Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Ladies First!

Weer een nieuwe versie van Jazz & Beyond Deluxe, weer een gevarieerde en interessante avond met ruimte voor ontdekkingen. Specialiteit van de dag: jazzmadammen! Aan de microfoon, piano of beiden tegelijk met een swingende draai tussendoor – vrouwelijk multitasken, u weet wel – het ging hen goed af.

De avond werd ingezet met vrolijke noten van Sarah Ferri en gezelschap. Vol pit bewees deze jonge zangeres dat haar stem heel wat aankan. Uw recensent hoorde invloeden van Gentse collega’s als the Bony King en Absynthe minded, over Tori Amos en een hele rits anderen. Hiermee kwam ook een puntje van kritiek naar boven: Ferri heeft (nog?) geen herkenbare eigen sound. Benieuwd of ze in de toekomst wel meer keuzes zal maken.

Wanneer de oortjes warm gedraaid waren, was het tijd voor de wat moeilijker verteerbare noten: Eve Beuvens gaf zichzelf volledig op piano, net als haar collega’s op bas en slagwerk. De nummers waren lang en intens en de zaal kon zich langzaam laten meedrijven op de melodieën.

De derde kandidaat van de avond neigde weer meer naar het poppy. De leden van het Mathilde Renault Trio smeten zich vol overgave op hun instrumenten. De stem van de zangeres heeft wel iets van die van Regina Spektor, maar haar nummers zijn minder hoekig en steunen meer op het geluid van de piano.

Hoewel de vrouwen duidelijk de hoofdrolspelers waren in het verhaal van deze avond, gunden ze hun medespelers ook hun moment de gloire. Drummers Lionel Beuvens en Stijn Cools gaven beiden een uitgebreide solo ten beste, waarmee ze bewezen dat ze met een stel trommels en cimbalen perfect in staat zijn om een specifieke sfeer op te roepen en de luisteraar te blijven boeien. Een geslaagde avond!

Bewaar dit item (0)

Heerlijk ontspannend..

Bewaar dit item (0)

Beats en hersenvoer.

Langzaam druppelt de zaal vol: koppeltjes, een vader met zijn dochter, groepjes studenten. Jas en tas worden aan de geïmproviseerde vestiaire toevertrouwd. Praatjes over het eerste lenteweer en de kwaliteit van de stoelen fladderen door de zaal. Tot dan eindelijk het licht dooft en het stuk kan beginnen. Of wacht, even nog dat ‘gsm uit’-praatje.. dat maar blijft duren? Zijn we dan toch al begonnen? En waarom gaan de zaallichten weer aan?
Het thema van deze ‘The game is up’ is de relatie van de artiest met het publiek en daar sluit ‘Audience’ van Ontroerend Goed perfect bij aan. Zo’n anderhalf uur speel je samen met je collega-kijkers de hoofdrol in een treffende voorstelling over groepsdruk, voyeurisme, privacy en spektakel. In snel tempo en met behulp van de nodige multimedia volgen verschillende scènes elkaar op. Zo glijdt de camera langzaam over enkele toeschouwers terwijl een stem de gedachten van de geviseerde gezichten openbaart. Niets blijft verborgen, dat blijkt ook waarneer een aantal van de handtassen uit de vestiaire op het podium worden leeggegoten. Ze balanceren soms op een dun touw: choqueren of sensibiliseren? Een meisje in de zaal wordt bijna tot tranen toe uitgescholden, beelden van massabetogingen, volgepropte voetbalstadia en toespraken van Hitler gemixt tot een opzwepende brij.
Het liet je niet koud, dat is zeker. We werden er weer eens flink op gewezen wat een kuddedieren we wel niet zijn. Met een hoofd vol stampende beats en een flinke portie hersenvoer verliet ik de zaal. If you want some more, put your hands up! Laat maar komen!

Bewaar dit item (0)

een vreemde vrolijke wereld

Alweer wordt de toeschouwer op dit festival uit zijn veilige pluchen zeteltje gehaald. Voor de nieuwste voorstelling van Miet Warlop mag het publiek zich verspreiden in de Dansstudio van de Vooruit. Een viertal personages bevolken de zaal. De figuren zijn zo fantasievol, zo innemend, zo poëtisch dat met elk van hen zich als vanzelf een hele nieuwe wereld opent. Een surrealistische wereld weliswaar, waar de gemiddelde psychoanalyticus waarschijnlijk een boekje over zou kunnen volschrijven. Langzaam ontstaat beweging, geluid en, stiekem haast, onderlinge interactie. Roze pruiken, een koppel broeken en een ballon in de heldenrol.. Ik werd er alvast heel goed gezind van en ga zeker kijken naar het eindresultaat!

Bewaar dit item (0)

Bis!

Beste lezers: Jazz en beyond deluxe was om duimen en vingers bij af te likken! Niet overtuigd? Hier vijf redenen om dit heerlijke minifestival boven de giganten te verkiezen.

1. Op de eerste plaats is er uiteraard de muziek. Elk optreden had zijn eigen stijl en kwaliteiten: van extreem experimenteel tot poppy, opkomende talenten naast gevestigde waarden, invloeden uit alle windstreken. Een eerlijke keuze. De wereld van de jazz op zijn ruimst en die mix werkte wonderwel. Ook niet-addicts meer dan welkom voor een verrassende introductie.

2. De locatie: we durven het soms wel eens te vergeten, verwend als we zijn, maar de Vooruit is een absolute luxelocatie. Dit soort minifestivalletjes geeft het kunstenhuis nog eens extra de kans als zijn troeven uit te spelen: elke artiest op het podium dat hem het beste past en de toeschouwer altijd in een comfortabele positie.

3. Waar je bij de grote festivals meestal met tranen in de ogen de vele overlappingen in het programma vervloekt, kan je elk optreden bijwonen. Geen frustratie of stress, enkel luisterplezier.

4. Voor de gemiddelde student ook niet onbelangrijk: je betaald voor twee avonden (in voorverkoop) amper € 16. Als je dat deelt door het aantal concerten kom je bijna aan de prijs die studenten bij de ‘pay what you want’-actie neertelden: € 2 of dus vree voordelig.

5. Alle vorige factoren in acht genomen is het dan ook meer dan normaal dat de sfeer behoorlijk goed zat. Verschillende leeftijdscategorieën klapten gezamenlijk hun handen rood.

Dus liefste meneren en madammen van de Vooruit, organiseer dit toch alsjeblief nog een keer!

Bewaar dit item (0)

Dichterbijdichters

Warme woorden en zoete zinnen lokken op een koude dinsdagavond zo’n 60 nieuwsgierigen naar de Vooruit voor de allereerste editie van ‘het poëziefestival’. De bar open, de boekenstand uitgepakt, stoelen in stemmige slierten, … Laat de dichters maar komen!

Gastheer Erik Vlaminck meldde ons eerst even enkele kleine programmawijzigingen wegens ziekte om vervolgens in vlotte bewoordingen het voorloop van de avond te schetsen. Deze zou bestaan uit drie delen: een eerste waarin telkens commentaar volgt op het voorgelezen werk van vier dichters, na een korte pauze weer vijf dichters, van op een rij stoelen op het podium en om af te sluiten nog vijf poëten en een korte speech van het hoofd van Uitgeverij Wereldbibliotheek.

Uitgeverij Wereldbibliotheek, een begrip in Nederland, werd opgericht door Leo Simons onder de naam Maatschappij voor Goede en Goedkope Literatuur in 1905 en is daarmee een van de oudste literaire uitgeverijen van Nederland. Zo’n 20 jaar later stichtte men een bijhorende vereniging, die op haar hoogtepunt 30 000 leden telde. Ondertussen drukten ze zo’n 3500 titels, waaronder grote klassiekers als Dante, Spinoza en Darwin. Sinds 1995 geven ze ook het tijdschrift Armada uit.

Maar deze keer hadden ze dus enkele van hun dichters mee. Het programma was evenwichtig samengesteld, verschillende stijlen wisselden elkaar af. Nederlanders en Vlamingen zaten broederlijk samen op de bank. Enkel het cliché van de mannelijke dichter/kenner werd weer bevestigd, van de 16 deelnemers waren er zo’n vijf vrouwen.

Poëzie is niet altijd lichte kost en ondanks een stevig tempo, duurde de avond toch bijna drie uur. De laatst geprogrammeerde dichters moesten dan ook opboksen tegen concentratieverlies. Het was waarschijnlijk een hulp geweest als alle gedichten geprojecteerd waren. Een tweede puntje van kritiek is de becommentariëring, gelukkig kort gehouden, want lang niet altijd een meerwaarde.

Toch wil ik zeker positief besluiten. Er was sfeer en het is een erg interessante ervaring dichters voor je neus uit eigen werk te zien voorlezen. De confrontatie van stijlen op één avond geeft je de kans jezelf steviger de positioneren in het landschap. De tweede editie staat al op de agenda, ik ben benieuwd.

Bewaar dit item (0)

Jazz en ouwe mannen

De avond werd in gezet met een twintigtal minuten vertraging. Het leek bij het eerste nummer wel of de drie sobere heren op het podium die tijd wouden inhalen: ze gingen ervandoor als een razende tornado en bliezen met enkele gesmaakte solo’s meteen de zaal omver. Er werd direct verdergegaan met het melancholische ‘is it already september’ en de herfstbladeren op straat leken even de zaal binnen de zweven. Veelzijdigheid moet je hen niet meer leren, dat staat vast. En toch bestaat het John Scofield Trio naast twee ‘oude rotten’, Steve Swallow op bas en the master himself op gitaar, ook uit Bill Steward die met zijn ‘amper’ 44 lentes de drums krijgt toevertrouwd. Als een nest dolle honden jutten ze elkaar op en stuwen zichzelf zo naar hun uiterste kunnen, waarbij het enige lid van het trio die nog een kam moet gebruiken zeker niet onderdoet. Samen walsten ze door het muzieklandschap en openen een platenkast vol invloeden. Een tegenvaller op deze bijzondere avond? Moeilijk te zeggen, hoewel de improvisatie met behulp van een erg luide loop station mij niet helemaal kon bekoren. De doorleefde oerstem van Scofield maakte enkele grapjes tussendoor volledig de moeite waard, hoewel ik er niet altijd evenveel uit kon opmaken. Het is niet de makkelijkste muziek en soms speelden ze met de grenzen van het aanvaardbare voor een niet totaal onervaren, maar toch nog jonge jazzliefhebster, maar spijt? Absoluut niet!

Bewaar dit item (0)

lichtvoetige technologie

Het perfecte bewijs dat technologie niet koud en koel hoeft te zijn! De werken op de almost cinema tentoonstelling waren niet het resultaat van microscopisch penseelwerk en expressieve kleurecho’s, maar gebruikten ijzer, elektriciteit en fysica als bouwstenen. Met resultaten waar meer poëzie in klinkt dan je zou denken. Een surrealistische zonsopgang van Valbuena, CREW speelt met herinneringen aan een soort Wall-E wezentjes en een verlangen aan stabiliteit zindert door het landschap van Kerstin Ergenzinger. Zeer sympathiek bevonden, ik kijk al uit naar volgend jaar!

Bewaar dit item (0)

Vrienden die we nog niet ontmoet hebben.

Heb je ooit ‘In Bruges’ gezien? De hele film lang steekt men de loftrompet over de prachtige straatjes en charmante gevels van de West-Vlaamse hoofdstad. Indien die cast op 21 oktober met oortjes in op de Sint-Michielsbrug had gestaan, durf ik ervoor wedden dat de hele zaak ‘In Ghent’ was gaan heten. Uiteraard omdat Gent een magnifieke stad is, met de Koren/Graslei als één van de feeërieke hoogtepunten, maar er is meer. Duncan Speakman roept heel wat in je op. Neem hem als leidraad en je omgeving lijkt tegelijk extreem ver weg en ongelooflijk dichtbij. Zo ver weg omdat je de wereld om je heen niet hoort, je bent uitgesloten, ergens anders, maar ook zo dichtbij want je kijkt naar de dingen, je kijkt echt. Het doet denken aan een quote van Jacques Tati: ‘ik wil dat de toeschouwers echt beginnen kijken op het moment dat ze de zaal verlaten.’ Je kijkt naar elkaar. Glimlachjes, een schouderklopje hier en daar, kleine gebaren spinnen een web van verbondenheid. In een ooghoek zie je kennissen lopen, maar wat maakt het eigenlijk uit. ‘Er zijn geen vreemden, alleen vrienden die we nog niet ontmoet hebben,’ zegt een Iers spreekwoord en dat vat voor mij de avond samen.

Bewaar dit item (0)