Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Bewaar dit item (0)

Ik moet toegeven dat ik vorig jaar na Traktor ook niet meer stond te springen om opnieuw een “Jan Decorte” te gaan zien.

Hoewel belangrijke ingrediënten toen wel aanwezig waren (zoals alweer een wondermooi decor), kon het stuk mij slecht enkele momenten bekoren. Al is deze laatste zin wel een beetje eufemistische uitgedrukt. Zou theater niet gesubsidieerd zijn, en zou ik voor dit stuk de echte kostprijs betaald hebben, dan zou ik misschien niet meer terug gekomen zijn. Allemaal vrij hypothetisch, want wat is cultuur in Vlaanderen zonder subsidies. Ze geven aan de Vooruit de mogelijkheid om een zeer breed, rijk aan experiment, gevarieerd aanbod te bieden. Dingen die u, “straks”, misschien weer wel kan appreciëren. En omdat deze boel gesubsidieerd is, heb ik dus nogmaals een poging gewaagd.

Want herinneringen aan het voor mij prachtige Cannibali en de mededeling dat Decorte teruggreep naar zijn kindlijke theater deden me opnieuw vol verwachting naar deze voorstelling uitkijken. En ik verliet na afloop allerminst ongelukkig de zaal.

Prachtige muziek en opnieuw een zeer strakke scene, een soort doos waar we mochten in kijken. In deze doos speelde “WinterVögelchen” zich af. Decorte leert zijn teksten niet meer vanbuiten, waardoor hij zichzelf voor dit stuk handig uitspeelde als de verteller. Zo brengt hij zijn versie van Shakespear, in een soort kindlijke, maar zeer poëtische taal. (aan “straks”: Dat dit taaltje geen evidentie is, bewijs je zelf met deze zwakke poging.)

De taal combineert pure onnozelheid en mooie klanken, zever met wijsheid. Ik ben blij dat dit gesubsidieerd is.

Bewaar dit item (0)

5forStudents interviewt The Subs

The Subs hebben hun debuutplaat Subculture uit en we zullen het geweten hebben. De hotste dansformatie van het land speelde deze zomer de festivals plat en ook in het najaar toeren ze er gretig op rond. Ook in het buitenland gaat het The Subs voor de wind. Zo plannen ze onder meer tournees in Italië en Japan. Gelukkig spelen Jeroen De Pessemier (Bolchi, Foxylane) , Stefan Bracke (Poplife, Foxylane) en Wiebe Loccufier aka Tonic (Starski & Tonic) op 26/11 nog in Vooruit alvorens zij zich naar andere oorden begeven. En hoe kunnen we hun intrede in de Vooruit beter inleiden dan met een interview?

Het woord sub heeft meerdere betekenissen, welke betekenis moeten we er bij jullie achter zoeken?

Tonic: Vooral geen.
Stefan: Sub is een lage frequentie in de muziek hé.
Tonic: Dat is dan wel zowat de nerdie connotatie van onze naam. Gewoon, het bekt lekker, meer moet dat niet zijn. Waarom noem je je band de rode hete chilipepers?

Ikzelf leerde The Subs kennen via de Lektroluv-compilaties, wanneer zijn The Subs voor jullie begonnen?

Tonic: De eerste ontmoeting tussen Jeroen en mij was op het Amsterdam Dance event. Jeroen trad daar op met Bolchi, en ik draaide daar samen met Starski.
Jeroen: Eigenlijk wel stom, want we woonden toen maar op twee straten van elkaar. Bolchi liep toen min of meer op zijn einde en ik was dus op zoek naar nieuwe mensen om met samen te werken. We hebben dan samen een track gemaakt, en daarna is het niet meer gestopt.
Tonic: Ik ben resident in Dirty Dancing waar Cosy Mozzy de boekingen doet. Als je dj bent, test je natuurlijk af en toe ook je eigen muziek. Zo stond Cosy Mozzy eens naast me wanneer ik iets van The Subs draaide en hij vroeg of we dit wouden uitbrengen op het label van Dirty Dancing. Niet veel later was Lektroluv ook vragende partij, en zijn compilaties geven ook een introductie bij een breder publiek.
Stefan: En dat is nog een stap verder natuurlijk. Lektroluv valt onder NEWS en dat is dan echt een platenfirma.
Jeroen: NEWS heeft een zeer goede distributie, dat je muziek overal op de wereld in de juiste winkels ligt heeft natuurlijk een belangrijke invloed.

De samenstelling van The Subs is sindsdien wel veranderd.

Stefan: Starski werkt nu meer en meer bij de radio en had al zijn werk als dj en zijn familie. Er restte hem dus nog maar weinig tijd voor The Subs, daarom heb ik hem 5 maanden geleden vervangen. Als gitarist van Foxylane ken ik Jeroen natuurlijk zeer goed.
Jeroen: Er was zowiezo al een sterke wisselwerking tussen The Subs en Foxylane. Om de samenwerking positief te houden was het een logische stap om Stefan ook bij The Subs te nemen.

Jullie hebben alle 3 een vrij verschillende achtergrond.

Jeroen: Ja tzal wel, een fysicus, een dokter en een sociaal werker (lacht).

Uit dit zich ook in een andere taak bij het songschrijven?

Tonic: Ja, ik maak alle muziek hé (lacht). Nee, Jeroen maakt eigenlijk de meeste dingen, en wij zijn er meer om beslissingen te nemen.

Op Pukkelpop hebben jullie Money For Nothing van de Dire Straits gespeeld, zijn jullie jongens die zouden kunnen genieten van een rock optreden in een bruine kroeg of toch liever een vet feestje in de Culture Club?

Stefan: Alle vette feestjes zijn goed. Maar wij kunnen natuurlijk genieten van een rockoptreden, wij genieten van alle muziek. Ikzelf kom ook uit de rockmuziek van vroeger.
Tonic: Van vroeger hé (lacht).

Wanneer is voor jou dan de klik gekomen om als rocker dance te beginnen maken?

Stefan: Die moet eigenlijk nog komen (lacht). Na 10 jaar op de dansvloer als mede-organisator van Poplife heb ik dance leren appreciëren als genre. Je leert andere elementen van de muziek kennen en je leert kwaliteit te herkennen.
Tonic: Ik denk dat wij allemaal gevallen zijn voor dance op het moment dat we het ervaren hebben op de dansvloer.
Stefan: Daft Punk was zoals bij velen voor mij dat moment.

De sample van House of God (DHS) verwijst wel naar een periode lang voor Daft Punk

Jeroen: Wij luisteren veel naar oudere old-skool underground house om ons te laten inspireren. Als je te veel kijkt naar wat er vandaag gebeurd, dan wordt je muziek karakterloos en ben je te laat. Daft Punk heeft dance uit de donkere hoek gehaald, maar je moet ook naar de roots kijken.
Tonic: We wouden de sample eigenlijk gebruiken om er ergens tussen te smijten in een live-set. Maar eens je daar op begint te werken, groeit daar een volledig nieuw nummer uit.

Bij jullie nieuwe single Music Is The New Religion hoort ook een nieuwe clip. Is die gebaseerd op waar gebeurde feiten of is het slot eerder de ultieme nachtmerrie?

Stefan: Dat is geen nachtmerrie, dat is fantasie. Een beetje wilde seks, en dan nog in het huis van iemand anders.
Tonic: Ja tuurlijk, als ge het doet op de tafel, kan je betrapt worden. Daar doe je het toch voor. Zijn we niet allemaal al eens betrapt?
Jeroen: Misschien wel een klein anti-climaxke, maar de week later lach je daar mee.

Op jullie album staat ook Breathe, een cover van The Prodigy.

Jeroen: Studio Brussel had ons gevraagd om voor Rendez-vous een cover van een single uit het jaar 1996 te maken. De keuze voor Breathe was dan snel gemaakt. Live hebben wij ook wel dat punkgevoel, en dat is natuurlijk The Prodigy ten voeten uit. In datzelfde jaar was ook Born Slippy van Underworld uitgebracht, maar daar durf je toch niet aan beginnen (lacht).

Hebben jullie ook ervaren dat wat nu op de plaat staat verschilt in stijl van jullie eerste releases?

Tonic : Je evolueert sowieso, de reden waarom vorige releases er niet op staan is omdat ze er gewoon niet bij passen.
Jeroen: We wilden vooral een goed geheel hebben, niet noodzakelijk de beste tracks. Een album moet je niet ieder nummer individueel bekijken, dat heeft geen zin.

Het nummer Albatross in het midden van de plaat springt er toch wel wat tussenuit.

Tonic : Absoluut. Het nummer is rustiger maar weerspiegelt toch de volledige plaat , dezelfde synths, dezelfde sounds.
Stefaan: Het is ook leuk als er afwisseling is en niet de hele tijd snelle partynummers.
Jeroen: We hadden enkele ideetjes en we hebben die uitgewerkt waarvan we dachten dat ze een goeie aanvulling zouden zijn op onze plaat. Het thema van Albatross vroeg duidelijk om iets zonder beat. We wilden ook perse een beatloos nummer op onze plaat omdat het de plaat rijker maakt, alle elementen moesten erin.
Tonic: Het is de slow van het album!

Ligt jullie album alleen in België of nog elders?

Jeroen: We hebben bewust gekozen om het alleen in de Benelux uit te brengen. Als er niet voldoende interesse is vanuit andere Europese landen is het zeer onverstandig om daar een plaat uit te brengen. Er wordt dan te lang naar je gekeken en je raakt al snel opgebrand. Het juiste moment afwachten is zeer belangrijk. Je kan beter niets uitbrengen dan iets uitbrengen dat op dat moment niet aanslaat. Een plaat uitbrengen, daar is weinig rock ‘n roll aan. In landen als China en Japan ligt het anders, daar kan je nog eens freestylen en gewoon iets op de markt gooien.

Op het podium gebruiken jullie ook cd-spelers. Spelen The Subs een live-set of eerder een dj-set?

Jeroen: Als we onze nummers als een dj-set zouden spelen dan zou het nergens op lijken. Dan gebeurt er niets en gaan belangrijke melodielijnen verloren. We proberen gewoon op een dynamische manier onze eigen nummers te brengen, door live te spelen dus.
Stefaan: Het is niet omdat Wiebe (Tonic) achter een deck staat dat hij een dj-set aan het geven is.
Jeroen: Wij gebruiken onze dj-sets als een instrument, net zoals we ook onze synthesizers, vocals en gitaren gebruiken als instrument. We zijn ook vrij vroeg begonnen met live optredens, maar hebben eerst een beetje moeten zoeken naar de leukste manier van werken. Het wijze aan de setup die we nu hebben is dat het nog steeds vré clubby is, maar toch dat live-gevoel heeft. Ik heb nog maar weinig elektronische acts gezien die dat live-gevoel hebben. Dat maakt ons wel een beetje uniek, waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat we het warm water uitgevonden hebben.

Wat is jullie meest memorabele moment tot nu toe geweest, waar denken jullie echt en terug als hoogtepunt van The Subs?

Stefan: Ik denk dat dit voor iedereen verschillend is, van mij was het zeker Dour. Het was mijn 5de optreden met The Subs en plots staan daar 10 000 man voor je!
Tonic : Op Pukkelpop toen de helft van de tent op het podium kroop, dat zal ik ook niet rap vergeten.
Jeroen: Club Low in Madrid, dat was ook ongelofelijk zot!

Wie is de grootste party animal bij The Subs?

Jeroen: Ik en Stefan!
Tonic: Ja, ik niet echt eigenlijk.

Wat gebeurt er wanneer één van jullie iets niet goed vindt maar de andere twee wel?

Jeroen: Dan wordt het datgene wat die twee goed vinden.
Stefan: Maar dat gebeurt niet veel.
Tonic: Als één iemand iets niet goed vindt, vindt de rest het meestal ook niet goed. Meestal gaat het ook maar om details, maar als iemand een basisidee echt niet goed zou vinden, dan gaan we er natuurlijk ook niet mee verder.
Jeroen: Soms heeft iemand nog twijfels maar is die na een paar dagen ook verkocht.
Tonic: Ja , dan denk je: het idee is er maar er moet nog aan gewerkt worden.

Beschouwen jullie The Subs dan als werk?

Jeroen: Tuurlijk wel. Work is the most important thing in life! Om alle levensellende te vermijden: just keep busy man!

The Subs werden geïnterviewd door Maarten en Maarten.

Bewaar dit item (0)

Ik ben een paard

Ik sluit mij ook aan bij Katelijne en mevrouw de markies, al wil ik misschien nog net iets meer lof spuien aan het adres van Soy un Caballo.

Verwachting bepaalt vaak in sterke mate de voldoening. En hoewel ik niet zo veel verwachtte van Soy un Caballo, kan ik de grote voldoening die ik na dit optreden overhield niet enkel daar aan wijten. Ze prutsten en speelden met gitaar en elektronica, en brachten zo de sfeer van hun artwork tot op het podium. En dat spel ging verder dan eenvoudige gezellige muziek, iets waarvoor we anders zo graag buiten onze landsgrenzen kijken.

John Dear Mowing Club bracht mij niets, de zanger sloeg er zelfs in mij te irriteren bij het begeleiden van Daniel zelve. Als begeleiding van Daniel waren ze ok, niet meer of minder.

En Daniel was gewoon Daniel, fragiel maar rechtuit, beklijvend.

Bewaar dit item (0)

Amon Tobin kennen we als held van het betere knip en plakwerk. Zijn muziek, gebricoleerd uit andere muziek, bestaat vooral uit complexe break-beats, aangevuld met de nodige baslijnen. Dat zijn de basisingrediënten voor drum ‘n bass, maar in Amon Tobins geval gaat het veel breder en gevarieerder dan dat. Vroeger haalde hij hiervoor zijn samples enkel van andere platen, vooral jazz en blues platen. Maar voor zijn album “Foley Room” (2007) ging hij zelf op pad met microfoon in de hand. Het geeft zijn muziek nog meer het karakter van een soundtrack. En het was vooral werk uit deze plaat die de set kleurde.

Amon Tobin live geeft de kans om zijn muziek eens op een andere manier te beleven. Niet op je eentje door een hoofdtelefoon, of door de stereo in de huiskamer. Live kan je je echt laten omringen door de sound. Voor een enkeling was dat net iets te luid, hij hield het dan ook vrij vlug voor bekeken. Voor anderen was dat net de reden waarom ze daar waren, om de muziek in volle dynamiek te beluisteren. En om z’n muziek nogmaals door zijn eigen handen te laten passeren en live te laten herinterpreteren. Af en toe leverde dat net iets te chaotische passages op, maar even geduld werd dan meestal beloond met een nieuwe lekkere groove. De set kende een beetje traditie getrouw een vrij rustige opbouw. Half weg kwam de boel echt op gang, met als hoogtepunt een stukje dub step dat Amon Tobin-gewijs uitmondde in vintage drum ‘n base. En ook al mag dat laatste genre voor mij nog weinig boeiends brengen, wanneer het van deze man komt is (bijna) alles goed. Zelf genoot ik het meeste van de dub step momenten in zijn set, maar dat kan ik misschien als louter trendgevoelig beschouwen.

Ik vond wel dat het oog meer geboden mocht worden. Ook al is luisteren met de ogen dicht dikwijls beter om de film waarvoor hij de soundtrack schreef zelf te regisseren, en ook al ben ik ook weer niet zo’n uitgesproken fan van visuals. Na een tijdje ben je wel een beetje uitgekeken op de twee pick-ups, het mengpaneel en dat apple-symbooltje waarmee hij al die wonderen verricht. Wat hij met al zijn Final-Scratch kunsten uitspookt blijft gissen, zelfs indien we elke vinger beweging van hem in de gaten gehouden hebben.

Maar al bij al leverde Amon Tobin een mooie gevarieerde set af, die volgens mij het merendeel van zijn al even gevarieerde publiek kon bekoren. De ene genoot zittend, de andere bewoog met elk lichaamsdeel.

De support act voor deze democrazy-avond was Madensuyu. Hun strakke set kon mij van de eerste tot de allerlaatste noot boeien. Eigenlijk vroeg ik me nadien enkel af waarom ik ze nog nooit eerder live zag. De tandem van gitaar en drum, af en toe aangevuld met een vleugje synth, leverde onconventionele en interessante songs. En het was nog mooi ook.

Voor, tussen en na beide concerten werd de zaal gevuld met beats door dj’s Black Francis, “Blacker then black, all around, like a virus” en Liquid Brother, de vooruitcafé-dj. Vooral de laatste was de kleine ster van de avond. Met zijn stuntelige handbewegingen en enthousiasme bracht hij meermaals de sfeer en het dansvirus in de zaal. Moet wel zeggen dat het stuntelige van zijn handen verdween van zodra ze het vinyl aanraakten.

Op deze manier werd het ook een vrij bonte avond. Misschien is het wat Democrazy wou brengen, maar voor mij mocht er toch een iets strakkere lijn in de programmatie zijn.

Bewaar dit item (0)

Minimaal machtig

Arco Renz gaf ons een spektakel van dans, licht en geluid in minimale bezetting.

Het kan mijn minimale kant zijn, maar ik hield wel van deze voorstelling. Met bijna opengesperde mond volgde ik de twee danseressen vanaf de TL-buizen een eerste maal oplichtten tot ze een laatste keer uitgingen.

Het spel van licht en donker creëerde een dynamische ruimte om door beide danseressen te laten ontdekken. Het gaf ook mijzelf de mogelijkheid alles stuk voor stuk te ontdekken. Hun gezichten, met gelaatsuitdrukkingen die ik niet altijd begreep. De muziek, die met zware subbassen af en toe de hele ruimte innam, dan weer met een industrieel geluid als een machine een strak metrum aan de danseressen oplegde. De niet complete matrix van TL-lampen, soms strak aan en uit, soms een random sequentie in de duisternis.

De minimale setting verwijdert al het overbodige, en legt het karakter op een fragiele manier bloot. Het geeft de ruimte tot de kern van iets door te dringen. Niet tevreden met de eerste beste originele vondst wordt elk idee maximaal uitgepluisd tot alle noodzakelijke facetten weergegeven zijn. Je krijgt nog steeds een totaal beeld, maar gedestilleerd tot zijn essentie. Het kan soms monotoon overkomen, maar als je meegaat in de sequentie nemen subtiele variaties je mee op een fascinerende tocht waarvoor je oor/oog anders niet de tijd krijgt. En op deze manier winnen ook de meer drastische veranderingen aan kracht.

Ik vond I!2 een verwennerij om te horen, te zien, en om te voelen, wanneer de geluiden mijn lichaam opensneden. Het verhaal dat Arco Renz er zelf in stak was me niet geheel duidelijk, maar dat lijkt me ook niet het belangrijkste. De betekenis van het verhaal is volgens mij hier niet essentieel, maar wel de kwaliteit van wat er gebracht wordt. Uiteindelijk creëer je zelf je verhaal, en voor mij is vooral dat van tel. De creatie van het verhaal, en het verhaal op zich. De ruimte wordt je aangeboden, het ontdekken doe je zelf. Zoals hij zelf aangeeft wil hij ons niet een bepaald iets laten gewaarworden. “Ik hou er niet van mijn publiek te vertellen hoe ze moeten denken. Ik stimuleer ze liever om zelf associaties te maken en dingen te ervaren. Door bepaalde bewegingen met elkaar te combineren, creëer je weer iets nieuws, iets onbekends. Iets dat te ontdekken valt en daarom fascinerend werkt.”

Hoe beter de ruimte, hoe interessanter ook de ontdekkingstocht, hoe meer er uit te halen valt voor het verhaal. Dans is voor mij een vrij onbekend medium, iets waarvan ikzelf vind dat ik het niet begrijp. Maar de dans zoals die hier gebracht werd, en bij uitbreiding door andere dansers van PARTS, creëren bij mij inderdaad nieuwsgierigheid, getriggerd door dat onbekende.

Bewaar dit item (0)

Prachtig

Het gebeuren buiten aan de voordeur van het café begon ietwat lauw. Maar naarmate meer en meer vuur de Vooruit versierde, schoot de vonk in de atmosfeer van muziek en jolijt. Het hoogtepunt van de show van Apparat Organ lag wel zeer nadrukkelijk op het einde, maar het was gelukkig wel heel hoog, en ik heb er echt van genoten. Mooi vuurwerk van Cie Ephémère op prachtige muziek. Poplife als after party was wel cava, al mocht misschien ook daar wel wat namen staan die iets betekend hebben voor/in de Vooruit de voorbije 25 jaar.

Bewaar dit item (0)

Niet te missen

Muzikaal misschien wel het beste wat er dit jaar te zien is in de Vooruit. Het ensemble bestaat stuk voor stuk uit meesters op hun instrument. Spijtig genoeg zonder Pierre Van Dormael, maar gelukkig wel mét Nelson Veras. Dat ze op jazz-gebied verbluffend zijn spreekt bijna voor zich, maar graag wil ik nog even de aandacht vestigen op hun prachtig gebruik van electronica (dit kan je zelf ontdekken op hun wondermooie laatste cd “21 emanations”), wat hun mix van sounds compleet maakt. Laat de wonderbaarlijke klanktapijten je oren strelen!

Bewaar dit item (0)