Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Misschien verwachtte ik te veel de uptempo nummertjes die Mocky vroeger met electro en hiphop mixte? Misschien verwachtte ik een meer swingende set? Ook al wist ik dat Mocky met zijn nieuwe cd de jazzy toer opging, ik vond het net niet gevarieerd genoeg. Maar ik zou Mocky’s talent onrecht aandoen, mocht ik niets zeggen over hoe hij op een speelse manier onder meer bass, drums, piano, dwars- en blokfluit weet te combineren en hoe hij toch een aparte sfeer creëert. Ook al leek het me net iets vaak een jamsessie, Mocky weet goed wat hij brengt. Gewoon jammer dat er niet meer hoogtepunten in de set zaten waardoor het publiek iets meer geprikkeld werd.

Bewaar dit item (0)

M’n allereerste keer op Saint Amour en op slag verliefd! Ontroerende, soms grappige maar altijd innemende stukjes brachten me in vervoering. Het voetenwerk/vioolspel van Liesa van der Aa en de engelachtige noten van Huelgas Ensemble maakten de literaire avond compleet. Ik wil meer!

Bewaar dit item (0)

Een kleurrijke en wat marginale bende zorgt voor een zalige mix van muziek, dans, liefde en samenhorigheid waar ik erg van genoten heb – een welgekomen pauze in de examens.

‘Broeders van Liefde’ bracht zeven broeders samen: de een eenzaam en op zoek naar wat liefde en gezelschap, de ander boos op een teruggekeerde broer of lijdend onder een onbeantwoorde liefde. Een onwetende maar gelukkige ziel dans tussen de broeders door en zorgt voor een link van liefde en verbondenheid tussen hen.

De grappige, soms meelijwekkende verhalen, de muziekstukjes en de dans worden mooi afgewisseld en laten niet toe dat de toeschouwer zijn aandacht afzwakt. Ook het decor vervolmaakt het geheel. Duizend schitterende glasscherven die de essentie van het stuk weergeven: een broederliefde kan mooi maar ook pijnlijk zijn.

Bewaar dit item (0)

In het begin van de voorstelling waande ik me net in een jungle van de technologie. Dat kwam door de vreemde geluiden die door witte horens gefluisterd werden en door de kleine knipperende lichtjes die langzaam heen en weer bewogen. Aan de hand van een projectie op de vloer konden we Boy volgen, een toeschouwer die was uitgekozen om het experiment van binnenin te beleven. De voorstelling kwam echt over als een duister en geheim experiment waar wij toeschouwer van mochten zijn. Dit gevoel werd nog versterkt toen Boy de zaal binnen werd gebracht op een soort brancard, gekleed in een wit pak en met helm en bril op waar allerlei draden aan waren verbonden. De hele tijd moest Boy instructies opvolgen en werd hij van de ene kamer naar de andere geleid. Op de projectie konden wij als toeschouwer zien wat hij zag en hoe hij soms niet de werkelijkheid zag. Soms zagen wij ook dingen waarvan we niet zeker waren of Boy die ook wel zag. Iris noemde dit “mind fucking” en dat was het ook, maar dan op een prettige manier.

Bewaar dit item (0)

Een strak wit decor is het eerste wat de toeschouwer ziet als hij de zaal binnenkomt. Het is een expositie met enkele werken van René Heyvaert waardoor het publiek onmiddellijk kennis kan maken met de spilfiguur van de avond. Het voorstelling is een auditie voor de rol van René Heyvaert en begint met de kandidaat Sam Wauters die met zijn grappige vertolking als eenvoudige, en eerst nog blinde, jongeman het publiek kan geruststellen dat de voorstelling te smaken valt. Hierop volgen twee andere kandidaten die elk op hun eigen manier René portretteren. De drie audities worden aaneen gepraat door de rustige stem van Jackie Dewaele die tussen het publiek zit.

De drie aparte kandidaten zorgen voor aangename afwisseling en ook hun latere samensmelting die steeds meer van Heyvaert prijsgeeft, brengt variatie. De vreemde kandidate Ragna Aurich brengt wat absurditeit in het stuk, maar al snel verveelt haar vreemd gedrag. Gelukkig houdt ze zich net op tijd wat op de achtergrond en laat ze Mark Verstraete en Wauters verder de gedachten van de kunstenaar vertellen. René heeft mij verrast en bekoord.

Bewaar dit item (0)