Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

De Zaak

Hé leuk om een theaterstuk te laten beginnen met enkele literaire zinnen, dacht ik. Maar om je publiek een uur te laten lezen, is er wat over. Er kon veel meer mee gedaan worden.

Akkoord, de teksten waren mooi en poëtisch maar eerlijk gezegd herinner ik me er bitter weinig van. Het laatste kwartier ben ik zelfs gestopt met lezen. Als ik poëzie wil lezen, dan koop ik wel een boek.

En waar waren Orpheus en Eurydice, zoals Emmie Gunst al aangaf. Als fan van klassieke mythologie had ik gehoopt een bewerking van dat mooie verhaal te zien, maar dat was het niet.

De dansers probeerden ons wel te bekoren, maar zo goed slaagden ze daar niet in. Jammer.
Het was niet mijn ding.

Bewaar dit item (0)

Ik ken niets van dans en wou eens iets nieuws proberen.
Maar helaas was het niet mijn ding.

Het is wel knap wat de drie danseressen allemaal kunnen, net alsof ze geen ruggengraat hebben, ikzelf zou het niet kunnen.

Echte kenners vonden het misschien fantastisch, maar het was niets voor mij. Bovendien stond het geluid net iets te luid voor mijn oortjes.

Bewaar dit item (0)

Verwarrend

Je maakt een tochtje door het S.M.A.K. museum, maar totaal niet zoals dat hoort. Je moet een stem volgen en blindelings (letterlijk!) vertrouwen op die ene hand die je voor je voelt. Maar die is soms weg en dan wordt het eventjes beangstigend. Maar ze komt terug, gelukkig! Je hebt het gevoel dat je het hele museum hebt doorlopen, maar eigenlijk heb je geen idee waar je bent geweest…

Het is allemaal zo moeilijk om te beschrijven. Je moet het gewoon zelf doen!

Bewaar dit item (0)

WIT

Het eerste deel van de trilogie ‘De wederopbouw van het Westen’ gaan simpelweg over WIT. De kleur wit, wat kan je daar mee doen? Het theatergezelschap De Koe weet hier duidelijk een antwoord op. Het witte is terug te vinden in de tekst, het decor… De drie acteurs vertellen in feite gewoon dikke zever maar briljante zever. Ondanks dat je vaak een ‘I don’t care’ gevoel hebt bij de persoonlijke anekdotes die ze elk om de beurt brengen, blijf je geboeid luisteren. Het is net alsof ze nooit een tekst hebben ingestudeerd maar gewoon op een podium stapten en dachten: ‘ik zal vandaag eens iets vertellen’. Het gaat van ontbijten, of beter gezegd Frühstucken, tot aan het vertellen over de eerste liefde. Het stuk is ook nooit echt begonnen want de acteurs konden maar niet beslissen wat het begin zou worden, dus vertelden ze maar elk hun eigen beginmonoloog. Sommige fragmenten waren iets te langdradig maar het leek alsof dat de bedoeling was. Zelfs de man van het licht deed de spots telkens weer te vroeg uit, alsof hij hen het zwijgen wou opleggen. Tussen het stuk door werd er muziek gespeeld en zag je op een scherm op de achtergrond verschillende beelden. Het stuk duurde niet te lang wat ideaal is voor mensen die net zoals ik niet lang op die oncomfortabele stoeltjes kunnen zitten zonder rugklachten.

Bewaar dit item (0)