Poppy
- spastic plastic
- Lid sinds 14 okt 2009
-
Ik wil Poppy volgen
(Wat is dit? Wil je volgen wat een Vooruitlid doet? Welke voorstellingen deze persoon wil gaan zien of zag? Zijn reacties? De leden die hij zelf volgt? Wijzigingen aan zijn profiel?
Meld je aan en klik op “Ik wil X volgen”. Op je persoonlijk dashboard krijg je bericht zodra hij iets verandert.)
sad sad planet
Arne Sierens: als ik die naam hoor beginnen mijn speekselklieren extra te werken, begin ik te kwijlen en zwaar te verlangen naar een stuk, dit keer: Apenverdriet. Ik voelde mij vooral na de voorstelling verdrietig. Het vorige stuk van Sierens (nl. “Trouwfeesten en processen…”) had mij omvergeblazen. Hij had mij G-spot geraakt: Gents en Grappig.
Maar dit stuk miste iets. Ik geef toe: misschien had ik teveel verwacht (meer humor, meer tempo), maar dan nog vond ik het een vreemde voorstelling. Ik kan het gewoon niet goed vatten: de emotionele stukken raken me niet, de – al de niet latente – humor bekoort mij niet en het stuk vindt ik eigenlijk niet zoveel waard. Te stereotiep, te traag en saai. Ik heb mijn aantal geeuwen niet bijgehouden, maar…
Soit, voor mij dus een zware ontgoocheling.
Bewaar dit item (1)
Eens met Poppy. Het basisgegeven, twee vrouwen die allerhande geheimen over elkaar te weten komen, doet me stiekem denken aan het scenario van ‘Festen’. Wie de film gezien heeft, krijgt waarschijnlijk spontaan naweeën van de bikkelharde confrontaties en de krankzinnigheid van al die wegkwijnende menselijkheid. Wie het stuk gezien heeft, moet beamen dat Arne Sierens niet in de buurt komt van wat Vinterberg destijds presteerde. De beerputten die in ‘Apenverdriet’ opengegooid worden, zijn stuk voor stuk leeg…dus vanwaar alle lovende kritieken?
Toegegeven, de scène is niet lelijk, maar welk doel dient het ronddraaiende rad anders dan dit dood geboren stuk alsnog wat leven inblazen? De dialogen zijn immers niet echt interessant, soms zelfs ronduit banaal, de muziek kabbelt verder maar mist focus (supermarkt-klassiek, zeg maar) en de actrices weten niet wat ze moeten met de nogal holle tekst. Tal van problemen die de halfslachtige (lees: overbodige) choreografie uiteraard niet oplost…
Arne Sierens bewees met het overdonderende ‘Trouwfeesten, processen, enz.’ dat hij wel degelijk van aanpakken weet, maar deze voorstelling is wat mij betreft volledig naast de kwestie. Ook componist Daan Vandewalle en actrices Marijke Pinoy en Wine Dierickx hebben al prachtige realisaties op hun naam staan, maar kunnen in ‘Apenverdriet’ niet ontroeren.
(Het spijt me…)
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.