Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Ik moet toegeven dat ik een natuurlijke scepsis heb voor alles wat de hemel ingehypet wordt. Mensen durven hun gevoel voor smaak wel eens te verliezen als maar genoeg van hun vrienden iets fenomenaal vinden. Aangezien The Bony King of Nowhere in bepaalde kringen de voorbije weken elke vijf minuten werd vernoemd, ging vertrok ik dus met een mengeling van gezonde nieuwsgierigheid en scepsis richting balzaal.

Aangekomen in de reeds goed volgelopen balzaal kreeg ik eerst The Bear That Wasn’t voorgeschoteld: een redelijk timide uitziende man op gitaar met een nog timider uitziender meisje naast hem. Ze brachten nummertjes die volledig in de lijn liggen van de huidige amerikaanse singer/songwriter traditie. De invloeden van alle helden uit het genre zijn allomtegenwoordig, maar je zal niemand vinden die dat een minpunt vindt als het allemaal zo goed en sterk klinkt als bij The Bear That Wasn’t. Deze verhaaltjes-zinger verdient het om eens langer dan een half uur in vooruit te mogen spelen.

Op naar de hoofdschotel van de avond dan: The Bony King of Nowhere. En laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: de man is zijn hype meer dan waard. De volwassen, lichtjes retro sound, de unieke stem en sfeervolle nummers lieten zowat de hele zaal sprakeloos (behalve dan die mensen achteraan aan de bar die waarschijnlijk dachten dat The Bony King of Nowhere nog steeds aan het tappen was in het Kafee).

Kortom The Bony King of Nowhere heeft een prachtig concert gespeeld en een dijk van een eerste plaat afgeleverd. Laten we hopen dat er zo nog veel mogen volgen ook.

Bewaar dit item (0)

Amon Tobin is een sample artiest van het eerste uur (uit de tijd dat de dieren nog spraken en 1 MB extra geheugen voor je sampler ongeveer even duur was als het ding zelf). De man kijkt evenwel veel verder dan de standaard drum & bass of hiphop die door vele van zijn verwanten gemaakt wordt, wat hem anno 2008 nog steeds boeiend maakt.

“Amon Tobin live” is eigenlijk eerder “Amon Tobin DJ’t, de helft uit eigen werk”, de andere helft wordt aangevuld met tracks allerhande die hem aanstaan (lees: loeiharde breakbeats en bassen die klinken als een schreeuwende alien die net een ruimteschip in zijn achteringang te verwerken heeft gekregen). Ik heb hem al meermaals horen DJ’en en dat gaf steevast aanleiding tot een weergaloos feestje. Deze keer vond ik het echter lichtelijk tegenvallen. Alle tracks waren stuk voor stuk pareltjes, maar het ontbrak in struktuur van zijn set. Het was vaak te lang rustig om je echt volledig te kunnen geven (en vica versa, te hard om een echte “sit down and listen to Amon Tobin” set te kunnen zijn)

Het gebrek aan struktuur was trouwens in de hele avond aanwezig. Wat de postrock van Madensuyu (, die zeer genietbaar was) en de begin jaren 90 acid techno van de DJ’s te maken hebben met Amon Tobin is mij nog steeds niet helemaal duidelijk. Wat jong Gents dubsteptalent in het voorprogramma zou leuk geweest zijn.

Niet dat ik mij niet geamuseerd heb, maar de avond kon mijn (ik geef het toe, bijzonder hooggespannen) verwachtingen niet echt inlossen.

Bewaar dit item (0)

Aangezien ik overal stipt vijf minuten te laat ben, heb ik niet het volledige optreden van Erika Stucky gezien. En echt veel spijt heb ik daar niet van. Muzikaal zat het zeer snor, de muzikanten waren fenomenaal goed, allemaal. Maar haar show kon me een pak minder bekoren en werkte me eigenlijk danig op de zenuwen. Het maakte het allemaal wat geforceerd.

De hoofdbrok van de avond was de documentaire young at heart, en dat was een regelrecht schot in de roos. Een koor met een gemiddelde leeftijd van 82 jaar is uiteraard een dankbaar onderwerp, maar ook de montage en toon waren fantastisch. Een iets minder begaafd filmmaker had hier zonder problemen een melige stroopvertoning van jewelste van kunnen maken. Het was grappig, zonder plat te zijn, en ontroerend zonder melig te zijn.
In een woord prachtig.

Bewaar dit item (0)

Komt dat zien, komt dat zien.
Of beter: U hebt wat gemist.

Mijn verwachten voor deze voorstelling lagen niet zo hoog, en werden dan ook ruimschoots overtroffen. Hier stond een band schitterend op elkaar ingespeelde muzikanten die in een bijna unieke (Zita Swoon deed het hen al voor) zaalopstelling enorm prachtige muziek met een Duyster sfeertje bracht.

Voor mij is dit een ontdekking van jewelste en ik hoop ze nog veel aan het werk te mogen zien.

Bewaar dit item (0)

Een geoefende theaterecencent zou niet aarzelen om zijn bespreking van deze voorstelling als volgt te beginnen:
“Velma Superstar is een groep die het experiment niet schuwt. Hun voorstellingen laten een zeer blijvende indruk en geven ruim stof tot nadenken.”
Spijtig genoeg vertaalt dit zich voor de modale mens, zoals bovengetekende, in een voorstelling zonder inhoud, waar kop noch staart aan vast te knopen is, in een bijzonder strikte format, met licht en klank effecten die uw gehoor en gezicht twee dagen lang buiten werking stellen.

De voorstelling heeft op zich wel potentieel, ware het niet dat ze bewust elke vorm van inhoud eruit verwijderd hebben, totdat enkel de stijl overblijft. Stijl is een middel om een verhaal of emotie over te brengen. Als het middel een doel op zich wordt, haak ik spijtig genoeg af.

Tags

abstract

performance

toneel

Bewaar dit item (0)

De gratis kafee concerten hebben al niet zelden groepen/artiesten geprogrammeerd die het niet veel later gemaakt hebben. Groepen als Jerboa, of Mintzkov, die toen ze in het kafee speelden enkel bij insiders bekend waren, doen nu zelfs bij de meest hardhorige muziekleek een belletje rinkelen.

Ik heb sterk het gevoel dat het bij deze Blood Red Shoes niet anders gaat zijn. Ze zijn slechts met twee, maar slagen erin om een enorme ‘wall of sound’ te creeren. Combineer dit met snedige riffjes, catchy nummers en het feit dat ze allebei fenomenaal met hun instrument overweg kunnen, en je hebt alle ingredienten voor een geslaagd concert.

De invloed van bands als Bloc Party is zeer sterk te horen in het overstuurde drumwerk en de hoekige riffs. Soms zelfs iets veel, want ik had vaak de indruk dat ze aan telkens hetzelfde nummer van voorgenoemde groep gingen beginnen.

Spelen kunnen ze al. Geef ze nog een beetje tijd om hun repertoire wat te diversifieren en ze gaan zeer hoge ogen gooien deze meid en kerel met uberbrits accent.

Bewaar dit item (0)

Het optreden begon met een kleine tegenvaller voor mij. The Go Find stond al een tijdje op mijn lijstje met te bekijken groepen, en toen ik hoorde dat ze afgezegd hadden omdat frontman Dieter Sermeus juist papa geworden is, overviel me dat schizofrene gevoel van blijdschap voor het geluk van een ander en egoistische frustratie.

In plaats van The Go Find werd General Mindy geprogrameerd, een groep waar ik nog nooit van gehoord had. Na het optreden begreep ik ook waarom. Niet dat ze slecht zijn, hun muziek doet me gewoon niets.

Op naar de hoofdmoot dan: Mintzkov. Het is verbazingwekkend om te zien hoe deze band gegroeid is als live act in de laatste paar jaar: het optreden ging vooruit als de nieuwe AGV, zeker in het begin. Het openingsnummer dreef op een soort vervormde soka beat, andere nummers eindigden in pure noise, maar nooit verloren ze hun groove. Zo vind ik Mintzkov dan ook het best, lichtjes buiten de lijntjes kleuren en toch stevig rocken.

Spijtig genoeg zaten er ook een aantal ‘gewonere’ nummertjes tussen. Het publiek liet dit echter niet aan zijn hart komen. Het was voor Belgische normen uitermate enthousiast. Als we allemaal Britten waren geweest, dan was de balzaal nu terug aan renovatie toe!

Kortom, spijtig van de support, maar Mintzkov maakte alles weer goed.

Bewaar dit item (0)

We are cleaning women and we love you.
Now all sing happy birthday for CWO1

Totale geschifte bende, maar wat een optreden! De ‘gitarist’ leek zo weggelopen uit een stop motion film van Tim Burton, met dank aan de prachtige belichting in de balzaal.

Hoewel hun instrumenten niet echt alledaags zijn, sloegen ze er niet naast: altijd een aanstekelijke drumgroove, vettige baslijn en een donkere atmosfeer.

Dit concert heeft me echt uit mijn lood geslagen. Laat ze nog maar eens komen, die finnen!

Bewaar dit item (0)

Mijn reactie komt nogal wat aan de late kant, maar degenen die mij kennen weten dat ik mijn hand daar niet voor omdraai.

Over de support kan gediscusieerd worden. Hij zal waarschijnlijk heel goed zijn in zijn genre, maar mij kon het niet echt beklijven. Het zijn goeie muzikanten en hun nummers zijn ook niet slecht, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het allemaal al eens gedaan is.

Dez Mona is echter een heel ander geval. Ook hun muziek is niet echt mijn ding, maar toch vond ik dit een van de beste optredens die ik dit jaar al heb mogen aanschouwen. De zanger leeft echt voor zijn muziek, in die mate dat hij zou sterven op het podium als dat bij het nummer past. De sfeer die er heerst, de nummers, het pakt je echt vanaf de eerste noot en laat je dan nooit meer los. Hoogtepunt vond ik het duo in de originele bezetting (zang en contraba), ik krijg er nu, bijna een maand na datum nog koude rillingen van.

Ik zou me er nooit een plaat van kopen (tenzij ze eentje zonder trekzak zouden maken), maar live is dit killerband!

Bewaar dit item (0)

Ik heb een gemengd gevoel bij deze voorstelling. Ze zit vol met schitterende ideeen en er wordt volop gebruik gemaakt van de tegenstelling en verbanden tussen de verschillende zintuigen. De teksten zijn zeer filosofisch en diep. Je bent (en voelt je) als toeschouwer echt betrokken bij de voorstelling, want niet altijd het geval is bij interactieve performances.

En toch vond ik het een beetje een gemiste kans, want alle ondanks alle goede ideeën pasten ze niet 100% in elkaar. Alle delen stonden net iets te los van elkaar, je krijgt de stukjes van een prachtige puzzel, maar ze passen net niet.

Geef deze voorstelling nog wat tijd om te groeien en het wordt iets historisch, iets om nooit te vergeten, een echt banket voor het einde der tijden…

Bewaar dit item (0)

De documentaire was zeer sterk. Ik hou me doorgaans goed op de hoogte van wat er in de wereld gebeurt, maar darfour is inderdaad een heel grote zwarte vlek. De situatie is daar niet in woorden te vatten eigenlijk.
De documentaire was evenwel nogal voor het amerikaanse publiek bedoeld, met citaten als ‘if the united states, and by extension the world, does not react …’, maar daar kan ik in dit geval best mee leven.

Het optreden van Rasha vond ik achteraf niet echt zo denderend. Ik heb een bloedhekel aan franse trekzakmuziekjes uit een digitaal keyboard.

Slotsom: ijzersterke documentaire die me bijzonder diep geraakt heeft, en dat is waar het hem in de eerste plaats om te doen was!

Bewaar dit item (0)

Open uw ogen en steun unicef

Een documentaire over de schrijnende toestand in Darfour. Dat die streek hopeloos in een allesverterende burgeroorlog is verwikkeld heb je waarschijnlijk al veel gelezen, maar je beseft pas echt wat dat inhoud als je het gezien hebt.
Het is een van de wreedste conflicten van het moment en komt verrassend weinig in het nieuws. Deze documentaire, met voice over van George Cloney, wil daar wat verandering in brengen.

Je vijf euro entree geld gaat trouwens integraal naar unicef.

Bewaar dit item (0)

Vooruit spot opkomend talent en schenkt het gratis aan studenten

Vooruit heeft een neus om opkomende groepen te spotten en deze in het begin van het academiejaar, helemaal gratis, aan de studerende jeugd voor te stellen. De voorbije jaren passeerden Jerboa en Foxylane reeds de revue, dit jaar is het de beurt aan Soapstarter!

Ze zijn reeds te horen op stubru en radio 1 met enkele leuke singletjes, en als je naar de staat van dienst van de bandleden kijkt, dan weet je gewoon dat het er ook nu weer volledig op zal zijn.

Om het met de gevleugelde woorden van een uitbater van 19de eeuwse een freakshow te zeggen: komt dat zien, komt dat zien!

Bewaar dit item (0)

Kafeeconcert met ballen

Twee gitaren en een contrabas, meer is er niet nodig om het kafee van vooruit te laten vollopen.
Deze heren uit het Gentse stonden meer dan uur te doen alsof ze recht uit een van de meest rockende clubs uit nashville kwamen.
En ze deden dat goed, hun muzikaal arsenaal sporadisch aanvullend met rare synth-effectjes, een mondharmonica en een stompende beat uit een bakje.

Demotjes kon je niet kopen na het concert, singletjes daarentegen wel. En terecht!
Bring it on cowboy …

Tags

blues

concert

country

Bewaar dit item (0)