Charlotte_Vandevyver
- "Charlie"
- Lid sinds 17 okt 2007
-
Ik wil Charlotte_Vandevyver volgen
(Wat is dit? Wil je volgen wat een Vooruitlid doet? Welke voorstellingen deze persoon wil gaan zien of zag? Zijn reacties? De leden die hij zelf volgt? Wijzigingen aan zijn profiel?
Meld je aan en klik op “Ik wil X volgen”. Op je persoonlijk dashboard krijg je bericht zodra hij iets verandert.)
In laatste rechte lijn naar de première van At Large
Nog 2 kleine weken en dan gaat At Large, de nieuwe voorstelling van Eleanor Bauer in première tijdens The Game is Up! Voor de ploeg aankomt in Vooruit zijn ze nog in residentie bij BUDA Kunstencentrum om de laatste hand te leggen aan de groepsvoorstelling. Het stuk is quasi af en nu is iedereen druk in de weer om maten te nemen voor de kostuums (ontworpen door fashion designer Ada Rajszys http://www.adadesign.be/), de laatste knopen door te hakken voor het decor, de video af te monteren en de stemmen te smeren!
Het is een ware bijenkorf in Kortrijk en veel heeft te maken met de ‘bijproducten’ van de voorstelling At Large. De idee achter de voorstelling is immers dat ze blijft verder leven doorheen andere media.
Zo is er de publicatie ‘At Large, with reasonable doubt’ die elke toeschouwer gratis mee naar huis krijgt. Het boekje is een aaneenrijging van quotes uit 50 interviews die Eleanor Bauer en haar ploeg in Brussel en New York hebben afgelegd. De thematische rode draad is de volgende: welke plek nemen dansers en choreografen in binnen de hedendaagse maatschappij, zowel op persoonlijk, professioneel als sociaal vlak? Maandag ging het boekje, dat niet minder dan 128 bladzijden telt, in druk en we zijn trots op het resultaat!!!
In de foyer van de Minard en in de vitrines naar de Theaterzaal van Vooruit zullen tijdens de voorstellingsdagen 4 monitoren opgesteld staan met loops. Videaste Inneke Van Waeyenberghe stelde een dvd samen met footage van danshypes op YouTube, documenteerde het ontstaan van Scratching – de nieuwe dance fad die Eleanor Bauer lanceerde-, ontwikkelde een tutorial waarmee je Scratching kunt aanleren op YouTube en ging samen met de dansers op straat in Brussel en het Kortrijkse. De montage vertelt ons meer over de manier waarop dansfenomenen in de hedendaagse netwerkcultuur verspreid worden, met YouTube als één van de meest invloedrijke kanalen.
Verder is er ook nog een website in aanmaak
www.goodmove.bewaarop je weldra de ‘At Large’ song kunt downloaden. Samen met Gerald Kurdian en Peter Lenaerts ontwikkelden de dansers een song die je zelf kunt adapteren. Via een eenvoudig programma kan je zelf je song inzingen en terugsturen, zodat we na verloop van tijd een polyfonie aan stemmen krijgen. En alsof dat nog niet genoeg is, kan je ook een reeks afbeeldingen van Eleanor Bauer downloaden als screensaver. Ze maakte de reeks tijdens haar talloze doortochten doorheen Europa en de VS, al dan niet onderweg naar een voorstelling. Ze tonen haar blik op de wereld, op ‘the world as a stage’.Het is een titanenwerk geweest om al deze ideeën te realiseren en het zorgde vaak voor veel extra productionele beslommeringen bovenop het creatieproces van de voorstelling. Maar de resultaten mogen er zijn! Als dat geen reden is om een kijkje te komen nemen op 13 of 14 maart!
(de onderstaande foto’s zijn gemaakt tijdens een van de scratching-sessies op straat)
- Tags
- At Large
- Eleanor Bauer
- scratching
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Beste Frank
Ik zou je graag iets vragen. Ik kan het niet laten, ik ben zo nieuwsgierig. Ik zou graag willen weten waarnaar je precies op zoek bent in het theater.
Afgezien van de Lobstershop, heb ik van jou nog geen enkele keer een positieve (of goed onderbouwde) reactie gelezen. Afgaande op je grote teleurstelling, telkens opnieuw, kan ik me niet inbeelden dat theater je koud laat. Integendeel.
Je koestert blijkbaar bepaalde verwachtingen over wat dat theater moet inhouden, maar ik heb nog nooit concrete argumenten gelezen. Wat is dat dan, ‘goed theater’? Het is natuurlijk voor iedereen een beetje anders, maar wat verwacht jij precies als je naar een voorstelling gaat?
Tussen de lijnen door kan ik opmaken dat je ‘een afgewerkt product’ verlangt. Een voorstelling die er helemaal staat. Spijtig genoeg – en dat werd hier op de community al beargumenteerd- is dat niet altijd het geval, omdat Vooruit ook kansen wil geven aan experiment en de resultaten daarvan zijn nu eenmaal niet altijd even geslaagd. Maar ze dagen ons misschien wel uit, ze vragen om onze notie over theater bij te stellen, kijkkaders te veranderen, ...
Hier en daar deemstert ook door dat een voorstelling klare wijn moet schenken. “Er wordt nogal wat verwacht van de gemiddelde toeschouwer anno 2008”. Als veelkijker en theaterwetenschapper durft het me af en toe ook overkomen: ik wandel na een voorstelling buiten en weet er geen touw aan vast te knopen. Naderhand blijken het soms de beste voorstellingen, omdat ik geconfronteerd word met een andere poëtica. Ik leer er meer over door na te praten met andere toeschouwers, een nagesprek te volgen, nogmaals te gaan, een recensie te lezen. En soms kan je ook niet anders dan tot de slotsom komen dat het een verloren kans is geweest, of eenvoudigweg rotslecht theater
Maar goed, ik leg je hier maar wat hypotheses in de mond, liever laat ik jouw mening spreken.
Ze lijkt erg uitgesproken, die mening, maar ik heb er nog nooit het ware gezicht van gezien. Ze sluit vele andere uit, ondermeer de vele stilzwijgende communityleden. Je buigt hun zwijgen om tot jouw gelijk. Vervolgens moeten ook de critici eraan geloven, want zij durven niet rechttoe rechtaan te schrijven. In plaats daarvan houden ze angstvallig vast aan hun enige zekerheid: vrijkaartjes voor het theater! (ik denk onwillekeurig aan de recensent uit Ratatouille en zie zijn knokige vingers over glimmende kaartjes rollen). Wat een cynische en generaliserende blik geef je ons, op een groep mensen die zich tegen de tijd in uit de naad werkt om binnen de krappe kadertjes die de kwaliteitskranten tegenwoordig aan cultuur besteden tot een argument te komen.
Wel, ik bewonder ze, de mensen die nog een poging durven ondernemen om een visie te funderen, te expliciteren. Of dat nu via een recensie, een levenswijze, een theaterstuk of een geanimeerde discussie is.
3 reactiesBewaar dit item (0)
Beeldverslag workshop Martin Nachbar
- Tags
- dans
- martin nachbar
- Repeater
- workshop
Reageer als eersteBewaar dit item (2)
Afgelopen weekend bezocht ik het Something Raw Festival in Amsterdam, een gemeenschappelijk initiatief van theater De Brakke Grond en Frascati in samenwerking met De Appel en W139. In enkele jaren tijd heeft het festival een reputatie opgebouwd als plek waar jonge beeldenstormers uit de dans- en performancewereld kunnen ontbolsteren. Of om het met de woorden van afscheidnemend programmator Piet Menu te zeggen: “Het gaat over jong werk dat niet noodzakelijk ‘af’ is. Het heeft een ‘rauwe’ en een experimentele kant. Dat is ongewoon in Nederland. Op de Dansdagen zie je hier bijvoorbeeld enkel hoogtepunten. Wij tonen daarentegen markante momenten in de ontwikkeling van een artiest.” (Interview met Pieter T’Jonck in De Morgen 05/02/08)
Het is boeiend om te zien hoe het programma makers inhoudelijk met elkaar verbindt en thema’s uitlicht die ons laten zien waar ‘de jonge garde’ de mosterd vandaan haalt. Voor de editie van 2008 speelt het programma met ‘The art of imitating life’. Kunstenaars nemen een segment uit het dagelijks leven en gaan ermee aan de slag. Niet zelden ensceneren ze deze alledaagse werkelijkheid met tools die op hun beurt uit andere media afkomstig zijn zoals film en reclame. Het is een werkwijze die zich ook duidelijk aftekent in de Vooruitprogrammatie en niet toevallig waren heel wat voorstellingen eerder al in Vlaanderen te zien (Mette Ingvartsen, Lisbeth Gruwez, Bernard Van Eeghem & Manah De Pauw, ...)
Met Repeater van Martin Nachbar is Something Raw ons een stapje voor. Zaterdag kreeg ik al de kans om Repeater te zien. Best spannend, want afgezien van de goeie kritieken na de première in Duitsland en het fascinerende parcours van Martin Nachbar, bleef het hier toch een beetje in het duister tasten. Het is een uitgepuurde voorstelling geworden, terwijl je bij de premisse misschien wat meer franjes zou verwachten. Een voorstelling over de verhouding tussen vader en zoon roept immers meteen heel wat ‘verhaal’ op. In ‘Repeater’ daarentegen staat subtiliteit, het kleine, intermenselijke voorop. Dat wat niet in woorden valt te vatten. Na een namiddag in wemelend Amsterdam brengt deze voorstelling me weer een beetje tot mezelf.
Een belangrijke sleutel om deze voorstelling te lezen is de ruimte. De ruimte tussen Martin en zijn vader Klaus, de ruimte als doorgeefluik van beweging, maar ook de ruimte buiten de scène. Die wordt opgeroepen door een klankband. We horen een kind dat piano leert spelen, regen op het dak, een knisperend haardvuur, ... Het duurt een tijdje voor je de geluiden kunt ‘thuisbrengen’ en allen roepen ze een besloten, geborgen ruimte op. Het huiselijke weerspiegelt zich ook in het decor: een lappendeken van tapijten.
Bij de aanvang van de voorstelling prepareren Martin en zijn vader de scène: ze schikken de tapijten tot een speelvlak, ze bedekken de blinde vlekken en overschouwen samen de scène. De eenvoudige handeling die ze in stilte uitvoeren is ontzettend herkenbaar. Het is een beetje zoals samen de lakens opvouwen met je moeder: langs welke kant zullen we vouwen, je wandelt naar elkaar toe en reikt de hoeken aan.
Het is vanuit deze gemeenschappelijke ondergrond dat de voorstelling start. De twee nemen ons mee op een reis doorheen verschillende werkelijkheden. Ze doen dat met brio, want Klaus Nachbar, dat is een natuurtalent!
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Gisteren interviewde ik Hans Bryssinck en Christoph Hefti in de Mokabon, waar de performers gedurende twee weken aan hun nieuwe voorstelling ‘A one man snow’ hebben gewerkt. Het interview verschijnt binnenkort online, maar ik wil toch al even kort enkele impressies neerschrijven.
Bij het betreden van de repetitieruimte zie ik een potpourri aan materialen: een rijtje mandarijntjes en appels op het raamkozijn (afkomstig van de vooruitlunches) een piano en een batterij technisch materiaal, kleurpotloden, schetsen, kostuums, een paardenkop. Dit alles in hoopjes opgesteld in de ruimte. Het is twee weken lang de biotoop geweest van Hans Bryssinck en Christoph Hefti, die na een sessie karaoke op Oudejaarsavond de handen in elkaar hebben geslagen voor hun eerste samenwerking.
Doorheen het korte gesprekje valt me één ding op: kitsch wordt ongetwijfeld een belangrijk element in deze voorstelling die het midden zal houden tussen theater en een concert. ‘Soft kitsch’, verbetert Christoph me, geen platte beelden, maar een beetje nostalgie. Met sneeuwvlokjes en veel liefde. Eigenlijk wordt het een voorstelling voor geliefden.
Binnen het amalgaam aan voorstellingen, concerten en interventies die allen rond de noemer Art for sale cirkelen, zie ik stilaan een rode draad. Art for sale is een breed thema dat vele ladingen dekt, maar in het programma zitten heel wat kunstenaars die hoge en lage cultuur probleemloos vermengen. Kijk naar het programmaboekje en de beelden: een ranzig randje, een tijgervelletje, glitter en glamour, vale kleuren, ... het kan allemaal.
Het gemak waarmee deze kunstenaars tussen verschillende werelden hoppen: van mode naar kunst, van markt naar podium, van huiskamer naar de straat, van milieu-activisme naar de fitness, de cinema, de shopping mal, ... en er de essentie van blootleggen, is allicht hun grootste sterkte. Ze schotelen ons uiteenlopende werelden voor, die vaak gedomineerd worden door reclame, beeldvorming en geldgewin. Ik ben benieuwd hoe dit thema zich doorheen het festival zal kristalliseren.
Reageer als eersteBewaar dit item (1)
Wat is “scratching”? Misschien ben jij wel de eerste om het te weten te komen…
Op 1 februari om 18uur STIPT zet Eleanor Bauer samen met Femke Geyselinck, Manon Santkin en de videaste Inneke Van Waeyenberghe de deur op een kier. Ze nodigen het publiek uit om kennis te maken met het werkproces van “At Large”, de nieuwe voorstelling van Eleanor Bauer die op 13 en 14 maart in première gaat in Vooruit. Een showing die niet alleen plezier schept door het kijken naar, maar ook het deelnemen aan….
Het is een nieuwe danshype en het heet “scratching”. Je bent van harte uitgenodigd om de spits af te bijten en het te leren, te kennen, het mee naar huis te nemen en vervolgens terug naar buiten. Je kan met ons zelfs een opname registreren waarbij je zelf “scratcht”.
Wie klaar is om te bewegen, kom naar Monty, maar laat je dansschoenen thuis.
DRAAG SOKKEN! Als je écht voorbereid wilt zijn, dan zijn twee lagen kousen beter dan één en wollen sokken werken uitstekend. Wat je ook draagt, zorg ervoor dat je kan ‘sliden’
De lancering van “Scratching” is deel van het project “At Large”, de voorstelling die officieel in première gaat op 13 en 14 maart in Vooruit, in het kader van The Game is Up!
At Large: rearview/preview/sideview
Reageer als eersteVrijdag 1 February, 18u STIPT
Monty
Montignystraat 3
2018 Antwerp, Belgium
www.monty.be
reservatie@monty.be
t: +32(0)3 238 91 81
www.amperdans.eu
Bewaar dit item (0)
In februari organiseert Vooruit opnieuw een bewegingsworkshop. Andros Zins-Browne werkte in november met een groep senioren aan zijn nieuwe voorstelling, Second Life. Deze keer geven we Martin Nachbar carte blanche om een workshop in te richten rond ‘verwantschappen’. Hoe reizen gedragingen en bewegingen doorheen generaties? Hoe adapteer je gewoontes van familieleden? Welke sporen laat dit na in je lichaam? Het zijn allemaal vragen die we aan den lijve zullen uitspitten in een tweedaagse workshop die openstaat voor iedereen. Breng een familielid mee!
De plaatsen zijn beperkt, dus snel reageren is de boodschap.
Reageer als eerstehttp://www.vooruit.be/nl/productions/1350?genre=all
Bewaar dit item (0)
Hoe vaak heb ik het niet gedroomd. Een pirouette aanzetten en onophoudelijk blijven tollen, zonder geconfronteerd te worden met de wetten van de zwaartekracht. Rond je as blijven cirkelen als in een slowmotion film. De dansers van Kris Verdonck kunnen het. Ze zweven in het ijle, opgehangen aan een machine weliswaar, met slechts twee zwaartepunten die hun fragiele lichamen doorheen de ruimte sturen.
Reageer als eersteLang, lang geleden dat ik nog eens de andere kant van de Minard heb gezien. Niet de blackbox, maar het klassieke theater. Het creëert meteen een andere sfeer en je zou je zo kunnen voorstellen dat er zich een klassiek ballet zal ontvouwen. En dat is het ook een beetje. Alle idealen waar het romantisch ballet zo mee dweept zijn present: de hang naar gewichtloosheid, de perfecte vrouwenlichamen, de uitgestreken, transparante gezichten, de sierlijke voetjes, ... Van dit alles zijn we gescheiden door een gazen doek.
Met een subtiel lichtspel krijgen we gaandeweg meer inzicht in wat er gebeurt. De aarzelende pianomuziek neemt ons mee in een vierledige structuur waarbinnen eerst één, dan twee, dan drie, dan vier dansers dezelfde bewegingssequens uitvoeren. Als marionetten worden ze opgehangen in de ruimte. De danseressen mogen er dan al onschuldig uitzien, een fatale evenwichtsfout loert voortdurend om de hoek en je hoeft niet ver af te dwalen om deze lichamen ook te lezen als hompen vlees die over de bühne slingeren. Temidden van alle schoonheid komt er af en toe een onbehaaglijk gevoel opzetten. Deze machine brengt iets moois voort, maar tegelijk manipuleert het mensenlichamen, die nooit identiek kunnen zijn.
En hier komen we bij de kern van wat deze voorstelling zo boeiend maakt. De solo neemt ons aanvankelijk nog mee in een fantasiewereld, maar van zodra de tweede danseres in het vizier komt, begint de perfectie af te bladderen. Het is onmogelijk om volstrekt synchroon te bewegen en de passen identiek te herhalen en dat verleent de afgetrainde lichamen plots een kwetsbaarheid. Het effect wordt nog versterkt door de korrelige lichtwerking. Is het daar dat het menselijke plots binnensluipt in deze poëtische voorstelling?
Bewaar dit item (2)
Workshop voor senioren met Andros Zins-Browne
Vanaf volgende week werkt de performer en choreograaf Andros Zins-Browne in de dansstudio’s. Gedurende drie weken wordt de dansstudio bezet door een equipe die je niet meteen associeert met een dansvoorstelling: samen met een 7-tal senioren zal Andros bewegingsmateriaal ontwikkelen voor zijn nieuwe creatie.
De inbreng van de senioren staat centraal in het proces en daartoe heeft Andros het idee van een open workshop ‘dans en beweging’ gelanceerd. De drempel wordt bewust laag gehouden om zoveel mogelijk mensen aan te spreken: zin hebben om te wegen en minstens 60 lentes tellen is voldoende om mee te doen.
Tijdens zijn residentie in BUDA Kortrijk heeft hij het draagvlak van de workshopsessies kunnen nagaan en daarbij kwam hij tot verrassende resultaten en de volgende vaststellingen:
1. senioren hebben vaak een zeer brede kennissenkring: gestaag groeide het deelnemersaantal doorheen de week aan. Al die vrienden en vriendinnen!
2. de meeste deelnemers hadden energie te over en voor Andros waren het helemaal geen lay back sessions!
We willen iedereen dus nogmaals warm uitnodigen om mee te doen. Misschien ken je wel iemand die geinteresseerd is. De workshop is gratis en je kan zelf beslissen hoe vaak je komt. Hieronder staan de data opgelijst:
Meer info en inschrijven kan via Charlotte Vandevyver: charlotteva@vooruit.be
Hieronder nog enkele impressies van de workshop in Kortrijk.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Een kijkje in de interne keuken van Patricia Portela
Twee keer al schoof ik aan tafel voor een tryout van Banquet, de nieuwe creatie van de Portugese theatermaker Patricia Portela die op 20 november in première gaat. Nog steeds kom ik ogen en vooral zintuigen tekort. Het raamwerk voor deze voorstelling is een poëtische tekst waar dialogen tussen kwetterende vogels, een prinses uit twee tijdskaders, Faust en een neurotische man met elkaar verweven worden. Het is een banket waarin we samen, refererend aan het Platoonse Symposion, het einde en de toekomst van de mensheid vieren.
Tijdens de tryouts zijn de medewerkers van Vooruit en studenten Theaterwetenschap letterlijk proefkonijnen: hoe serveer je een diner met een oneindige reeks hapjes voor een publiek van honderd man, laverend tussen een kronkelend decor? Zitten de obers het publiek te dicht op de huid, of mag het net wat meer? Sijpelt er voldoende van het verhaal door, als je overweldigd door een nieuwe smaak, bespied door je buur en ondergedompeld in een klanktapijt aan je stoel gekluisterd zit? En wat dan als je uit je stoel gelicht wordt?
Op een erg associatieve manier rijgt Patricia Portela onze zintuigen aan elkaar, maar de timing van dit alles is belangrijker dan het lijkt. Hierin speelt het testpubliek een cruciale rol. Wat werkt er en wat niet? Omdat de voorstelling niet alleen beroep doet op ons verstandelijk vermogen, maar ook proeven, luisteren en kijken zo centraal staat, zijn de uiteenlopende ervaringen en interpretaties erg verrassend.
Nog een kleine twee weken en dan schotelen we deze voorstelling aan u voor. Ik ben alvast benieuwd naar het eindresultaat. Patricia Portela en haar discipelen zullen en cours de route zeker nog nieuwe verrassingen uit hun hoed toveren.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Senioren gezocht voor dansworkshop met Andros Zins-Browne
GEZOCHT: SENIOREN (60+) voor een gratis workshop dans en beweging
december, Kunstencentrum Vooruit
De jonge Amerikaanse choreograaf en danser Andros Zins-Browne werkt aan een theaterproject met oudere mensen (‘second life’) en organiseert in dat kader een aantal workshops voor mannen en vrouwen (60+) die geïnteresseerd zijn in beweging.
Danservaring is niét nodig en lichamelijke beperkingen zijn géén probleem.
De workshop is gratis en bedoeld voor iedereen vanaf 60 jaar die houdt van dansen en bewegen, én die openstaat om iets nieuws te proberen.
Dit is geen klassieke dansles. De workshop begint met simpele bewegingen en kleine oefeningen, waarna je zelf ook nieuwe bewegingen mag uitproberen.
DUS: iedereen die 60 jaar of ouder is, nieuwsgierig, met voldoende energie en geïnteresseerd om nieuwe mensen te ontmoeten in een artistieke omgeving, is ZEER WELKOM!
Wanneer en waar?
Telkens op maandag, woensdag en vrijdag van 13u30 tot 15u15.
Ma 19/11 van 13u30 – 15u15
Woe 21/11 van 13u30 – 15u15
Vrij 23/11 van 13u30 – 15u15
Ma 26/11 van 13u30 – 15u15
Woe 28/11 van 13u30 – 15u15
Vrij 30/11 van 13u30 – 15u15
Ma 3/12 van 13u30 – 15u15
Woe 5/12 van 13u30 – 15u15
Het leukste is als je zoveel mogelijk aanwezig bent op de verschillende dagen, maar ook als je niet alle momenten kunt meemaken, ben je welkom!
Meebrengen?
Comfortabele kleren waar je makkelijk kan in bewegen, sportieve schoenen (of blote voeten) en een handdoek! Wij zorgen voor een goed uitgeruste repetitiestudio, fris water en een tolk die vertaalt van Engels naar Nederlands!
Geïnteresseerd?
Wie meer info wenst contacteert charlotteva@vooruit.be
- Tags
- Andros Zins-Browne
- dans
- senioren
- workshop
Reageer als eersteBewaar dit item (0)