Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Akram Khan Company zet met ‘Vertical Road’ een verbluffende dansvoorstelling neer. Enkele beelden flitsen nog steeds door mijn hoofd. Het hele plaatje – van decor tot belichting – zit zo goed ineen dat je bij het applaudiseren precies uit een rituele roes komt. De muziek is zo intens – op een bepaald moment was het alsof mijn benen mee trilden – dat je in de hele voorstelling wordt mee gezogen . Echt de moeite waard om te gaan!

Bewaar dit item (0)

Een knappe voorstelling waarin de hechte band van twee vrienden zeer goed naar voor komt. Je voelde hoe emotioneel zo’n vriendschap in elkaar kan zitten door kleine aanrakingen, ruzies, ontgoochelingen, mopjes… Zoals het eindbeeld waarbij ze samen naar de ruimte gingen vliegen, vond ik een mooi moment. De stilte versterkte de spanning onder de twee vrienden nog meer, alhoewel ik fan ben van de Gentse tongval van deze twee meneren zoals in ‘Dagen zonder lief’. Deze keer niet, maar ik was er niet treurig om!

Bewaar dit item (0)

Last but not least

Als afsluiter van een twee weken durend fantastisch theaterfestival werd een feestje georganiseerd om dit te vieren.
Als toeschouwer/publiek werd je opnieuw getest, deze keer op je zelfzekerheid. De bedoeling was om zover mogelijk te geraken, maar ken natuurlijk ook steeds je grenzen (ahum ahum). Het was inderdaad een totaalconcept waarbij alles tot in de puntjes was uitgekiend.

Behalve ‘The Bench’, ‘Quiet Volume’ en ‘Vous êtes le cheval’ ben ik naar alle voorstellingen van ‘The Game is Up!’ kunnen gaan. Samen met Niké, die mij vergezeld heeft tijdens deze twee zware maar o’zo leuke weken, probeerden we een top 10 samen te stellen. Na een kleine inspanning kwamen we tot de conclusie dat dit onmogelijk bleek te zijn. Er waren natuurlijk wel up’s en down’s, maar om precies een top op te stellen, was te hard, te zwaar, te cru. We kwamen echter wel tot het besluit dat de laatste twee weken een leerzame, hectische, super periode was. Maar aan alle mooie liedjes komt jammer genoeg een eind. Op naar het volgende!

Bewaar dit item (0)

Speelvogels met ballen

Geef (jonge)mannen een bal en wat muziek en ze kunnen een hele tijd voort. ‘Cheval’ van Antoine Defoort en Julien Fournet was echt een stukje absurd maar geniaal theater. Geen enkel moment heb ik mij verveeld en de humor lag mij beter dan de avond ervoor bij Reggie Watts (geen aanval op Reggie, maar zijn humor ligt mij minder). De twee artiesten legden op een amusante, maar ook leerrijke manier de kunst van muziek nader uit aan de hand van ballen. Ofwel tennisten ze met gitaren, ofwel sloten ze stofzuigers aan op hun gitaar, of ze zochten naar het gepaste landschap bij een akkoord, ... het kon niet idioter. Ik vond het echt jammer dat ik ‘Vous êtes le cheval’ niet kon doen want het leek zo grappig om het gewoon zelf uit te proberen.

Bewaar dit item (0)

We – als vierkoppig publiek – komen terecht in een rustig kantoor waar banale kantoorgeluiden te horen zijn. Naarmate de voorstelling verder gaat, wordt een benarde situatie echter duidelijk. Ze zoeken je gegevens (die je tevoren vrijwillig en zonder probleem hebt gegeven) op via internet en je kunt niets doen. Op het einde kom je terecht in een chaotische situatie waar je niets meer van begrijpt. Iedereen gaat door het lint zonder enige uitleg. Het grappige voor mij was dat ik een vrouw op straat stomverslagen zag kijken naar ons in het kantoor. De setting lijkt zo ordinair, maar wat er zich afspeelde was tegenovergesteld. Voor een buitenstaander moest het dus inderdaad een vreemd beeld zijn.

Bewaar dit item (0)

Ik zie, ik zie ... wat jij niet ziet.

Op het dak van de Kantienberg kon je door negen verrekijkers gluren naar enkele vooraf bepaalde panorama’s. Op sommige plaatsen stonden ‘acteurs’ die iets kleins doen, zoals een rondje draaien of kleine passen naar voor of achter doen. Het leuke is echter de reacties van toevallige passanten daarop. Bij mij waren er bijvoorbeeld twee jonge gasten die de vrouw langs de ring voorbij liepen die haar eventjes verbaasd bleven aan kijken. De man op de Zwijnaardsesteenweg stond tegen een deur aan te kijken en voorbijgangers of –fietsers keken hem nieuwsgierig aan. Ondertussen voel jij je een echte voyeur, want niemand van die mensen – behalve de acteurs natuurlijk – weet dat je hun bespiedt. Je voelt je op een veilige afstand en vindt het leuk om door dit kleine piepgaatje te kijken. Mij deed het ook denken aan de situatie als je een vliegtuig voorbij ziet vliegen vanuit je raam. Dan vraag ik mij af waar ze naartoe gaan en wens ik ze een prettige reis toe. Niemand op dat vliegtuig denkt op dat moment dat iemand naar hun zit te staren.

Bewaar dit item (0)

Blindelings vertrouwen

Ik had al veel goede reacties gehoord van ‘Symphony of a missing room’. “Je wordt geblinddoekt!” “Er worden gekke dingen met u gedaan, maar meer zeg ik niet!” “Het wordt een onvergetelijke ervaring!” enz. Ik had wat schrik dat het mijn eigen ervaring zou beïnvloeden, maar dat was gelukkig niet het geval. Alle reacties kwamen overeen met mijn eigen belevenis.

In het begin krijg je een koptelefoon op en word je kort rondgeleid door een gids in het museum. Een spanning wordt opgebouwd want je vermoedt dat er meer komt. Op een bepaald moment wordt er gevraagd om je ogen te sluiten en dan wordt er inderdaad een soort afschermende bril op jou gezet. Je kunt enkel lichtcontrasten van elkaar onderscheiden. In je oor wordt er gefluisterd om de hand vast te grijpen die jou zal begeleiden. Ik herinner me nog dat die eerste aanraking met een onbekende hand wat vreemd aanvoelde. Was het een hand van een man of vrouw? Wat gaat hij doen met mij? Hij of zij (maar ik vermoed een ‘hij’) pakte mijn hand vast en leidde mij rond. In het begin is het zeer akelig om blind door de zaal te lopen. Je wordt naar vanalles geleid en uiteindelijk geraakt je oriëntatie de mist in. Loop ik nu door verschillende zalen heen of blijf ik rondjes lopen in dezelfde zaal? Wel heb ik precies in een lift gezeten. Ik voelde een koude balk en spiegel. Het gekke is wel dat die vreemde hand van het begin naar het einde toe je steunpunt wordt. Soms laat hij/zij je hand los om je te doen voelen aan muren, grond, ... maar wanneer je dan uiteindelijk weer verder moet, zoek je haastig en bezorgd naar die ene vertrouwde hand. Je kunt niet meer zonder. Je bent overgelaten aan de hand. Zoals in vorige reacties al stond, worden inderdaad je zintuigen enorm geprikkeld. Elk klein detail wordt uitvergroot. Kleine kapjes in de muur, licht- en donkercontrasten, ... Op het einde word je gevraagd om de bril af te zetten en lig je nog even na te bekomen op een tapijt van de enorme ervaring.

Bewaar dit item (0)

Het concept is stilletjesaan duidelijk bij Ant Hampton; jij als toeschouwers wordt acteur/actrice. Bij ‘Etiquette’ ga je met twee aan een tafeltje zitten en krijg je een koptelefoon. Er liggen ook een aantal attributen op tafel. Zo ontstaat er een mini-drama voor jouw neus. Het leuke is dat het lijkt of je partner soms in een ander verhaal zit en dan weer samenkomt in het jouwe. Op wondere wijze krijg je inderdaad een verhaal waar je zelf de ster van bent. Ik had super veel zin om het opnieuw in omgekeerde rollen of ‘The Bench’/’Quiet Volume’ te doen, maar door tijdsgebrek kwam dit er jammer genoeg niet meer van. Het is wel een absolute aanrader om het zelf ooit te doen als je de kans krijgt!

Bewaar dit item (0)

Nacht met volle maan

Met zijn nieuwe voorstelling neemt Vincent Dupont u mee naar zijn donkere, lugubere wereld tussen leven en dood. Al bij aanvang zat ik diep weggezakt in mijn zetel door de mystieke muziek en duisternis. Bij fel licht ziet het publiek opeens een vrouw in wit helemaal achteraan op scène liggen terwijl hij zelf als magere Hein door de ruimte zweeft. Hij hakt op een constant ritme met zijn zeis in de lucht. Daarna worden ze vergezelt door een (heel mooi gekostumeerde) voodoo-pop die ze een voor een hypnotiseert en in zijn macht krijgt. Wat dan volgt, is een intiem spel tussen de drie personages die elkaar met zoveel expressie overladen. Uiteindelijk keert de vrouw zingend terug naar de dood en staan wij met een huiverig gevoel op uit onze stoelen.

Bewaar dit item (0)

Cluedo voor theaterliefhebbers

Met de voorstelling ‘Cliffhanger’ werkte het Nederlandse theatergezelschap rond het thema van angst. Ze speelden op een speelse manier een hitchcockiaans detectiveverhaal na. De spanning naar de ontknoping wordt op een ironische manier verwerkt door stereotiepe handelingen of door telkens de toeschouwer te waarschuwen. Eigenlijk werd het verhaal helemaal niet spannend opgebouwd. Aan de hand van filmfragmenten werden sommige aanwijzingen op een humoristische manier aangebracht. Door de traagheid en voorspelbaarheid was het precies kijken naar zo’n oude film, maar waar men toch met ingehouden spanning blijft meeleven voor het plezier.

Bewaar dit item (0)

Aan de hand van negen korte aktes experimenteerden Daniel Linehan & co met beweging, zang en beeld. Een van de aktes die mij het meest is bij gebleven is deze waarbij het meisje over de hele akte lang een liedje zong terwijl haar partner haar op verschillende momenten aanraakte/benaderde. Die aanrakingen beïnvloedden haar ademhaling en daardoor ook haar zang. Maar ondanks die bewegingen die fysiek voor haar wel zwaar leken, bleef ze met een krachtige stemklank door zingen. Héél bewonderingswaardig!

Bewaar dit item (0)

Een groep donker geklede mannen met baard in trench coats en lange zwarte haren, een opgeblazen ventje die tervergeefs probeert te genieten van zijn ijscrème, een prinses in veel te grote schoenen met neerhangend hoofd met daar rond een ballon in de vorm van een klavertje vier, enorme mannenbroeken die lekker staan bij de kletsen, een witte doos waaruit plotseling een naaldhak te voorschijn schiet, een ritmisch ter plaatse staande lopende vrouw; welkom in de wondere surrealistische wereld van Miet Warlop! Geef je ogen de kost, want intrigerende visuele beelden verschijnen voor je gezichtsveld. Geen enkel moment heb ik mij verveeld. Ze blijft je boeien met absurde ontmoetingen die ze eventueel later nog in haar volgende performance gaat gebruiken.

Bewaar dit item (0)

(Ontroerend) Goed

Dit theatergezelschap staat er bekend voor om gewaagde interactie met publiek aan te gaan en nemen geen enkel blad voor de mond. Met ‘Audience’ bouwden ze daarop voort. In het teken van ‘The Game is Up!’ zetten ze het publiek als groep centraal. Geen acteurs op het podium die een verhaaltje komen vertellen, maar de toeschouwers zelf worden heel de tijd lang gefilmd op groot doek. Van kleine details zoals het wringen van handen tot captatie van de hele zaal. Alsof dit nog niet “vervelend” genoeg is, nemen ze onbewaakte momenten van het publiek op. Je bent geen enkel moment veilig, Big Brother is watching you! De kudde a/unanieme toeschouwers wordt geen enkel ogenblik met gerust gelaten. Ze vallen een individu aan en kijken de kat uit de boom hoe het publiek daarop reageert. Nadien valt er een moraliserende les waarbij actuele beelden zeker voor je ogen voorbij flitsen.

Bewaar dit item (0)

Op een fijngevoelige en poëtische manier geeft Nikolaus Gangsterer de natuurkrachten – water, wind, ... – maar ook tijd weer in zijn tekeningen. Door pennen aan klokken, vlaggen, ballonnen, etc. vast te hangen, komt een kunstwerk tot stand waarbij geen enkel ooit hetzelfde zal zijn. De zolder van Vooruit is tijdens The Game is Up! zeker een bezoekje waard!

Bewaar dit item (0)

Met haar fluweel hoge stem zong deze Ijslandse dame mij mee naar oorden van ongerepte ruwe natuur. Ondanks ik haar muziek niet zo goed kende, heeft zij mij een zeer aangename avond bezorgd!

Bewaar dit item (0)

Er was eens ... Nature Theater of Oklahoma

In de barre tijden der Examens met de bijhorende inzinkingen en stuiptrekkingen, begaf ik me ter ontspanning naar Vooruit om Nature Theater of Oklahoma te aanschouwen. Hoewel de luttige uurtjes vrije tijd broos zijn, heb ik er geen spijt dat ik geweest ben.
Na vorig jaar ‘Romeo en Juliet’ gezien te hebben, was ik niet aan mijn proefstuk toe. Ze brachten een musical met als thema het levensverhaal van een lid van het gezelschap. Een zeer gewone vrouw die aan de hand van anekdotes bepaalde delen van haar leven aan het licht brengt. Het libretto is ontstaan door enkele telefoongesprekken te transcriberen met de nodige stopwoordjes – uh, so?, hum, ha – niet achterwege te laten, beter nog, te benadrukken. Bij aanvang dacht ik dat 3,5u gezang mij net iets teveel ging zijn, maar niets is minder waar. Normaal ben ik geen fan van musicals met al zijn machinaal spektakel en zeemzoeterig gekwel, maar de overheersende soberheid op scène brak met die traditie en werd aangevuld met vrolijke deuntjes en dolle danspasjes. Het leuke was ook dat ik mij in bepaalde vertellingen beter kon inleven doordat ik iets gelijksoortig heb meegemaakt. Ik denk dat dit een belangrijke aspect is van dit project. Iedereen herinnert zich wel nog de eerste kennismaking met de buurtvriendjes, de leukste juf van het lager, de eerste kus, ... . Ook al is dit een vage herinnering, door deze anekdotes wordt het weer opgehaald en geeft dit een aanvullende persoonlijke betekenis bij het verhaal.

Bewaar dit item (0)

Dream a little dream of me

Ik keek uit naar de voorstelling van Superamas. Behalve de vele positieve reacties ik over hen gehoord heb, vond ik het concept over dromen ook zeer fascinerend.
De presentator – die ons doorheen het stuk begeleidde – heette ons hartelijk welkom bij aanvang van het stuk. Eerst was er op een groot scherm een chatgesprek tussen telkens vier internationale mensen. Op een stereotiepe manier – het naïeve poolse meisje, de koele kikker, de gladde Italiaan, ... werden de rollen gespeeld. Pas achteraf begreep het publiek dat het opgezet spel was. Men zag de personages op scène achter een scherm hun tekst inspreken. Daarmee wouden ze op een grappige manier aantonen hoe de werkelijkheid verdraaid kan worden
Het publiek werd op een interactieve wijze betrokken bij het toneelstuk. Mensen mochten hun hand opsteken om hun dromen te vertellen en uitgevoerd te zien. Ik dacht lang na over een droom, maar was wat te verlegen – het gaat tenslotte om dromen dat je deelt met een hele groep ongekende mensen! – om zelf mijn hand op te steken. Jammer want wat ze uiteindelijk met de dromen deden, was wel inventief.
De hele voorstelling lang werd er afgewisseld tussen film en performance. Het filmpje dat in Vooruit was opgenomen, voldeed aan het idee van een droom. Men zag een wirwar van beelden die narratief onsamenhangend met elkaar verbonden waren. Het was alsof je het zelf droomde – verhalen die door elkaar lopen en uiteindelijk weinig betekenis hebben. Het typische vervormen van gezichten van personen werd ook in het filmpje opgenomen.
De personages kwamen dan opeens weer voor op de scène zelf. Sommige waren helemaal veranderd – bv. het preutse meisje van het chatgesprek was nu getransformeerd in een wulpse dame. Het publiek werd geconfronteerd met de werkelijkheid op scène en de videowerkelijkheid. Wat de uiteindelijk realiteit was, kon niemand achterhalen.
Aan de hand van video, internet en performances hebben ze het concept over dromen uiteen gezet. Via een internetsite konden mensen hun dromen posten om ze in theater verwezelijkt te zien. Enkele daarvan werden effectief gebruikt. Marco Borsato kan dan wel zingen dat de meeste dromen bedrog zijn, Superamas zorgen er tenminste voor dat ze voorgesteld worden.

Bewaar dit item (0)

En Atendant, souffrir m’estuet

Anna Teresa De Keersmaeker is al in verschillende voorstellingen op zoek gegaan naar de samenhang tussen muziek en dans. Deze keer ging ze te werk met muziek uit de 14e eeuw. Je zou op het eerste zicht niet bepaald denken dat dit ‘dansbaar’ is. Toch was het een magnifiek dansoptreden door Rosas.
Ik vond alleen de muziek al de moeite waard om te gaan. In het begin kwam een man met een fluit op scène. Gedurende 5 minuten heeft hij continue geblazen waardoor een haarscherpe toon uitkwam. Aan zijn buik kon je de fysieke moeite van het blazen waarnemen.
Daarna waren het vooral een zangeres, een vedeliste en nog iemand met een grotere fluit (excuses voor mijn instrumentale ontwetendheid) die voor de muzikale begeleiding zorgden.
In totaal waren er 8 dansers, waarvan 5 mannen.
De groepsdansen vond ik fascinerend. Ze stonden opeen tegen elkaar te bewegen. Het was als het ware een spel van aantrekken en afstoten. De groep ging dan meer uiteen en zo ontstonden er onafhankelijke dansen. Je had af en toe zelf een ‘klassieke’ pas-de-deux ertussen. Dan werd het opeens onderbroken (mede door de muziek) en gingen ze op een verticale lijn gaan staan. Daaruit ontstond opnieuw een soort groepsdans waarbij de dansers individueel of met meer naar de overkant van de scène dansten. Zo werd er afwisselend gedanst met solo’s.
In het algemeen vond ik de solo’s van de mannen het sterkst. Met een enorme krachten bewogen ze zich door de ruimte. Daarbij was ook hun ademhaling te horen die zorgde voor een bepaalde ritmiek. De intensiteit vloog er van af.
Ik ben zeer blij dat ik ondanks de sneeuwstorm ben gaan kijken, want het was een ijzersterke dansvoorstelling.

Bewaar dit item (0)

Hondenorgieën etc.

De perfomance van Kris Verdonck waren zeer intrigerend. Op allerlei plaatsen in de Vooruit stond verschillende installaties opgesteld. Het geheel moest opgenomen worden als een sfeer van een Kafkiaanse wereld. Doorheen de verborgen plekken in de Vooruit (waar ik op sommige plaatsen zelf nog niet geweest was – zeer boeiend op zich al) werden we geleid door een vrouwelijke gids. Zij sprak met een monotome stem telkens over het volgende wat we te zien gingen krijgen.

Er waren verschillende dingen. Zo had je bv. Gossip. Deze vond ik het leukst. Over de gehele muur in de concertzaal stonden allemaal mensen van verschillende leeftijden naast elkaar geprojecteerd. Ze spraken/fluisteren/lachten met hun buren en keken jouw, het publiek recht in de ogen. Dit duurde ongeveer 10min en je had echt het gevoel dat je bekeken werd. Het voelde zeer persoonlijk aan.
Er was ook nog een installatie waarbij allerlei plunchen honden in een afgebakende bak zaten. Deze lagen stil wanneer men binnen kwam. Opeens begonnen ze allemaal te krioelen over elkaar heen.
Dan nog ergens anders kregen we te maken met ‘zelfmoordpoging’ in slow motion. We keken door de ogen van iemand mee die van het dak van een flatgebouw sprong. Gedurende die sprong (ook ongeveer 10min) hoorden we al zijn gedachten. Zeer pakkend nog.
In de theaterzaal kregen we een kort opera-intermezzo door drie geprojecteerde zangers. Het was fascinerend op zo’n geluid uit levensgrote menselijke projecties te ervaren.

Wanneer ik nadien uit de Vooruit kwam, had ik toch nog even een vreemd gevoel. Het was alsof ik door een heel aparte wereld was gegaan. Op die manier heeft Kris Verdonck mij toch persoonlijk kunnen pakken met de wereld van Kafka.

Bewaar dit item (0)

Vrijdagavond. De meeste studenten gaan ofwel huiswaarts of nog een pint gaan pakken. Ik ging die avond naar de zwarte poëzie van de Russische dichter J. Brodsky gaan luisteren.

Het begon heel vlot. De pianist Kris Defoort en acteur Dirk Roofthooft kwam losjes het podium op, ‘warmden’ hun wat op. Het licht dempte bij het zingen van ‘Imagine’ van J. Lennon. En toen begon het. De teksten werden afwisselend opgevoerd met pianomuziek of zelfs tesamen. Dirk Roofthooft probeerde volgens mij het zo naar voren te brengen zoals Brodsky zelf vroeger had gedaan. Hij hakkelde soms, sprak een ander gedicht in staccato uit, nog een ander heel luid (waardoor soms de tekst verloren ging). En ondertussen begeleidde de pianomuziek het ‘declameren’.
Sommige teksten konden mij ontroeren, andere had ik moeilijk om te volgen. Ik vond het vooral moeilijk om soms de scheiding tussen twee gedichten door te maken. En wanneer ik even uit concentratie was (want het was uiteindelijk vrijdagavond), liet de woordenstroom over mij heen vloeien. Brodsky vond bij poëzie het ritme en klankkleur net even (of nog) belangrijk(er) dan de betekenis en dat merk je zeker wanneer je zijn gedichten beluisterd.

Ik kwam tevreden de zaal buiten. Met genot en veel rust heb ik de opvoering beluisterd om zo de week dan ook mooi af te sluiten.

Bewaar dit item (0)

Monkey What?!

De voorstelling begon met een film, waarin een theatergroep te zien was met een nogal intimiderende regisseur. Hij eiste van zijn spelers dat ze alles gaven en vooral niet deden alsof. Zo kreeg je vreemde scènes. Bijvoorbeeld; een man zijn tegenspeelster letterlijk moet opeten of een intieme scène waarin een man spreekt over zijn schrik van de dood.
Nadat er iemand was doodgevallen in de film, begon een (naakte) man te bewegen op scène. De man begon rare knorrende geluiden te maken, liep onrustig over het podium, probeerde muziek te spelen, maar dit lukte helaas voor hem niet. Je kreeg medelijden met hem. Hij was zo hulpeloos, zo naakt. Wanneer het vervolg van de film begon, stond de jongeheer op een paal. Het was mooi om te zien hoe hij precies contact kreeg met de filmpersonages. Hij had ze precies nodig en heel het stuk door anticipeerde hij met de beelden.
Ondertussen werd het publiek overvallen met allerlei verhalen en beelden waardoor het na een tijd moeilijk was de leidraad te vinden. Het was alsof Wim Vandekeybus ons door een reeks van dromen wou laten slingeren van het hoofdpersonage Jerry. Toen vond ik het wat moeilijk om nog te volgen wat precies echt en onecht was. Zo was hij bv. zijn kind en zwangere vrouw verloren door een natuurramp. Daarna kreeg hij allemaal ‘nachtmerries’ waarbij zijn vrouw en kind af en toe terugkeerde. Hij hield op een bepaald moment ook een biggetje vast, alsof hij ons op een link wou duiden tussen de film en het podium
De acteur op scène moest dus een ‘wezen’ voorstellen dat nooit geboren was. Het kind van de man, dat gestorven was in de natuurstorm. Zo keert en soms terug naar de baarmoeder (de tank met water) om precies rust te vinden. Of dat nu zo is of niet, dat is eerder mijn fantasie die er op los ging.
Ook het mysterie van de vinger intrigeerde me. Welk verhaal was nu echt? Het publiek kreeg het moeilijk om de werkelijkheid en fictie van elkaar te scheiden. Er kwamen allerlei beelden, verhalen, muziek, ... op ons af waardoor het moeilijk was om te selecteren.
Wat precies allemaal de bedoeling was van Wim Vandekeybus heb ik niet zo goed door gehad. Ik heb mij gewoon laten meevoeren in het stuk en mij laten grijpen in de ontroerende, eenzame momenten van het personage op podium. De beeldenreeks heb ik gewoon over mij laten gaan – en ook verstond ik niet alles – toch kwam ik met een voldaan gevoel uit de zaal. Het was mijn eerste voorstelling dat ik van hem gezien heb (nieuwZwart had ik vorig jaar jammer genoeg gemist), en het smaakt al naar meer.

Bewaar dit item (0)

Ofwel is men voor het theater van De Corte ofwel tegen. Ik echter had nog nooit een stuk van hem gezien. Vooraf had ik enkele duidelijke opinies van mensen opgevangen die duidelijk tegen waren. Ik was benieuwd of het mij al dan niet zou bekoren.

Men had mij gewaarschuwd voor een absurd stuk. Dit was ook zo ook bij Bakchai, maar in tegenstelling tot andere absurde stukken dat ik al gezien heb, was het hier in zijn totaliteit wel gepast.
Het geheel was aaneen gerijgd door afwisselende monologen verteld door de verschillende personages, elk met hun eigen expressie. Waar velen struikelen over De Corte’s taalgebruik/spraak, heb ik het er eerlijk gezegd niet zo moeilijk mee. Ok, het is in het begin wennen, maar ik vind niet dat het stoort. Sigrid Vinks vond ik ook zeer goed. En natuurlijk niet te vergeten, de goddelijke Benny Claessens. Hoewel ik vond dat zijn humor na een tijd beetje in herhaling viel, vond ik hem zeer treffelijk als god op zich.

Conclusie: Voor dit stuk was ik zeker pro-De Corte. Ik ben benieuwd naar het volgende.

Bewaar dit item (0)

Ik vertrok die avond met enorme hoofdpijn en was bang dat ik niet zou kunnen genieten van het stuk. Maar niets was minder waar, want eenmaal de lichten uitgedoofd waren en het spektakel begon, verdween mijn hoofdpijn met de noorderzon.
Heel het repertoire symboliseert de vergankelijkheid, het leven na de dood. Aan de dansbewegingen kun je merken hoe men in het begin leert om opnieuw te leren omgaan met het lichaam. De dansers bewegen zich onwennig met hun lichaam. Ze moeten als het ware hun lichaamsbewegingen onder controle proberen te krijgen.
Ik vind het persoonlijk altijd moeilijk om precies te weten wat ze voorstellen op het moment zelf met hun bewegingen, maar dan fantaseer je er op los en kom je zelf tot een mooi verhaal op het einde (natuurlijk steeds binnen de context).
Ook de manier hoe ze naar elkaar toe dansen vind ik prachtig. Zo herinner ik mij de scène nog zeer goed met de twee personages die naar elkaar blazen om zich zo voort te bewegen. Zeer mooi en teder.
Ik was ook aangenaam verrast over het decor. Vooraf had ik mij iets abstract voorgesteld, wat je de laatste tijd wel meer mee maakt bij (dans)voorstellingen. Maar hier was er een complex gebouw opgesteld met overal in- en uitgangen zodat de dansers en muzikanten zich verspreid konden opstellen.
En als kers op de taart werd er nog livemuziek van Händel gezongen. Het is verbazingwekkend dat uit twee personen en paar strijkinstrumenten zo’n kracht van muziek kan uitkomen die je het hele stuk in vervoering brengt.
Ondanks er een speler geblesseerd was de avond dat ik kwam kijken (en dat het publiek achteraf niet gemerkt heeft) vond ik het een prachtige voorstelling. Ik hoop dat er nog velen zullen volgen!

Bewaar dit item (0)