument – een zeer vol en warm geluid kan krijgen. Een ogenblik vrees ik voor de gevolgen van het bovenhalen van een instrument dat ik niet direct kan plaatsen en al beangstigend veel weg heeft van een blokfluit, maar opnieuw onterecht. Ook dit instrument bespeeld çagri met de grootste klasse en beleeft de tijd van zijn leven op het podium.
Ook de begeleiding was zeer af. Een bescheiden bezetting van piano, drum en een trouwens geweldige bassist geven çagri telkens opnieuw de stevige maar goede basis die hij verdient. Hier wordt ook heel veel in verwerkt, van bossa over classic jazz tot liederen met Turkse oorsprong.
Spijtig genoeg moest er ooit wel eens een pauze komen, wat ik altijd zonde vind omdat het de sfeer zo verbreekt, maar toch! De tijd voor Ibrahimova naderde!
Ze bleek een enorm talent, die qua stembereik zeker niet moet onderdoen voor de beschrijvingen die over haar gegeven worden. Een one-womans-show eersteklas. Bovendien opmerkelijk dat ik nog nooit iemand zóveel plezier op het podium zag hebben. Samen met çagri, die erin slaagt haar genoeg ruimte te geven en toch nog zijn sympathieke zelf te blijven bij het musiceren, steelt ze de show. Deze twee mensen samen, dat is puur vuur… Zelf zullen ze echter nooit hun geweldige band vergeten, die regelmatig hun 1 minute of fame nog eens mogen overdoen. Vooral de bassist valt hierbij op, ook een ontzettend talent.
Ook al was het me al lang opgevallen na het aanhoren van de reacties op de Turkse bindteksten, het wordt me plots nog veel duidelijker dat ik een van de weinige niet-Turken moet zijn in het publiek. Wanneer een Turks volkslied werd ingezet ontsprong er telkens spontaan een echo vanuit de zaal: iedereen zingt gewoon mee! Dit brengt dan ook een serene sfeer met zich mee, wat mij het gevoel geeft dat ik er ergens wel bijhoor, gewoon al omdat ik in de zaal zit.
Tijdens het laatste nummer gaven ze tenslotte alles wat ze nog hadden. Het wordt een muzikaal spelletje tussen Ibrahimova en çagri. Mekaar imiteren, om het hoogst, om het laagst, een waar genot voor oren en ogen.
Ik kan met niet meer besluiten dan te zeggen dat ik prettig verrast was door dit optreden, alhoewel ik op zich niet veel voel voor Turkse muziek, kon dit mij echt wel raken. Deze virtuose muzikanten slaagden erin een perfect evenwicht te vinden tussen de Turkse volksmuziek en jazz.

Bewaar dit item (0)

Gisteren maakte ik Uitgelezen voor de eerste keer mee. Ook al was ik een uur te laat, ik was ontdaan door de serene sfeer die er hangt… Je durft bijna niet meer fluisteren uit angst anderen te storen in hun hunker naar goede literatuur.
In principe kwam ik enkel voor Hannelore Bedert, die ik wel eens wilde horen na al het goeds dat ik over haar had horen rondstrooien, maar merkte dat mijn leesliefde die een tweede jeugd beleeft nog lang niet gaan liggen was!
Vandaag snelde ik dus ook naar de FNAC om 1: de cd van Hannelore Bedert en 2: minstens 1 van de besproken boeken.
Volgende keer zal ik er ook bij zijn, jawel!

Bewaar dit item (0)

Al voor Gambletron meets Tribe van start kan gaan, ga ik even kijken naar de massa instrumenten die op het podium te vinden is. Gewoon al met de aanblik op een hoop fietsenwielen, oneindig veel percussie-instrumenten en een eigen Lisa Gamble-hoekje, belooft dit een bijzonder concert te worden.
Lisa blijkt al snel een prettig gestoorde dame te zijn die ons verzoekt om even te kijken naar het specimen dat ze vasthoudt. “Yes it’s a kaaskroket! The show is dedicated to the kaaskroket”.
Niet enkel haar manier van doen, ook haar muziek is even wennen. Ik moet terugdenken aan de eerste keer dat ik Tom Waits en Billie Holiday hoorde, al weet ik van Gambletron dat dit nooit mijn cup of tea zal worden…
Nadat ze haar intrede doet op het podium, bekent ze al snel dat ze Tribe pas de dag voordien ontmoette. Dit is dan ook duidelijk te merken aan hun opbouw: bij het begin van een nummer moddert iedereen maar wat aan tot als iemand plots beslist er iets ritmisch in te steken. De rest merkt dit en begint mee te doen, waarop we een zeer trage opbouw krijgen die eigenlijk nooit werkelijk tot een climax komt… Plots zakt het dan terug in elkaar en kunnen we terug naar hetzelfde geluidengamma, waar de strijkstok telkens de hoofdrol in speelt.
Ondanks het zeer uitgebreide instrumentarium – gaande van een hoop strijkers over allerlei slagwerk tot zelfs een zingende zaag – krijgen we al bij al veel geluiden met weinig uitkomst.
Hierbij wel mijn respect voor de zanger, die er op een of andere manier toch in slaagt toon te houden, met enkel een mengeling van geluiden als begeleiding en af en toe een contrabas die betrokken wordt.
Het hele concert is electronica en technologie troef, waarbij je je soms enkel nog kan afvragen hoe ze er toch op komt om zo een vreemde mengeling van geluiden bij elkaar te zoeken, zelfs in haar samples. Wat dit dan zeker wel is is vernieuwing. Spijtig genoeg wel niet goed voorbereide vernieuwing, ten koste van de opbouw. Wel duidelijk is dat Lisa en de violist/zanger goed op elkaar inspelen, ondanks alle onduidelijkheid die in de lucht blijft hangen.
Heel even krijg ik terug hoop, wanneer Lisa bewijst dat ze ook heel zacht en aangenaam kan zingen in tegenstelling tot al het voorgaande schreeuwen, maar dit nummer is wat te lang en grijpt je niet genoeg vast. We verlangen naar een patroon! Iets van houvast!
De houvast laat eeuwig op zich wachten, maar hier en daar steekt toch nog iets moois de kop op, zoals de bas van een sample die samen met de contrabas in een maat van 3 wordt gespeeld, terwijl de gitaar – door de echo – in een maat van 2 komt. Een leuk probeerseltje en ook al stel ik het nu voor in wat muzikalere termen, geloof me, je hebt het allemaal gehoord.
Mijn conclusie: ondanks al het experimentele, het vernieuwende dat hier in zit, bleef de muziek eentonig, samengeraapt en leeg, gewoonweg door de onvolledige opbouw en de climax die steeds maar uitbleef.

Daarna kwam Hrsta, een groep waarnaar ik werkelijk had uitgekeken, maar die wat teleurstelde. De reden hiervoor is dat ook deze groep in principe teveel heeft van alles waar ik mij bij Gambletron meets Tribe zo ongelooflijk aan geërgerd heb, al bewijst Hrsta wel dat ze minstens 1 keer tot een bijna werkelijke climax kunnen komen na een veel te lange opbouw. Tot mijn spijt ontplofte het nummer niet, maar werd weer zorgvuldig afgebouwd… De steevast trage tempo’s, trage opbouw en mijn slaperigheid die op dat moment begon toe te slaan, maakten dat dit me eerder wat verveelde dan boeide.
Bovendien was ik afgeleid door de veel te blinkende gitaar en was ik de rest van de avond meer bezig met het feit of de zanger/gitarist nu een octaver zou hebben of niet (hoe verklaar je anders het horen van een bas die je niet ziet…).
Begrijp me niet verkeerd, dit is wel zeer geschikt als luistermuziek (waar melancholie troef is), spijtig genoeg niet als 3e optreden op rij op 1 avond. Wel ging 3/4e van het publiek ondertussen al zitten, dus misschien moeten we het maar “zitmuziek” noemen.
Ook hier krijgt de strijkstok trouwens een voorname rol, al wordt nu ook een schroevendraaier betrokken.
Maar eindelijk! Een werkelijk ritme op de drum! Hier is de houvast waar we – of ik althans – al 1,5 uur op zitten te wachten! Iedereen gaat plots meer een patroon volgen, we krijgen een geheel in plaats van wat geluiden bij elkaar gegooid, iets waar ik al een tijdje nood aan had.
De zanger – met een stem die me wat doet denken aan die van de zanger van Dez Mona – verklaart ziek te zijn, al hoor je dit allerminst in zijn falsetstem (=kopstem bij een man), wel in zijn spreekstem, maar daar hebben wij geen last van natuurlijk.
Wat ik wel vreemd vond, is dat ze er pas na zo’n 45 minuten hun volledige band bij halen, die ze dan een drietal nummers laten meespelen.
Toch nog even meegeven dat zij met momenten wel weer de mooiheid van eenvoud wisten boven te halen zoals in hun finalenummer, waarvan dezelfde woorden nog steeds door mijn hoofd blijven galmen: “We cry and we lie”. Mooi meerstemmig uitgevoerd.
Tot slot bleef ik in mijn slaperigheid toch onbekoord deze keer, ondanks de verdienstelijke pogingen van de groep. Ze hadden de pech om na Gambletron meets Tribe te spelen…

Bewaar dit item (0)

Ik moet toegeven dat ik – na het beluisteren van enkele van hun nummers op voorhand – We are Wolves toch maar bewust heb ontweken. Voor de Stills was ik uiteraard wel op post! Zie hier mijn bevindingen:
Alhoewel de helft van de band op het eerste zicht misschien overkomt als “wij zijn stoere machorockers”, konden ze mij zeker bekoren. Al bij al doet het er ook niet zoveel toe dat ze er soms uitzien als een bende oversized pubers die het willen maken, want ze bewijzen wel degelijk dat ze heel wat meer zijn.
Muzikaal hebben ze een zeer mooie weg gekozen: vrij eenvoudig, maar wel is er heel duidelijk nagedacht over opbouw, dynamiek en arrangementen. Bovendien eindelijk nog eens een groep die het nut van een tweede gitaar duidelijk kan maken!
Het is wel degelijk door de interessante lijntjes van de eerste gitaar, de zanger en de geweldige tweede stemmetjes van de pianist – die uiteraard een mooie basis van eenvoud als ondersteuning krijgen door de overige instrumentatie – dat deze band een zeer aangename sfeer kan creëeren met een hele eerste rij glimlachende en dansende mensen tot gevolg!
Een pianist in een “rockgroep” – als ik het zo mag noemen – is altijd een gewaagde keuze natuurlijk. Ook hier was zijn aandeel beperkt, aangezien hij en zijn keyboards enkel hoorbaar waren in een wat kalmere bridge hier en daar. Toch bewijst deze toetsenist het nut van zijn aanwezigheid in de groep door er gewoon een hoop andere “taken” bij te nemen: tamboerijn, zingen van een tweede stem, soms drumt hij ook gewoon mee op zijn keyboard :D (Lang leve de electronica!)
Bij de inzet van ‘Snow in California’, wordt het eindelijk duidelijk wat die floortom daar al heel de tijd aan de kant stond te doen: we krijgen een nummer dat me doet terugdenken aan Kaizers Orchestra op Werchter vorig jaar, waarbij iedereen even percussionist wordt.
Al half gewonnen voor deze kerels die toch wel even leuk zijn om naar te luisteren als om naar te kijken, zet ik dan ook een paar geweldige stappen vooruit op hun ” You can come closer if you want to”, maar wordt al snel weer teruggedreven door het dronken koppel voor mij. Toch geven ook de Stills niet op en volharden met de volgende woorden: ” We need to feel a connection! The next song is about coming near the stage and it’s called ‘Panic’”.
Je merkt het al, deze sympathieke kerels wonnen onze harten (of althans toch het mijne). Ook al doorprikken ze even mijn dromerige stemming door thank you te vertalen naar ‘merci’ (Jamie Lidell (6/12 in de schaarbeekhallen) maakte tenminste nog een compromis en ging voor dankuci en merciwel), vraag ik me nog steeds af waarom de bassist een microfoon had en kan ik best begrijpen dat anderen deze groep niet erg speciaal vinden t.o.v. de gemiddelde groep in hun genre, voor mij was dit een zeer geslaagd optreden. Ik denk dat ik hun CD maar eens ga zoeken in de winkel.

Bewaar dit item (0)

Zucht… Waar is de tijd dat caféconcerten slechts enkelingen lokten, je makkelijk om 22uur kon toekomen en nog een deftig plaatsje kon veroveren..
De teleurstelling was groot toen mijn gezelschap toekwam en we hoorden dat de zaal volzat. Snel liepen we naar de trap vanuit het café in de hoop daar beter nieuws, of althans toch minder volk, te treffen. We hoorden te wachten tot er mensen naar beneden kwamen, dan mochten we pas verder. Na een halfuur vol spanning was het eindelijk zo ver! Alleen spijtig dat er dan niet zoveel meer overblijft van een man die in feite maar 8 nummers heeft…
Zo hebben we er toch nog 3 kunnen meepakken, in tegenstelling tot de achtergebleven meute, die euforisch naar boven stormden na afloop van het concert met de woorden: “Hopelijk hebben we nog niet teveel gemist!”.
Groot was hun teleurstelling, toen ze hoorden dat ze in feite alles gemist hadden. Het concert zelf – of het beetje dat ik er toch van heb gezien – was schitterend… Ongelooflijk ook wat een intieme sfeer er heerste met en onder het publiek. ‘Ge-shht’ alom als iemand ook maar een woord durfde uit te brengen tijdens een van Bon Ivers nummers :D.
Al bij al een zeer vertederend concert.. Het brengt iets teweeg vanbinnen in je, waardoor je niet anders kan dan luisteren en onder de indruk zijn.. Dit is pure muziek, met serieuze klasse…

Bewaar dit item (0)

Tja.. wat valt er nog te zeggen als leek over een voorstelling die zo goed als iedereen wel gezien heeft en al zijn eigen mening over heeft gevormd?
Niet bijster veel, alleen dat het me zeker wel beviel, maar al bij al net iets te lang was. Door de vele solo’s, waar weinig variatie in te vinden was, maakte dit het stuk net iets te langdradig.

Bewaar dit item (0)

Marc Vanrunxt

Slechter dan Mette Edvardsen bevonden volgens mezelf, ook al hoopte u dat zulke gradaties in slechtheid buiten de grenzen van het mogelijke vielen.
Tja, dat hoopte u dan maar! Ze glippen door de veel te grote mazen van het net en hierbij vinden ze ook olijk hun weg naar de Vooruit, waar ze dan ook hun slag der saaiheid en nietszeggendheid wonderbaarlijk sterk sloegen.
Het enige wat nog irritanter was dan het eeuwige gezoem op de “achtergrond” was dan wel alles wat er op de scène gebeurde: namelijk euhm.. niet zo veel..
Het meest entertainende was dan nog de sfeer die van het publiek uitkwam, smekend naar een pauze of een einde, iets goed zou er toch niet meer komen.
Maar! Nog niet alle hoop verloren! Er was een zekere vorm van symboliek te doorzien wanneer de drie performers zich beurtelings naar het publiek draaien en domweg beginnen te klappen. Jawel, jawel! Ze klappen ons toe: “Proficiat! Schitterend van je dat je toch bent komen kijken naar ons stuk dat werkelijk geen zak waard is! Applaus!!”
Om het even korter te stellen: een zeer teleurstellende voorstelling en daarbij: wat een heuse kwelling voor de mensen die hier werkelijk voor betaald hadden…

Bewaar dit item (0)

Wauw…
Nog een keer: Wauw….
These guys really blew me off my socks… En blazen kan hij, die Tom Van Dyck!
Deze dwarsfluittist, alt-, sopraan- en baritonsaxofonist (gelukkig was er wel nog een extra muzikant voorzien die de tenor voor zijn rekening nam, geef toe het zou er een beetje overgaan he) schrijft niet alleen geweldige composities met overigens fenomenale basslijntjes (de bassist mag dan wel een Nederlander zijn, spelen kan hij..) ook kent hij nog het verschil tussen noemen en heten, wat spijtig genoeg eerder uitzonderlijk is bij vele muzikanten.
Hij omringde zich met 6 andere muzikanten waaronder een pianist die mij direct voor zich wist te winnen door niet alleen een vleugelpiano maar ook een Fender Rhodes het podium op te slepen! Spijtig genoeg stonden voornamelijk enkele blazers centraal en kwam de pianist hierdoor niet volledig tot zijn recht.
Verder was er nog een trompettist/bugelist die de taak leek te hebben je mee te slepen in de diepte van ieder lied, waar hij met gratie in slaagde dmv een spel waar ik – als cornettiste – enkel van kan dromen.
De trombonist kwam net als de pianist voornamelijk op de achtergrond aan bod, maar laat u niet misleiden door zijn verveelde blik op momenten van rust. Het geluk dat van zijn gezicht straalt tijdens het spelen is eveneens onmiskenbaar.
Als laatste was er nog de drummer uiteraard, die meestal aan mijn aandacht voorbijgaat. Deze speelde met samengestelde ritmes en maatsoortwijzigingen als een 6-jarig meisje met Barbie-poppen..

Al bij al kort maar krachtig, alhoewel toch lang genoeg om het optreden van Blood red shoes dat in het café aan de gang was net te missen.
T-unit 7 mag dan wel een naam lijken voor een of andere mislukte hiphopgangstagroep, het zal er wel eentje zijn om te onthouden…
Een zonde voor iedereen die er niet kon bijzijn…

Bewaar dit item (0)

Das waar, afbreken is makkelijk, maar toch vond ik het niveau van deze voorronde algemeen ook enigszins pover… Tuurlijk mogen we de geslaagde acts die we zagen niet over het hoofd zien.
(Laten we de reacties op mijn deelnames even buiten beschouwing laten :D)
Vaak zeer goede ideeën, maar een minder sterke uitwerking, dat is mijn besluit. Maar kom, wsl ging dit voor mijn eigen acts ook wel op :-).

Bewaar dit item (0)

Kassys was confronterend grappig in deze voorstelling. Deze begon met het einde van de show a.d.h.v. een filmpje. Vervolgens kon het theaterwerk beginnen.
De acteurs speelden peuters, wat ze zo overtuigend deden dat het heel herkenbaar werd, wat het zo mooi maakte. Bovendien hadden ze daarbij niets veranderd aan alledaagse kledij noch praatstijl, waardoor het aangenaam bleef ernaar te kijken en luisteren.
Achteraf gingen we naar het nagesprek, waaruit nog meer duidelijk werd. Alsook toen een vriendin van me bevriend bleek te zijn met een van de acteurs en ik nog de kans kreeg met hem over de voorstelling te praten.
Ook van de scène waarin de gespeelde kinderen volwassenen gingen spelen en een barbecueparty hielden, werd duidelijk dat de langdradige ongemakkelijkheidsmopjes als herkenbaarheidselement bedoeld waren.
Het enige wat ik soms niet helemaal kon vatten was dat de kinderen zo goed met gezag omkonden en er geen enkele keer eentje werkelijk tegensputterde of begon te huilen. Na het gesprek bleek dan dat dit wel uitgeprobeerd was, maar niet werkte, voornamelijk ook omdat de nadruk zo uitdrukkelijk lag op het uitbeelden van de naïviteit en de onschuld, in contrast met de narcistische zelfpaaiende trekjes die in het filmpje naar boven kwamen.

Bewaar dit item (0)

Vier mannen, allen even gek als virtuoos, brachtten hun muzikale passie tot bij ons.
Maar wat een schouwspel aan showelementen: de muziek, door haar experimentele karakter niet zo makkelijk door iedereen gesmaakt, aangevuld met Waalse humor, de beste dancemoves van de trombonist/tubaspeler, en een plots verrassende saxofonist/klarinetist die herhaaldelijk “I put the cupboards in the room” gaat zingen.
Ze mogen dan wel gek zijn, veel te snel Frans spreken, de lichtman niet vernoemen omdat ze zijn naam vergeten zijn, alles tesamen konden ze mij althans bekoren… Een geslaagde avond.

Bewaar dit item (0)

Wat een week! De dag na aRTET en Underkarl trok ik opnieuw naar de vooruit voor wat jonger geweld. En wat voor geweld! I love Sarah was mij reeds bekend sinds een paar jaar, wanneer ze heel het publiek met verstomming sloegen door hun prettig gestoorde drummer die zich gedraagd alsof hij in een sprookjesbos leeft. Een van de hoogtepunten uit hun optreden vond plaats tijdens het nummer dat werd aangekondigd als ‘een beschrijving van de ochtendrituelen van Joyce van Nimmen’, getiteld ‘Braken koffie braken lasagne’, wat bovendien ook de enige tekst in heel het nummer is. Midden in het lied gaat Jeroen – of met stagename: Jani – er weer helemaal voor en verkondigt dat het nu het moment is dat iedereen in Gent het nummer van het voorprogramma meezingt, waarop hij de zaal in springt en met iets te weinig succes een blijvende poging doet om een aanzet tot dans en ambiance te verzekeren. Alhoewel de sfeer en het zaalvullende publiek ontbrak, maakte I love Sarah opnieuw een onvergetelijke indruk op me. Het is ongelooflijk hoe 2 gekken met een drum, gitaar, elke een casio’tje en loopers erin slagen om je een uur lang met een gevoel van ‘what the fuck’ te laten zitten, dat eigenlijk enkel blijft, maar enigszins ook kan plaatsmaken voor een gevoel van bewondering. Ze mogen dan wel gek zijn, geniaal zijn ze zeker.
Dat werd ook bevestigd in het interview dat Tom en ik achteraf met hen moesten gaan doen, maar dat kunnen jullie bewonderen op de site.
Nog compleet in de ban van de vreemde, maar intrigerende hersenkronkels van Rudy en Jani (of Rudger en Jeroen) van I love Sarah, begeef ik mij terug naar de zaal waar Thou staat te spelen. Vreemd genoeg maakten zij niet echt indruk, ondanks het feit dat ik hun muziek zeker wel kan smaken. Laat ons hierbij besluiten dat het voorprogramma al eens de overhand kan nemen in je terugblik op het concert, maar wat een mooie herinnering :D

Bewaar dit item (0)

Slaperig trok ik vanavond naar de Vooruit, met hoop op een gezellige avond vol grandioze muziek.
aRTET slaagde erin mij wakker te houden, ondanks de net iets te grote rol van de gitarist , daar ik niet zo van gitaren hou. De strakke ritmesectie was perfect op mekaar ingespeeld en hield het geheel recht en gestructureerd. Memorabele melodieën brengen vorm in de nummers tussen de mooie, maar nog brave, improvisaties. In verband met dat laatste aspect was ik toch wel enigszins teleurgesteld toen bleek dat een bass-solo zou uitblijven. Gelukkig was er nog de Waalse gitarist die zo stil sprak dat hij goed verstaanbaar was voor iedereen, of toch allesinds de mensen op het podium…
Daarna was het de beurt aan Underkarl, het moment om werkelijk wakker geschud te worden. Waar we aan de freejazz ontsnapten bij aRTET, gooit Underkarl er ons midden in! Chaos met partituren, da’s eens iets anders.
Gelukkig komt het oor van de gemiddelde toeschouwer – we kunnen niet allemaal jazz-freaks zijn- hier ook nog aan zijn trekken door de sporadische afwisseling met toegankelijkere nummers.
Wat deze groep iets moeilijker te genieten maakt voor de meeste mensen, is dat ze experimentelere zijn, waarbij het met momenten lijkt alsof ze zoveel mogelijk virtuositeit van zoveel mogelijk groepsleden tegelijkertijd in een nummer willen proppen.
De gitarist, die hier een mooie aanvullende plaats op de achtergrond inneemt, verontschuldigt zich halverwege voor zijn ‘zeeie (lees: saaie) aankondigingen’, maar hun muziek maakt zoveel goed dat ik niet zou durven mij hieraan te storen.
Een extra pluim voor de gekke en geniale klarinetist/saxofonist. Daarbij weet nu iedereen tenminste hoe Samson er in menselijke gedaante zou uitgezien hebben :D.

Bewaar dit item (0)