Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Wat een krachttoer, briljant in de eenvoud

Bewaar dit item (0)

Intrigerend stuk

Onterecht boe-geroep op het einde van de voorstelling. Ik was zéér onder de indruk van de film. De interactie met de man op het podium deed me minder, wie kwam voor de dans was eraan voor de moeite. Maar de film spookt twee weken later nog steeds door mijn hoofd. En dat wil toch ook wel wat zeggen.

Bewaar dit item (0)

Knap maar geen topper

Wanneer ik naar een stuk van Arne Sierens ga, ben ik ook altijd lichtjes benieuwd hoe het podium er zal uitzien. Vast decorontwerper Guido Vrolix, in het verleden verantwoordelijk voor een schaatsbaan en een circusarena, bepaalt sterk de sfeer van het stuk mee. Deze keer werden de eerste rijen van de theaterzaal in Vooruit volledig ingenomen door een kruising tussen een gesjorde scoutsconstructie en een catwalk die tot in het publiek liep. Deze setting moest een bordeel/amusementsclub voorstellen. Ik zag het er maar half in, maar origineel was het wel.

Naar goede gewoonte toont het stuk mensen die door het leven niet erg zacht behandeld zijn maar zich uit alle macht staande proberen te houden. Zoals Malika, niet enkel een meisje van plezier, maar een jonge vrouw en moeder die zich heeft opgewerkt tot rechterhand van uitbaatster Josiane en niets liever wil dan zich inkopen in deze club op retour.

De setting van bordeel wordt vooral bepaald door enkele personages die je je inderdaad zo kan voorstellen in dat milieu. Zoals de altijd aanwezige Anthony (Robrecht Vanden Thoren), een wat gebrekkige vreemde man die klusjes doet voor de meisjes. Of Kiki, de gefrustreerde ex-minnaar die niet kan loslaten en het neefje is van de uitbaatster. Of uitbaatster Josiane, een vrouw van middelbare leeftijd die het niet gemakkelijk heeft en niet bepaald uitblinkt in empathie.

Lees meer op http://www.gentblogt.be/2010/09/21/schone-blumen#more-44802

Bewaar dit item (0)

geweldig!

Gewoon geweldig, een van de leukste dingen die er deze Gentse Feesten te beleven was. Volgend jaar weer? Pliezzzzzz :-) ?

Bewaar dit item (0)

Geeuw

Als deze groep van op zich schitterende acteurs vooral wou aantonen hoe saai De Toverberg wel is door een doodsaaie voorstelling te maken, dan zijn ze met glans geslaagd. Zo niet…

Bewaar dit item (0)

Teleurgesteld

Teleurstellend, een beetje saai, een beetje vervelend, Wintervögelchen kon me nog bekoren maar Bakchai helaas niet. Toegegeven, de slotscène is mooi, maar voor de rest was ik nooit zo blij dat theater kort kan zijn.

Bewaar dit item (0)

Teleurstellend

Vorige jaren altijd enorm genoten van De Roovers, maar heb de indruk dat ze nu toch het noorden kwijt zijn. Soms is het beter een productie af te blazen wegens simpelweg niet goed genoeg dan er toch mee op toer te gaan. Sorry jongens…

Bewaar dit item (0)

Schoon

Dit stukt kloopt naar mijn gevoel op zo veel niveaus; hoe er weer een buitengewoon origineel decor is gemaakt dat op een zeer leuke manier gebruikt wordt door de acteurs, de choreografie van rond elkaar wervelen en op elkaar leunen, de dialogen, de grapjes, de tragische stukken, de knappe acteerprestaties,... Het is een straf theaterseizoen dit jaar waarin enorm veel te beleven is, maar dit is momenteel toch nog mijn nr 1

Bewaar dit item (0)

Knap, maar...

Ik vond het knap, hoe de beelden gebruikt werden, bijzonder knap. Maar ook ik had last om mijn aandacht bij de telst te houden. Een half uur korter, gebalder, en wat mij betreft gewoon de rol van Damen schrappen want naar mijn gevoel had die geen meerwaarde.

Bewaar dit item (0)

Sympathiek

Ik ben ook geweldig enthousiast over deze voorstelling. Heerlijk ongecompliceerd, een tikje naïef, vreselijk grappig en gewoon supersympa! Ik hoop alleen dat de hond er geen indigestie aan overhoudt :-)

Bewaar dit item (0)

Het stuk begint vrij indrukwekkend met een reconstructie van een Frans-Oostenrijkse veldslag, de slag bij Aspern-Essling uit 1809 waarbij de overwinning later door beide zijden werd opgeëist. De enscenering wordt zo modern aangepakt dat je het gevoel hebt niet naar theater, maar naar film te zitten kijken. Er wordt snel heen en weer geflitst tussen verschillende scènes, rijkelijk gebruik maken van licht- en geluidseffecten.

Ik was erg onder de indruk van de vlotheid waarmee dit hele spektakel op toneel wordt neergezet, de grote aantallen acteurs, hoe er snel heen en weer wordt geswitcht tussen scènes uit de veldslag en het gekonkelfoes tussen een Frans officier en een Oostenrijkse prinses ergens ver weg van het vechten,…

En dan maken de kostuums plots plaats voor galajurken en verandert de setting van 1809 naar nu en van de veldslag naar een hip feestje bij een Frans ambassadeur. Het was even lastig om die mentale switch te maken. De acteurs spelen nu acteurs en regisseur van Superamas na de première van hun stuk. Er wordt gedanst en gedronken en gepraat zoals dat enkel op recepties en feestjes het geval is; over theater, politiek, glitter en glamour of echtelijke problemen.

Superamas maken licht theater, vol met popdeuntjes en actie, heerlijk om naar te kijken. Ze vuren zowel tekst op je af als beweging, video, muziek, en soms zelfs alles tegelijk. Het podium barst van de acteurs en er gebeurt constant zoveel dat je als toeschouwer maar een deel van de actie kan meepikken. Daardoor lijkt het allemaal luchtledig vermaak, puur entertainment dat er vooral goed uitziet en verder niets meer. Maar als je verder kijkt, worden er wel degelijk zware thema’s aangeraakt. Er wordt de vraag gesteld hoe geëngageerd kunst kán zijn, er wordt gekeken naar de relatie tussen kunst en politiek, naar de vage grens tussen feiten en fictie, de invloeden van de media,… Als je daar achteraf over nadenkt, is het echt geniaal hoe dit collectief dat allemaal in een klein anderhalf uur theater kan inpassen zonder ook maar een seconde belerend of droog te zijn.

Bewaar dit item (0)

Alhoewel waarschijnlijk iedereen de figuur Jan Decorte wel kent, had ik hem nog nooit bezig gezien in het theater. Ik wist deze avond dan ook niet goed wat te verwachten, maar benieuwd was ik alleszins.

Het hele stuk wordt er afgewisseld tussen de stukjes van Decorte, met veel vogelgeluidjes en rare gebaartjes en nadien eerder de rol van verteller aannemend, en de vier overige acteurs die om beurten de houten kamer betreden en een stukje spelen. De acteurs drukken zich uit in een soort van kinderlijk, ouderwets, soms wat op dialect lijkend Vlaams. Zoals bijvoorbeeld ‘de konink’ en ‘lusteren’ in plaats van luisteren. Ook de dialogen op zich hebben een heel eigen stijl. Bij de ene acteur valt dit taaltje meer op dan bij de andere, maar allemaal hebben ze het zich zo eigen gemaakt dat het op den duur nauwelijks nog opvalt.
Waarom men zich echter bedient van dit taaltje, waarom de voorstelling Wintervögelchen getiteld is, waarom ze in het midden van een stuk ontsteken in een vreugdedans met dierengeweien, soms ontgaat het doel mij wel.
Toch is Wintervögelchen een verademing, een verrassend eerlijk stuk in deze tijden waar theatermakers het soms niet ver genoeg kunnen zoeken. De acteurs zijn echt goed (persoonlijk vond ik vooral Sigrid Vinks en Herwig Ilegems – Herman 100 gram salami in Van Vlees en Bloed – overtuigend), het stuk loopt als een trein, er zitten heerlijk grappige stukken in alhoewel het zeker geen kolder of komedie is, en je komt gewoon met een goed gevoel de theaterzaal uit.

Het enige wat je kan opmerken, is dat het misschien niet ‘beklijvend’ genoeg is, dat het eerder aanvoelt als fijn en goed gemaakt entertainment dan als theater waarbij veel afzien en gewichtigdoenerij komt kijken. Maar of dat dan altijd zo’n slechte zaak is?

Bewaar dit item (0)

De dialogen zijn knap, een steekspel met woorden, en vooral Peter Gorissen speelt zijn rol voortreffelijk; hij leest voor uit zijn verhalen, voorzien van monkelende lachjes, en gaat de confrontatie met de abt aan op een zeer overtuigende manier, ook al zit hij bijna twee uur op een klein hoekje van het podium, de helft daarvan dan nog poedelnaakt. Het enige minpuntje is misschien net die lengte van de dialogen, waarbij je als toeschouwer soms je aandacht voelt verslappen en in je stoel begint te schuifelen.

In de tweede helft van het stuk wordt er echter zo veel spektakel op het podium losgelaten, dat je aandacht weer stevig gegrepen wordt. Er komen grappige, zelfs absurde noten in het stuk, en de zaal begint voorzichtig te lachen. Je gaat als toeschouwer weer meer gefascineerd kijken, en probeert het komische, de stukken die compleet over the top zijn, te plaatsen binnen het serieuze kader van de rest van het stuk.

Zo ontstaat pure horror wanneer de martelscène uit een verhaal van de Markies wordt uitgebeeld door twee acteurs met veel rode verf en dramatische muziek. Of wanneer er plots afgehakte ledematen in het spel zijn… Maar een half uurtje later verschijnen er engeltjes op het podim (of zijn het nu gezanten van Satan), slaat de abt aan het zelfkastijden en het stuk eindigt met de Markies die een stukje puur Hollands levenslied brengt. Over contrasten gesproken…

Toch werkt de voorstelling. Je wordt als toeschouwer ondergedompeld in een bloederig bad vol verschillende indrukken. Is de abt nu een doodbrave humanist, of een zelfkastijdende beul? Is de arts bezig met het welzijn van zijn patiënten, of met het proberen controleren van zijn promiscue echtgenote? Is de vrouw van de Markies begaan met de slachtoffers van haar man, waaronder zijzelf, of met haar sociale status? Wil ze hem achter de tralies omdat het beter is voor iedereen, of omdat ze dan zelf beter af is? Is de Markies de Sade echt een gezant van Satan, of schuilt het kwade evenzeer in zij die lezen en interpreteren als in hij die schrijft? Waar eindigt de verantwoordelijkheid van de schrijver en waar begint de verbeelding van de lezer?

Bewaar dit item (0)

Ik had best wel moeite met dit stuk. Moeite om mijn ogen open te houden, om maar één ding op te noemen, al lag dat zeker niet enkel aan het stuk maar ook aan een slaapgebrek (met dank aan het Filmfestival).
Maar ook moeite om de teksten, moeite om de rollen van de verschillende personages een plaats te geven, moeite om een beeld te krijgen van de kunstenaar, moeite om dit stuk te vatten. ..

Je voelt wel aan dat de drie acteurs elk een deel van de persoon Heyvaert belichamen, en dat hun tekst (gebaseerd op teksten van Heyvaert zelf) een en ander onthult, maar het blijft allemaal vrij abstract.
Mijn aandacht werd ook erg afgeleid door de chaos, het viel niet mee de zware teksten te vatten terwijl zeer verschillende acteurs allemaal iets proberen te zeggen over een en hetzelfde onderwerp.

Een boeiend stuk theater, soms gelukkig ook even grappig en prettig gestoord, maar geen ‘gemakkelijke’ voorstelling. Maar dat hoeft ook niet natuurlijk.

Bewaar dit item (0)

Terwijl we gisterenavond binnenkwamen in de Minard, zorgde Jean-Yves Evrard voor achtergrondmuziek op zijn elektrische gitaar. Op het podium stond een figuur, maar in het donker was er nog niet echt duidelijk wie. Wanneer het publiek zijn plaatsje heeft gevonden, barst het stuk meteen in alle hevigheid los met stroboscopisch licht, luide muziek en figuren die clockwork orange achtige bewegingen uitvoeren met een baseballknuppel. Daarna valt de muziek terug tot een zachter volume en begint het verhaal.

De twee mannen op het podium, Pierre (Titus Devoogdt ) en Dino (Robrecht Vanden Thoren) hebben elkaar drie maanden voordien ontmoet, toen Pierre in een delirium naakt op straat liep en Dino hem heeft thuisgebracht. Ondertussen is Pierre ontslagen uit de psychiatrie en wil hij alleen gaan wonen. Dino, een figuur uit het nachtleven, blijkt sympathie voor de jongen te voelen en heeft nog een slaapplaats vrij, zij het in het achterkamertje van de honden.

En zo ontstaat een bizarre vriendschap tussen deze twee figuren, gekenmerkt door een spel van aantrekken en afstoten. Die dynamiek wordt ook heel letterlijk in beeld gebracht; de acteurs wisselen constant af tussen gewone stukken tekst en grote bewegingen; ze bengelen apart of samen aan een soort trapeze boven het podium, dansen op de donkere, stuwende gitaarmuziek die het hele stuk door de sfeer zal bepalen, schudden een enorme zak witte piepschuim uit om die vervolgens weer van het podium af te blazen,…
Dit is alles behalve puur teksttheater, maar een mengvorm van theater en dans, performance. Een geslaagde combinatie. In de bewegingen meen ik trouwens een stevige noot Les Ballets C de la B te merken, een gevoel dat bevestigd wordt wanneer ik achteraf lees dat de choreografie in handen van Koen Augustijnen was. Knap van Devoogdt en Vanden Thoren trouwens om dit als niet danser aan te durven.

Ook het podium speelt in deze dynamische voorstelling een rol. De acteurs voelen niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk de bodem onder hun voeten bewegen; op regelmatige tijdstippen schudt het podium met een luide mechanische puf heen en weer, hoe langer hoe vaker, tot het op het einde van het stuk bijna voortdurend de acteurs door elkaar schudt.

Van Arne Sierens zijn we grote arena’s van menselijke miserie gewend, met kleurrijke figuren die het allemaal schitterend kunnen vertellen en die niet enkel medelijden maar ook sympathie opwekken en je laten schateren. Niet zo echter in Altijd Prijs. Sierens koos hier voor een veel soberder en donkerder aanpak, zowel letterlijk (een klein zwart podium met enkel de verlichting als effect) als figuurlijk. Er lijkt geen licht aan de horizon te zijn voor de twee hoofdpersonages, geen komische noot, enkel miserie, ook al beleven ze dat zelf niet noodzakelijk zo. We worden meegenomen in een wereld van kleine ploeteraars, mensenhandel, huisjesmelkerij, geweld en psychiatrische problemen. De twee mannen delen hun miserie met elkaar en proberen samen vooruit te spartelen, zich in elkaar herkennend en toch weer niet.

Op het einde bleef ik met gemengde gevoelens achter. Tijdens het stuk verslapte mijn aandacht geregeld, en ik betrapte mezelf erop op mijn horloge te kijken. Langs de andere kant zat het allemaal zeer knap in elkaar; de muziek, de bewegingen, het zwarte podium. Het was een geslaagde avond, en het was aangenaam Sierens een nieuw pad te zien verkennend, na enkele toch wel op elkaar gelijkende voorstellingen. De ultieme graadmeter, de mate van ontroering, kippenvel en beklijving, wees geen meesterwerk aan, maar toch een zeer knap stuk theater.

Ook verschenen http://www.gentblogt.be/2008/05/25/altijd-prijs.

Bewaar dit item (0)

Met Le Dindon wagen De Roovers zich aan een genre dat de laatste jaren nauwelijks op de planken van het ‘serieuze’ theater te zien was; de burleske komedie. Le Dindon, een stuk van Georges Feydeau, dateert uit 1896 en is gericht op de schaterlach. In het stuk ontspint zich een kluwen van relaties tussen de hoofdpersonages die, zo blijkt na een tijdje, allemaal wel eens een scheve schaats rijden en dit vooral voor elkaar proberen te verbergen.

Voor De Roovers er echter met veel enthousiasme in duiken, krijgt het publiek eerst nog een klein stukje theaterwetenschap, een uitleg bij het vaudevilletheater. Zo leren we waarom de scène driehoekig is opgevat, wat de côté cour en de côté jardin zijn en wat dit betekent voor het verhaal; komt de acteur van de ene kant, dan komt hij van ergens ‘binnen’, komt hij van de andere kant, dan komt hij van ‘buiten’. Of zoiets. En wanneer de oudste acteur zijn eerste entrée maakt, moet er geapplaudiseerd worden, wat we dan ook gedwee doen voor Warre Borgmans even later.

Het stuk nu.

Pontagnac (een heel fysieke, serieus over the top acterende Herwig Ilegems) achtervolgt Lucienne (Sofie Sente) tot bij haar thuis, blijkbaar zijn manier om een vrouw in zijn bed te krijgen. Daar blijkt Lucienne getrouwd met zijn goede vriend, Vatelin (Robby Cleiren). Lucienne moet van geen minnaar weten, zij is naar eigen zeggen hondstrouw. Tenzij haar man haar zou bedriegen, in zo’n geval zou ze uiteraard wraak moeten nemen…

Wanneer vriend des huize Rédillon (Warre Borgmans) opduikt, blijkt Lucienne in elk geval al een potentiële minnaar achter de hand te houden. Helemaal druk wordt het wanneer Vatelins Londense onenightstand Maggy (Carly Wijs) haar opwachting maakt, op de voet gevolgd door haar echtgenoot, die op de hoogte is van het overspel en haar wil laten betrappen. En alsof het zo nog niet ingewikkeld genoeg is, spelen de meeste acteurs nog een dubbele (of driedubbele) rol waarbij ze soms op scène van kostuum veranderen. Wat overigens geen verwarring oplevert voor de toeschouwer, want ze wisselen met veel verve van kleren en alles is in deze vorm van theater overdreven duidelijk opgezet.

Zoals ik eerder al zei, spelen De Roovers dit stuk vol overgave, met alles erop en eraan; een scheetkussen, een blote kont waar nodig, seksueel getinte humor, geroep en getier. Bij mij werkt het niet altijd moet ik eerlijk toegeven, maar vaak wel. Het grappigst zijn de momenten waar ze rechtstreeks het publiek aanspreken, of even ‘uit het stuk’ vallen; de souffleur die in actie moet schieten, een acteur die verbijsterd de schrijver van het stuk vervloekt, de opmerkingen die ze zelf tussendoor maken…

De acteurs zetten het stuk dus naar hun hand; zo is er in deze deurenkomedie waarin acteurs constant op- en afgaan geen enkele deur te bekennen en voegen ze soms kleine, meer hedendaagse grapjes toe. Toch blijft de essentie behouden; de opbouw in drie bedrijven, het heen- en weer lopen van de talrijke personages, de kolder, het ingewikkeld lijkende maar vrij simpele verhaaltje. Het resultaat is een avond fijn, entertainend theater, gedurfd in deze tijden van onbegrijpbare kunst voor insiders only, maar toch ook niet iets dat me zeer lang zal bijblijven.

Ook verschenen op Gentblogt: http://www.gentblogt.be/2008/05/04/le-dindon

Bewaar dit item (0)

Leuk idee, maar was wellicht beter geslaagd als men een ander soort film had gekozen om te begeleiden. In dit geval overheersten de beelden zo zwaar, waren ze zo misselijk makend, dat de muziek er weinig aan kon veranderen of toevoegen…

Lees meer op Gentblogt

Bewaar dit item (0)

Alhoewel Mintzkov geen Gentse groep is, heb ik ze ontdekt in Gent, op de Gentse Feesten in 2004, een Gentser manier is moeilijk denkbaar. Na die ontdekking en het in huis halen en grijs draaien van hun eerste plaat M for means and L for love, werd het even heel stil rond de groep. Zo stil dat ik dacht dat ze gesplit waren, en dat ondanks hun straffe debuut. Maar dat was gelukkig niet het geval, zo bewees de single One Equals a lot, eerste single uit 360°, hun tweede plaat waarmee ze in 2007 weer opdoken. Dat de plaat deugt, konden we op Boomtown al vaststellen, en werd nog eens bevestigd op dit optreden in de Vooruit.

De meeste optredens hebben echter ook een voorprogramma, en het was hier dat er problemen opdoken. Dieter van The Go Find werd vader, en kon dus niet komen spelen. Een uitverkochte Vooruit kan je echter niet aan zijn lot overlaten, en ter elfder ure werd Mega General Mindy bereid gevonden om in te springen.

Aangezien ik al enkele jaren geen student meer ben en die avond er behoorlijk vermoeid bijliep, besloot ik de drukte van het optreden nog even uit te stellen en mijn vermoeide knoken eerst nog wat te laten rusten in het café beneden. Toen we de Balzaal betraden, moet General Mindy al halfweg het optreden geweest zijn. Het rustige nummer dat ze op dat moment speelden, kwam me vrij saai voor, maar de laatste drie nummers waren uptempo en best wel aangenaam. Een catchy, poppy orgeltje gesteund door een stevig doorrockende basis, het kon me wel bekoren.

Na een half uurtje wachten terwijl de roadies het podium in orde brachten was het dan eindelijk aan Mintzkov. Begonnen werd met Cargo, een oud nummer, op de voet gevolgd door twee uit de laatste plaat, Title you en Life after fire. De sfeer zat er goed in, maar ontploffen deed de zaal niet, ook niet bij de leuke single One Equals a lot, waar bassiste Lies eindelijk wat meer aan bod kwam. Voor mij is net die samenzang tussen Lies Lorquet en zanger Philip Bosschaerts een van de unieke dingen aan Mintzkov.

Het volgend nummer was een beetje een rare eend in de bijt, een cover van Miss Kitten en Golden Boy, Rippin Kittin. Het danceriedeltje werd in een absoluut geslaagde en best wel sexy gitaarversie gehesen.

Er is goede hoop dat Mintzkov ons dit keer geen dikke drie jaar wachten op een volgende plaat, want in de set zaten al drie gloednieuwe nummers; Nighthawks, Safehouse en (in de bissen) Gemini. De eerste twee klonken vrij hoekig, stevig, en tegelijk toch herkenbaar Mintzkov. Het derde nummer was eerder rustig, en werd gespeeld door Philip helemaal alleen op het podium, een mooi rustpunt.

Mintzkov ging behoorlijk snel en strak door de setlist heen. Het ene nummer volgde meteen op het andere, weinig tijd voor grapjes en in bindteksten lijkt Bosschaerts ook niet te geloven. Toch bedankte hij de uitverkochte Vooruit meerdere keren, en toen het publiek bij een pauze in een nummer zo lang bleef applaudiseren dat de groep even niet verder kon spelen, zag hij er behoorlijk gelukkig uit.

We hoorden nog Mimosa (een van mijn all time favorites, mét een fijne synthesizertouch eraan), Return and smile, All at once, Miles Ahead (opgedragen aan de zanger van The Go Find, maar een nummer te vroeg aangekondigd…), Hitman en The state we’re in. Op nog geen uurtje zat het optreden erop.

Dat dit veel te snel is naar mijn zin, hoeft geen betoog, en blijkbaar gold dit niet enkel voor mij. De groep werd nog twee keer teruggeroepen voor bisnummers. Save the best for last zegt men, en zo kregen we als bisnummer nog de tweede single van 360°, Ruby Red, gevolgd door een vreemd experiment, een instrumentaal nummer van Serge Gainsbourg (cannabis). Bij de tweede bisronde zaten zoals gezegd nog het gloednieuwe nummer Gemini (met dank aan D om eens naar de setlist te loeren) en United Something. Maar toen was het écht gedaan. Na amper een uur en een kwartier ofzo…

Review ook op http://www.gentblogt.be/2008/02/08/mintzkov-vooruit

Bewaar dit item (0)

Needcompany, een tot zaterdagavond mij onbekend gezelschap, omschrijft zichzelf op zijn website als “een performance group die zich van bij haar ontstaan in 1986 uitgesproken internationaal, meertalig en multidisciplinair heeft geprofileerd”. En dat is een vrij perfecte samenvatting, afgaande op hun stuk De Lobstershop, dat de afgelopen dagen in Vooruit werd gespeeld.

Het podium stond vol. Niet alleen met rare witte vormen, maar ook met acteurs. Maar liefst acht acteurs die vaak allemaal tegelijk op het podium stonden en allemaal dingen aan het doen waren.

Het verhaal werd vooral door de vrouwen verteld, ieder afwisselend een of enkele zinnetjes, maar zelden lag de focus op één acteur of één actie. Terwijl de ene actrice aan het woord was, wervelden de andere dansend over het podium, stond een acteur op zijn gitaar te tokkelen, zag je achter de witte vormen nog een hoofd voorbij flitsen van een rennende acteur…

Als ik de Lobstershop in één zin moet samenvatten, dan is het een stuk waarbij voortdurend vanalles gebeurt, dat bestaat uit zowel theater, zang, dans als video en dat je aandacht geen seconde loslaat. En zelf kon ik dat ten zeerste smaken.

In de ogenschijnlijke chaos van zingende en dansende acteurs, een dansende beer, verantwoord naakt en video zat wel degelijk een verhaal verborgen. Axel, de biogeneticus die de perfecte mens wil creëren, en zijn vrouw Theresa worden door het noodlot getroffen wanneer ze plots hun zoon Jef verliezen. Het blijft hier echter niet bij voor Axel, Theresa verlaat hem en hij blijft alleen achter. Ten einde raad besluit Axel uit het leven te stappen, maar daarvoor wil hij nog één keer uitgebreid dineren in restaurant de Lobstershop. Het loopt enigszins anders en door een vreemd incident in het restaurant, een samenloop van omstandigheden, ziet hij plots zijn leven aan zich voorbij flitsen.

Als publiek wordt je meegesleurd in deze korte flashbacks en krijg je fragmenten te zien uit het leven van Axel. Soms zijn die heel verwarrend, en zeker in het tweede deel van de voorstelling raak ik de draad soms kwijt. Was dat personage nu dood of niet, waarom doet die ene acteur zo vreemd, wat is er met Theresa gebeurd, vanwaar komt het hoertje Nasty en wat heeft ze eigenlijk met het verhaal te maken, waar gaat het allemaal naartoe…? Toen ik na de voorstelling het de uitleg bij het stuk nog eens rustig herlas, werd het me wel duidelijk, maar op het moment zelf was ik niet altijd direct mee moet ik bekennen.

Toch bleef de voorstelling altijd boeiend, interessant en ook gewoon heel erg grappig. Ik hou wel van deze vorm van theater, met een mengeling van kunstvormen, talen, geluid en beelden. Een bombardement van je zintuigen, modern en absurd, grappig en triest tegelijk, kolderesk en toch ernstige en zware thema’s aan snijdend. Ik vond het een verfrissend, verrassend stuk, een echte aanrader.http://www.gentblogt.be/2007/12/25/de-lobstershop

Bewaar dit item (0)

Na een stilte van maar liefst negen jaar is Buffalo Tom terug van nooit écht weggeweest met een nieuw album, Three easy pieces. Goed nieuws, want die nieuwe plaat bracht het trio uit Boston eindelijk nog eens naar de Vooruit.
Wegens nog niet gegeten na een lange werkdag besloten we het voorprogramma, Tiny Vipers, aan ons te laten voorbijgaan en eerst nog snel de knagende honger te stillen. Nog op tijd terug om de laatste nummers te zien van de tweekoppige groep. Geen onaardige luisterliedjes, maar op dit moment konden ze mijn aandacht alleszins niet echt vasthouden.
Ik keek eens rond om de tijd te doden. De Vooruit was aardig volgelopen, maar niet overladen, wat zorgde voor aangenaam veel ruimte tussen de mensen, zelfs op de eerste rijen. Het publiek was overwegend mannelijk en ook net iets ouder dan meestal het geval is.

Omstreeks half tien kwamen de drie mannen van Buffalo Tom op. Het publiek was van meet af aan vrij enthousiast; deze mannen hebben duidelijk hun kleine schare vaste fans.

Er werd sterk begonnen met een oud nummer (Staples meen ik mij te herinneren) om dan te bewijzen dat dit geen reünie is van een bende oude zakken voor het geld, zoals je de laatste jaren zo vaak ziet. Neen, Buffalo Tom is door de jaren heen altijd een groep gebleven, en ze zijn ook nieuwe nummers blijven maken, stevige nummers zoals Bad phone call, dat als tweede in de set zat.

Mijn persoonlijke hoogtepunten echter waren Summer, I’m allowed en Taillights fade, de lichtjes beklijvende nummers van halfweg de jaren negentig. Oftewel een deel van de soundtrack van mijn puberteit. Mijn wederhelft daarentegen was in deze zelfde zaal al eens naar Buffalo Tom komen kijken in de tijd dat ik mijn dorp niet eens uit mocht, laat staan naar de grote stad komen, en hij kende dan ook een pak meer van de oudere nummers, zoals Birdbrain, Mineral, Velvet Roof, het aanstekelijke Sodajerk en het aan de aanwezige meisjes opgedragen melige Late at night. Die meisjes waren volgens zanger/gitarist Bill Janovitz in de begindagen trouwens helemaal afwezig op optredens. Nu waren ze er dus wel.

Buffalo Tom mag dan geen vernieuwende muziek (meer) maken, ze zijn nog steeds even degelijk als in de jaren ‘90. Ondertussen zijn zowel zij als het merendeel van hun publiek een dagje ouder geworden, wat zich uit in grapjes over op tijd stoppen met spelen zodat de babysitters niet te lang moeten wachten en het feit dat iedereen ondertussen een werkmens geworden is, maar het enthousiasme zit er nog steeds goed in. Janovitz ging geregeld lekker loos op zijn gitaar bijvoorbeeld, en maakt grapjes over de arme Belgen zonder zelfs maar een regering…

Het publiek mocht op een bepaald moment zelf het volgende nummer kiezen. Keuze was er tussen de hit Tangerine of het nieuwe nummer Good Girl. Het werd natuurlijk Tangerine, op voorwaarde dat iedereen meezong. Een zoveelste hoogtepunt van deze gezellige avond.

Na een klein anderhalf uur verdween de groep weer van het podium, om meteen weer terug te worden geroepen voor de bisnummers. Ze speelden drie bisnummers, waarvoor Janovitz voor de eerste twee de akoestische gitaar van Jesy van het voorprogramma Tiny Vipers leende en bassist Chris Colbourn de elektische gitaar overnam. Na onderandere Frozen Lake en Butterscotch zat het er alweer op. De groep verdween opnieuw, de zaalmuziek ging weer zachtjes aan, maar het publiek verroerde geen vin en bleef de groep terugroepen. Niet vergeefs, het leverde ons nog een extra bisnummer op, You’ll never catch him (uit de laatste plaat), en dan moesten we weer de koude nacht in.

Eerder gepubliceerd op http://www.gentblogt.be/2007/11/28/buffalo-tom-in-vooruit#more-8737

Bewaar dit item (0)

Goeie start van het seizoen

Mijn cultuurseizoen werd alvast sterk ingezet. Onomatopee mag dan een chaotisch stuk zijn, ik heb er enorm van genoten.

Het stuk is anders dan ik gewend ben, vanaf de eerste seconde. Zo nemen we niet plaats op de tribune, maar op houten klapstoeltjes die op het podium staan opgesteld, in een cirkel om de acteurs heen, die zelf op een rijtje zitten met als minipodium enkele op elkaar gestapelde planken. Allemaal dragen ze een witte, besmeurde vest en een zwarte broek, en zien er een beetje uit als vieze, verfomfaaide obers.

In het eerste deel van de voorstelling wordt er veel gediscussieerd over triviale dingen, soms gewoon door elkaar, van de hak op de tak springend, associatief van het ene in het andere onderwerp belandend. Het hoofdonderwerp lijkt de muntthee te zijn, maar evengoed duizend andere dingen. Steeds keert ook de vraag terug of ze nu zouden beginnen, of al begonnen zouden zijn. Chaos, improvisatie, heel associatief, maar toch is het geen ‘moeilijk’ theater. Ook zonder duidelijk verhaal valt er te genieten van deze voorstelling en ben je mee.

Na een hele tijd gepraat, komt er een soort slapstick gedeelte. De acteurs raken verward in kabels, tafels en stoelen, een soort schilderij valt naar beneden, er wordt op en onder elkaar geklauterd, de muntthee vliegt in het rond. De hele zaal zit te lachen, maar zelfs sommige acteurs kunnen zich niet altijd serieus houden bij het zien van zoveel overdreven geklungel. Heel aanstekelijk!
Dan volgt er weer een –schijnbaar- serieuzer stuk, waarin twee van de Nederlanders het woord nemen en veel zeggen zonder daarom iets te vertellen. In feite is het onmogelijk om dit stuk te beschrijven, je moet het gewoon gezien hebben…

Na die rustigere periode, barst de chaos volledig los. Theater wordt plots een zeer fysieke aangelegenheid; lawaai, rijstkorrels die worden rondgesmeten en die avond nog uit mijn kleren vallen in de badkamer, de geur van het bier dat in het rondspat, de muntthee, het stof dat opvliegt. De acteurs gaan totaal loos. Opgezette dierenhoofden priemen plots door het decor, voor ze het helemaal vernielen. Wanneer alles helemaal in stof is gehuld en niets nog rechtstaat, verandert de toon weer drastisch, en weerklinken plots lieflijke vogelgeluiden.
Dan, helemaal beduusd, worden we verzocht op te staan en naar de andere kant van het podium te stappen, in de andere theaterzaal. Het podium wordt duister, en opnieuw rustig. Een voor een brengen de verschillende acteurs nu een stukje. Een ingetogen gedicht, een aaneenschakeling van liedjesklanken, een stukje tekst. Tot ze allemaal samen verstillen in een dans zonder muziek.

Na dik anderhalf uur is de voorstelling ten einde, en het publiek is enthousiast. Ik heb bijna de ganse voorstelling door zitten lachen, en ik was zeker niet de enige, van grijns tot schaterlach ging het. Er was misschien geen verhaal, geen duidelijke lijn, maar de acteurs waren stuk voor stuk schitterend. Het was pretentieloos en daardoor puur en mooi. Origineel en grappig. Het bewijs dat theater niet steeds onbegrijpbaar of net supersimpel hoeft te zijn. Maar verschrikkelijk lastig om iets over te schrijven, dat wel!

Eerder verschenen op gentblogt

Bewaar dit item (0)

Boeiend theater

http://http://www.gentblogt.be/2007/04/16/de-roovers-speelden-all-my-sons my sons werd in 1947 geschreven door Arthur Miller. Het vertelt het verhaal van Joe Keller, de baas van een fabriek, en zijn gezin. De oorlog is reeds enkele jaren voorbij en het leven heeft zijn gewone gangetje weer opgenomen. Enkel de leegte die zoon Larry heeft achtergelaten, sinds hij nooit meer is teruggekeerd uit de oorlog, blijft schrijnen. Moeder Kate Keller houdt hardnekkig vol dat hij nog leeft, tot grote ergernis van broer Chris en Joe, die willen verdergaan met hun leven.

Op een zomernamiddag heeft Chris de vriendin van zijn gesneuvelde broer uitgenodigd, omdat hij haar een aanzoek wil doen. Haar komst heropent een smerige doos die Joe Keller al zo lang succesvol gesloten heeft gehouden.

De vader van Larry’s vriendin Anny zit immers in de gevangenis. Hij was vroeger een werknemer van Joe, en zit nu opgesloten omdat hij verantwoordelijk zou zijn voor de levering van defecte vliegtuigonderdelen aan het leger. Kort na de levering zijn 21 vliegtuigen die hiermee gebouwd werden neergestort, en geen van de piloten heeft het overleefd. Joe Keller werd eerst veroordeeld, maar dan in hoger beroep weer vrijgesproken en heeft sindsdien zijn bijzonder winstgevende fabriek verder uitgebouwd.

Wanneer plots Anny’s broer George aankomt, barst de etterende zweer van verdenkingen en leugens eindelijk open. Was Joe op de hoogte van de levering van defecte onderdelen? Of meer nog, heeft hij het bevel gegeven? Heeft hij de schuld bewust afgewenteld op zijn werknemer? En is zijn eigen zoon Larry neergestort in een van zijn vliegtuigen met een constructiefout? Heeft hij zijn eigen zoon vermoord?

Ster van de avond is absoluut Peter Gorissen, die een uiterst vriendelijke maar ook bijzonder geslepen Joe Keller neerzet. De andere acteurs zijn ook bijzonder verdienstelijk, maar komen gewoon een stuk minder aan bod.

Er worden enkele belangrijke thema’s aangeraakt, zoals het evenwicht tussen de verantwoordelijkheid voor zijn eigen geluk en dat van zijn gezin, en het geluk van de anderen. Hoe handelen mensen in moeilijke omstandigheden? Beseffen ze altijd de volledige reikwijdte van hun daden? En hoe herstellen de verhoudingen zich na de oorlog, tussen zij die er goed zijn uitgekomen, zich misschien zelfs hebben verrijkt, en zij die minder geluk hebben gehad…

Het stuk begint meteen boeiend, en neemt rustig de tijd om de situatie en de personages te schetsen. Het gaat zo rustig, dat na een uur de vaart er wat uit is, en de verveling licht begint toe te slaan. Het stuk kabbelt wel erg gemoedelijk voort, en je vraagt je een beetje af waar je nu eigenlijk naar zit te kijken, naar theater of naar de dagelijkse soap. Maar dan begint de spanning zich stilaan op te bouwen, en het laatste half uur is weer bijzonder sterk. Je voelt dat het uitkomen van de waarheid hoe langer hoe meer onafwendbaar begint te worden, hoezeer de personages ook worstelen om de potjes gedekt te houden. Wanneer het dan plots gedaan is, schrik ik letterlijk op uit mijn stoel, zozeer zat ik geconcentreerd te kijken. De acteurs worden met luid applaus tot vier keer teruggeroepen.

Bewaar dit item (0)