Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

The Knife meets Handsome Furs meets Within Temptation

Yuko: de eerste noten klonken nog net goed genoeg om de aandacht er even bij te houden, maar toen de zanger zijn mond opendeed was de ontgoocheling groot. Niet dat het vals was, het stemgeluid paste gewoon niet. Ik wilde een rauwe stem maar wat ik hoorde was een gecastreerde tiener. Verder was de muziek ook niet veel speciaals, wat al zo vaak door zovelen werd gebracht. Alsof ze het zelf beseften gebruikten ze in een laatste poging tot originaliteit een aantal speeltjes waar klank uitkwam; een doosje met een strijkstok, een glas water, ... maar helaas kon dat de boel niet omgooien.

M83: De eerste songs konden de saaiheid van de vorige band nog niet verdrijven. Het was leuk, maar het stak tegen na twee minuten. Een man die zelf volledig uit de bol gaat met zijn notebook en een onbeweeglijk publiek. Dan kwamen er gelukkig nog een drummer en een vrouw bij. Er werd gezongen en ook het publiek werd wakker. Deze sfeer kon mij gedurende de volle 15 minuten boeien, even stond ik zelfs te dansen. Maar de verveling stak weer op door de voortdurende herhaling. Toen ze uiteindelijk het podium afgingen dacht ik even de intro van mijn lievelingsnummer te horen en een sprankeltje hoop dook op. Het werd echter weer over de vorige boeg gegooid en mijn ontgoocheling was wederom groot.
Trouwens over onoriginaliteit gesproken; de make up van de vrouw op het podium deed sterk aan The Knife denken, maar dan zonder masker. Verder kwamen ook de namen Handsome Furs, die van étoiles polaires die er wél in sloegen om de balzaal op z’n kop te zetten, en zelfs Within Temptation in mij op.
Het album ‘saturday = youth’ is nochtans niet slecht. Live is de band blijkbaar toch niet zo sterk.

Bewaar dit item (0)

Dancing monkeys and two skinny people

Wat de eerste avond van Etoiles Polaires dit jaar ontbrak, is in overvloed aanwezig op de laatste: variatie.
Think About life heeft een ‘dancing monkey’ als zanger. Handsom Furs stelde zichzelf voor als “two skinny people from Vancouver, British Columbia”. En zo werd onze onvergetelijke dansavond ingezet.

De rustige roes van Bon Iver zinderde nog na toen we in de geweldige beats van Think About Life werden gegooid. Een donker getinte man – een beetje de Canadese Wouter van Bellingen met groter brilmontuur – sprong van de ene kant naar de andere, op en af het podium. Ook hier ontbrak de speed niet! En jawel, ook de skinny jeans en geruite hemd waren een deel van de toetsenist. Het overige derde van de band, de drummer, was dan weer zo goed als naakt… Over diversiteit gesproken! Maar ons hoor je niet klagen: de zanger die hopeloos naar complimenten viste en compleet uit de bol ging op de eighties-muziek die ze zelf produceerden, slaagden erin ons geen minuut stil te doen staan. Zelfs meneer en mevrouw Boeckner, beter bekend als de Handsom Furs, waagden zich naast ons aan een dans. Nadenken over het leven kwam er verder niet aan te pas…

Even later werden de rollen omgedraaid: het mooie pelskoppel smeet zich in de beats en gitaren, en onze Think About Life-vriend kwam ons vergezellen op de dansvloer. Een beetje later kwamen ook Land Of Talk en Elfin Saddle ons van de eerste rij stoten. Sfeer maken kunnen die Montréalers wel, het geluk kon niet op! En muziek maken kunnen die Handsome Furs ook als de beste. “Isn’t it romantic, husband and wife?!” zei de zanger van Think About Life tegen ons, waarna hij naar het podium riep dat ze elkaar moesten kussen, en plezier dat hij daarin had.

Dansen, hilariteit, onnozelheid en goede muziek waren tot hier toe het motto van de avond. De zin om nog een hele avond door te gaan was er, maar na de Handsome Furs was de muziek van de DJ’s maar slap. Een jammerlijke anticlimax van de avond, maar toch heerlijk nagenoten van al het muzikale geweld dat onze zintuigen heeft geprikkeld.

Bewaar dit item (0)

Poepspleet, what is that?

Van Bon Iver werd veel verwacht: uitverkocht en niet eens een Canadees.

Maar het was Sarah Suskind die als eerste het podium beklom. Haar kleedje flatteerde haar minder dan haar stem, maar met de ogen dicht hebben we toch relatief kunnen genieten. Alleen heb ik een probleem met overvloed van vrouwelijke singer-songwriters de laatste tijd. Ik neem genoegen aan Cat Power, en luister verder liever naar mannelijke stemmen. Heel speciaal vond ik deze Sarah dan ook niet.

De mannen en vrouw van Land of Talk voldeden dan weer wel aan de algemene Montréal-trend die doorheen dit festival nogal sterk naar voren komt: skinny jeans, ogen die volledig paraplu staan, stevige losse bottines, strakke gitaren en het voortdurende herhalen van “thanks for having us, it’s been fucking amazing”.
Maar vooral de muziek van deze band sprak ons aan. Het stemgeluid deed denken aan Jenny Lewis, maar ook muzikaal hebben deze jongens flink geluisterd naar de oudere Rilo Kiley. Af en toe moeten ze nog een aantal kinderziektes genezen en iets meer een eigen identiteit opbouwen, maar er zit zeker potentieel in!

De zangeres vond het leuk Nederlandse woordjes van het publiek te leren, zo bleek. Toen er iemand ‘poepspleet’ riep (nadat ze zelf had gezegd dat ze problemen had met haar afzakkende broek), herhaalde ze het ook ongegeneerd tot grote hilariteit van het publiek uiteraard. Heel sympathieke juffrouw, zo leek het wel.

En dan, jawel, dé groep van de vier dagen Montréal… Justin (zang, gitaar – leader of the band in feite) wou duidelijk niet laten merken dat hij stiekem Amerikaan is, en bracht op zijn manier een ode aan de combat-boots. Niet aan zijn voeten, wel op zijn shirt weliswaar.

Bon Iver, moeten mannen met baarden zijn… Behalve Mike (zang, gitaar) moet eerst nog een baard in de keel krijgen vooraleer hij kan denken aan behaarde kaken. Maar goed, van Justin weten we ook soms niet of het niet eerder Justine is…
Geen probleem, met ogen open zagen we duidelijk vier mannen. Vier mannen die mooi op elkaar inspeelden en duidelijk zelf plezier beleefden in wat ze deden. Het geluid zat goed, de sfeer was schitterend en de muziek greep zonder meer naar de keel. Zeker toen Skinny Love werd gespeeld met een metalen gitaar en verder niets dan synchrone drums van de overige drie mannen en de bitterzoete stem van Justin. Wat anderen met fietswielen en strijkstokken nog niet bereiken, kan Bon Iver met doodgewone instrumenten creëren: een kille warmte die een hele zaal het zwijgen oplegt. Behalve de fotografen die onze schouders als statief gebruikten en het voortdurende klikken niet konden laten – het zijn maar beter mooie foto’s!

Tot tweemaal toe kwamen ze terug het podium op: “you guys are… shit!” We hopen dat die wel goed bedoeld was, maar twijfelen er niet aan. Mijn enige kleine, stille ontgoocheling was dat ze in plaats van Blindsided (nochtans op verzoek van een schreeuwende fan in de zaal) te spelen, Sarah Suskind erbij haalden. Gelukkig was het nummer mooi genoeg…

De avond kon alvast niet stuk. Een roes van geluk – jawel, deze keer gemeende glimlachen op de eerste rij, dat kan een optreden van Bon Iver verwezenlijken!

Bewaar dit item (0)

Uit deze twee optredens kunnen we zeker twee dingen afleiden: in Montréal hebben ze geen kaaskroketten, maar blijkbaar wel ‘amfetaminen’.

Van Gambletron had ik geen verwachtingen, dus ze kon me weinig ontgoochelen. Ik vond het dan ook vooral aangenaam om naar te luisteren, maar kon er mijn aandacht niet op vestigen – die ging eerder naar mijn pijnlijke voeten. We zijn dan ook achteraan in de zetel gaan zitten om wat de kletsen met een leuk achtergrondmuziekje.

Voor Hrsta gingen we dan wel weer dichterbij zitten. Al snel greep ik naar het foldertje om te kijken met wie zijn stem ook al weer vergeleken werd, maar neen, Thom Yorke was ver te zoeken. We houden het bij Daniel Johnston.
Verder bleef ik wachten op muzikale hoogtepunten, maar die bleven uit. We hebben dan maar wat verder gekletst, half in slaap vallend. Van Hrsta had ik écht meer verwacht, aangezien ik de voorproefjes veelbelovend had gevonden. Jammer genoeg heeft hij me wel echt kunnen ontgoochelen.
Het laatste nummer kwam hij dan eindelijk wel op gang. Even terug mijn interesse kunnen opbrengen. Maar toen ik me wou omdraaien om nog een stukje van Alden Penner mee te pikken, kwam-ie toch wel terug met een bis-nummer… We zijn dan ook maar gewoon totaal verslagen richting huis gegaan… En stilaan zonk de moed mij in de schoenen voor de rest van Poolsterren…

Bewaar dit item (0)

Ik ben het volledig eens met Iris wat betreft het leuke begin maar slappe vervolg van beide bands. Het hoogtepunt van de avond was dan ook de struikel van die akelige Stills-zanger. Vandaar de glimlachende gezichten op de eerste rij (neen, die waren niet omdat het interessant was). (En Marlies, wat heb jij foute kapsel-smaak!)

Op zich kon ik van beide bands de muziek wel appreciëren op voorhand, en had ik dan ook geen misse verwachtingen, maar helaas… ze hadden echt wel beter gekund, daar ben ik van overtuigd.

Bewaar dit item (0)

Als we dan Alela toch al aan het vergelijken zijn met Joanna, vond ik, in tegenstelling tot Gowaart, Alela beter beluisterbaar. Persoonlijk zag ik Joanna nooit live, maar puur muzikaal kan ik meer genieten van Alela… En dat heb ik tijdens haar optreden dan ook ten volle gedaan! Zelfs zodanig dat ik op een gegeven moment volledig onderuitgezakt in mijn zeteltje zat weg te dromen…
Ik moet toegeven dat ik dus ook niet helemaal meegesleurd was tijdens het optreden, maar mooi vond ik het zeker wel!

Wat de set betrof, tja, haar vriendinnetje had ze misschien wel thuis mogen laten. Dat ze haar vader had meegebracht, vond ik net erg schattig. Dat je zo’n band met je vader kan hebben dat je zelfs samen gaat optreden, moet toch fantastisch zijn. Maar de drummer was inderdaad wel veruit de leukste persoon om naar te kijken.
Alela zelf stond stevig in haar schoenen, communiceerde met het publiek, en zong goed.

Alles tesamen erg aangenaam om naar te kijken en luisteren. Maar geen waw-gevoel…

Bewaar dit item (0)

Helemaal mee eens; deze groep heeft potentieel! Alleen de diversiteit van de bandleden maakt het interessant om naar te kijken. De diversiteit van hun nummers maakt het ook nog boeiend om naar te luisteren!
Zeker toen ze als tweede nummer al “Red Sea, Black Sea” speelden, kon ik mijn gekir en overenthousiast geklap niet meer onderdrukken…

Bewaar dit item (0)

sarcasme ten top..

Bewaar dit item (0)

Over de eerste drie acts ben ik het volledig eens met Gowaart.

Vooral de eerste, Sato Yukie, met zijn speelgoedwinkel was heel erg leuk om naar te kijken. Persoonlijk zou ik er nooit een CD van kopen om uitsluitend naar te luisteren, maar de act op zich is was erg boeiend.

De Koreaanse Bob Dylan – wiens stem toch ietwat anders (mijns inziens minder zagerig en breekbaarder) klinkt dan die van Bob himself – heeft mijn muzikaal hart dan weer wel helemaal veroverd. Toen hij op het einde House of the Rising Sun begon te spelen, waren we spontaan vergeten van wie het origineel ook weer was.

De derde act, het mechanische duo, heeft Gowaart perfect omschreven. De eerste 20 minuten interessant, maar meer valt hier niet over te vertellen. Het leken twee arbeiders die hun vertrouwde fabrieksgeluiden niet konden loslaten en deze met ons wouden meedelen. Jammer genoeg ben ik geen fan van machinale muziek.

Over de onverstoorde kleermakerszit van de laatste man wil ik toch een kleine wijziging aanbrengen: de man verzette zich namelijk tegen het einde toe, en dat vond ik zowat het meest opwindende van zijn set. Voor mij was ook Kang Tae Hwan het eerste kwartier prachtig en boeiend, maar toen hij aan de hogere tonen begon was hij mijn aandacht kwijt.

Blaastaal op het einde was dan weer wel machtig. Lachen lachen!

Bewaar dit item (0)

1. Soy Un Caballo: schattige muziek gemaakt door lieve mensen. Jammer dat het publiek nog aan het rommelen en toestromen was waardoor de muziek nogal verloren ging. Af en toe een onzeker applaus, maar voor de rest te weinig aandacht.

2. Ik weet de naam van de band niet meer, en vind het precies ook niet de moeite waard die te onthouden. De zanger schreeuwde meer dan zingen, en dat met een vreselijk knauwend Engels accent. De muziek op zich was nog wel te pruimen, maar niets speciaal. Admiral Freebee maar Tom Van Laere ten onrechte vervangen.

3. Dé man van de avond, een verlegen doch grote (letterlijk en figuurlijk) meneer Johnston kruipt achter zijn piano, om daarna pas echt voor zijn publiek te gaan staan. Daar staat hij de rest van de avond te trillen, en de zaal trilde mee op zijn melancholische tonen. Toen hij even wegging had ik schrik dat hij niet meer zou terugkomen, ondanks zijn ‘be right back’-verzekering. Maar toen kwam hij terug met zijn tweede voorprogramma, die ik toen wél echt kon appreciëren. Het was mijn eerste live-ervaring met Daniel Johnston, en die torende hoog boven al mijn verwachtingen uit! Zijn stem leek veel beter te klinken dan op CD, en op het podium druipt de emotie eraf wat alles zoveel intenser maakt. En toen hij zijn kerstwensen uitsprak waren we zeker verkocht!

Bewaar dit item (0)

Mooie muziek, gemaakt door vier mooie mensen. Een mengeling van Frans en Engels, een paar grapjes tussendoor en een publiek dat vaagjes lijkt te reageren. De dino-geluiden werden dan weer wel sterk uitgebruld, tot grote hilariteit van de band zelf – blijkbaar deden we iets verkeerd.
Cocoon is alvast muziek voor iedereen, heel toegankelijk maar toch met behoud van een zekere eigenheid. Laat de hype vanuit de Franstalige gebieden maar overkomen, we zijn er klaar voor!

Bewaar dit item (0)

De Islam is socialistisch

“Je kan de Koran niet begrijpen, als je Mohammad niet begrijpt.” Dat is zijn uitgangspunt, en dat wil hij ons met huid en haar duidelijk maken.

Kader Abdollah, een beetje grappig met zijn zwart haar, zwart pak, en die opvallend grijze dikke snor daartussen. Zijn Nederlandse uitspraak klinkt anders dan zijn geschreven woorden, maar minstens even boeiend. Met zijn hele lijf, zijn hele ziel deelt hij ons zijn gedachten mee, geeft hij ongenuanceerd zijn mening. Sommigen vonden hem dubbelzinnig, zichzelf tegensprekend, ik vond hem eerder zelf zoekend. Alsof hij er zelf nog niet helemaal uit is. Maar daarom niet minder standvastig en zelfzeker.

Hij is niet gekomen om Mohammad en Allah te verdedigen, maar om hun boodschap begrijpelijk te maken aan de mensen, toegankelijk, zodat ze er gefundeerde kritiek op kunnen geven. En op de volgens mij terechte vraag van Yves Desmet of de Koran toch niet ietwat gewelddadig was (in De Boodschapper gaat het over Mohammad die karavanen verovert, enzovoort – ik maakte me dezelfde bedenking als meneer de Desmet bij het lezen), antwoordde Kader Abdollah zeer cryptisch met “Er zijn twee manieren om de Koran te lezen: je zoekt geweld, en je zal geweld vinden. Maar als je naar schoonheid zoekt, zal je schoonheid vinden.” Volledig mee akkoord. Na deze uiteenzetting slaat hij dan ook in alle geweld zijn micro van de standaard, waarna hij “de man van de Morgen” smeekt om hem iets moois te leren.

Kader Abdollah heeft de Koran vertaald uit liefde. En ook uit haat. Uiteindelijk geeft hij toe dat hij de mens ontdekt heeft door de Koran te vertalen. Ik heb alvast Kader Abdollah herontdekt, meer als mens nu, naast zijn geschreven woorden die ik reeds verslonden had.
Op een gegeven moment draagt hij een Perzisch gedicht voor, ik voel de poëzie me raken, ook al snap ik niet wat hij zegt, zo vloeiend en zoet.
Mijn nieuwe held is een eerlijke, spontane man, die ondanks zijn wijsheid toch die kinderlijke beweeglijkheid niet kan onderdrukken. Zijn rake woorden verlammen het publiek, waarna meerdere malen een applaus uitbarst. Met humor bedekt hij zijn bescheidenheid (hoe sarcastisch hij zichzelf de beste vindt), waardoor hij nog sympathieker overkomt. Hij straalt echtheid uit, op zo’n menselijke manier. En hij houdt van Gent!

En ja de Islam is een soort van socialisme. Allah is één, die boven de massa staat, maar de massa zijn mensen die allemaal gelijkwaardig zijn. Vrouwen, slaven, mensen met een beperking, het maakt niet uit.
Mohammad werd geconfronteerd met problemen, en zocht ter plekke naar oplossingen. Hij wou leiding geven in zijn failliete, corrupte stad, iets doen voor de vrouwen en slaven die niks waard waren in die tijd.
Dus durf nu niet meer te vertellen dat de Islam vrouwen onderdrukt. Dat zijn de mensen die de Koran niet hebben begrepen.

Danku Kader Abdollah, om ons dit duidelijk te maken.

Bewaar dit item (0)