Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Wat hierboven staat is zeker niet gelogen (geliegd voor de aandachtige lezer). De theatraliteit ontbrak zeker niet, en was er toepasselijk bij. Jan Decorte heeft wel gedurfd. En dat deed Benny op zijn beurt op wonderlijke manier. Je moet maar durven iemand te vragen in zijn volle naaktheid het podium op te rennen, meesterlijke danspasjes te maken en daarbij nog eens god te zijn. Hij deed het inderdaad op een zeer gecharmeerde wijze. Zijn performance kreeg duidelijk wel alle aandacht, want als je één ding van het stuk zal onthouden, is het dat wel. De lezingen van Decorte zelf vond ik ook enorm overtuigend en sterk klinken. Daarentegen miste ik in Sigrid Vinks’ bloederige scène ook enige kracht. De emoties van verdriet kon ze inderdaad niet op een toepasselijke wijze vertolken. Maar dat wil niet zeggen dat haar andere stukken niet goed waren. Ik vond ze perfect samengaan met het “meisjen van op dienen berg met slangen als haar.”
Al bij al een goed stuk waar de zaal af en toe wel aan het lachen was (en terecht). Genieten is het zeker, want theater is het!

Vreemd, hoe meningen kunnen verschillen. Ik ben het zo goed als volledig oneens met Johannes. ‘Bakchai’ in zijn geheel laat me volledig koud en smaakt meer naar pretentieuze nonsense dan naar iets anders. Decorte is haast onverstaanbaar in zijn brabbeltaal, doorgedreven nonchalance is de dekmantel voor holle pretentie, de tekst ontroert niet, er wordt stereotiep en niet oprecht geacteerd, de humor zit er na een tijdje al door, de voorstelling wordt onvergeefelijk saai, het gebruik van de scène is te pover… Zowat alles dat kon mislopen in het kleine uurtje theater, liep ook mis, zeg maar.

Of toch niet. Want die ene (bloederige) slotmonoloog had me plots wel bij de strot. Het visuele truucje met de verf is goedkoop en te gemakkelijk, maar qua tekst voelde ik plots de geest van Euripides door de zaal waaien. Decorte doorbreekt dat finaal met een smakeloze dans, waar hij zelf headbangend op leek wild te gaan. Gebrek aan professionaliteit toch, als acteurs het niet nodig achten hun eigen persoonlijkheid achterwege te laten bij het neerzetten van een ander individu?

Pretentie, juist, dat zei ik al; daar smaakt het voor mij teveel naar. Bovendien gebruikt Decorte het medium theater op een dusdanig ongecompliceerde manier, dat zijn voorstelling gewoon saai wordt. Mijn eerste en laatste Decorte?

Ik ben het helemaal eens met Kynicus. Veel meer kan ik hier (jammergenoeg) niet aan toevoegen. Wat wel opviel en waar ik me uitermate aan ergerde, was inderdaad, de brabbeltaal van Decorte. Het was soms echt oren spitsen om te horen wat hij zei.
Jammer, want ik had erg uitgekeken naar deze voorstelling.