Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Meelezer Uitgelezen: Joost de Vries – Clausewitz

Met hoge verwachtingen en in de hoop een nieuwe klassieker te ontdekken. Zo startte ik aan de lezing van Clausewitz, de debuutroman van Joost de Vries, in verschillende recensies gebombardeerd tot de Mulisch van deze generatie.

Clausewitz vertelt het verhaal van een jonge doctorandus, Tim Modderman, die op onderzoek gaat naar het leven en de nalatenschap van cultschrijver Ferdynand LeFebvre. Vooral de mysterieuze verdwijning van deze laatste spreekt tot de verbeelding; aan de hand van een exclusieve briefwisseling tussen zijn vader en LeFebvre hoopt Modderman dit raadsel te kunnen kraken.

Langzaamaan versmelten twee verhaallijnen zich: deze van LeFebvre en die van Modderman zelf.
De twee verhalen spelen zich af in een verschillend tijdperk en de Vries lijkt dit onderscheid heel sterk te willen doortrekken in zijn schrijfstijl. Gewichtig en gereserveerd wanneer hij het over LeFebvre heeft en citaten van hem aanhaalt, jong en zelfs modieus wanneer hij de beslommeringen en de avonturen van Modderman verhaalt.
De Vries gunt zichzelf bovendien een uitgebreid speelkwartiertje wanneer hij een volledig hoofdstuk schrijft in naam van LeFebvre; bladzijden lang laat hij zijn jongensachtige fantasie de vrije loop, getuigend van bloederige oorlogstaferelen en zich baserend op verslagen van fotograaf Robert Capa.

Naast deze scheiding tussen de twee hoofdpersonages van het boek, doet zich een tweede duidelijk onderscheid voor, namelijk dat tussen waarheid en verzinsel.
Modderman wil een doctoraat indienen over LeFebvre en wil bijgevolg de waarheid van de schrijver achterhalen: waarom en waarheen verdween hij, wat waren zijn motieven, wat kunnen ooggetuigen hem vertellen?
Nog veel sterker echter speelt dit onderscheid op het metaniveau van het boek: welke aangehaalde feiten, zowel over LeFebvre als over Modderman, zijn waarheidsgetrouw en welke zijn verzonnen?
Enig opzoekwerk leert al snel dat LeFebvre volstrekt fictief is. Nooit leefde een schrijver met deze naam en nooit werden de aangehaalde titels gepubliceerd. Ook de randpersonages blijken stuk voor stuk verzonnen: er bestaat geen oorlogsfotograaf genaamd Remt De Vos en geen Nederlands minister van buitenlandse zaken Ernst Burghard.
Op zich is een dergelijk fictief creëren van personages niets bijzonders.
Opmerkelijk is echter hoe de Vries ons wil overtuigen dat zij allen wél reële historische figuren zijn. Dit doet hij door ze te linken aan de hedendaagse Nederlandse politiek, aan de oorlog in het Midden-Oosten, aan begrippen als de World Press Photo, …
Ook het starten van het boek, nog voor het verhaal zijn aanvang neemt, met een “citaat” van LeFebvre is op dit punt veelzeggend.
Als laatste truc binnen dit waarheidsspel, kent De Vries zichzelf een gelijknamig rolletje toe, namelijk als beste vriend van Tim Modderman.

Clausewitz verkrijgt een groot deel van zijn waarde door deze dialectiek van waarheid en fictie die zich afwikkelt op de verschillende niveaus.
En dat is maar best ook, want ik persoonlijk vond de zoektocht naar LeFebvre heel wat minder boeiend dan Modderman. LeFebvre sprak me niet aan, noch als personage, noch als “schrijver”. De aangehaalde citaten waren misschien een leuke stijlswitch voor de Vries maar niet altijd bevorderend voor de leesbaarheid van het boek. Vaak werd het te dreunerig en te bombastisch.
Daar komt nog bij dat ook het personage van Modderman niet op mijn volle sympathie kon rekenen.

Het labyrint dat de Vries creëert maakt echter veel goed en stuwt de lezer steeds verder in zijn zoektocht, is het niet naar LeFebvre, dan wel naar de escapades van Modderman of naar het literair talent van de Vries zelf.
De Vries houdt het ook boeiend door vele slimme verwijzingen, zoals de randpersonages die als het ware reflecties zijn van Claus of (verrassing!) Mulisch.
Soms wil de Vries echter iets te sterk bewijzen dat hij een slimme jongen is, resulterend in gezwollen intellectuele maar vooral manke zinsconstructies of ronduit hilarisch –diepzinnige metaforen. “De noten klommen omhoog op de notenladder, en tintelden omhoog over mijn ruggengraat, naar mijn cerebellum en verder naar mijn kruin, totdat het voelde alsof mijn schedeldak openklapte als een pakje sigaretten”.
Huh?

Dergelijke kleine uitschuivers en het volledig LeFebvre-hoofdstuk, in combinatie met misschien net iets te swingend taalgebruik (“ROFLMAO”. Rolling on the Floor laughing my ass off. Merci Google.) maken de schrijfstijl van de Vries iets te weinig stabiel en coherent.
Bovenal echter is hij, naar ik meen, het resultaat van een zoekend, debuterend schrijver.
Want het komt nog goed met die de Vries, daar durf ik mijn hand voor in het vuur steken. Minder bewijsdrang en meer ingenieuze verhaalconstructies, zoals hij die nu reeds in pacht blijkt te hebben, en hij wordt nog de echte nieuwe Mulisch.

Bewaar dit item (0)

Korte Metten

Korte Metten is altijd plezant, maar in openlucht in de zon is het nog veel plezanter!

We werden verwelkomd door Drums are for Parades, een zeer geslaagde opener.
Daarna werden we naar de performance van Ivo Dimchev geleid, een voorsmaakje op zijn voorstelling van deze zomer dat me niet echt nieuwgierig maakte naar meer maar eerder afschrikte.
Misschien was de setting hem niet gunstig of was ik niet in de stemming, want toen de tekst (na 15 minuten) aanvatte, klonk dat nochtans niet slecht.

Spoken word artist Ouologuem kon zeker bekoren met zijn politiek getinte en sterk ritmische tekst over de beschaving en hoe die volgens sommigen niet voor iedereen lijkt weggelegd. Dit maakte me wél hongerig naar meer.

De knuffelperformance van Carlos Pez was wat knullig maar ook schattig en geslaagd.

Vervolgens was er de danschoreografie van Beutler. Die was knap maar misschien net iets te braaf; enkele vernieuwende elementen zouden het geheel volgens mij tot een veel hoger niveau kunnen tillen.

Het meest geslaagd voor mij waren muzikanten Maris en Gyselinck, die odes brachten aan standbeelden op onverwachte plekken. Hun positionering was altijd verrassend, hun spel altijd boeiend.

Alles samen een zeer geslaagde middagpauze, zeker dankzij de wandeling doorheen het park die Korte Metten met zich meebracht.
Wat een ongekende plekken huisvest dat park!
Korte Metten was de ideale manier om deze te ontdekken.

Bewaar dit item (0)

My angel Gabriel (of was dat van een andere groep?)

Ik sluit me eigenlijk volledig aan bij Julie.

Ook ik ben niet tot de grote Rios fans te rekenen, maar op sleeptouw genomen, ging ik zondagavond toch kijken naar de kleine zanger met de grote gitaar.

De kracht van het concert zat volgens mij in het totaalplaatje dat volledig klopte.
Erg mooie nummers, die ondanks hun ongekendheid toch vlot waren te beluisteren, warme belichting en een ideaal samenspel tussen de drie muzikanten.

Rios had het publiek meteen op zijn hand en speelde dit het hele concert uit, echter zonder vervelend te worden. Een mopje nu en dan, een lief woord, meer had het publiek niet nodig.
Hoewel de verrassend goede stem van Rios er ook wel voor iets zal tussen gezeten hebben.

Jef Neve speelt nog steeds piano met een ongeziene nonchalance. Het lijkt allemaal geen moeite te kosten en de noten komen er met een haast mechanische perfectie uit.
Opvallend was hoe bescheiden hij zich leek op te stellen.
Niet ech terecht, vond ik, maar wel sympathiek.

Slagwerkman bespeelde de drums zoals het hoort en had bovendien een hele doos aan speelgoed mee, gaande van belletjes tot uitgeholde boomstronken. Erg leuk.

Dat het een zeer geslaagde avond was, meer valt dat eigenlijk niet over te zeggen.
En dat u misschien eens kan uitkijken waar ze nog spelen?

Bewaar dit item (0)

Horizon: hoe ver is 't nog?

Graag zou ik me aansluiten bij de voorgaande enthousiaste reacties.

En deels kan ik ook dat wel: een goede wisselwerking tussen film en spel, uitmuntende acteurs, grappige situaties en one liners, interessante onderwerpen.
Ik ontdekte Kassys als een getalenteerd en creatief gezelschap.

Maar me omver blazen deed de voorstelling helaas niet.
Nergens moest ik echt hard lachen en nergens vond ik de vragen zo interessant dat ik er kippevel van kreeg.

Waaraan dat ligt, heb ik nog niet kunnen achterhalen.
Misschien lag het eerder aan mezelf?
Misschien moet het gezelschap teveel opboksen tegen de andere stukken die ik doorheen de jaren al zag en die me meer deden?
Is dat oneerlijke concurrentie?
Deels zeker wel, maar anderzijds: een echt goede voorstelling blijft er uit springen, hoeveel je ook al hebt gezien.

En ondanks het feit dat ik de voorstelling aanganaam vond weg kijken, sprong ze, voor mij althans, niet boven dit aangename uit.
Jammer, maar deels geëxcuseerd door de hoge verwachtingen en maatstaven.
De markies is hard to please, nietwaar…

Bewaar dit item (0)

Eleanor: a bear that wasn't

Big girls do big things, een belofte die Eleanor zeker waar maakt.

De openingsscène met het berenpak was boeiend-betoverend. Ze was een beer die zichzelf nog vorm moest geven.
Eens die klus geklaard, was het tijd om de wereld te ontdekken. De wereld der cimbalen en micro’s en de pret die je er mee kan beleven. De betovering maakte plaats voor eenvoudige humor, doch op een geslaagde manier.

De beer kroop uit z’n eigen vel en transformeerde in een hiphopper, een topmodel, een superheld. De humor bleef duren, Bauer had het publiek op haar hand.

Dat veranderde niet tijdens haar zangscène waarin de toonladder letterlijk werd beklommen.

Wanneer ze de top had bereikt, legde Eleanor ons uit hoe moeilijk en koud het daar was, bovenop die eenzame top.
Gelukkig niet op een klagende toon, maar met de nodige relativering, die heel de voorstelling licht en leuk maakte.

Bauer vervolmaakte haar klaagzang niet door ons moedeloos achter te laten, maar gunde ons een blik op haar danstalent.
Een mooie slotscène, na een zeer geslaagde voorstelling.

Bewaar dit item (0)

Zo, alles is hierboven reeds vermeld.
Nu alleen nog beslissen bij welk kamp ik me aansluit…

Leeg vond ik het stuk allerminst.
De tragedie van waaruit vertrokken werd, vond ik namelijk erg mooi en vooral erg passend in de tijdsgeest.
En de manier waarop Jan de Decorte dat verhaal brengt, nou, ik vond dat allerminst slecht.

Natuurlijk is het altijd “meer van hetzelfde”: een kinderlijke manier van voordragen, letters uitspreken die er niet staan en weglaten wanneer dat niet past, wat huppelen en springen als een geknipt vogeltje, ...
Het werd een handelsmerk dat je bevalt of dat je doet beslissen nooit nog een stuk van Decorte te gaan bekijken.

De acteerprestaties vond ik deze keer behoorlijk sterk, sterker dan bij de vorige voorstelling.
Dat Jan Decorte zelf brabbelt en lispelt, daar kan je niet omheen, maar ach, hij schreef het stuk al, is dat niet voldoende?
Laat hem dan toch die tien zinnen voorlezen, de andere acteurs redden het stuk wel.

Echt indrukwekkend of beklemmend werd het nergens, maar ontgoochelend vond ik het allerminst.
Ja, ik blijf een voorzichtige fan.

Bewaar dit item (0)

Menselijk, al te menselijk

Wie een voorstelling van Kris Verdonck bijwoont, betreedt altijd een eigen, aparte wereld.
Een wereld waar alles duisterder maar ook zachter is.

Actor#1 leek daar bij aanvang bij aan te sluiten.
“Mass”, het eerste deel van de performance, verzamelt het publiek rond een diepe kuip. Binnenin een wit vlak dat de nieuwsgierige kijker misleidt; wie zijn hand uitsteekt, is er aan voor de moeite. Er is helemaal niets.
Misschien omdat de hele schepping nog van start moet gaan?

“Mass” komt in beweging, als fluisterende stoom. Een melktapijt strekt zich uit, fascineert en creëert onverwachte lichamen, die onderhuids vorm aannemen maar even snel weer verdwijnen. Alles moet zich nog vormen en niets weet nog wat het precies wil zijn in deze nieuwe schepping.
Niets ligt vast, het gevormde smelt weer weg zonder er te kunnen op anticiperen.

“Huminid” vervolledigt de creatie van “Mass”, door het einde van de gekende beschaving aan te kondigen. “This will be the last chapter of nature”.
De techniek die Verdonck hanteert is verbluffend en verwarrend. Een mens spreekt ons toe, en toch is er niemand.
Hij is een nieuw wezen, misschien wel gevormd onder het melktapijt van Mass, nog onvolledig, nog niet in staat te bewegen of af te wijken van de ingestudeerde tekst.
Hij is dood stof maar met een kloppend hart, zoals hij het zelf zegt.

“Dancer #3”, het derde deel van de performance, stelt ons gerust.
De teloorgang van de gekende wereld en de start van een nieuwe, mechanische wereld hoeft niet gevoelloos te zijn.
Een robot, vrij van enige gelijkenis met mens of dier, leert springen als een jong veulen.
Het gaat goed, soms gaat het fout, hij herpakt zich, wordt overenthousiast, leert uit zijn ervaringen, valt opnieuw en zal ongetwijfeld weer recht krabbelen.
De sympathie die men meteen voelt voor deze springende hoop ijzerplaten en vijzen is ronduit hallucinant.
Worden emoties dan zo makkelijk opgewekt? Is onze genegenheid zo onuitputtelijk dat ze los staat van het object?
Het lijkt er op.
Later zal blijken of dit nog van pas zal komen…

Een indrukwekkende avond, die erg ver staat van theater of performance en vooral als de uitwerking van een wetenschappelijke en filofische idee moet worden gezien.

De discussie of dit thuis hoort in een cultuurhuis is hier ondergeschikt aan de mate waarin de voorstelling fascineert, boeit en wakker schudt.
Komt dat zien, leert wat bij en ga met veel vragen naar huis!

Bewaar dit item (0)

The song of shoes

Goede voorstellingen uit het verleden scheppen hoge verwachtingen voor de toekomst.
Het verleden, dat is Zeitung: energiek, acrobatisch, meeslepend, bedwelmend, overweldigend.
De toekomst zou blijken uit te draaien in The Song.

The song zong het lied van het bewegend lichaam en snoerde die van de muziektape de mond.
Stil was het allerminst: het lichaam bewoog, stampte, sleepte, en schoof. Geluiden die ondersteund werden op een grappig-originele manier.
Zo goed als echter deze vondst was, zo kortstondig was haar effect.
Het enerveerde niet, maar kon niet meer boeien.

Daarbij kwam het feit dat de bewegingen zeer repetitief waren, vaak niet meer dan het op een lopen zetten.
De technische kunde van de dansers was natuurlijk onbetwistbaar, maar werd misschien net te weinig in de verf gezet.

The song werd tenslotte op een vernieuwende doch kille manier belicht, wat de emotionele afstand enkel vergrootte.
Het moeten niet allemaal sepiakleurige Billy Elliot momenten zijn, maar toch, zo nu en dan is het leuk met open mond en een krop in de keel vastgenageld te zitten.

Wat helaas niet gebeurde tijdens dit technische perfecte maar emotioneel onderkoelde lied…

Duimen dat deze verlaagde verwachtingen tot een grote verrassing leiden in de toekomst!

Bewaar dit item (0)

NieuwZwart = NieuwGeslaagd

“De nieuwe Vandekeybus.” Dat moet ik zien!
“Op muziek van Mauro.” Bweikes, dat hoor ik niet graag.
“Met tekst van Peter Verhelst.” O nee, dan wordt het nog pedant ook.

Maar verdorie!
Viel dat allemaal even reuze mee!

Behalve dan de eindscène.
Een danseres roept nog wat hysterisch, de verteller komt nog wat brallen en Mauro komt dan toch nog van zijn platform, zodat we zeker gezien hebben dat hij het was. Is er een cd van te koop misschien?

Dit vitten is echter behoorlijk ongepast.
Want tot voor deze laatste tien minuten wat het een uitmuntende voorstelling.

De dansers zijn subliem. Lenig en sterk, speels en krachtig, zoals het hoort. Ze rollen, springen en vliegen zodanig dat de Zwaartekracht even de wenkbrauwen fronst.

En ook de muziek is erg geslaagd. Over het algemeen rustig met nu en dan een uitbarsting.
Misschien toch eens informeren voor een cd?

En dan is er nog de tekst.
Ongetwijfeld ook geslaagd.
Maar ik zou het eigenlijk niet weten.
Luisteren was immers zo moeilijk met al dat spektakel om naar te kijken, dat ik het volledig vergat.
De tekst was in mijn ogen volledig overbodig, behalve dan dat hij de spanning soms mee hielp dragen. Maar dat lag dan meer aan de reciteerkunst van de acteur dan aan de inhoud.
Maar he, Peter, als je de tekst uitgeeft in papieren vorm, wil ik hem gerust eens lezen.

De indrukwekkende dans, de ideaal gecaste muziek en het zeer knappe decor zorgden voor een overweldigende kijkervaring die ik me nog lang zal herinneren.
NieuwZwart is het NieuwGeslaagd!

Bewaar dit item (0)

Het lichaam draagt de littekens

TG Ceremonia is een professioneel gezelschap maar wie dat niet wist, was er misschien aan beginnen twijfelen bij de openingsscène. Zwerver /Zakkenman huilt hartverscheurend. Maar de echte tranen en geloofwaardigheid ontbreken.

Het keert echter en de dansscène op de prachtige muziek van Peter Vermeersch zet de corrigerende toon.

Wat volgt is een opeenvolging van losse flarden, half uitgewerkte verhalen en momentopnames. Dit fragmentarische is echter niet storend.
Alles wordt netjes bij elkaar gehouden door de globale sfeer: een beetje carnavalesk, een beetje gek en toch alledaags.

Alledaagsheid is iets wat Ceremonia in elk stuk lijkt na te streven en slaagt daar in dit stuk vrij goed in.
Wie in het echte leven kwaad is, scandeert ook geen shakespearecitaten, dus waarom zou dat op de planken wel moeten? “Gij onnozelaar” is soms gewoon perfect.

De eindscène was enorm bij de haren getrokken en deed het hele stuk wat teveel eindigen in een slapstickmoment, maar wanneer men dat vergeet, herinnert men zich waarschijnlijk een aangenaam stuk, dat vlot wegkijkt en dat enkele mooie scènes bevat, zoals de reeds genoemde “vogel-scène” (punch not intended :o)).

Het lichaam draagt de littekens van ons leven, van onze tegenslagen en ontgoochelingen. Kopzorgen kunnen keren in een protesterend lijf, hoe oud of jong, hoe rijk of arm we ook zijn; een zwaar thema dat door Ceremonia op een lichte doch geslaagde manier werd verbeeld.
Geen hoogtepunt maar een stap in de goede richting na het ontgoochelende “tolken”.

Bewaar dit item (0)

Flame on, I'm gone

Wie bij hiphop of breakdance enkel kan denken aan gespuis dat wat over de grond ligt te rollen, was beter komen kijken in Vooruit.

De straatgeluiden die de eerste fragmenten begeleidden wezen ons op de oorsprong van de dans maar, langzaam aan, stierven die geluiden uit en gingen ze over in stilte om uiteindelijk vervangen te worden door zeer geslaagde electronische muziek.
Het was duidelijk: deze dansstijl heeft niet alleen effect bij schunnige pimps ‘n bitches lyrics, zelfs in stilte of in de context van heel onverwachte muziek blijft het de moeite.

Meer nog: het tilde de dansers naar een hoger niveau en maakte ze van straatjochies tot volwaardige hedendaagse dansers.

Ook een pluim, zoals reeds meermaals aangehaald, voor de lichtman en zijn kunstjes.

Een zeer geslaagde voorstelling die zich veilig ver weg hield van “het sociaal-cultureel ontwikkelingsproject” en voluit voor de dans op zich koos.

Bewaar dit item (0)

O, verdorie, echt balen dat alles volzet zat…

Bewaar dit item (0)

Triple Trooper Trevor Trumpet Girl

Een lange titel voor een korte, kleine en bescheiden voorstelling.

TTTTG is geen puur theater maar een vertelling, een monoloog maar dan met twee, een dagboek maar dan publiek.

Beide actrices, die echter meteen zo vertrouwd overkomen dat je zonder vragen gelooft dat zij gewoon samen Trevor zijn, zitten op een metalen schommel.
Een knap en minimalistisch decor, waarbij het verraderlijke hem deels zit in de onmogelijkheid daadwerkelijk te schommelen op die metalen constructies.

Voor Trevor lijkt immers alles onmogelijk.
Hij denkt na over vrienden, over kinderen, over relaties.
Maar uit niets blijkt dat hij ook daadwerkelijk echte vrienden, kinderen of relaties heeft. Hij lijkt volledig alleen op de wereld. Een vereenzaamde poète maudit op een kille zolderkamer.
Hij overdenkt het leven zodanig dat het hem ontglipt.
Het leven zoals hij het observeert, is voor hem onmogelijk.

Toch lijkt Trevor een soort lichtheid te behouden, een relativeringsvermogen, een verzachtende humor.
Het leven ontglipt hem, maar ach, zoveel zal het toch wel allemaal niet voorstellen zeker?
Kleine belevenissen van anderen zijn voldoende om hem op de been te houden.
De schommel mag dan niet schommelen, het blijft toch een schommel en het zit niet slechter dan een ordinaire stoel, moet hij gedacht hebben.
En wie weet, ooit, komt er toch nog beweging in…

Zo klein als dat is wat Trevor doet doorzetten, zo klein en bescheiden is ook de voorstelling zelf.
Het is niet altijd nodig te willen imponeren.
Soms volstaat een klein verhaaltje voor het slapengaan.

Bewaar dit item (0)

Ze zeggen dat de wereld ronddraait - ik wacht hier tot m'n huis voorbij komt

Een dronkenlap op café is niet de perfecte gesprekspartner, maar wanneer hij Josse de Pauw heet, komt daar misschien verandering in.
Zeker wanneer hij innemend, bedwelmend en charismatisch was zoals afgelopen zaterdagavond.
Hij is een dronkeman waarbij de wijsheid niet in de kan is verdwenen. Een man die nog liefde heeft maar niet altijd goed weet hoe die te geven. Wie mij lief heeft, volgt mij, zo denkt hij. Maar helemaal vertrouwen doet hij er niet op.

Zijn geliefde geeft hem dan ook meer dan hij verdient.
Het verrast hem maar laat hem soms ook te onverschillig.
Hij beseft teveel dat hij er geen recht op heeft.
En wanneer de drank is in de man, dan wordt alles al eens te bruut verwoord.

Het zijn uitmuntende acteerprestaties, gebracht tegen een ingenieus decor.
Immense beeldschermen worden kerk, landweg of vuur.
Dat daar niemand ooit vroeger is opgekomen.
Of kon niemand het tot nog toe betalen?

Nu goed, wie te ver van het podium zat, die had het anderzijds ook hard te verduren.
Zoals ondergetekende.
De beeldschermen brachten ook in de war, toonden meer dan duidelijk te onderscheiden was.

Een verwarring die alvast niet zou opgehelderd worden door de tekst.
Daar was die te geconstrueerd en te versierd voor.
Maar hij was bovenal erg mooi.
Hij loste niet alle raadsels op, maar ach, wie durft daar tegenwoordig nog op hopen.

De gedrukte versie brengt misschien nog wat soelaas, maar ook wanneer dit niet zo is, zal het een goed bestede 6 euro zijn.

Bewaar dit item (0)

Lamentatio/Deutsche Angst

Helemaal alleen trok ik naar de dansvoorstelling van Vanrunxt.
En geen enkele Fiver kwam ik er tegen.
Ik was duidelijk de enige die mijn donderdagavond spendeerde aan wat een duistere dansvoorstelling zou worden.
En ach, ik kan de feesters/thuisblijvers/... misschien geen ongelijk geven.

Het eerste deel van de voorstelling bestond uit Lamentatio, een solo voor een kranige dame.
Ze kwam het podium op op hoge hakken en meteen dacht ik “er zal niet veel gedanst worden, met die hakken”.
En ik bleek helaas gelijk te hebben.

Wat volgde was een indrukwekkend muziekstuk, een ware wall of sound, beklemmend en beangstigend.
De soliste wandelde over het podium, strekte wanhopig haar armen naar ons uit (en niemand die er in viel, in die armen van haar), reikte haar armen dan maar wanhopig ten hemel en blies haar wanhoop de grond in.
Knappe beelden, fotografisch heel sterk, echt een plaatje.
Maar helaas geen aangrijpende dans.
Dat de soliste haar hele ziel in de luttele bewegingen legde, was duidelijk merkbaar in het verbeten trekje rond haar mond, in de wanhopig-triomferende blik, het twijfelen tussen huilen en lachen.
Maar dat volstond niet, vond ik.
Daarvoor waren de stiltjes tussen de bewegingen door te lang en te leeg.

Het tweede deel, Deutsche Angst, was iets minder zwaar op de hand.
Een danser tolde rond en creëerde ingewikkelde armbewegingen op het gezoem van een soort reusachtige gong. “Hoge bomen vangen veel wind”, moest ik ongewild voortdurend denken.
De eerste ronde, in trainigsbroek en tshirt, kwam mij over als de generale repetitie. Toen de danser overtuigd was van zijn eigen kunnen, was het tijd voor de rode jurk. En voor het blauwe doek dat achter hem werd gedragen. De tweede ronde.
In het doek zag ik een soort creatie van een ideale achtergrond, waardoor de danser nog meer in het oog sprong, waardoor zijn bewegingen nog beter tot hun recht kwamen.
Zijn gevecht tegen onzichtbare demonen werd extra theatraal.
Tot het de drager van het blauwe doek teveel werd, en hij het maar liet voor wat het was. Weg met het doek. Het was niet meer nodig de schaduwen van de danser te vangen.

Omdat het te dramatisch werd?
Of omdat het toch niet hielp bij het bezweren van de demonen?

Ik gok op een combinatie van beide,

Opnieuw was de idee sterker dan de uitvoering vond ik, hoewel dit deel “makkelijker keek”.

Beide delen samen leken aan te tonen dat jong en oud, man en vrouw, duister of licht, allemaal lijden onder dezelfde wanhoop, dezelfde schimmen, dezelfde behoefte aan hulp.
En het steeds weer ontgoocheld raken door het gebrek aan hulp.

De volgende keer schiet ik ter hulp, beloofd.
Maar dan wil ik wel een iets sterke voorstelling in ruil.

Bewaar dit item (0)

Will the circle be unbroken?

Eergisteren gezien in de kvs en meer dan goedgekeurd.

Wie een mooi, ontroerend stuk wil zien, weet waarheen.
En natuurlijk mag er door de tranen heen af en toe eens gelachen worden.

Heldenbergh is op dreef als nooit tevoren: hij briest, zingt, fluistert, slaat en zalft.
Zijn aanval op het Amerikaans fundamentalisme en reactionair bio-genetisch beleid doet hem boven zichzelf uitstijgen, zo lijkt het. Dit is geen theater. Dit is zijn eigen mening op een podium gebracht.
Waarom wordt wel alles getest wat de dood tot doel heeft, maar mag niets getest worden wat levens wil redden?

Een ethisch-wetenschappelijk betoog op een bedje van een aangrijpend verhaal.
Waarmee we meteen ook beseffen dat een dergelijk betoog niet ver van ons bed staat. Het gaat om dit leven, om je leven en hoe je het wil leiden, om het leven van een kind dat je misschien ooit zal krijgen en, wanneer het fout gaat, misschien zal verliezen.
Dat is al eens een overpeinzing waard.

Deze zware kost wordt met een bescheidenheid gebracht waar ik naar op kijk. Niet alleen hoogopgeleide toneelgangers denken al eens diep na. Ook arbeiders van de Volvo doen dat.
En waar sommigen misschien op zoek gaan naar moeilijke en verheven woorden, hebben deze laatste genoeg aan eenvoudige beeldspraak.
Maar wat ze voelen, is er niet minder om.

Ik denk dat ik meteen maar mijn tickets bestel voor een tweede kijkbeurt.

Bewaar dit item (0)

Romeo, o Romeo!

Dat is het eerste wat bij me opkomt wanneer ik denk aan Shakespeares bekendste stuk.
En bij veel mensen precies.

Deze gebrekkig, halve, vervormde, halfverzonnen herinneringen aan een klassieker vormden het uitgangspunt van de voorstelling.
Een goed en vermakelijk uitgangspunt, vond ik.
Het leverde een goede start op, bestaand uit wisselende monologen gebracht door een zeer goede actrice en een iets mindere acteur.

Helaas liep het fout, vond ik.
In het tweede deel kwamen beide acteurs samen, om het te hebben over de behoefte van acteurs aan de liefde van het publiek.
En pff, dat is op zich wel interessant, maar goed gebracht was het allerminst. Het was saai, schools en geforceerd humoristisch.

Kers op de taart der forcering was het onnozel kieken dat tot twee maal toe op het modium kroop.
Waarschijnlijk bedoeld als verwijzing naar de tijd van shakespeare, toen dergelijke intermezzo’s normaal waren, helaas uitgedraaid op net dat ene element teveel dat de voorstelling finaal onderuit haalde.

Jammer, zeker na de geslaagde doortocht die Nature Theatre voorig jaar maakte.

Bewaar dit item (0)

Umebayashi: klein doch groots

Gisterenavond kreeg ik echter het voorsmaakje bij uitstek voor al deze en nog meer films tegelijk, en dit in de vorm van de filmmuziek van Shigeru Umebayashi.
Nog nooit van gehoord?
Ik, tot voor gisteren, ook niet.

Laat ik U hem daarom kort voorstellen: Umebayashi is een kleine oosterse man, gezegend met de terughoudendheid die kenmerkend lijkt voor dat verre continent.
Hij schreef filmmuziek voor voornamelijk Oosterse films maar ook voor enkele Westerse kassuccessen zoals Hannibal Rising.
U let niet zo op de muziek, wanneer U naar een film kijkt?
Ik meestal ook niet.

Maar gisterenavond bleek, onder leiding van Dirk Brossé, hoe sterk deze muziek kan zijn. Ze werd uitgevoerd door de Brussels Philharmonic en begeleid door zorgvuldig gekozen fragmenten uit de bijhorende films.
En verdorie, ook al was je totaal onwetend over de loop van het verhaal, de muziek en de beelden alleen waren een sterke aanval op het gemoed. Erg emotionele, golvende muziek die me mijn tranen meermaals deed verbijten.
Dat vond ik straf.

Straf genoeg om het volgende plan op te vatten: op een druilerige herfstdag alle getoonde films huren en snotterend bekijken. Met het volume op maximum uiteraard, zodat de waterlanders al verschijnen nog voor de eerste scène van start gaat.

Tags

filmmuziek

Umebayashi

Bewaar dit item (0)

Ashes

Wat een hoop positieve reacties! Het wordt quasi onmogelijk hier tegen in te gaan. Maar dat ben ik ook niet echt van plan :o).

De voorstelling ving weinig belovend aan, vond ik. Het gelach van de zwarte vrouw was té bevreemdend en angstaanjagend, maar vooral té onnatuurlijk naar mijn zin. Het is als een zanger die met zijn meest intense lied start.
Ook de dans was niet echt boeiend, bij aanvang. Teveel het typisch hedendaags gekrioel.

Tot de voorstelling openbloeide. De muziek, die de hele voorstelling droeg, vond zijn draai (weg van het geknars en gepiep), de dansers raakten opgewarmd (weg van het té ongestructureerd gewriemel).
En het prachtige decor werd belicht. Heel knap gedaan, vond ik.

Hoogtepunten waren voor mij het stokduet en de allerlaatste solo van de “gemaskerde” man. Momenten dat ik echt gebiologeerd toekeek.
“Viens (pas)” was leuk, maar stilistisch niet echt passend, vond ik. Anderzijds was het een welkome pauze. Altijd leuk als er eens mag gelachen worden. Maar het hoeft ons nu ook niet met de paplepel worden ingegeven.
De expliciete sterfscene vond ik dan weer het dieptepunt van de voorstelling. Het werd teveel amateurtheater in plaats van dans. En hoewel dans in theater leuk kan zijn, kan de omgekeerde beweging mij niet bekoren. Schoenmaker blijf bij je leest, denk ik dan ouderwets. En ook: weeral die paplepel. We hadden wel al begrepen waar het om draaide.

Ook de gemeenschappelijke delen vond ik telkens heel geslaagd. het zijn momenten waarop mijn voorliefde voor “klassieke dans” de bovenhand neemt. Wat doet het soms deugd iedereen synchroon te zien bewegen. Wat een geruststelling dat het niet allemaal improvisatie is. Soms wint de behoudsgezindheid.

Globaal gezien houd ik, ondanks de weinige “hoogtepunten”, een goed gevoel over aan de voorstelling.
Zien tot wat het menselijk lichaam allemaal in staat is, blijft mij telkens verbazen en imponeren. Zonder deze joker had de voorstelling vast wat minder hoog gescoord, maar ach, iedereen zet wel eens een joker in, toch?

Bewaar dit item (0)

Claire Croizé

Hoera, het nieuwe vooruit-seizoen is van start gegaan!
Voor mij persoonlijk werd die opening verzorgd door Claire Croizé.

Gewaarschuwd voor de bombastische muziek van Mahler waarmee ze in dialoog gaat, ging ik zitten.
Klaar voor een dialoog tussen licht, muziek en dans, zoals ze het zelf omschreef.

In het eerste deel van de voorstelling vond ik deze dialoog (soms een vreedzaam gesprek, soms een nijdig gekibbel, zo leek het) goed terug. Croizé danste erg mooi en zoals beloofd ging ze nu en dan geslaagde interacties aan met het licht.
Het blies me niet van mijn sokken, maar was wel zeker de moeite waard.

In het tweede deel trekt Croizé een vurig rood tshirt aan en lijkt ze grappig van start te gaan. Een kleine schouderbeweging benadrukt het leidmotief in de muziek. Leuk en speels.
Maar toch ging het voor mij fout.
De dialoog uit het eerste deel leek te verslappen, de muziek kreeg duidelijk de overhand en Croizé speelde minder gepast in op de verandering binnen de muziek. Mahler werkt duidelijk toe naar een hoogtepunt, terwijl Croizé blijft hervallen in dezelfde bewegingscyclussen.
Of is dat net een teken van de almachtige muziek die ze niet wil/kan overwinnen?

Het derde, korte deel is een soort van stretching, een uitblazen na al dat gespring. Mooi om zien, eindelijk verlost van die overrompelende Mahler, maar niet sterk genoeg voor mij om het middelmatige tweede deel te doen vergeten.

Tenslotte wil ik nog benadrukken dat een prestatie als die van Croizé hoe dan ook respect verdient. Helemaal alleen de arena betreden voor een steekspel met Mahler, ik zou het haar niet willen nadoen.

Bewaar dit item (0)

Ha, leuk dit nog eens te horen!

Bewaar dit item (0)

Een stuk van stukken

Hier zit ik al, achter de laptop, terwijl ik eigenlijk naar het tweede deel van Stukken had moeten zitten kijken.
Paniek dan ook wanneer ik in de recensie van de Volkskrant lees dat het beste stuk na de pauze komt. Ben ik echt iets aan het missen?
Opluchting wanneer ik zie dat Stan blijkbaar de volgorde van het stuk heeft opgedraaid. Het beste zit nu voor de pauze.

Want daarom ben ik ook weggegaan: niet omdat ik het slecht vond, integendeel.
Wel omdat ik het overwegend heel goed had gevonden, en het voor mij mooi was geweest. Ik had een leuk stuk (nou, een verzameling stukken) gezien van 1,5 uur. Meer heb ik niet nodig. En vooral: meer wilde ik niet. Want stel dat het niveau drastisch afneemt in het tweede deel, wat dan? Dan zit ik mij te vervelen. Mij op te jagen. En vooral: het eerste goede deel te vergeten.
Daarom keerde ik voor de veiligheid huiswaarts tijdens de pauze.
Een rare redenering misschien, maar soms werkt ze.

Nu kan ik slapen gaan met de herinnering aan een leuk, goed gespeeld, vermakelijk stuk. Vooral “Liefde bij wijze van spreken” wekte die indruk, waarin de acteurs werkelijk uitmuntend waren. Maar ook de er-tussen-door-gevlochten fragmenten van De Martelaere waren geslaagd en vooral prikkelend. Het zal niet lang duren voor ik eens een boek van haar ter hand neem. De filosofische jeuk moet gekrabd.

En maaike neuville: die kan nogal bekken trekken, zeg!
Maar t waren wel geslaagde bekken.

Conclusie: een goede en goed gebrachte, zij het halve maar daardoor des te waardevollere, avond!

Bewaar dit item (0)

Styrofoam: onbekend is onbemind

Al vijf platen hebben ze uit, maar nog nooit had ik er van gehoord…
Tot gisteren!

Knap optreden, goede stemmen, meer moet dat niet zijn.
Ik ga eens joetjoeben.

Bewaar dit item (0)

Te goed voor woorden

“Te gek voor woorden”. Hmm, hopelijk slaat dat niet op de voorstelling…

Schrik voor niets!
Voorstellingen over gekke dingen hoeven zelf niet gek en wild stuiterend te zijn.
Net zoals “gekke” mensen niet wild in het rond hoeven te stuiteren. Misschien doen ze dat al eens.
Maar heb jij dat nog nooit gedaan?
Ik hoop eigenlijk van wel.

Of keer je nooit eens in paniek huiswaarts, er zeker van dat de verwarming nog aanstaat? Terwijl die dan toch af blijkt te staan. Of je voelt je plots triest op een feestje omdat je er ineens van overtuigd bent dat iedereen niet staat te lachen met je mopje maar simpelweg met jou. Of je bent triest om een verlies of zelfs zonder reden. En de volgende dag opnieuw. En die daarna weer.

Soms zet iemand de stap naar hulp omdat hij een dag te lang triest bleef. Een dag die het ondraaglijk maakte. Of omdat hij denkt dat iedereen hem uitlacht, niet alleen die mensen op dat feestje.

We verschillen enkel van deze mensen door die ene dag of die ene gedachte. Dat is een heel klein verschil.

Dit alles werd me gisteren heel duidelijk in de mooie voorstelling “te gek voor woorden”.
Door K. Hemmerechts die voorlas over haar zus, zij het soms op een voor mij iets te gemaakte manier.
Door Chris de Stoop en zijn verhaal over nonkel André.
Door Annelies Verbeeke haar mooie weergave van hoe normaal een uitgevonden wereld kan aanvoelen.

Maar vooral door de ongelooflijk mooie columns van Bernard Dewulf. Ik kan het niet letterlijk herhalen, maar hoe mooi was het als hij zei dat de vader de wanhoop weg zingt, terwijl achterop de fiets zijn zoontje meezingt, omdat hij eenvoudigweg nog een vogel is.

Misschien wel het meest naar de keel grijpend, waren de liedjes van Pieter Embrechts, begeleid door videoprojecties waarin mensen uit een instelling hun verhaal deden. Ze lachten, speelden klarinet, waren triest, dansten en probeerden al zingend de wanhoop te verdrijven en het leven opnieuw te dragen.

Een erg geslaagde avond die aanzette tot respect en het neerhalen van de scheiding tussen gek en normaal.

Bewaar dit item (0)

De Orgie van de Tolerantie

Van wedstrijden masturberen over bevallen in winkelkarren tot vernederend naakt over elkaar heen krioelen…
We zagen het allemaal de revue passeren en we moesten het, zoals Frank zich beklaagt, allemaal “tolereren”.

Dit is echter het enige punt waarop ik het eens ben met Frank. Ik vond het immers alles behalve bezigheidstherapie.
Ik vond het eerder een confrontatie met mezelf, de anderen en onze omgeving.

In het theater kunnen we niet anders dan heel dit gruwelijk (maar soms ook grappig) schouwspel tolereren: we hebben betaald voor een kaartje en moeten netjes op onze stoel blijven zitten. Bijgevolg moeten we kijken naar dingen waar ons maag al eens van keert. Ik denk spontaan aan de scènes die me wel heel hard aan de toestanden in Abu Ghraib deden denken en die voor mij het “lastigst” waren.

Maar in het echte leven hoeven we dit niet te tolereren, hoewel we het maar al te vaak doen.
Een confronterende boodschap die ons wijst op onze (mentale) luiheid, onze toegeeflijkheid, ons egocentrisme.
En ja, dat kan al eens pijnlijk zijn. Pijnlijk waar.
Wie daar niet tegen kan, die moet zichzelf maar wat blijven voorliegen en zichzelf blijven goedpraten.

Ik beweer niet dat ik “anders”, beter of geëngageerder ben. Ook ik loop constant in de vallen die Fabre ons toont.
Toch doet het deugd hier eens op gewezen te worden. Je weet nooit dat ik er eens iets uit leer.

Wie geen zin had in dergelijke levenslessen moest wachten tot de slotscène, een ongelooflijk mooie dansscène, wervelend en krachtig, los van al het lelijke dat Fabre ons al een uur in ons gezicht draaide.

Sommige scènes waren best hard om te bekijken, waren soms iets te lang of iets te expliciet, maar net heel deze overdaad zorgt er voor mij voor dat de voorstelling ook heel sterk aankwam, als een slag in het gezicht.

Ik bied spontaan mijn andere wang aan.

Bewaar dit item (0)

Ik was al een fan van de Superamas, misschien word ik binnenkort ook wel fan van de Imitators!
Ik doe m’n best eens te komen kijken!

Bewaar dit item (0)

An evening on... memory en hoofdpijn

Gisteren bezocht ik de eerste thema-avond van het courtisanefestival: an evening on memory.

De avond ving aan met MPLD, een installatie-performance.

Het begon een beetje onderbemand, met een goede 30 man in de zaal.
Hoe dan ook, de lichten gingen uit, de “performance” ging van start.
Het startte: Het geluid. Een gekraak, gezoem, gebliep.
Terwijl nog een heleboel mensen binnenkwamen en zich een weg tastten doorhee het schemerduister.
Wie al neerzat, bleef rustig verderbabbelen. Niet beseffend dat het allemaal al begonnen was.
En toch stoorde het me niet: het was voor mij een deel van de performance. Mensen schuifelden en fluisterden, ik zat er bij en keek er naar en vond het allemaal best ok.

Een tiental minuten later, floepte ook het beeld aan.
Wazige beelden, flikkerende lanschappen, bewegende kleurbalken over het scherm. En het besef bij het publiek: hé, het is precies al begonnen.

En vanaf dan vond ik er niet zoveel meer aan. Het werd stil. De beelden flikkerden zenuwachtig door elkaar, als een voortdurende en lastige stroboscoop.

Ik vond het aanvankelijk nog interessant, begon me toen te vervelen, probeerde die verveling weg te vegen door te achterhalen welke bedoeling er achter deze koppijn-beelden stak. IK dacht aan een lucht die trilde van de hitte. Aan de link met het geheugen. Zijn onze herinneringen dan zo wazig, zo steeds terugkerend naar hetzelfde? Alsof we niet verder raken dan dat ene beeld?

Uiteindelijk gaf ik het op. Ik zag niets in deze beelden, raakte niet verder dan bovengenoemde “betekenissen” en was niet in staat een halfuur onverveeld naar deze beelden te kijken of over deze betekenissen na te denken.
Velen verlieten ook de zaal, wat ik, jammer genoeg, wel een beetje begreep. Het was niet alleen niet zo interessant, het was vooral ook heel lastig om naar te kijken.

De rest van de avond heb ik onverwacht gemist, echter niet omdat ik geen courage meer had om naar de rest te kijken.
Misschien had de rest van de avond deze valse start kunnen goed maken…

Bewaar dit item (0)

Weeral prijs!

Ik kan Lucje enkel gelijk geven: deze voorstelling is gewoon “altijd prijs”!
Het was de tweede keer dat ik de voorstelling ging bekijken (vorig jaar zag ik ze ook al), deze keer in gezelschap van broer en schoonzus. Een beetje zenuwachtig ook, want ik had hen de voorstelling aangeraden en hoopte dat het zou bevallen.

De zenuwen bleken echter voor niks nodig: de voorstelling viel zeer in de smaak.
En ook ikzelf kon voor een tweede keer voluit genieten, zonder me een seconde te vervelen. Meer nog: de sterke muziek en de dans viel me nu nog meer op, wat de voorstelling des te boeiender en mooier maakte.

Twee keer een goede indruk maken, dat kan alleen een voorstelling van de bovenste plank!

Bewaar dit item (0)

Brandhout, een irritatie

Wat een moeilijke voorstelling om te beoordelen.

Laat ik aanvangen met het compliment dat ik het een enorm mooi decor vond. Een goede start, altijd.
Meer dan de helft van de voorstelling werd er gespeeld met het zaallicht aan, een vondst die ik ook al zag bij Nature Theatre of Oklahoma. Een vondst die ik deze keer echter minder vond passen, maar goed, het was evenmin storend.

Vormelijk sloot het stuk zeer duidelijk aan bij het postmodernisme: het was een theater over een theater, een lachen met acteurs terwijl je er zelf eentje bent. Een tweede duidelijk element waar dit in naar voor kwam, was het door elkaar lopen van fictie en realiteit; iets wat vooral werd beklemtoond door de grapjes die de acteur heel duidelijk maakte naar het publiek. Grapjes die afweken van de tekst en spontaan uit de mouw leken geschud, hoewel ik me toch afvraag of hij niet elke voorstelling dezelfde mopjes tevoorschijn schudt. En de mopjes waren goed, dat ga ik niet in twijfel trekken, maar of het nu echt passend was, daar moet ik nog even over nadenken.

Misschien lag het ongemakkelijke wel in het feit dat de mopjes beter waren dan het “echte” stuk, waardoor het publiek eigenlijk vooral wachtte op een zoveelste kluchtje. Want de tekst op zich, die vond ik behoorlijk saai.
De idee van de opvallende souffleuse was erg leuk gevonden en ook goed uitgewerkt, maar trok het “echte” stuk nog meer de dieperik in, vond ik.
Samengeteld leidde dit voor mij tot de volgende som: spontane kluchtjes en grappige souffleuse-act leidden er samen tot dat “het echte stuk” er niet zoveel meer toe deed. Het werd een beetje openlijk belachelijk gemaakt en uitgelachen. “Wat een dwaas en lang en eentonig stuk zijn wij hier aan het opvoeren”, dat gevoel én het openlijk tonen er van.

En ergens is die idee niet slecht gevonden en best interessant.
Het is een soort metatheater dat vragen oproept en de vanzelfsprekendheid van “het altijd goede theaterstuk” in vraag stelt.
Maar anderzijds vind ik het ook een beetje gek te vertrekken van een werk dat je misschien niet zo goed vindt, gewoonweg om er dan mee te kunnen lachen.
Of zie ik het te radicaal?

Bovendien wordt het ook allemaal nogal ingewikkeld, als je al deze redeneringen volgt: het oorspronkelijk stuk lacht met de kunstwereld, de acteurs lachen ook nog eens met dit stuk en het publiek lacht met de luchtige grapjes tussendoor.
Al die meta-kronkels deden me me uiteindelijk afvragen met wat ik eigenlijk zat te lachen…

U ziet: een lastig stuk, dat me op het moment zelf weinig of niets heeft gedaan maar me des te meer parten speelde bij het bespreken ervan.
Dat het waarschuwing moge zijn…

Bewaar dit item (0)

Decorte in 't kort

“Twuuuut, twieieieieieieiet, falderie, faldera, de kiekendief!”

U ziet: vanaf nu begin ik elke bespreking met een citaat uit het stuk dat naar vogeltjes verwijst :o).

Mijn eerste Decorte-voorstelling, al viel me dat pas achteraf in. En dat verklaart misschien ook de onwennigheid en de verbazing waarmee ik het eerste half uur alles aanschouwde.
Want laat ik eerlijk zijn: het eerste half uur vond ik er weinig of niets aan.
Ik vond het te traag, te saai en te kinderachtig. Ik voelde me op een kindervoorstelling over prinsjes en prinsesjes.

Na een half uur leek ik eindelijk geacclimatiseerd en kon ik het meer en meer appreciëren. Ik zag hoe Decorte het eigenlijk wel subliem deed als meester-verteller. Ik kon eindelijk de acteer-manier van de actrices waarderen, terwijl ik voorheen enkel kon denken: is dit een amateurgezelschap of wat? Ik vond de grapjes niet meer kinderachtig maar gewoon pretentieloos leuk.
Met andere woorden: ik “had” de voorstelling eindelijk een beetje, hoewel het me wat tijd kostte.
Gek wel, hoe ik eerst niet doorheen die muur van lichtheid raakte; ik wilde het allemaal veel te zwaar maken en snapte er daardoor niets van. Het is een les voor me, in de toekomst :o).

Wie vanavond nog gaat kijken, raad ik aan heel welgezind en heel onbevangen plaats te nemen.
Het zal beloond worden, want de finale is ronduit hilarisch. Een nieuwe dansstijl is geboren.

Zelf kijk ik al uit naar de volgende Decorte; benieuwd of ik nu wel meteen mee zal zijn.

Bewaar dit item (0)

“En de vogelkes zullen op de takken zitten en denken: “Phaaaah…. wat zal het morgen weer zijn””.

“Ik heb heel veel liefde te geven , maar ik zeg het U al op voorhand, met mij zult ge niet veel plezier beleven”.

Enkele citaten van Ludo (Titus de Voogdt), die voor mij een groot deel van de voorstelling maakte. De citaten tonen meteen aan hoe hij in een vrij humoristische doch ook wat droeve rol kroop. De vorm is grappig, de inhoud iets minder. Een mooie spanningsboog geeft dat.

Maar niet enkel Titus droeg de voorstelling; alle acteurs droegen enorm bij aan het slagen ervan. Want stuk voor stuk waren het, in mijn ogen, uitmuntende acteurs.

Samen brachten ze zeker enkele mooie of grappige scenes. Zoals Titus die vertelt over zijn mislukt huwelijk met de buitenlandse vrouw van zijn dromen. Zoals Marijke die eerst door iedereen wordt afgestoten maar vervolgens een leuk speeltje wordt dat iedereen doet lachen en iedereen wil hebben. Tot op het pijnlijke af. Zoals Georgina en haar passionele en overtuigde gevoelens. Of zoals Johan en zijn wanhopige gevoelens.

Tussen deze leuke momenten zaten echter naar mijn mening teveel nietzeggende momenten of gesprekken. Het verhaal van de twee broers, de ene succesvol maar gevlucht, de andere half vermorzeld maar stand houdend, vond ik iets te mager en te geforceerd uitgewerkt. De “woede”-dans van Chokri hoefde voor mij ook absoluut niet. Momenten waarop “de boodschap” van het stuk er iets te nadrukkelijk werd ingeramd.
Dat vind ik erg jammer, want ik vind zulke momenten echt heel storend, waardoor ze de hele voorstelling deels onderuit halen.

Maar laten we positief afronden: een mooi decor, uitstekende acteurs en bij momenten ook heel goede scènes: meer kan een mens misschien niet verlangen…

Bewaar dit item (0)

Louise Lecavalier en Benoit Lachambre:

Met toch wel vrij hoge verwachtingen ging ik gisteren kijken naar Is you me.

5 for Students -compaan Stefanie had het me alvast warm aanbevolen door te zeggen dat de voorstelling van Louise Lecavalier van vorig jaar haar ongelooflijk had kunnen bekoren. En Stefanies goede smaak zou ik niet in twijfel durven trekken :o).

En welwelwel, wat ik daar zag, dat had ik eigenlijk nog nooit gezien.
Ik had wel al deze hedendaagse dansstijl gezien (hoewel bv Rosas minder “hoekig” danst en nog meer elementen van de klassieke dans incorporeert), en ik had ook al zulke muziek gehoord en had ook al dergelijke projecties gezien, maar nooit allemaal samen. Want dat was volgens mij het meest opvallend aan de voorstelling: hoe alles wonderwel samenging en op elkaar was afgestemd. Alles hoorde ontegensprekelijk samen.
Ik sluit me wel aan bij Stefanies opmerking dat de muziek soms te divers was om volledig geïntegreerd te zijn. het hotste soms te sterk van eletronische klanken naar japans klinkende snaarinstrumenten. Maar anderzijds was ik ook heel blij met de muziek: wat doet het deugd te horen dat het niet altijd “verstild” of sober moet zijn. Het uitgelaten muziekje met Louise verbasterde hiphopsolo vond ik dan ook één van de hoogtepunten van de voorstelling.

“Projectiekunst” is een mij vrij onbekend terrein, maar wat ik gisteren zag vond ik echt heel knap gedaan. Het was geen leuk extraatje van de voorstelling, maar één van de belangrijkste redenen waarom de voorstelling zo indrukwekkend en interessant was.

De bewegingen van beide dansers deden me bij momenten erg aan kleine insecten denken: vooral de kleine, snelle beweging met hun hoofd zorgde daar voor, denk ik. Ik vond het alvast heel mooi.

Als enige commentaar zou ik kunnen zeggen dat sommige stukken miscchien iets minder lang hadden mogen zijn, maar een dergelijke opmerking doet zeker geen afbreuk aan het overwegend indrukwekkend karakter van deze voorstelling.

En o ja, ik wil ook nog even zeggen hoe mooi ik de kostuums vond. Een trui met kap dragen zal nooit meer hetzelfde zijn.

Bewaar dit item (0)

De Markies spot wilde wolven

Wat hadden de wolven mee: hun bontmutsen – swingende melodieën – de wijdbeense positie (vooral bij de toetsenist en knoppenman) – het showelement – een overstaanbaar taaltje – een maxi-volumeknop – de galmmachine – .... Samengevat: alle ingrediënten voor een erg leuke opener, vond ik persoonlijk. Misschien geen Grote Kunst, maar daar is de markies uieindelijk ook niet altijd naar op zoek
Wat waren ze vergeten: een beetje variatie

En wat hadden de Stills mee? Een knappe zanger (dat kapsel! het zou verplichte haardracht moeten zijn!) met een erg goede stem
Wat waren zij helaas nog meer vergeten: diezelfde variatie.

Al bij al vond ik het voorprogramma dan ook leuker dan the Stills zelf, hoewel de muzikale capaciteiten van deze laatste waarschijnlijk wel hoger liggen Maar met de primussen van de klas heb je niet altijd even veel plezier als met de herrie schoppende lastpakken
We are wolves hebben alvast m’n muzikale hart een stukje veroverd.

Bewaar dit item (0)

END: meer dan content

Gisteren sleepte ik me zwaarverkouden en moe en koud naar de nieuwe voorstelling van Kris Verdonck.

Mijn verwachtingen waren hooggespannen, want zijn vorge voorstelling, I/II/III/IV, was me heel erg bevallen. En stel je voor dat ik uit mijn warme, zachte zetel was gekomen voor een ontgoocheling :o).
Maar hoera, de verwachtingen werden ruimschoots ingevuld!

Ik wil er niet te veel over kwijt, want de voorstellingen laten zich best “begrijpen” gewoon door ze te bekijken.

Hoe dan ook: Verdonck is een meester in het scheppen van beelden. Mooie scenes creëren is, volgens mij, ongetwijfeld zijn grootste talent. Dit komt allereerst tot uiting in de posities die hij de menselijke lichamen laat aannemen. Zowat alle personen op scène bewegen zich op een esthetisch mooie manier. Kris Verdonck weet wat hij een lichaam moet laten doen om het publiek te boeien en te betoveren.

Maar ook de compositie van alle lichamen samen op scène is telkens meesterlijk geslaagd. Telkens zijn er meerdere gebeurtenissen om naar te kijken, en telkens is alles anders dan je dacht.

Opnieuw, net zoals bij de vorige voorstelling, meende ik de subiele relatie tussen mens en machine waar te nemen en hoe de mens, ondanks zijn gestuurd-worden door de machine, toch steeds zijn invloed kan doen gelden. Door, ondanks gedragen te worden door de machine, iets dieper door de knieën te buigen dan voorheen. Door zich passief aan de machine over te geven en zo de werking ervan te belemmeren. Fascinerend!

De voorstellingen van Kris Verdonck zijn erg moeilijk te beschrijven en te recenseren, net omdat ze zo visueel zijn.
Het gaat niet om “het verhaal”, maar om het verhaal dat je zelf creëert doorheen wat je ziet.

Wie aankijkt tegen een saaie zaterdagavond, raad ik dan ook ten zeerste aan nog snel een ticketje te kopen voor vanavond. de voorstelling duurt maar een uurtje, dus nog tijd genoeg om daarna de beentjes te strekken :o).
Nadat je de eerste impressies verwerkt en besproken hebt bij een drankje, welteverstaan.

Bewaar dit item (1)

Een bruut ballet

In tegenstelling tot bij Does, voldeed “poetics” wel aan mijn verwachtingen. Misschien omdat ik een beetje ziek en dus zonder verwachtingen was vertrokken :o).

De voorstelling doorbrak (of speelde met…, om het wat milder te stellen) vele standaarden door letterlijk met open deuren te spelen, met het zaallicht aan en geregeld met een doorkijk op de “tribune” achter het podium. Allemaal technieken die op zich misschien niet baanbrekend waren, maar die samen toch voor een jonge en frisse sfeer zorgden, vond ik.
Vooral de doorkijk naar de andere tribune vond ik erg mooi, zeker wanneer de groep figurantenmeisjes er hun showtje opvoerden. Een beetje een surreëel zicht.

En hoezeer het gezelschap de formele clichés trachtte te doorbreken, zozeer speelden ze op inhoudelijk vlak met diezelfde clichés: de glitter-klassiekers uit de popmuziek, het publiek laten meeklappen met de handjes, de afgezaagde ballades, de “perfecte choreografie”, de geforceerde gezichtsexpressies.
Allemaal kwamen ze aan bod en allemaal werden ze op de korrel genomen. Zonder koel of hautain te worden, integendeel. We kunnen wel eens lachen met de clichés, maar als we eerlijk zijn, beseffen we dat we er zelf ook niet aan ontsnappen.

De voorstelling bezat ook een aardige dosis humor. En opnieuw, net zoals bij René, stelde ik vast hoe eenvoudig deze humor was. Een net iets te sterk geaccentueerd gebaar, een onverwachte beweging door de ballerina, een verdraaid gezicht. Eenvoudige humor kan afgezaagd zijn, maar kan, juist gebracht, ook heel goed werken. Enkel jammer dat sommige mensen werkelijk met alles begonnen te lachen. Niet elke stap die gezet wordt is een uitglijden over de bananenschil, toch?

Het slagen van deze eenvoudige humor en de vrij eenvoudige choreografie in het algemeen, was zeker grotendeels te wijten aan de uitmuntende prestaties van de acteurs. Stuk voor stuk heel goed uitgewerkte typetjes, met het meisje voorop.
Ik zal haar gezicht bij sommige scènes niet snel vergeten!

Samengevat: een vlotte hedendaagse voorstelling vol knipogen, zonder daarbij “het schone” volledig te laten verdwijnen in de bulderlach.

Bewaar dit item (0)

Daniel en companen

Ik kan niet veel meer dan me aansluiten bij Katelijne: soy un caballo is het ontdekken en you-tuben waard, net zoals de grote meneer van de avond: Daniel Johnston.

Ook ik vond het optreden van de John Dear Mowing Club iets minder, en dan ook vooral omwille van het euhm, “stemgeluid” van de zanger. Dat hij een krachtige stem heeft, heeft hij alvast bewezen…

Tijdens het optreden van D. Johnston was hun muzikale ondertseuning echter heel welkom. Johnston kon me de eerste twee liedjes solo wel bekoren (“Without you” en “Mean girls get pleasure”), maar daarna begon mn aandacht al te verslappen. De eenvoud van zijn tekst en muziek zijn immers zowel de sterkte als hellas ook de zwakte van zijn stijl.
Toen de band Johnston kwam versterken, was ik er echter opnieuw volledig bij en ontdekte ik een trieste, bevende maar vooral erg ontroerende en beklijvende zanger.

Ook heel leuk dat het een erg enthousiast publiek was; mensen die duidelijk speciaal voor meneer Johnston kwamen. Het meisje achter me die, toen Johnston even terugblikte op zijn verleden en zonder veel verwachtingen vooruitblikte op wat hem nog te wachten staat, met luide tem haar liefde verkondigde voor Johnston, heeft dan ook mn sympathie. Zulke fans helpen een concert mee onvergetelijk maken.

En dan nu: you tuben, op zoek naar het beste van Daniel, voor op deze druilerige zondagmiddag!

Bewaar dit item (0)

Woeste maar ook lieve lanoye

Inderdaad, als een compilatie van verbroken beloftes, zo kan je de voorstelling “woest” gerust samenvatten :o).

Maar helaas ook een beetje als een te groot samenraapsel van fragmenten uit vorige voorstellingen. Waardoor ik veel van wat Lanoye te berde bracht al gehoord/gezien had, zoals in “veldslag voor een man alleen”, “fort europa” of die voorstelling waarvan ik de naam vergeten ben (met dat vierkante podium en iedereen die er rond zit en els dottermans, weet je nog?).
Anderzijds toont een dergelijke herhaling ook enkel aan dat ik blijkbaar fan ben van Lanoye :o).

Bovendien had Lanoye misschien ook wel reden om net die fragmenten te herhalen, want het zijn waarschijnlijk de fragmenten die zich het best lenen tot “ver-actering”.

Hoe hard Tom Lanoye in het eerste deel op mijn zenuwen werkte (met zijn overacting, zijn mooi nederlands dat naar het hollands neigde en zijn drang om de twee minuten een mopje te tappen), zo zeer beviel hij me in het tweede deel.
Mooi gekozen teksten over zijn moeder, over de hunker naar parmaham en over het recht eindelijk zelf te kunnen beslissen wat je met je lichaam doet.

Lanoye blijft in mijn ogen nog steeds een schrijver en geen “actuer”, maar dan wel een erg goed schrijver die zijn eigen teksten bovendien op een meer dan behoorlijke manier naar voor kan brengen.

Haast U, haast U, en zoek waar U hem misschien nog aan het werk kan zien!

Bewaar dit item (0)

Allé, allé, René!

Welwel, een moeilijke voorstelling om eenduidig te bespreken.

Het eerste deel vond ik ronduit grandioos. De drie “acteurs” die auditie kwamen doen voor de rol van René waren om ter best. Erg grappig, erg leuk gebracht, erg goed gespeeld.

Toen de drie acteurs echter samensmolten tot René en elk een ander aspect van hem verbeeldden, werd het iets minder, hoewel nog steeds goed, vond ik. De speelsheid was wat verloren, de serieux misschien soms iets te geforceerd en de onnozelheid van Ragna sloeg al eens om in irritatie.

Toch vond ik dit een stuk van de bovenste plank. Het deed me zelfs meer dan Quills, dat ik de avond voordien had gezien en dat toch ook een puike prestatie was.

Ik wil hier nog een korte bedenking aan toevoegen: het feit dat ik, en vele anderen, zo hoorde ik, vooral het eerste deel van René erg goed vonden, een deel dat eigenlijk niet meer was dan een komedie, toont volgens mij aan dat de eenvoudigste dingen soms nog het best werken bij de mens. De makkelijkste mopjes zijn dikwijls nog de grappigst: wat overacting, een dwaas stemmetje, een geniaal maar miskend acteur, ... Het zijn precies de dingen die we nog steeds het snelst herkennen en die ons het makkelijkst en zorgeloost doen lachen. En dat mag ook wel eens.

Bewaar dit item (0)

De Markies over de markies

Gisteren was het zover: Quills, de voorstelling waar ik reeds lang naar uitkeek! Dat “uitkijken naar” werd zeker in de hand gewerkt door de gelijknamige knappe verfiming die ik reeds zag en de eveneens knappe dominee die daar in meedoet :o).

Nu, theater gaat niet (alleen) om knapperds, dus over naar een serieuzere bespreking.

Lang geleden dat ik een dergelijke invulling van “theater” mocht aanschouwen, namelijk de meer klassieke invulling. Een duidelijk te volgen verhaal, heldere tekstlijnen gebracht door duidlijk te onderscheiden personages, een lineair tijdsverloop. Ik haal deze meer conservatieve theaterelementen zeker niet aan als kritiek: het is best leuk eens te kijken naar een toneelstuk waarvan je quasi zeker weet dat je het juist begrijpt en dat de mensen rondom jou het gelijkaardig begrijpen.

Bovendien werd de klassieke toneelstructuur opgesmukt met enkele moderne snufjes en trucjes, zoals de projectie van de tekst ( heel mooi gedaan, vond ik, erg passend in het kader van de markies die ook overal op schreef waar op te schrijven valt), het verfgebeuren en niet te vergeten: het functionele naakt :o).

Was de voorstelling mij op sommige momenten iets te bombastisch, dan werd dit goed gemaakt door de humoristische noot die nu en dan duidelijk de kop op stak. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan de verrijzenis van Madeleine en het sluiten van het stuk in heuse Schlager-stijl.

Beklijven heeft het stuk me niet gedaan, maar een goed staaltje (vermakelijk) theater, dat was het zeker!

Bewaar dit item (0)

My First SXS Enterprise

Vorige week bezocht ik de voorstelling van SXS Enterprise, een mooie echte opener van mijn nieuw cultuurjaar.

Doorheen de voorstelling stond ik versteld van het aantal “eerste keren” dat we meemaken doorheen ons leven. Of zou dat vooral het gevolg zijn van het feit dat we onze meeste eerste keren niet beseffen? De eerste keer dat je goed beseft dat je de foute beslissing zal nemen. De eerste keer dat je besefte dat de foute beslissing uiteindelijk toch de juiste bleek te zjn. De eerste keer met je Ipod door de stad huppelen. De eerste keer je zelfgemaakt kledingstuk dragen.

Een erg mooie voorstelling over al deze en nog veel meer eerste keren.

Even sloeg de schrik me om het hart, toen de opgenomen geluidsband vol eerste keren opnieuw werd afgespeeld. Doembeelden van eindeloze en niets nieuw toevoegende herhalingen doken op…
Mijn schrik was echter onterecht want hethaling was deze keer geen synoniem voor verveling.
Verschillende laagjes werden over elkaar gelegd, tot een kleurrijk en warm tapijt van beeld en geluid.

“Wel een beetje een meisjesvoorstelling”, verweet mijn compagnon voorzichtig, maar zijn vrouwelijke kant wopn het die avond, want “een mooie, lieve voorstelling” was het unanieme eindoordeel.

Bewaar dit item (0)

Op tour doorheen het parcours

Enkele dagen geleden bezocht ik het overgrote deel van het installatieparcours. Mijn eerste keer parcouren!

Ik moet zeggen: ik ben zeker gewonnen voor de idee van het parcours. op je eigen tempo verschillende dingen bekijken waar je net zoveel tijd aan besteed als je zelf wilt.

Mijn persoonlijke favorieten waren de tinkelende kapstokken en de kamer van viewmaster: stille maar heel mooie vondsten; de eerste klein en bescheiden, de tweede wel behoorlijk indrukwekkend.

Jammer voor wie het gemist heeft, maar een volgend Vooruit-festival biedt vast een nieuwe kans!

Bewaar dit item (0)

Woow, ellen, twee lieven in één keer, hoe gulzig :o).

Neenee, wat ik vooral wilde zeggen: na jouw verslag heb ik erg, erg, erg veel spijt dat ik niet naar “Think to me” ben gaan “kijken”... Verdorie!

Hopelijk komt er ooit een herkansing…

Bewaar dit item (0)

Interview met Eva De Groote

In aanloop naar Almost Cinema interviewde 5 For Students Vooruitprogrammator Eva De Groote. Lees mee!

Dag Eva! Almost Cinema wordt “het buitenbeentje van het Gents Filmfestival” genoemd. Hoe moeten we dat precies interpreteren? Is het er een noodzakelijk alternatief voor of eerder een aangename aanvulling op? Hoe nauw zijn beide evenementen met elkaar verbonden?

Het festival Almost Cinema komt tot stand in samenwerking met het filmfestival. We werken nauw samen, vooral op ‘speciale momenten’, zoals de start- en slotavond. Ter illustratie: op de openingsavond van Almost Cinema vertonen we Young@Heart en op de slotavond Gogol Bordello Non Stop. Beide films komen uit de lijst muziekdocumentaires die het filmfestival aanbiedt. Maar Vooruit breidt daar een extra programma rond, zoals het concert van Erika Stukcy op de opening en het balkanfeestje op de slotavond.

Toch kan je Almost Cinema beschouwen als een vrij onafhankelijk parcours, omdat het de grenzen van het filmfestival raakt of doorkruist, eerder dan er zich altijd netjes naar te voegen zoals je traditioneel zou verwachten. De meeste artiesten die we aan bod laten komen, zijn geen “filmmakers” in de strikte zin van het woord, maar performers, muzikanten, kunstenaars die zich focussen op installaties, …

Tijdens deze derde editie van Almost Cinema werd het aanbod zo mogelijk nog meer opengetrokken dan de vorige jaren: ook installaties die zelfs niet met geprojecteerd beeld werken en dus amper een link vertonen met het fenomeen cinema, krijgen een kans. Een voorbeeld daarvan is de installatie Swing van Doris Kuwert. Het is een soort choreografie van kapstokken die echter wel een zeer sterk filmisch en poëtisch karakter heeft.

Het feit dat Almost Cinema dus soms vrij ver van het traditionele cinemagebeuren staat, betekent echter niet dat we geen “cinemapubliek” willen aanspreken. Enerzijds verwachten we het vertrouwde Vooruitpubliek dat niet vies is van experiment, anderzijds hopen we ook de toevallige voorbijganger of hij die oorspronkelijk voor een meer typisch filmgebeuren komt, aan te spreken.

Hoe lang werk je ongeveer aan de organisatie van een festival als Almost Cinem?

Alles samen ben ik er ongeveer een half jaar mee bezig. Ik ben dan echter niet uniek bezig met dat ene project; ook voor andere festivals, zoals The Game is up! In maart, moeten er ondertussen bepaalde zaken worden geregeld.
De organisatie van Almost Cinema en andere Vooruitfestivals is een continu proces. Ik ga regelmatig naar het buitenland op prospectie en stel daar al mijn zintuigen op scherp. Ik kijk welke voorstelling, welke ideeën, … binnen een Vooruitfestival zouden passen. Het bezoeken van internationale mediafestivals zoals de Transmediale in Berlijn of Ars Electronica in Oostenrijk, is een heel intensief gebeuren waarbij ik op korte tijd heel veel input krijg voor veel verschillende projecten.

Mogen we daar uit afleiden dat je de meeste artiesten die op Almost Cinema staan, zelf hebt ontdekt?

Ja, de meeste dingen ga ik zelf eerst bekijken. Het onderhouden van een heel netwerk aan sociale contacten binnen de culturele wereld, is daarbij onmisbaar. Wanneer ik naar het buitenland ga, tracht ik af te spreken met experts ter plaatse die me kunnen doorverwijzen naar interessant, locaal talent. Ook de moderne internettechnologieën maken hun opmars binnen dit cultureel netwerk: newsletters, blogs en zelfs netwerken als Myspace en Facebook kunnen handig zijn bij het ontdekken van nieuwe gezelschappen of kunstenaars.

Andere kunstenaars, zoals Ali Momeni die tijdens Almost Cinema prominent aanwezig is, ontmoette ik daarentegen geheel toevallig. Ik raakte met hem aan de praat op een festivalavond in het buitenland, hoorde dat hij ook op allerlei manieren met mediakunsten bezig was en kreeg uiteindelijk via internet wat werk van hem te zien. Hoewel ik hem dus niet “live” aan het werk had gezien, was ik meteen verkocht. Een aanrader dus ook, om tijdens dit festival eens te gaan bekijken.

Je geeft zelf een rondleiding doorheen het installatieparcours. Wat mogen we daar van verwachten?

Ik zal natuurlijk een woordje uitleg verschaffen bij elke installatie, maar het is niet de bedoeling dat ik alles van naaldje tot draadje uitleg. Het moet vooral luchtig blijven en niet te belerend zijn. Ik zie het vooral als een soort smaakmaker. Het zou leuk zijn mocht het publiek gefascineerd raken door een installatie en daardoor de bijhorende performance gaan bekijken.

Wat mogen we zeker niet missen tijdens deze editie van Almost Cinema?

Een favoriet aanduiden is altijd moeilijk, maar als ik moet kiezen raad ik Viewmaster aan. Het is een buitenbeentje binnen het installatieparcours met daaraan gekoppeld een performance. De installatie is gebaseerd op een oude illusietechniek die in de 19e eeuw binnen het theater werd gebruikt om het verdwijnen en verschijnen van gestaltes te suggereren. Het is een haast niet-technologische installatie, bescheiden en intiem, waarbij het verhaal dat de kunstenaar wil vertellen duidelijk primeert boven de technologie die hij daarvoor hanteert.

Een laatste vraag om bij weg te dromen: Stel dat je onbeperkte middelen ter beschikking kreeg, zowel financieel als organisatorisch, wat zou je dan nog willen toevoegen aan de idee van Almost Cinema?

Ik zou het concept eigenlijk grotendeels ongewijzigd laten, maar zou de grote middelen inzetten om Almost Cinema ook letterlijk tot bij de mensen te brengen, midden in de stad, midden in de publieke sfeer. Een Spaans kunstenaar installeerde ooit op een groot plein allerlei sensoren en projectoren, waardoor ’s avonds, wanneer de mensen over het plein wandelden, in de strak omlijnde vorm van hun schaduw een contrasterend beeld werd geprojecteerd. Dit leidde er bijvoorbeeld toe dat je schaduw iemand anders leek dan jezelf… Zulke projecten vind ik erg mooi maar zijn zeer duur.
Ik moet zeggen dat ik eigenlijk tevreden ben met Almost Cinema zoals het nu is. Hoeveel geld en tijd ik ook zou hebben, ik zou steeds opteren voor de kleinere projecten, de meer intieme performances, de nobele nog-onbekenden. Het festival kan ook schitteren zonder de aanwezigheid van de grote sterren.

Daar zijn we van overtuigd! We komen zeker een kijkje nemen!

Tags

almost cinema

Eva De Groote

film

Bewaar dit item (0)

Dankjewel voor de succeswensen! Nog drie weken doorbijten en dan is het ein-de-lijk vakantie.
Dan heb ik weer veel tijd om goede theaterstukken op te sporen ;o).

Jammer voor jou, Papertiger, dat je niet in het smak geraakt bent. Het was echt een superervaring. Je loopt in een heel andere wereld. Tot je beseft dat het eigenlijk niet meer is dan je eigen, absurde, lege, consumptiewereld. Knap werk, vond ik. Op de Grote Cultuurquiz heb ik bovendien ook een catalogus van Bijl gewonnen. En blij dat ik was!

Nele, heb jij misschien een artikel geschreven over Bijl en Superamas? Dat zou ik wel graag eens lezen, dan! Niet voor de thesis (vanaf nu komt er echt geen enkele nieuwe bron meer beu, is ben ze namelijk ferm beu, al die bronnen :o)), maar gewoon, uit “persoonlijke interesse”.
Je laat maar iets weten!

Da-ag! xx

Bewaar dit item (0)

Joehoew, ook ik ben tevreden!
Gepland om enkel naar deel 1 van de Trilogie te gaan, kocht ik na het zien van dit eerste deel meteen mijn kaartjes voor de volgende delen, dus je kan wel zeggen dat k blij verrast was.

Zodanig zelfs dat ze een kleine vermelding in mijn thesis waard zijn :o).

Bewaar dit item (0)

Aap Titus

Eergisteren ging ik met veel goesting naar “altijd prijs” kijken.
En zonder te vervallen in overdreven superlatieven, moet ik zeggen dat die goesting niet onterecht was.

Het was een heel “toffe” voorstelling. Dat is misschien een wat raar adjectief om een theatervoorstelling mee aan te duiden, het lijkt wat puberaal, wat te luchtig en wat gebrekkig aan kippevelmomenten. Maar net daarom is het zo een geschikt woord, denk ik :o).

Het eerste “toffe” element was het decor. Erg leuk en origineel gedaan. Het wakker schuddende/in de war schuddende podium was een erg knappe vondst. Evenals de “trapeze” waar vooral Titus als een lenig aapje aan bungelde. Erg mooi om naar te kijken.
Ook mooi om zien was wat ik zou omschrijven als “de dans” tussen de twee acteurs. Een combinatie van vechten en vertroetelen. Van dragen en laten vallen. Mooimooi.

Irritant maar wel toepasselijk was de schreeuwerigheid van beide acteurs. Het werkte me op de zenuwen maar tegelijk was het de enige juiste manier om de tekst te brengen, denk ik.
Een tekst die bovendien in een grappig “jongeren-gents” werd gebracht. En daar scoor je altijd mee, bij mij o).
Een tekst die zeker niet altijd veel om het lijf had, maar daarom niet minder sprekend was.

Conclusie: inderdaad, alweer een combinatie van theater, dans, performance, ... Maar deze keer wél een geslaagde combinatie, vond ik. En het is te laat op de avond om me nu nog op te winden over de definitie van “theater” :o). Ik vond het een heel geslaagde avond en meer moet dat soms niet zijn.

Bewaar dit item (0)

Kama's geweten

Hey Ellen!

Ik ben zwaar onder de indruk van je laatste uitspraak: het is niet omdat je weet dat je mop flauw is, dat het verantwoord is ze toch te vertellen….
Een opmerking met morele implicaties, denk ik zo :o).

Een kindje dat stiekem een snoepje neemt uit de kast, maar er zich al op voorhand schuldig over voelt omdat het weet dat het niet mag, verdient toch nog altijd een kleine tik op de vingers….

Wat ik me ook afvraag: is de grote kama-fan die donderdag op de eerste zat en zijn schoenen en vest gewillig wilde afstaan aan kama, hier nergens te bespeuren? Het zou leuk zijn zijn mening eens te horen!

Iedereen een leuk en zonnig weekend gewenst,

de markies xx

Bewaar dit item (0)

Kama's haperende moppentrommel

Deze avond ben ik naar Kamagurka gaan kijken! Waaw! Dat was wel eens iets wat ik al lang wilde doen! Want Kama maakt leuke cartoons, gaat soms eens lekker ver over de schreef en heeft een gezicht dat me wel aanstaat.

En was het een plezante avond?
è tzalwelzijnda!
Want we zagen veel vrienden terug. Het was zalig zomerweer en de terrasjes lonkten. Er werd gedronken, gepraat en gelachen.
En o ja, daarvoor hadden we de show van kama gezien. Maar daar werd met geen woord meer over gepraat en er werd niet gelachen om herhaalde mopjes.
En dat was niet zo verwonderlijk, vond ik. Er werd al eens een leuk mopje gemaakt, er werd al eens een over-the-top uitspraak gelanceerd maar daartussen kabbelde de voorstelling rustig en soms saai verder. Ik stoorde me persoonlijk aan het trage tempo, het geplande “help, ik weet niet meer wat zeggen” en zijn monotoon stemgebruik.
Een vriendin van me zei dat een spontane conversatie tussen vrienden tot even leuke woordspelingen kan leiden waarbij die dan bovendien niet zo worden uitgemolken. Ik vond het een streng, maar misschien wel deelsgerechtvaardigd oordeel.

Maar dat Kama de eerste rapper in town was, dat zal ik niet vergeten :o).

Tags

Kamagurka

Bewaar dit item (0)

Uitgelezen, een waar boekenfeest!

Geest en lichaam – moeder en dochter nog maar eens samen naar de Vooruit. Ik wist dat ze stilletjes hoopte op een luchtige, doch interessante avond, waar ze meer uit kon halen dan uit de theaterstukken waar ik haar al mee naar toe had genomen.
En ik denk dat ze kreeg wat ze wilde.
Het was de eerste keer dat ik een “sessie” van Uitgelezen bijwoonde, maar het zal zeker niet de laatste zijn. Het is een erg goed opgebouwde avond, waarbij er voor de pauze door een panel (van variërende kwaliteit….) wordt gesproken over drie boeken rond een bepaald thema, en waarna ze na de pauze hun eigen favorieten voorstellen. Dit keer was het thema pijn, ziekte, verlies, verdriet en alles wat er mee samen hangt. Het panel had weinig lovende woorden voor de eerste twee boeken, en ook de nieuwe Brouwers had niet iedereen overtuigd, maar dat maakte er de avond niet minder interessant op. Nu weten we tenminste al wat we niét moeten lezen :o).
Ook de persoonlijke voorkeuren van de 4 panelleden, waren leuk als leestips. De leestip van Annelies Rutten, een kinderboekje over een triestig beertje, viel een beetje mager uit in vergelijking met de andere aanraders, maar ach, het was misschien interessant voor de mensen in het publiek met kleinkinder :o). Hoe dan ook: Wij kochten alvast twee boeken aan het Marnix-tafeltje….
Raymond zong maar drie liedjes, maar meer moet dat soms niet zijn, om de avond tevreden af te sluiten.
Ik kijk alvast uit naar de volgende Uitgelezen!

Bewaar dit item (0)

Mette Evardsen had vast een heel goed idee in haar hoofd, toen ze aan deze voorstelling begon. Ze had het concept vast goed uitgewerkt en alles tot in de details vastgelegd. “We zullen de voorstelling verknippen, eerst wat betreft de tijd en daarna wat betreft de personages.”
En ik ben er zeker van dat er inderdaad met deze ideeën heel wat aan te vangen valt.
Jammer genoeg is, wat mij betreft althans, de uitwerking van een goed idee deze keer niet uitgedraaid op een goede voorstelling.
Ik zou het graag anders zeggen, maar de voorstelling was wat mij betreft gewoon te saai. En saai, dat is iets wat niemand wil zijn. Sommige mensen vinden we te stil, te braaf, te moeilijk, te voorspelbaar; maar daar valt allemaal nog mee te leven. Maar wanneer iemand te saai is, dan haak ik af. En zo gaat dat ook bij voorstellingen.
De scène werd acht keer herhaald, maar ik heb niet acht keer iets nieuws ontdekt. Ik had niet acht keer iets om naar uit te kijken, om te ontrafelen, om te zien wat anderen misschien niet gezien hadden.
En wat is leuker dan naar iets te kijken en stilletjes te denken: “ik zie, ik zie, wat jij niet ziet?”

Ik heb me tijdens de voorstelling wel eens afgevraagd: “waar is het entertainment?” En entertainment is misschien een woord dat op weinig bijval kan rekenen, maar dat, waar een pubkliek is, toch steeds om de hoek komt kijken, denk ik. Misschien moet ik het herformuleren als: “waar is de overdracht?” Waar is de wisselwerking tussen spelers en publiek? Waar is de noodzaak van het publiek?
Waar is de idee “kijk, dit is zo leuk, dat we het aan jullie, het publiek, willen tonen!”. Kijk, dit is zo belangrijk dat jullie het moeten weten! Kijk, dit is zo lang verzwegen dat we het jullie nu vertellen! Kijk, dit is zo “on-gedacht”, dat we jullie nu aanwijzen als pionier-denkers ervan! Kijk, dit is zo broos dar jullie het moeten aannemen met gevoelige handen! Kijk, dit is zo triest dat we jullie nodig hebben om het te helpen dragen!

Mette Evardsen had vast een heel goed idee. Maar aan de overdracht, daar ging het fout. Ze riep niet: “kijk, ...!”. Waardoor het publiek niet wist waar te kijken of wat te zien. En verveeld uitkeek naar het einde.

Bewaar dit item (0)

Gimme five!

Rode pluche en gratis drankjes: het bleken dé ingrediënten voor de kweekvijver waaruit we naar hartelust nieuwe fivers konden vissen.

Na een goede opkomst, een gezellige sfeer, een leuk optreden en een hoop enthousiaste mensen, hebben we dat dan ook volop gedaan, en hebben we zo de toekomst van het bruisende five for students-team verzekerd. Ik ben er van overtuigd dat we heel wat goede, nieuwe “aanwinsten” hebben binnen gehaald. Welkom aan de nieuwtjes, dus!

Aan alle anderen: hou de fivers zeker in de gaten, want ze zijn de ultieme gids bij het samenstellen van je culturele agenda en geven je op de koop toe de kans gratis tickets te winnen!

Heyhey, op een nieuw en nog straffer five-jaar! Cheers!

+

Bewaar dit item (0)

Gimme five!

Rode pluche en gratis drankjes: het bleken dé ingrediënten voor de kweekvijver waaruit we naar hartelust nieuwe fivers konden vissen.

Na een goede opkomst, een gezellige sfeer, een leuk optreden en een hoop enthousiaste mensen, hebben we dat dan ook volop gedaan, en hebben we zo de toekomst van het bruisende five for students-team verzekerd. Ik ben er van overtuigd dat we heel wat goede, nieuwe “aanwinsten” hebben binnen gehaald. Welkom aan de nieuwtjes, dus!

Aan alle anderen: hou de fivers zeker in de gaten, want ze zijn de ultieme gids bij het samenstellen van je culturele agenda en geven je op de koop toe de kans gratis tickets te winnen!

Heyhey, op een nieuw en nog straffer five-jaar!

+

Bewaar dit item (0)

Sanne en de ober

Op mijn pagina vind je een tip én al een recensie betreffende dit stuk. Als een voor- én een nabeschouwing jullie nog niet kunnen overtuigen, dan geef ik het op :o).

Bewaar dit item (0)

Een proficiat aan alle bassers!

Jammerlijk te laat voor een ticketje, heb ik jullie circustoeren niet kunnen bewonderen. En toch! Ik weet zeker dat het een onvergetelijke voorstelling is geweest, want ik ken jullie en jullie doen dat altijd schitterend :o).
Volgend jaar koop ik als eerste een ticketje, of beter nog, sta ik weer gezellig tussen jullie.
Ik kijk er naar uit opnieuw in het roffelende milieu te duiken en jullie allemaal terug te zien.
Tot dan en nogmaals proficiat met deze prestatie! xx

Bewaar dit item (0)

Gouden Sanne

Zoals aangekondigd aan al mijn lieve “fivers”, nam ik opnieuw mn mama mee, naar wat een memorabele voorstelling zou worden.
Al rechtstaand naar een theatervoorstelling kijken, het was de eerste verrassing die Sanne voor ons in petto had. Een verrassing die helaas bij velen tot een pijnlijke rug, stramme knietjes en een opgeven zou leiden.
“Uber” vond plaats in een heel knap decor, dat voor mij een wat uitgestorven en flets café uit het zuiden vorm gaf. De routine en de sleur die er in gesuggereerd werd, werd nog extra beklemtoond door de ober die voor de zoveelste keer de vloer veegde. Ook de tafeltjes waar telkens maar één stoel aan stond, vond ik een geniale vondst.
En toen gebeurde er niets. En dat voor vele, lange minuten…
Tot er plots een reusachtige rode balon achter de deur kwam piepen, vergezeld door wat dansende lichtvlekjes.
Maar geen mens. Niemand die eens wat zei of zelfs maar een herkenbaar geluid maakte. De projector herkende ons gemis en bevestigde ons in ons verlangen. Een mens zien, dat zou nog eens plezant zijn. Want we zien de mensen graag. Maar er was niemand om graag te zien.
Tot alle lichten doofden, de hellepoorten zich leken te openen en een gouden Sanne als versteend op de toog stond.
Wat er vanaf toen gebeurde, laat zich moeilijk in woorden omschrijven. Daarvoor gebeurde er te weinig, maar ook teveel. Het zijn niet de woorden of de bewegingen die tellen, maar wel de eigen interpretaties, de eigen vragen, het eigen actief kijken.
Sanne trachtte verwoed van de toog te klauteren, slaagde daar na een hele poos in, toonde zich tenslotte aan ons, en ontglipte ons uiteindelijk weer.
Sanne zegt niets en doet heel weinig, maar met de enkele subtiele bewegingen die ze maakt, suggereert ze een heleboel interpretaties, die, voor ze ten volle tot uitdrukking komen, ons alweer ontglippen.
Ik ontken niet dat het alweer een “lastige” voorstelling was om naar te kijken, maar desalniettemin had Sanne weer een diepe indruk op me nagelaten.
En bovendien, met een drankje op het zomerse time-festival-terras, is alle zwaarmoedigheid snel weggespoeld…

Tags

Sanne van Rijn

Uber

Bewaar dit item (0)

tesame naar courtisane

Het filmblok “Childproof” liet ons 5 filmpjes zien die slingerden van de kindertijd naar de volwassenenwereld en naar alles wat daar op alle mogelijke manieren tussen zat. Viel het eerste filmpje, “Joyride”, wat tegen, de filmpjes “the wrong trainers” en “rabbit” maakten alles meer dan goed. “The wrong trainers” blonk uit door de ongelooflijk leuke en knappe animatie-technieken, het interessante en misschien wat gevoelige thema en de luchtigheid waarmee alles benaderd werd zonder het volledig te ontdoen van in de inhoud. Een filmpje dat er volgens mij op de schoolbanken zou in slagen de aandacht van de jongeren op een spontante manier te trekken én te blijven vasthouden!
“Rabbit” was dan weer een uniek staaltje retro-amusement, bengelend tussen een verhaal met een moraal of een hilarisch stukje kitch. De perfecte afsluiter van 5 (nou ja, 4…) goed gekozen en afwisselende filmpjes die durfden afstappen van de traditionele kind-representaties. Hoera voor courtisane!

Tags

childproof

Bewaar dit item (0)

Sanne van Rijn, t zal weer plezant zijn!

Ik wil graag een beetje reclame maken voor de nieuwe voorstelling van Sanne van Rijn, aangezien haar werk enkele jaren geleden een sterke indruk op me maakte.

Het stuk waar ik ging naar kijken, “Omvallen”, kan je misschien nog het best omschrijven als “bevreemdend”. Zonder woorden, zonder noemenswaardige acties. Zoals ik al vertelde: de stoel wat naar voor en naar achter schuiven, wat met cadeautjes gooien, de radio aan- en afzetten: dat was het zowat. En toch. Het repetitieve van heel het gebeuren zorgde er net voor (vond ik althans) dat je op den duur zat te wachten tot ze nog eens die stoel ging verschuiven. Je nam de beperkte “woordenschat” (zonder woorden) als het ware over. Wat er moest uitgedrukt worden, kon precies niet beter uitgedrukt worden dan door nog maar eens de radio aan en vervolgens weer snel af te zetten.

Het werk van Sanne van Rijn is in mijn ogen heel lichamelijk en ook heel confronterend. Het gaat over willen maar niet kunnen, nog eens proberen maar weer falen, samen willen zijn maar altijd het gevoel hebben alleen te blijven. Een hele voorstelling lang (of een heel leven lang?) krampachtig en stuntelig maar koppig de leegte proberen vullen. En dat hoeft niet altijd zwaar en triest te zijn. Mislukken kan ook grappig zijn :o).

Ik ben benieuwd hoe ze in haar nieuwe stuk invulling zal geven aan de leegte… Maar dat het op een beklijvende manier zal zijn, dat staat vast.

Bewaar dit item (2)

Een roffelend circus! Komt dat zien!

Als “ex-lid” van de basboot kan ik niet anders dan deze avond heel hard aanprijzen!
De basboot is een erg goede en professionele leerschool voor wie meer uit z’n djembé wil halen dan wat verstrooid geroffel en gerommel op een dronken avond in het zuidpark …
2 jaar geleden gaven we een groots optreden in de Capitole, wat tot een onvergetelijke avond leidde, zowel voor de muzikanten als voor het publiek, naar ik hoop. Wij, de muzikanten, beleefden een unieke ervaring door deel te mogen uitmaken van zulk een “grote” en toch gezellige onderneming. Het was een waar plezier aan zoiets te mogen meewerken.
De basboot kijkt bovendien verder dan z’n eigen discipline en maakt het optreden voor de kijkers zo boeiend en afwisselend mogelijk. Twee jaar geleden deden ze dat o.a. door enkele zeer sterke danseressen uit te nodigen. Aan de naam van de voorstelling te zien, zullen ze er waarschijnlijk ook dit jaar weer in slagen een erg origineel en verrassend programma op te stellen.
Ik zal alvast op de eerste rij zitten, voor een oprechte feel-good-avond, en ik hoop van jullie hetzelfde! Doen doen doen!

Bewaar dit item (0)