Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Hoe vaak heb ik het niet gedroomd. Een pirouette aanzetten en onophoudelijk blijven tollen, zonder geconfronteerd te worden met de wetten van de zwaartekracht. Rond je as blijven cirkelen als in een slowmotion film. De dansers van Kris Verdonck kunnen het. Ze zweven in het ijle, opgehangen aan een machine weliswaar, met slechts twee zwaartepunten die hun fragiele lichamen doorheen de ruimte sturen.
Lang, lang geleden dat ik nog eens de andere kant van de Minard heb gezien. Niet de blackbox, maar het klassieke theater. Het creëert meteen een andere sfeer en je zou je zo kunnen voorstellen dat er zich een klassiek ballet zal ontvouwen. En dat is het ook een beetje. Alle idealen waar het romantisch ballet zo mee dweept zijn present: de hang naar gewichtloosheid, de perfecte vrouwenlichamen, de uitgestreken, transparante gezichten, de sierlijke voetjes, ... Van dit alles zijn we gescheiden door een gazen doek.
Met een subtiel lichtspel krijgen we gaandeweg meer inzicht in wat er gebeurt. De aarzelende pianomuziek neemt ons mee in een vierledige structuur waarbinnen eerst één, dan twee, dan drie, dan vier dansers dezelfde bewegingssequens uitvoeren. Als marionetten worden ze opgehangen in de ruimte. De danseressen mogen er dan al onschuldig uitzien, een fatale evenwichtsfout loert voortdurend om de hoek en je hoeft niet ver af te dwalen om deze lichamen ook te lezen als hompen vlees die over de bühne slingeren. Temidden van alle schoonheid komt er af en toe een onbehaaglijk gevoel opzetten. Deze machine brengt iets moois voort, maar tegelijk manipuleert het mensenlichamen, die nooit identiek kunnen zijn.
En hier komen we bij de kern van wat deze voorstelling zo boeiend maakt. De solo neemt ons aanvankelijk nog mee in een fantasiewereld, maar van zodra de tweede danseres in het vizier komt, begint de perfectie af te bladderen. Het is onmogelijk om volstrekt synchroon te bewegen en de passen identiek te herhalen en dat verleent de afgetrainde lichamen plots een kwetsbaarheid. Het effect wordt nog versterkt door de korrelige lichtwerking. Is het daar dat het menselijke plots binnensluipt in deze poëtische voorstelling?

Bewaar dit item (2)