Lana
- koffie op pootjes
- Lid sinds 07 okt 2007
-
Ik wil Lana volgen
(Wat is dit? Wil je volgen wat een Vooruitlid doet? Welke voorstellingen deze persoon wil gaan zien of zag? Zijn reacties? De leden die hij zelf volgt? Wijzigingen aan zijn profiel?
Meld je aan en klik op “Ik wil X volgen”. Op je persoonlijk dashboard krijg je bericht zodra hij iets verandert.)
Eerder dit seizoen zag ik de voorstelling Winterverblijf van Lotte van den Berg. Geen gemakkelijke voorstelling, dat hebben ook de discussies op dit forum aangetoond, maar toch liet ze me niet onberoerd. Ik geef toe, het hele middendeel is aan mij voorbij gegaan, maar het begin en het einde vond ik ongelofelijk sterk. Niet zozeer de manier waarop het werd opgevoerd, raakte mij, maar wel de geschiedenis die hier op scène wordt gesmeten. Winterverblijf gaat voorbij aan het heropvoeren van een stukje uit Lotte’s persoonlijke geschiedenis, dat ze deelt met een stukje theatergeschiedenis, maar laat je als het ware dat moment herbeleven, alsof je er twintig jaar geleden zelf bij was.
Dit maar om te zeggen: ik ben benieuwd naar wat Lotte van den Berg nu met Stillen gaat brengen. Ik zou mijn kaarten nog niet te snel verkopen, en wacht met mn kritiek tot ik de voorstelling gezien heb.
Maar ik ben nog het meest nieuwsgierig naar wat Lotte tijdens de ontdekkingsdag achteraf zelf te vertellen heeft. Ik wil niet perse weten wat haar voorstellingen precíes betekenen, maar wel hoe ze aan het werk gaat, waar ze haar inspiratie haalt, of haar vader alleen in Winterverblijf doorleeft, of speelt hij in elke voorstelling mee? Staat ze zelf ook op scène? Wat wil ze (uiteindelijk) bereiken in het theater? Etc….
Kortom, ik hoop tijdens het nagesprek niet alleen antwoorden te krijgen op vragen die de voorstelling Stillen eventueel oproept, maar wil veeleer de persoon erachter een beetje leren kennen.
Bewaar dit item (0)
STILLEN …....LOTTE VANDENBERG
EN Lana …...wat vond jij nu van STILLEN ?
Graag eens uw oordeel …....zelf weet ik het niet want mijn tickets liggen in de
vuilbak …...
Had geen enkele interesse meer ,om live mee te maken , wat dat mens brengt
Maar ik wil wel weten wat jij er uiteindelijk van vond …..
en uiteraard ook de andere community leden kunnen gerust hun idee uiten
Ik ben benieuwd …..
alvast bedankt voor de moeite
groetjes
Frank
STILLEN - LOTTE VAN DEN BERG (2)
Kreeg uit de toneel vriendenkring ,op mijn verzoek, een reactie binnen
Wil ik jullie niet onthouden …...
Koppel dit aan de mail van Lana om de zaak overzichtelijk te houden (denk ik )
Want “die reacties” over dat eskimo gedoe zijn ruimte verspillend
zet zo’n dingen op een andere site …..daar hebben buitenstaanders geen enkele behoefte aan
Maar toch grijpt het me niet echt naar de keel, dus ik heb zo het gevoel dat er iets ontbreekt in haar voorstellingen om een goede voorstelling te zijn.
Het decor was wel heel mooi! De vloer was geplaveid met st (ukken zeep), wat wel heel aardig was en een bijzondere kleurensfeer gaf. Door het gebruik van water werd dit nog versterkt en kwam een aangename geur in ons neusgaatjes…
Op 21.15 stonden we al met een wijntje in onze handen, dus de tijd en goesting om het ons echt te beklagen hadden we niet. En …de afwezigen hadden ongelijk…al was het maar om daarna met ONS een ‘duveltje’ te drinken ;-)
Frank,
Om even duidelijkheid voor je te scheppen: de zaken over Kamagurka horen bij de laatste Yutumitu-actie (zie hier).
Yutumitu is een initiatief van vzw Ladda en Vooruit met als doel (jonge) mensen te prikkelen om op een creatieve wijze aan cultuur te doen.
Wat ons inziens die actie dus een verdiende plaats geeft op onze site.
En als ik het goed lees heb je jouw tickets voor Lotte van den Berg uit de vuilnisbak gehaald om alsnog te gaan? Fijn om te lezen dat je de theatermaakster een 2e kans hebt gegeven.
Dag Frank,
Hier alsnog mijn poging om uiteen te zetten wat ik van Lotte Van den Berg heb opgestoken.
Een week na de voorstelling heb ik voor mezelf nog steeds geen eenduidige mening kunnen vormen over Stillen. Reacties van vrienden gaan van licht ontgoocheld tot zeer lovend. Gelukkig sluit het ene gevoel het andere niet uit, zoals Lotte Van den Berg zelf aanhaalde tijdens de Ontdekkingsdag vrijdag: “Het is als het begin van een verliefdheid: aan de ene kant loop je op wolkjes, aan de andere kant zit je vol twijfels en onzekerheden.”. En zo sta ik ook tegenover de voorstelling.
Sommige fragmenten vond ik ontroerend in hun verstilde eenvoud, bij andere stukken verloor ik om dezelfde reden mijn aandacht; ik schipperde steeds tussen een gevoel van betrokkenheid met en verdwaling in de verschillende scènes. Bleek achteraf dat Lotte Van den Berg heel bewust had gekozen voor een vorm die tussen een abstracte dansvoorstelling en een familiegeschiedenis valt.
Vanuit die tussenpositie laat ze de grote gebaren achterwege, zoomt ze in op het detail en nodigt ze het publiek uit hetzelfde te doen. “Belangrijk bij die aandacht voor het kleine is het zorgvuldig kijken en luisteren naar wie er wat er is.”, vertelde ze. Maar dat lukte niet altijd. Elk personage heeft wel zijn eigen karakter, zijn eigen plaats in het verhaal, en niet ongenuanceerd, maar toch voelde ik me niet direct uitgedaagd om dieper te graven naar wie en wat ze zijn. Zo heb ik waarschijnlijk veel gemist, al stoort me dat niet erg.
Het was vooral de scenografie die de voorstelling domineerde. Het speelvlak was erg verkleind door de publiekstribune die op het podium van de theaterzaal stond. Aan de ruimte die nog overschoot is lang gewerkt. Het doel was voor de acteurs een plek te creëren die niet de hunne is, maar waarin ze zich thuis kunnen voelen. Uiteindelijk staat er niets meer dan een paar stoelen en een piano. Maar het opvallendste is de vloer: dertigduizend stukken groene zeep, als bakstenen geplaveid. Aanvankelijk kunnen de acteurs er gewoon over wandelen, maar na een keerpunt in de voorstelling, waarop er water uit een kuip uit de lucht valt, kunnen ze niet anders dan traag vooruit schuifelen, met het gevaar uit te glijden. De zeep staat aan de ene kant voor verzorging, maar aan de andere kant, als ze verandert in een gladde ondergrond, kan ze ook een gevaar vormen, en toont ze mensen in hun kwetsbaarheid, zonder houvast.
Samen met het beeldende, het visuele aspect van de voorstelling regeert de stilte. Het is meer dan een bewuste keuze: Lotte Van den Berg raakt gewoon niet snel door teksten geïnspireerd. Ze leest ze liever dan ze zich toe te eigenen om op te voeren, ze kijkt liever dan te luisteren. En toch maakt ze zelf de vergelijking met de literatuur: in Stillen ontbreekt een duidelijk verloop van A naar Z, al zijn er wel verschillende lijnen te volgen: het is meer een gedicht dan een roman. Maar het meest jaloers is Lotte Van den Berg op de schilder die tien schilderijen in één ruimte kan hangen. Die ruimte is de enige verwantschap tussen die schilderijen maar verder vormen zij samen geen verhaal. Op die manier wil zij ook met haar materiaal aan de slag kunnen…
...Tijdens het nagesprek vielen dus eindelijk wat puzzelstukjes samen. Of nee, de voorstelling bleef wat ze was, maar ik kreeg een nieuwe bril opgezet om terug te blikken. Wat ik tijdens het kijken zelf als tegenstrijdig had ervaren, kreeg nu naast elkaar een plaats en kreeg zo ook nieuwe betekenissen.
En is het slecht dat een voorstelling soms wat meer uitleg behoeft voor ik ze kan begrijpen? Ik denk het niet. Vrienden moeten hun ideeën soms ook verschillende keren herhalen voor ik kan toegeven dat ze brilliant zijn, dus waarom zou ik een voorstelling die speling niet gunnen?
Zoals aan het begin gezegd: ik ben niet laaiend enthousiast maar ook niet zwaar teleurgesteld in Stillen. Ik zag een voorstelling die mij op verschillende punten kon bekoren en mij een week later nog steeds stof tot nadenken biedt, dus eigenlijk heb ik niet te klagen en was het de moeite om af te komen; die duveltjes in het café waren een mooi extraatje.
STILLEN …...LOTTE VANDENBERG
Dag Lana ,
Bedankt ,om mijn verzoek zo uitgebreid te beantwoorden …...
Ik denk ,met jouw info , dat ik voor mezelf weet wat de voorstelling in hield
en dat het mij weer even erg tegen de borst zou gestuit hebben
Lotte was onlangs op Studio Brussel ivm een nieuwe productie in Brussel
en weer hoorde ik dezelfde gevoelens uit haar eigen mond….....
stilzwijgende(symbolische ?) scenes , geluiden die niets betekenen maar een gevoel oproepen …...enz ….
Allemaal raakpunten met de”Winterverblijf” voorstelling
Hoe lang kan iemand deze “toneelstijl” volhouden ?
Blijft uiteraard een open vraag …...want op dit ogenblik is er geen antwoord
Maakt niets uit ….
Je synthese behandelt inderdaad een vrij volledige benadering van een theaterstuk
inhoud,gevoel ,geluid ,observatie ,waarneming … zeer uitzonderlijk “geur” ........
maar als dat “item” aanwezig is vind ik het ook terecht dat te vermelden
Het is zeker niet alledaags ….
Met jouw uitgebreide beschrijving denk ik mij vrij gemakkelijk de feeling
van de avond te kunnen oproepen …..
Feit is …..dat Lotte in dit toneelseizoen een stukje geschiedenis geschreven heeft .
Ondanks alle mogelijke kritieken wordt er nog altijd over gesproken
Wat op zich ook al iets betekent
Wij,als toneelliefhebbers , blijven er met bezig
Sprak nu even in het algemeen ......maar het is ook zo …..
Als we in toneel gezelschap het woord Lotte laten vallen weet iedereen
waar het over gaat…... (....weliswaar meestal in negatieve zin )
Noemen we een ander stuk / gezelschap is meestal de reactie
“Wat was dat nu weer ? ” .....
In die zin was Lotte dit seizoen belangrijk
Haar invloed op het hedendaagse theater zal binnen enkele jaren
wel duidelijk worden
Graag tot binnenkort
Frank
Voeg een reactie toe
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.