Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Rosas: en ik zag dat het goed was

Alleen nog maar lovende reacties op Zeitung.
En ik ga er nog eentje bovenop doen!

Want het was een erg, erg, erg mooie voorstelling vond ik.
Laat ik beginnen met het enige minpuntje: ook voor mij, net als voor parola, mocht het iets korter geweest zijn.
Maar dat is dan ook de enige kritiek die ik zou kunnen vinden.

Voor de rest zag ik een heel mooi uitgewerkte voorstelling, vol persoonlijke hoogtepunten.
De openingsdans met het meisje met de jeansbroek en het meisje in het zwart, vond ik erg mooi.
Bovendien was het meisje met de jeansbroek sowieso mijn “favoriete” danseres van de avond. Ze was elegant maar niet te, verfijnd maar niet te, voorbereid maar niet te.
Het meisje met de rode schoenen met hoge hak, heeft een hele avond moeten vechten voor mijn sympathie. Haar hoge hakken gaven haar, voor mij althans, een soort lelijkheid mee. Ik zie veel liever een bloot voetje de lucht in zwieren, dan een voet vastgekneld in een prefab-vorm. Anderzijds vond ik het ook mooi om zien hoe ze elegant trachtte te dansen ondanks deze “handicap”.

Nog mooier dan de meisjes echter, waren de dansende jongens. De jongen met het paarse hemd en het grijze vestje die een solo deed waarin hij opgejaagd leek door de gruwelijkste demonen. Hij benaderde ze echter met een spottende lichtvoetigheid en als hij ten onder zou gaan, dan zou het triomferend zijn. Voor het zover kon komen, kwam een andere jongen hem echter ter hulp snellen, zijn lichaam gerustellend tussen beide handen in klemmend.

Ook erg mooi waren de momenten waarop de vier jongens samen dansten. Daarbij denk ik spontaan aan de jongen met de ruitjestrui/blauwe t-shirt, die danste met een plezier om jaloers op te zijn.

Het was bovendien iets wat typerend was voor de hele voorsteling, vond ik: de vrolijkheid die er dikwijls uit bleek. Hedendaagse dans lijkt dikwijls voortgebracht uit een getormenteerde ziel, maar gisteren zag ik vooral blije, enthousiaste mensen op het podium. Meisjes die vrolijk over en weer huppelden. Jongens die over het podium dartelden als verliefde pubers. Meisjes die blij ontdekten dat ze met hun heupen een leuk kronkeltje konden maken.

Ook de zeldzame duetten tussen jongen en meisje waren erg mooi. Vooral dan dit duet waaraan het meisje met de jeansbroek meedeed, natuurlijk :o).

Tenslotte was ook de gezamenlijke dans verbluffend mooi. Gelijke zielen die door hun eigen lichaam uiteindelijk toch alijd ergens anders terechtkomen.

Bravo ook voor de lichttechnicus. Ik denk niet dat ik al een voorstelling heb gezien met dergelijke mooie maar eenvoudige effecten. Al naar gelang de belichting veranderde de scène voor mij is een leegstaand fabrieksgebouw, een reusachtige kasteelhal of de intimiteit van een living. Heel knap gedaan allemaal.

Als kers op de taart was er de prachtige muziek. Muziek die ik morgen eens ga opzoeken in de bibliotheek, in de hoop zo het gevoel van de voorstelling opnieuw een beetje dichterbij te kunnen brengen.

Waaw. Waaw. Waaw. Het blijft de beste beschrijving voor wat ik gisterenavond allemaal zag en voelde :o).

Tags

dans

Rosas

zeitung

Bewaar dit item (0)