Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Drums are for Parades mag geen voorprogramma genoemd worden: dit is een rasechte co-headliner! Deze metalband – of noiserockband, of geweldige teringherrieband, noem het zoals u wilt – speelde met hart en ziel, vooral het slagwerk van de na het openingsnummer al volledig bezwete Piet Dierickx en het even furieuze als precieze gitaarspel van Wim Reygaert waren verbluffend. Deze twee namen ook de vocals voor hun rekening, wat hen minder goed afging dan het bespelen van hun instrumenten. Tweede gitaar Geert Reygaert speelde een cruciale rol in de algemene sound, maar enige incompetentie bleek wel tijdens de momenten waarop de overheersende gitaar van Wim niet weerklonk, en de focus dus lag op het eerder klungelige spel van Geert.
Al bij al toch een stevig optreden, met minder overtuigende momenten maar ook met heel sterke nummers en riffs die op het niveau staan van groten als pakweg Sepultura.

Het goede voorprogramma – nee, co-headliner! – creëerde hoge verwachtingen voor Masters of Reality. Na een uurtje ge-dj van twijfelachtige kwaliteit door Janssen & Janssen DJ’s, betraden eindelijk de desertrockpioniers het podium. Ze vulden meteen de prachtige neo-barokke concertzaal met die typische sound: bluesy én heavy, soms een beetje spacey, dan weer wat oosters… magnifiek! De teksten waren jammer genoeg moeilijk verstaanbaar, maar voor wie de groep vrij goed kent moet het toch vrij goed volgbaar geweest zijn. Alleen de wat tragere, akoestische nummers konden mij minder bekoren, maar aan de reacties uit het publiek leid ik af dat niet iedereen deze mening deelt.

Een geslaagde avond dus, met een meesterlijk Masters of Reality, een verrassend Drums are for Parades en een vergetelijke Janssen&Janssen.

(Sorry als ik wat te weinig diepgang bied, maar ik kende de groepen dan ook niet zo goed. Ook mijn excuses voor de wat late recensie, het studentenleven is nu eenmaal druk!)

Bewaar dit item (0)

Tot ieders verbazing bevinden de acteurs zich reeds op de scène wanneer de deuren opengaan. Twee vrouwen en een man dragen zeer alledaagse kleren, waardoor het feit dat ze zich als dieren gedragen des te meer verrast. De eerste minuten komen eerder banaal over, maar de acteurs zijn zo goed op elkaar ingespeeld en leven zich zó op in hun rol, dat je al gauw helemaal meegesleept wordt. Het stuk is soms heel ludiek: slapstick, droge humor, seksuele hints: geen minuut gaat voorbij zonder een proestend publiek. Op andere momenten wordt het dan weer emotioneel: regelmatig wordt een beeld geprojecteerd waarin de personages – in reality-tv-dagboek-stijl – uit de doeken doen hoe ze zich op bepaalde momenten eigenlijk voelen. Zo blijken de eenvoudige, dierlijke acties heel wat onderliggende gevoelens te herbergen, en rijst de vraag: “Zijn deze personages wel dieren?” Vrij pijnlijk wordt duidelijk we eigenlijk allemaal ook maar beesten zijn, het enige verschil is dat wij (nodeloze?) emoties hebben, de behoefte om drama te creëren vanuit ordinaire, alledaagse bezigheden en eindeloze sociale bekommernissen.

Good Cop Bad Cop is eindeloos genietbaar, pretentieloos en hilarisch, maar geeft tegelijk een zeer duidelijke en terechte boodschap mee.

Bij deze mijn eerste recensie… ik hoop dat het wat meevalt. Ik heb trouwens niemand anders gezien van 5 For Students, ging iedereen naar Toman misschien?

Bewaar dit item (0)

Jammer! Ik had hem zo graag eens live gezien. Laten we hopen dat zijn gezondheid snel beter wordt…

Bewaar dit item (0)