Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

you didn't come to see us fail

iedereen had het er al een maand over: NWW komt en Tibet gaat rappen? dat bleek allemaal goed mee te vallen. iemand die het oeuvre niet kent ziet hen live en lanceert het gerucht dat er rap op het menu staat, en iedereen is daar mee weg. als je het dan ziet blijkt het gewoon om ‘Two shaves and a shine’ te gaan van NWW ‘An awkward pause’ (1999), en met rappen of een poging daartoe helemaal niks te maken te hebben.
onverwacht was wel dat men opende met ‘The dead side of the moon’ van ‘Musical pumpkin cottage’ (Stapleton & Tibet) – of was het gewoon de eerste keer dat ze dat deden?
ik was een stuk minder ekstatisch over het NWW concert dan zowat iedereen die ik daarna nog gesproken heb (zelfs Dan Warburton, tot mijn verbazing); dat is nu toch geen improvisatie; las toch ook eens wat ruimte in! wat een mottige soep was dat soms. en wat een cliché, ‘creepy’ geluidjes soms, een soort gemakkelijke ‘spookiness’ die de plaats heeft ingenomen van de oprecht bizarre sfeer die ze (hij) een goeie 20 jaar geleden konden oproepen. het gezongen stuk over Santa Cruz en Coney Island en wat weet ik allemaal (door Matt Waldron?) was ellendig, en de verwachtingen gecreëerd door de Berrocal cameo op het einde werden ook niet ingelost. Heemann gewoon voortdurend CDRs zien uitkiezen en ze in discman steken was ook geen erg bemoedigend zicht. en de monotone videobeelden waren al helemaal ellendig.
éen leuk stuk vond ik ergens in de eerste helft, toen Waldron (?) een eenvoudig gitaarmotiefje speelde – niet omwille daarvan, maar op dat moment waren er toevallig wat interessantere texturen.

Dean Roberts was echt huilen met de pet op. we hadden toch mogen verwachten dat hij eens een blik had geworpen op de rest van de affiche en wat van zijn experimenteler werk zou brengen. niet dus. de man heeft een paar heel interessante dingen gemaakt, maar dat is allemaal precies al een hele tijd geleden, en recentere uitspattingen op Kranky doen het ergste vrezen voor de toekomst. zijn stem is totaal oninteressant en zijn liedjes en teksten zijn die van een zeer sippe, want zich mogelijks van eigen beperkte talenten bewuste tiener.

Warburton/Onda/Berrocal vond ik dan weer fascinerend en opwindend van begin tot eind. Warburton is echt waanzinnig op viool, en had ook veel pret met zijn orgeltje. Onda had wel opvallend ritmische cassettes bij vanavond. Berrocal zag er een beetje uit als Miles Davis met bijna even grote bril, en liep erbij alsof hij zijn reputatie van levende legende wou waarmaken (het is hem gegund). achteraf gehoord van Onda dat ‘Cassette memories’ vol. 3 & 4 binnen niet al te lang zouden gaan uitkomen, 4 jaar na de eerste 2. goed nieuws, dat. ook een duo met Alan Licht ergens. en zelden iemand zo zat gezien als Dan Warburton achteraf, zelfs ikzelf niet de avond tevoren.

al bij al mij goed geamuseerd over de 2 dagen, al waren er dus maar 2 groepen die ik goed vond (op vrijdag al dolle pret met Maher Shalal Hash Baz). laten we wel hopen dat de Vooruit in de toekomst dat belachelijke idee van genummerde plaatsen laat varen. en nu ze het voorrecht hebben gehad om zowel Coil (02.04.2002, éen van de beste concerten die ik ooit gezien heb) als Nurse With Wound op het podium te brengen, moeten ze hun inspanningen om Current 93 naar hier te halen maar eens gaan verdubbelen. dan is de driehoek compleet! welke zaal kan dat zeggen? weliswaar krijgen we Tibet al terug te zien in september, maar dan met de niet altijd even interessante Larsen – denk ik toch, want hij leek er gisteravond zelf niet echt zeker over, laat staan dat hij wist of het nu in Gent was of niet. in ieder geval zijn Johann Johannsson en Baby Dee zijn dan ook van de partij, en wij uiteraard ook.

1 ster voor Roberts, 5 voor Warburton/Onda/Berrocal, 3 voor NWW.

Bewaar dit item (0)

maher shalal hash baz

dolle pret gehad met Maher Shalal op vrijdag. de eerste 3 acts heb ik allemaal maar gedeeltelijk of in het geheel niet (ES) gezien, maar waren toch allemaal mijn ding niet. maar met Maher was het prijs. een groep die nergens mee te vergelijken valt. je kunt er luidop mee staan lachen (ook gedaan), maar ergens krijg je toch geen vat op die bizarre karakters en hun unieke vorm van partituurmuziek (bijna 200 nummers, met 4 à 12 noten per partituur). de man die flesjes, kapstokken, lucifers, en een soort banjo speelde, was hilarisch, zij het jammer genoeg niet altijd even goed hoorbaar. achteraf nog zitten kletsen met Kawate Naoto (gitarist die avond, al lijkt hij soms ook andere instrumenten te spelen), maar mede door het gebrekkige Engels blijft het moeilijk er hoogte van te krijgen.
5 sterren voor de Maher-pret, dat zeker.

Bewaar dit item (0)

zeer benieuwd naar Maher Shalal Hash Baz, geweldige keuze!

Bewaar dit item (0)

100% bitterzoet

deze avond luidde een nieuwe reeks concerten in waarin de Vooruit opnieuw wat radicalere muziek wil gaan presenteren. een fijn initiatief, en iedereen bezwijkt voor gratis chocolade, maar toch vind ik de naam van die reeks, ‘100% Bitterzoet’, maar weinig gepast voor de muziek die we vanavond althans te horen kregen. het lijkt me eerder iets voor een tango-club of zo. maar goed, dat is allemaal bijzaak.

het door Radu Malfatti geleide was voor mij meteen het onbetwiste hoogtepunt van de avond. het programma bestond uit een korte gezamenlijke improvisatie waarin Toshi onbekommerd loos ging, terwijl de rest het bij een voorspelbaar maar daarom niet minder mooi arsenaal aan kleine, weloverwogen geluidjes hield. Taku zag er weer zo geconcentreerd uit dat je ging vrezen voor zijn gezondheid, Lucio Capece deed subtiele dingen met zijn sopraansaxofoon, en Julia Eckhardts bijdrage was ook subtiel en zeer aangenaam. ik had geen goed oog in die bizarre Kesten-kerel, van wie ik nog nooit gehoord had, maar zijn geadem paste goed in het totaalgeluid; het hielp enkel als je je blik op een andere speler gericht hield, vond ik. nog geen onmiddellijke concurrentie voor Ami Yoshida, dat niet (wanneer krijgen we die eens in de Vooruit, liefst met Cosmos of met Christof Kurzmann?).
de chronometers beslisten wanneer het tijd was om over te gaan tot de Malfatti-compositie, die behoorlijk typisch was van structuur, zeker voor wie vertrouwd is met zijn recentere werk, in het bijzonder de reeks van 12 zelfgebakken CDRs die hij van december vorig jaar tot februari of maart uitgaf (bv. ‘Wechseljahre einer Hyäne’, dat evenwel voor saxofoonkwartet is geschreven). korte blokken ensemblegeluid werden afgewisseld met steeds korter wordende periodes stilte.
toen men uiteindelijk overging tot het derde, weer veel kortere onderdeel, een compositie van Capece, werd mijn angst dan toch nog bewaarheid. de lichten gingen uit en plots stond Kesten, gewapend met zaklampje, middenin het publiek, waar hij zich een weg baande over de kreunende tribune doorheen het publiek dat voor een deel te kampen had met de slappe lach. hij boog zich voorover naar individuele leden van het publiek, fluisterde een tenenkrullende politieke oneliner die recht uit éen of ander Mattin-pamflet leek te komen (cf. ook het laatste nummer van ‘Proletarian of noise’), en stak het hen ook nog eens toe op een blaadje. ondertussen was de muziek erg mooi, maar gezien de omstandigheden was het helaas lastig om er van te genieten. toen hij zijn ronde gedaan had stopten de muzikanten met spelen, ging Kesten vooraan staan en nodigde het publiek uit om de briefjes die ze gekregen hadden voor te lezen. wat volgde kan enkel beschreven worden als een zeer oncomfortabele, genante stare-down vanwege de streng rondloerende componist, die minutenlang aansleepte, en enkele duidelijk geïntimideerde publieksleden er uiteindelijk toe bracht om met weinig overtuiging hun regeltjes voor te lezen. het leek wel een eeuwigheid, en ondertussen zat Radu met een geheimzinnige glimlach gewoon naar de grond te staren, maar uiteindelijk besliste de chronometer alweer dat ook dit gedeelte afgelopen was. een mooi concert, dat spijtig genoeg tegen het einde een abrupte wending richting politieke nonsens en performance art nam.

[de volgende dag had ik even de kans om met Radu en Lucio te praten in het Q-O2 werkhuis, waar de groep nog eens optrad, zij het met een verschillend programma. Radu bleek een bijzonder sympathieke, guitige mens met massa’s boeiende anekdotes, en Lucio leek ook niet meer zo streng en humorloos als in de Vooruit. de avond begon met 3 korte composities van Kesten, waarin onder andere filmpjes geprojecteerd werden en Capece een appel moest schillen en opeten. die stukken vond ik maar niks, wegens alweer veel te artsy en ‘awkward’. er was ook een bizarre korte compositie van Taku’s hand, getiteld ‘Doremilogy’, waarin inderdaad de do-re-mi reeks een paar keer herhaald werd. het tweede deel was een stuk sterker met een prachtige improvisatie van de gehele groep (mijn favoriete onderdeel van de 2 avonden samen, en wat jammer dat Malfatti zich tegenwoordig zo zelden tot improv laat verleiden), gevolgd door Radu’s compositie van de avond tevoren, in zijn eigen woorden ‘exactly the same, completely different!’. deze keer begonnen de muzikanten hun partituur allemaal op een verschillend moment te spelen, zodat er altijd wel iemand geluid maakte. een interessante aanvulling bij het stuk in de Vooruit, maar helaas leken weinig mensen het de moeite te vinden om op beide concerten af te komen. maar terug naar de Vooruit.]

ik wist tevoren dat het tweede concert van de avond voor mij een harde dobber zou worden, want dat soort ouderwetse hyperkinetische improv is helemaal niet mijn ding. en inderdaad, in de hete luchtloze zaal was het niet evident om 30 of 40 minuten braaf te blijven zitten terwijl de nationale held er gemiddeld 1000 noten per minuut doorjoeg, die er bij mij allemaal het ene oor in en het andere weer uitgingen zonder enig spoor na te laten. dit soort improv is bewonderenswaardig op een objectieve manier, maar vind ik zelf totaal ongenietbaar. het ligt aan mij hoor. op naar het volgende dus.

het plots tot Violet Quartet omgedoopte viertal dat de avond afsloot, had bij mij wel hooggespanningen verwachtingen gecreëerd, die helaas helemaal niet ingelost werden. ik was alvast blij dat Tilbury van de partij was, want ik had gehoord dat hij 5 dagen tevoren in Canada verstek moest laten gaan op het Victo festival, wegens ziekte. helaas bleek al snel dat Tilbury in dit kwartet helemaal niks te zoeken had, laat staan dat hij iets kon toevoegen. zijn subtiele pianowerk ging volledig verloren in een niet onaangename maar saaie dronesoep die volledig bepaald werd door het eenzijdige geluid van Wisharts draailier (haar viool en stem had ze blijkbaar thuisgelaten). als Keiji Haino zo’n ding vastpakt kan hij daar een bezwerend stuk muziek uitwringen, maar voor de rest lijkt het me eerder een exotische aardigheid om enkel op volksfeesten nog eens uit de kast te halen. voor EAI-muzikanten met credentials zoals Dafeldecker (Polwechsel, SSSD, enz.) en Kurzmann (Schnee, ‘a s o’, Kommando Raumschiff Zitrone, enz. enz.) is deze groep ondermaats, vind ik. Tilbury leek het zelf ook frustrerend te vinden, en ging in de tweede helft gewoon over tot het bespelen van de klep van zijn piano; grappig om zien, maar natuurlijk totaal onhoorbaar. hopelijk wordt de groep snel ontbonden en keren Tilbury, Dafeldecker en Kurzmann snel terug naar hun talloze andere, veel interessantere projecten. (intussen staat er geloof ik wel een Polwechsel & Tilbury album op stapel, dat zeer de moeite belooft te worden.)

een vreemde avond dus, met enkele bevreemdende combinaties. toch vind ik het geweldig dat er weer wat avontuurlijker geprogrammeerd wordt in de Vooruit en kijk ik uit naar volgende edities van deze reeks. haal maar vlug de Ami Yoshida’s en Keith Rowes en Axel Dörners en Mitsuhiro Yoshimura’s van deze wereld naar de domzaal!

samengevat: Malfatti Project: 4 sterren, Fred Van Hove: niet bevoegd tot oordeel; Violet Quartet: 2 sterren als we heel toegeeflijk zijn.

Bewaar dit item (0)