Carol
- femme de qualité
- Lid sinds 03 apr 2007
-
Ik wil Carol volgen
(Wat is dit? Wil je volgen wat een Vooruitlid doet? Welke voorstellingen deze persoon wil gaan zien of zag? Zijn reacties? De leden die hij zelf volgt? Wijzigingen aan zijn profiel?
Meld je aan en klik op “Ik wil X volgen”. Op je persoonlijk dashboard krijg je bericht zodra hij iets verandert.)
Cobra.be interviewde Esa Pietilä "Finse jazz solitaire"
De Finse tenorsaxofonist Esa Pietilä verkent de mogelijkheden van zijn instrument tijdens intense soloconcerten. Hij gaat in dialoog met zichzelf op de grens van jazz, improvisatie en hedendaags klassiek. (Op Cobra.be gepost door Jeroen Revalk op 15/11/2011, zie www.cobra.be)
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Getipt door Knack Focus: Baxter Dury
“Een draaiorgel links, wat frivole meisjeszang rechts en af en toe een afdwalende kermissynthesizer: meer heeft Baxter Dury niet nodig om te bekoren”, zo noteert Jonas Boel in de rubriek ‘Focus op de Week’ van Knack Focus. Zo is dat.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
ik heb je Kira Kira monster (dat een Naomi popje opeet) ondertussen geadopteerd. Jeroen wil alleen ingekaderde foto’s van musicalzangeressen op zijn bureau, zegt hij. xx
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Cobra.be sprak ook met Jens Christian Grondahl
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Cobra.be op bezoek in de repetitiestudio van ritmevirtuoos Misirli Ahmet en Aka Moon
1 reactieBewaar dit item (0)
Studenten willen avond Vooruit voor prijs pintje (De Gentenaar, 7 december 2010)
Jongeren beslisten zelf wat ze wilden betalen voor voorstellingen
Jeroen Tavernier van Vooruit: << Met dit soort acties tonen we dat dit meer is dan een fuifzaal of een café. >>
GENT - Kunstencentrum Vooruit bood in oktober voorstellingen aan waarvoor studenten vooraf zelf mochten beslissen wat ze zouden betalen. De studenten betaalden gemiddeld 1,91 euro, maar het liefst willen ze het gratis. Ontnuchterend’, zegt Jeroen Tavernier van Vooruit.
‘De actie was niet bedoeld als een onderzoek, maar als een speelse test en promotiestunt,’ zegt Jeroen Tavernier. ‘Maar toch zijn de resultaten opmerkelijk.’
Vooruit selecteerde in oktober tien voorstellingen waarbij het principe Pay what you want voor studenten zou gelden. Vooraf mochten ze zelf beslissen hoeveel waarde ze aan de voorstelling gaven.
Het was een brede mix van cultuuravonden, met optredens van kleppers als Guy Cassiers of Wim Vandekeybus tot jonge talenten als de Italiaanse Mirco Santi & Andrea Belfi of de Waalse popband My Little Cheap Dictaphone.
De opkomst was zeer groot, maar het bedrag dat de studenten gemiddeld neertelden, was slechts 1,91 euro. Studenten vinden een hele avond cultuur dus evenveel waard als één pintje.
‘We hadden wel verwacht dat de bedragen niet hoog zouden oplopen. Maar dat ze een culturele avond zo laag inschatten, dat vinden we toch een beetje ontnuchterend.’
Jeroen bevroeg de studenten over het bedrag dat ze wilden neertellen.
‘De meesten hadden totaal niet nagedacht over wat ze zouden geven. Ze baseerden zich op wat degene voor hen in de rij neertelde. Studenten hebben er blijkbaar geen idee van hoeveel een doorsnee voorstelling in Vooruit kost. Ze schrokken er bijvoorbeeld van dat een avond Wim Vandekeybus 20 euro kostte. Daarnaast zijn onze studenten van mening dat cultuur voor hen gratis zou moeten zijn. Ze zijn op dat vlak natuurlijk rotverwend in Gent. Hun cultuurbudget is blijkbaar heel beperkt.’
‘Het was interessanter geweest, hadden we de bijdrage kunnen vragen na de voorstelling’, vervolgt Jeroen. ‘Maar dat was praktisch niet haalbaar.’
‘Het belangrijkste voor ons is dat we hen met dit soort opgemerkte acties kunnen tonen dat de Vooruit meer is dan een café of een fuifzaal. Daar is het ons ieder jaar om te doen met onze studentenactie in oktober: hen de Vooruit op een andere manier leren kennen.’
Er wordt verder geëxperimenteerd met het concept Pay what you want. Tijdens het festival The game is up in maart zijn er avonden waarbij iedereen kan betalen wat hij wil, zowel studenten als het doorsnee publiek.
Vergelijken met de actie Pay what you want eerder in het SMAK gaat niet op. Daar is de normale gemiddelde ticketprijs 1,60 euro en gaven de mensen gemiddeld 3,14 euro. In Vooruit betaal je gemiddeld 10 euro voor een ticket.
Auteur: Stijn Geldof (De Gentenaar/Het Nieuwsblad)
Reageer als eerste(c) Corelio
Bewaar dit item (0)
Gentse studenten willen niet betalen voor cultuur (De Morgen, 3 december 2010)
Gent l Voor een voorstelling in het kunstencentrum Vooruit hadden studenten gemiddeld 1,91 euro veil. Dat blijkt uit een proef die de Vooruit in oktober organiseerde. Studenten konden toen tien voorstellingen bezoeken en zelf bepalen wat ze daarvoor wilden betalen.
De studenten hadden onder meer de keuze uit De man zonder eigenschappen van Guy Cassiers, Monkey Sandwich van Wim Vandekeybus/Ultima Vez en The Brodsky Concerts van LOD, Dirk Roofthooft en Kris Defoort.
Hoewel de actie populair was bij de studenten – studenten die te laat kwamen, konden er vaak niet meer in -, konden de bekende namen hen niet verleiden om hun portefeuille breed open te trekken, blijkt nu. Gemiddeld betaalden ze 1,91 euro. Voor een voorstelling hadden ze zelfs slechts 1,33 euro veil. De meest geliefde voorstelling was goed voor gemiddeld 2,67 euro. De studenten moesten wel steeds op voorhand betalen. Het bedrag is dus geen neerslag van hoe goed of slecht ze de voorstelling vonden. In totaal bracht de actie 814,52 euro op, een bedrag dat de Vooruit verdubbelt en aan Pakistan 12-12 schenkt.
Toch is het een laag bedrag, oordeelt de Vooruit, een bedrag dat veel vragen oproept. “Zijn ze verwend door het grote aanbod aan gratis activiteiten? Zou het vertrouwde systeem van cultuurcheques voor studenten (2 euro) de toon zetten? Of zagen de deelnemers de actie van Vooruit eerder als een vrolijk spel in plaats van een manier om hun waardering voor artiesten of het programma van Vooruit kenbaar te maken?” Uit een rondvraag bleek in ieder geval dat de meeste studenten geen idee hadden hoeveel normaal betaald moest worden voor de voorstelling die ze bezochten. Ondanks het tegenvallende resultaat, is de Vooruit van plan om de actie te herhalen bij studenten en bij het brede publiek.
Eerder dit jaar experimenteerde het SMAK in Gent ook al met de toegangsprijs: de bezoekers konden toen ook kiezen hoeveel ze wilden betalen om het museum te bezoeken. De bezoekers betaalden toen gemiddeld 1,41 euro per kind en 3,14 euro per volwassene. (JDB)
Hoewel de actie populair was, konden de bekende namen hen niet verleiden hun portefeuille open te trekken
© 2010 De Persgroep Publishing
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Student heeft 2 euro over voor avond cultuur (De Standaard, 3 december 2010)
Het kunstencentrum Vooruit wilde de studenten in oktober met een opgemerkte actie stimuleren om kennis te maken met zijn divers aanbod. Met de actie Pay what you want wilde het op een speelse manier aangeven dat het aanbod van de Vooruit een boeiend alternatief kan bieden voor de stroom gratis activiteiten waarmee een academiejaar van start gaat.
En de studenten gingen enthousiast op de uitnodiging in. De theatervoorstellingen en concerten werden druk bijgewoond. Maar hun bijdrage was laag: het bedrag ze gemiddeld neertelden, bedroeg amper 1,91 euro. ‘De actie was dan ook een promotiestunt voor het aanbod van de Vooruit’, stellen de initiatiefnemers. In totaal betaalden de deelnemende studenten 814,52 euro voor de activiteiten met Pay what you want-label. De Vooruit heeft dat bedrag nu verdubbeld om het te schenken aan Pakistan 12-12 voor de slachtoffers van de overstromingen. Dat het bedrag aan het goede doel zou geschonken worden, was vooraf niet gecommuniceerd. (lb)
© 2010 Corelio
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Student heeft € 1,9 over voor avondje cultuur (Metro, 3 december 2010)
BRUSSEL De Gentse Vooruit heeft het betaalgedrag van studenten voor cultuur aan een speelse test onderworpen. Het kunstencentrum lanceerde in oktober de actie ‘Pay What You Want’, waarbij studenten zelf mochten kiezen hoeveel ze betaalden voor een avondje cultuur. Na evaluatie blijkt echter dat studenten niet erg diep in de buidel willen tasten voor een theatervoorstelling of een concert. Gemiddeld hadden ze slechts € 1,91 veil voor een cultuurticket. Het concept sloeg wel aan bij de Gentse studenten. De meeste van de tien activiteiten, waaronder voorstellingen van theatermaker Guy Cassiers en choreograaf Wim Vandekeybus, werden druk bijgewoond. De Vooruit is alvast van plan om ‘Pay What You Wan’t’ verder uit te testen als prijsinstrument, «ook bij het brede publiek».
Reageer als eerste© 2010 Metro
Bewaar dit item (0)
Studenten wikken waarde van theater. Studenten mogen zelf ticketprijs bepalen in Vooruit (De Standaard, 15 september 2010)
GENT - Oktober is studentenmaand bij Vooruit in Gent. Voor tien voorstellingen mogen studenten zelf hun ticketprijs bepalen.
Hoeveel is theatermaker Guy Cassiers u waard? En hoeveel zou u betalen om de nieuwe voorstelling van Wim Vandekeybus te kunnen zien? In oktober mogen de Gentse studenten zelf beslissen hoe diep ze in de buidel tasten voor een ticket.
De geselecteerde voorstellingen zijn niet bepaald de goedkoopste: De man zonder eigenschappen I van Guy Cassiers, Monkey sandwich van Wim Vandekeybus/Ultima Vez, The brodsky concerts van LOD/Dirk Roofthooft & Kris Defoort en De wederopbouw van het westen – wit van De Koe. Maar evengoed een literatuuravond of een rondleiding door de Almost Cinema-tentoonstelling.
‘De studenten moeten een flyer zien te bemachtigen van de actie en daarmee ten laatste een halfuur voor aanvang naar het ticketbureau komen’, vertelt Caroline Van Peteghem van Vooruit. ‘Naargelang de populariteit van de voorstelling en de capaciteit van de zaal houden we 10 tot 25 percent ‘pay what you want’-tickets beschikbaar. Het is aan de studenten om op voorhand te beslissen hoeveel de voorstelling hen waard is.’
De actie is geen primeur in Gent. Eerder probeerde het SMAK de formule uit. Met succes, al moet genoteerd worden dat in het museum het grootste deel van de bezoekers kan genieten van een 1 eurotarief en een vrije bijdrage al snel hoger ligt. In Vooruit ligt dat ietwat anders: voor Cassiers betaal je als student zo’n 12 euro, voor Vandekeybus 16 euro.
‘We hebben goed in de gaten gehouden hoe SMAK het deed’, zegt Van Peteghem. ‘Natuurlijk verwachten we niet dat studenten plots uit vrije wil de volle pot betalen, maar ons doel is vooral hen kansen aan te reiken om artiesten te ontdekken, over de disciplines heen. De meeste studenten die in Gent komen studeren, belanden in Vooruit voor een fuif of drinken een pint in het café. Deze actie wil hen laten kennismaken met de rest van ons programma.’
Door Sarah Vankersschaever in De Standaard van 15 september 2010
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Joachim Badenhorst: op 25/11 in Vooruit, nu al op Cobra.be
met dank aan Cobra.be-redacteur Jeroen Revalk
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
FM Brussel tipt interview met Ben l'Oncle Soul in Blackalicious - uitzending woensdag 10 november
FM Brussel liet Vooruit weten dat ze erbij waren: “de bom die ontplofte toen ben l’oncle soul bij jullie optrad. Wat een show!”
Reageer als eersteEerder, in Louvain la Neuve, had FM Brussel Ben l’Oncle Soul aan de tand gevoeld over zijn favoriete soul top 10 platen – woensdag 10 november 2010 komt dat interview tussen 21u en 22u op de radio (of via livestream www.fmbrussel.be) in het programma “Blackalicious”.
Bewaar dit item (0)
Mezzo op Radio 1 over OrganOOn - live vanuit de haven
Reporter Ward Bogaert trok naar de haven om een soundcheck mee te maken van OrganOOn en Roberta Gigante te interviewen. Hij bracht live verslag uit in Mezzo op Radio 1 vandaag (via een zendwagen die hij voor de gelegenheid van Radio 2 had geleend). Hij was alvast enthousiast over het werk en de bijzondere locatie.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
OrganOOn - the making of
Ik was op de locatie waar OrganOOn wordt voorbereid deze voormiddag, een uitgestrekt bedrijventerrein (van het boomend familiebedrijf Sarens) in Gent-Zeehaven. Roberta Gigante is er aan het werk met een geluidsingenieur en een technicus. Eén voor een worden de grote metalen buizen orgelpijpen. Eigenlijk klinken ze meer als mega didgeridoos – bezwerend!
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Electrified 02 kunstenaar gespot vandaag op het dak van de bib
Vermomd als clochard klom Benaouisse deze namiddag op het dak van de Stedelijke Openbare Bibliotheek aan het drukke Woodrow Wilsonplein (Zuid). Het zag er onwezenlijk uit, zoals hij daar stond te staan met volle plastic zakken in zijn handen geklemd. De kabels waarmee hij veilig op het dak werd gehouden waren soms duidelijk zichtbaar, dus de scene leek alvast niet op een nakende wanhoopsdaad. De omstaanders namen algauw de tijd om deel te nemen aan zijn spel van kijken en bekeken worden: ze namen foto’s van Ben en hij nam foto’s van hen. Weldra in het S.M.A.K.!
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Electrified 02 kunstenaar gespot in het Citadelpark
Zoals Eva al meegaf, kwam de Nederlandse kunstenaar-vormgever-bedenker Helmut Smits vandaag zijn ‘Dead Pixel in Google Earth’ installeren. Hij deed dat in het Citadelpark, vlak naast het S.M.A.K. en er kwam een bunsenbrander aan te pas… Een set “making of” foto’s van Helmut Smits:
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Electrified 02 kunstenaar gespot vandaag: Pierlo
Pierre-Laurent Cassière, die zichzelf Pierlo noemt, was vandaag al zijn nieuw project ‘Transphere’—speciaal voor Electrified 02 geproduceerd!—aan het testen in het centrum van Gent. Het weer wou niet echt mee, dus heel wat winkelaars snelden voorbij. Maar sommigen keken verwonderd op wanneer het geluid van een straatmuzikant of het gegiechel van een vriendin plots erg dichtbij weerklonk. Reporter Hannes Dedeurwaerder (Het Laatste Nieuws) was erbij en stuurde al foto’s door.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Jan Fabre en Dirk Roofthooft over trilogie monologen in Phara
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Jan Fabre en Dirk Roofthooft over trilogie monologen in Phara
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Xiao He herbeluisteren op Klara
Klik door naar de site van Klara, daar kun je nog een tijdlang het programma Laika van zondag 24 januari 2010 herbeluisteren met o.m. prachtige opnames van Xiao He op China Express (Encounters) in Vooruit.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Wu Na & Esther Venrooy herbeluisteren op Klara
Klik door naar de site van Klara, daar kun je nog een tijdlang het programma Laika van zondag 24 januari 2010 herbeluisteren met o.m. prachtige opnames van Wu Na & Esther Venrooy op de slotavond van China Express in Vooruit: Electronics.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Wu Fei herbeluisteren op Klara
Klik door naar de site van Klara, daar kun je nog een tijdlang het programma Laika van zondag 24 januari 2010 herbeluisteren met o.m. prachtige opnames van Wu Feis concert op de opening van China Express in Vooruit.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Li Tie Qiao (sax) & Lander Gyselinck (drums) repeteren
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Betrapt in de gang: Ariane Loze
Ariane Loze gaat een korte film in Vooruit-setting toevoegen aan haar reeks Movies On My Own (kortweg Môwn). Inspiratie? De jaren 1930. Een hoge traphal. Drama. Cinema! (Hier zie je haar aan het werk in de gang bij ons kantoor:)
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Just travel through life
Leuke kans om die minder bekende Buster Keaton film eens te zien. Voor liefhebbers van stoomtreinen. En goeie quotes: << Some people travel through life making friends where ever they go, while others—just travel through life. >>
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Gezien op het Kunstenfestival - een aanrader!
Ik zag H3 op het vorige Kunstenfestivaldesarts in Brussel en was er ongelooflijk enthousiast over. De Grupo de Rua de Niterói is een heel diverse groep dansers, elk met een eigen uitgesproken (street) stijl en lichaamstaal. Je krijgt tijdens H3 uitgebreid de kans om elke danser zijn ding te zien doen. Maar je ziet evenveel groepsbewegingen en oefeningen waarin de dansers in één idee of gevoel opgaan (en dat mis ik soms bij andere dansvoorstellingen met zo’n heterogene club artiesten). Samen gaan ze invloeden (uit breakdance, hip hop,...) uitpuren, om uit te komen bij een nieuwer, abstracter beeld van een grootstad—zonder aan menselijkheid of ontroering in te boeten. Wel integendeel, eigenlijk. En de muziekscore voor H3 is even doorwrocht: flarden populaire muziek en straatgeluiden gaan op in een prachtige nieuwe compositie. Ga zeker kijken!
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Foto's Courtisane festival online
Courtisane festival gooide festivalfoto’s op Flickr, (na)genieten van de tentoonstelling, de performance-avonden in Vooruit, de baby matinée in Sphinx,...
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Foto's van An evening on... memory - openingsavond Courtisane
Na MPLD in de Dansstudio trokken meer festivalgangers naar de (donkere) Domzaal voor de rest van An evening on… memory. Op de foto’s o.m. de solo uitvoering van Alvin Luciers Strawberry fields door Heleen Van Haeghenborgh (met speakertje in theepot) en de kubus waarop Home Movies prachtige beelden van circusfamilie Togni projecteerde.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Programmeur Stoffel Debuysere op Klara
Ramblas op Klara interviewde curator Stoffel Debuysere die samen met Maria Palacios Cruz de filmspecial Somewhere in time programmeerde voor Courtisane festival. Hij haalde ook enkele filmkunstenaars-performers naar Gent voor An evening on… in Vooruit
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Filmmaakster Flo Flamme op Stu Bru
Mekka van Stu Bru belde met Filmmaakster Flo Flamme, in het filmprogramma van Courtisane festival met haar korte film ‘Une petite histoire belge’, over een cartuner-fantast die ervan droomt om naar L.A. te trekken.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Music for Life - zeeslagje spelen in het Vooruit Café
Onder de noemer Play for Life verzamelden we in Vooruit een stapel gezelschapsspelen die je kunt huren in het café. Je betaalt 5 euro, wij storten je bijdrage door aan Music for Life. Nog tot en met woensdag 24/12. Massa’s fijner dan kerstshoppen.
Gevat in het heetst van de strijd: deze jonge zeerovers:
- Tags
- Music For Life
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Music for Life - kajakken van Roeselare tot Gent, opwarmen in Vooruit
Met hun Peddel 4life horen de Roeselaarse Kajak Vaarders beslist bij de moedigste Music for Life deelnemers. Gisteren om 06:45 stapten 17 kajakkers (allemaal mannen, hm) in hun boot in Roeselare. Om 16:30 bereikten ze de aanlegsteiger aan de achterkant van Vooruit. Ze hadden 70 kilometer gepeddeld (en maar 2 rustpauzes ingelast). En we waren niet weinig verbaasd dat die gasten nog energie over hadden om vliegensvlug hun boten en materiaal op te ruimen en enthousiast de trappen naar de backstage van de Concertzaal af te stormen voor warme choco en een warme douche. Chique!
- Tags
- Music For Life
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Music for Life - spaarvarken HLN in Vooruit
De Oost-Vlaamse redactie van de krant Het Laatste Nieuws zet een rondreizend spaarvarken in om Music for Life te steunen. Vandaag staat het varken in het café van Vooruit. Het verdere traject van het varken kun je volgen op Facebook.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Music for Life al hype
“Music for Life al hype vier dagen voor de start”, lees ik op de voorpagina van De Morgen van vandaag. “Voor het weekend waren bij het Rode Kruis al 420 inzamelacties geregistreerd ten voordele voor Music for Life, de kerstmisstunt van Studio Brussel die vanaf vrijdag voor de derde keer plaatsvindt. Nooit eerder waren zo vroeg zoveel acties aangemeld, zegt Floris Nieuwdorp, netproducent van Studio Brussel. Vorig jaar konden de presentatoren van de jongerenzender 3,4 miljoen euro aan het Rode Kruis overhandigen. (BDC)”
En in Vooruit, op een boogscheut van Het Glazen Huis aan de Zuid, worden verschillende initiatieven onthaald en ondersteund. Naast het specialleke van Radio Modern op vr 19/12, de Party for Life op di 23/12 en de Slotshow op wo 24/12 zul je hier ook op kleine initiatieven botsen. We houden je op de hoogte via de community…
- Tags
- Music For Life
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Michael Northam: mnemonic debris / fermented stories
Michael Northam is te gast op An evening on… Storytelling. In deze tekst geeft hij aan hoe hij het materiaal voor zijn live concert bijeen sprokkelde.
One week ago I was in Bombay, one month ago Varanasi. Now in Ghent and further new impressions which are no different than a change of clothes. The stories in-between are all fabrications already obscured by the latest stimulation. In the process of fixing some patterns in sound, associations develop that are impossible to explain. Finally I submit to the flux of change and mass of impressions.
All the materials of sound I am using, whether recorded or emanating from objects or produce by me, have all been developed in India have been under going a process of fermentation in the past week since returning from Asia. The result—an flux of impressions of a story that is not determinate. To be witnessed by the listener in the present.
“In the great mirror of consciousness images arise and disappear, and only memory gives them continuity. And memory is material—destructible, perishable, transient. On such flimsy foundations we build a sense of personal existance—vague, intermittent, dreamlike.” – Sri Nisgardatta Maharaj
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
The Halfmoon Files: een compromisloze documentaire
Ik zag The Halfmoon Files op het documentair filmfestival IDFA in Amsterdam. Het was 11u. Ik had die ochtend al een filmprogramma gezien en zou er die dag nog enkele bekijken. Ik ging makkelijk in mijn bioscoopstoel zitten en liet mij meevoeren naar The Halfmoon Files: het verhaal van een wetenschapper-fantast die de Duitse krijgsgevangenenkampen tijdens de Eerste Wereldoorlog dankbaar heeft gebruikt als onderzoeksterrein, de taalkundige Wilhelm Doegen. In die kampen treft hij namelijk een bontgekleurd gezelschap van huurlingen uit de kolonies: mensen uit het Verre Oosten, diverse gebieden in zwart-Afrika,... Hij start met geluidsopnames van de krijgsgevangenen. Al snel koestert hij een ambitieus plan: een geluidsarchief aanleggen van “alle volkeren ter wereld”. In zijn blinde ijver maakt hij honderden en honderden geluidsopnames, netjes op fonoplaten gezet en op steekkaarten beschreven.
De documentairemaker, Philip Scheffner, presenteert je Doegens verhaal en neemt je mee naar de archiefkasten van de Humboldt Universiteit in Berlijn, waar die fonoplaten nog steeds worden bewaard. Scheffner lijkt zich geen vragen te stellen bij de drive van de taalkundige maar hij geeft jou als kijker alle ruimte om vragen door je hoofd te laten malen. Heeft zo’n geluidsarchief enige wetenschappelijke waarde? Vanwaar toch die aandrang om volkeren op zo’n manier te beschrijven, te catalogeren, te bedwingen? (De parallellen met compleet waanzinnige vergelijkende onderzoeken van biometrische gegevens borrelden meteen bij mij op, en zijdelings kom je in deze documentaire ook te weten dat collega’s van Doegen in die tijd inderdaad bezig waren met het opmeten van wenkbrauwen en neuzen). Verklaart Doegen zich met zo’n onderzoek helemaal akkoord met de Duitse oorlogspolitiek? Of heeft hij, ondanks zijn bedenkelijke methode, louter een gezonde nieuwsgierigheid naar de talen overal ter wereld? Een boeiende denktrip door heel veel grijswaarden; ik hou van documentaires die je met veel materiaal maar zonder voorkauwen het spectrum tussen zwart en wit laten verkennen.
En het verhaal kreeg een verhaal ernaast, even intrigerend. Over de Sikh Mall Singh die op een van Doegens fonoplaten voorkomt. Scheffner wil hem opsporen. Geen makkelijke opdracht—in India toegelaten worden met een filmploeg lijkt wel wat voeten in de aarde te hebben. Ik vindt het boeiend wanneer documentaires je een inkijk geven in hoe het bronnenmateriaal voor de film is verzameld, hoe de makers met hun bronnen omgaan.
Scheffner maakt het je niet gemakkelijk om de verhaallijnen te blijven volgen. Wanneer hij geen beeld ter beschikking heeft om zijn verhaal te staven, krijg je enkel geluid op zwart beeld. Je voelt je oogleden meteen zwaar worden. Dan blijf je maar beter niet te ver naar achteren geleund in je comfortabele bioscoopstoel zitten, anders gaat het zwart té zwaar wegen. Toch vind ik die ingreep positief. Een heerlijk tegengewicht voor (televisie)documentaires waarin allerlei passages ongegeneerd geënsceneerd worden. Geen halfslachtige compromissen, maar een eerlijke en duidelijke manier om met je materiaal om te gaan – lastig maar respectvol voor je publiek.
Bekijk de site www.halfmoonfiles.de
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Onder Etoiles Polaires avonturen in Finland 3: We will behave like real rock stars heb ik enkele foto’s gepost van het fantastische atoomschuilkelderconcert. Hierbij nog enkele foto’s die inzoomen op de instrumenten.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Etoiles Polaires avonturen in Finland 7: I don't wanna please anybody
(Laatste aflevering van het Finlandverslag.)
Voor een ontmoeting met accordeonist Kimmo Pohjonen trekken we naar een kabelfabriek die omgebouwd is tot een kunstenwerkplaats. Pohjonen heeft er een ruime studio, waar hij een indrukwekkende collectie accordeons bewaart. Er staan echt juweeltjes tussen, en allemaal hebben op één of ander moment een rol in Pohjonens leven gespeeld.
Met veel plezier haalt Pohjonen anekdotes boven. Hoe hij accordeon begon te spelen op een ogenblik dat dit heel uncool was. Het leverde hem toen alleszins geen lief op. Op een bepaald ogenblik was hij de accordeon meer dan moe en besloot hij duimpiano te spelen, om nadien over te schakelen op de harmonica. Uiteindelijk keerde de liefde voor het instrument toch terug. Maar hij deed er resoluut zijn ding mee: volledig versterkt en luid! Hij verwachtte dat iedereen zijn aanpak afschuwelijk zou vinden maar dat kon hem geen bal schelen. “I didn’t want to please anybody”. De reacties bleken erg verdeeld. Ook zijn ouders waren het oneens: zijn vader vond het helemaal niets terwijl zijn moeder in de wolken was.
Ondertussen is Pohjonen een ster van wereldformaat, “de pionier van de midified accordeon”. Maar de verdeelde reacties zijn gebleven… Onlangs verliet een oud vrouwtje na vijf minuten Pohjonen-accordeon de zaal, ging naar de kassa en eiste haar geld terug: het concert was het ergste wat ze had meegemaakt na de winteroorlog van 1939. Je bent gewaarschuwd!
In Vooruit presenteert Pohjonen tijdens Etoiles Polaires twee totaal verschillende projecten: Animator met “the queen of multimedia” Marita Liulia en Uumen, in duo met de Franse drummer Eric Echampard. Slechts twee van de vele lopende projecten van accordeonmonster Pohjonen – volgens hem de enige manier om muziek boeiend te houden.
- Tags
- Etoiles Polaires 07
- Finland
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Etoiles Polaires avonturen in Finland 6: Moon Fog Prophet lobby
(Alweer: een duik terug in de tijd voor een vervolg op mijn Finlandverslag.)
Het is zondagmiddag. Na onze laatste avond in Helsinki, die we hebben afgerond met een langgerekt bezoek aan Aki Kaurismaki’s bar en een nachtelijke wandeling in een sneeuwbui, weten we het zeker: Finse wodka blijft niet in je hoofd hangen!
We ontmoeten Mikko Elo van Kuusumun Profeetta (de profeet van de maanmist) in de lobby van ons Victoriaans hotel in Helsinki (Seurahuone). Samen met Mika Rättö (cf. Cricle) is Mikko de stichter van de band die eerst Moon fog project heette, dan Moon fog prophet. We willen het vooral hebben over zijn teksten. Die schijnen heel geïnspireerd, maar als je geen Fins spreekt, versta je er geen jota van. Daarom willen we voor een goeie vertaling zorgen voor het publiek van Etoiles Polaires in Vooruit.
Aanvankelijk, vertelt Mikko, werden de teksten van Kuusumun Profeetta in het Engels geschreven en gezongen. Maar toen Mika Rättö tussendoor eens een Fins album wilde opnemen, beviel dat de band zo goed dat ze op dat spoor bleven werken.
Wel een constante bij Kuusumun Profeetta is de drive om het bij elk nieuw album over een andere boeg te gooien. Nu eens klinken de songs folky, dan weer lonken ze naar jazz, heavy rock, elektro… Mikko belooft dat Kuusumun Profeetta in Gent zowel oud, meer akoestisch als nieuw, meer elektronisch materiaal zal brengen.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Etoiles Polaires avonturen in Finland 5: I'm a rather shy person
(Ik duik terug in de tijd voor een vervolg op mijn Finlandverslag.)
Een ontmoeting met Jimi Tenor wilden we niet missen op onze Finlandmissie. Maar wereldburger Jimi bleek enkele dagen afwezig voor een concert in Duitsland. Als we bij zijn terugkomst op zaterdagavond naar de luchthaven konden komen voor een interview, viel er wel iets te regelen. Dus daar zitten we dan: met Jimi Tenor in de gezelligste cafetaria van Helsinki Airport.
Tenor heeft een vermoeiende trip achter de rug en is aanvankelijk niet zo spraakzaam over zijn samenwerking met Peter Vermeersch en FES (Flat Earth Society) voor Etoiles Polaires. Hij geeft toe dat hij altijd een beetje schrik heeft voor een project met een groep muzikanten die hij nog niet kent; “I’m a rather shy person.” We vertellen hem over het onvermoeibaar enthousiasme en de open geest waarmee we FES in Vooruit al tal van nieuwe muzikale ontmoetingen zagen opzetten. Recent nog voor het 25-jaar-Kunstencentrum-Vooruit-feest…
Hij heeft nieuwe songs geschreven voor zijn concert met FES, “challenging scores, not too polished”, maar evengoed enkele oude songs opgediept die hij wel ziet werken in de handen van Peter Vermeersch’ band. Met dat materiaal mogen de muzikanten van FES op hun eigengereide manier aan de slag. Jimi Tenor komt namelijk niet als orkestleider, maar gewoon als gastcomponist/gastmuzikant, benadrukt hij. (Zelfs tussen de rare vogels van FES zal hij wel opvallen dankzij z’n karakteristieke brilmontuur, schatten wij.)
- Tags
- Etoiles Polaires 07
- Finland
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Radio Modern is de max! Getest in Teuven (in de verre Voerstreek) en Antwerpen (zomereditie in spiegeltent A’pen Noord) en telkens uitgelaten genoten.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Etoiles Polaires avonturen in Finland 4: We all listen to Ennio Morricone
Zaterdagnamiddag in Helsinki. De zon schijnt over de heldere, winters koude stad. Volgens de Finnen is zo’n zonnige dag héél schaars in november. En is het helemaal nog geen winter. We mogen alweer naar een repetitielokaal. Wanneer we aan het tankstation vlakbij worden gedropt, is het al donker. Een muzikant van Magyar Posse haalt ons op. Hij lacht: “we didn’t know you were that many”. Als we het lokaaltje binnengaan, snappen we zijn opmerking. Het is piepklein en elke hoek ijkt al volgepropt met muzikanten, instrumenten, kabels en versterkers. Maar het lukt ons om daar tussen te wringen. En na een paar lang uitgesponnen, goede (en catchy!) nummers zitten we mee op de trip van Magyar Posse.
Nadien gaan we naar het tankstation voor een (in TL-licht badend) gesprek. De bandleden leggen uit dat Magyar Posse “cinematic music” wil maken. Muziek waar verhalen uit komen, waarbij ze zelf vaak verhalen en filmscenes verzinnen tijdens de repetities. De belangrijkste inspiratiebron is daarom niet toevallig filmcomponist Ennio Morricone. “And if it sounds like postrock, then it’s postrock. We don’t fight that label anymore.”
- Tags
- Etoiles Polaires ‘07
- Finland
3 reactiesBewaar dit item (0)
Etoiles Polaires avonturen in Finland 3: We will behave like real rock stars
Op vrijdagnamiddag hebben we een afspraak met Cleaning Women in Helsinki. Ze hebben ons uitgenodigd op een repetitie. Wanneer we bellen om de afspraak te bevestigen, belooft Risto Puurunen ons: “we will behave like real rock stars”. Niks gelogen. Het repetitielokaal blijkt een bomschuilkelder en wanneer we door een vriendin van de band naar binnen worden geleid, zorgen de muzikanten van Cleaning Women al voor een sfeervolle soundtrack. De biertjes staan klaar en Cleaning Women speelt een privé-concert van een half uur. De songs, het geluid in de schuilkelder, de sfeer … alles is gewoon fantastisch! Kom zeker naar het (gratis) Cleaning Women concert in Vooruit kijken! Een stoot experimentele, industriële punk(rock) van weirde finnen in collants en rokjes! Stick around op de community, we posten snel videomateriaal.
Na het concert praten we over de groep en vooral over de instrumenten. Ze klinken ongelooflijk goed en zijn nochtans eigenhandig gemaakt met materiaal uit de afdeling ijzerwaren of van het schroot. De set drums bestaat uit onderdelen van wasmachines, een plastic vat om wijn te maken, ... In de gitaar- en banjo-achtige snaarinstrumenten herken ik o.m. een groot blik van Illy koffie. Het slaginstrument was tot voor kort gewoon een droogrek (voor de was). Wij kregen de primeur van het droogrek 2.0 (nog steeds bespeeld met chopsticks).
- Tags
- Etoiles Polaires ‘07
- Finland
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Etoiles Polaires avonturen in Finland 2: Rock 'n roll will never die!
Op vrijdagochtend ontmoeten we Tapio van Rockadillo Records in Tampere (het label van o.m. Kimmo Pohjonen). Hij slaat aan het vertellen over de Finse muziekwereld en kan daar—zo lijkt het—nog uren mee doorgaan. Maar zijn werk en onze volgende afspraken wachten. Of we al iets van Tampere hebben gezien? Enkel de grote straten met strakke, nieuwe gebouwen in het centrum. We moeten nog even door Pissala rijden voor we naar Helsinki vertrekken, vindt Tapio: een wijk met typische Finse houten huizen op een heuvel tussen twee meren in. Vroeger woonden er arbeidersgezinnen in de houten huizen, nu vooral muzikanten (zoals Pekko Käppi) en andere (alternatieve) creatieve geesten. Wanneer we even uit de auto springen om de wijk en het mooie uitzicht beter te bekijken, horen we een man in overal vanop zijn container bouwafval roepen: “rock ‘n roll will never die!” Het blijkt een muzikant, die Tapio even komt begroeten. In de massieve vorm van een beeldhouwwerk tussen de bomen herkennen we Pekko Käppi’s jouhikko (snaarinstrument).
- Tags
- Etoiles Polaires ‘07
- Finland
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Etoiles Polaires avonturen in Finland 1: punk attitude & introvert crazyness!
De Finnen komen! En daar willen we ons goed op voorbereiden! Samen met enkele journalisten (die werden uitgenodigd door het Fins Ministerie van Buitenlandse Zaken en FIMIC - het Finse steunpunt voor de muzieksector), zijn muziekprogrammator Wim Wabbes en ik in Finland voor gespekken met artiesten en groepen uit het programma van Etoiles Polaires. Onze eerste halte is snowy Tampere.
Gisteren ontmoetten we daar Jussi Lehsitalo van Circle. Circle bestaat al 15 jaar (en heeft een hoge stapel releases op zn naam staan) en Jussi is de enige van de originele bandleden die er nog altijd mee doorgaat. “Ik ben geen party animal meer”, geeft hij toe, maar hij houdt toch nog altijd een warm pleidooi voor minder sérieux en “meer punk attitude” in de muziekwereld. Het publiek reageert wel enthousiast op de mix van genres van Circle, vertelt Jussi. Maar er zijn uitzonderingen … Die hard metalfans en -journalisten lusten de muziek vaak niet omdat de band veel experimenteert, invloeden uit free jazz en avant-garde meeneemt.
In Telakka, een cultureel centrum in Tampere dat net als Vooruit een gezellig (eet)café heeft, ontvangt Pekko Käppi ons nadien voor een gesprek en een mini-concert.
Pekko speelt jouhikko, een bijzonder snaarinstrument dat je in de schoot bespeelt (doet denken aan een viola da gamba). Hij vertelt met veel liefde over het instrument: samen met instrumentenbouwers denkt hij na over verbeterde vormen, materialen, manieren om de muziek te versterken … Telkens hij voldoende geld bijeen heeft, bestelt hij een nieuwe jouhikko. Hij belooft verschillende instrumenten mee te brengen naar zijn soloconcert in Vooruit.
Zijn liederen zijn eigen composities of traditionele Finse of Russische liederen. Of hij Russische roots heeft (zoals heel wat Finnen)? Ja, maar ook zonder familiebanden zijn de invloeden uit de Russische cultuur niet uit de Finse cultuur weg te denken, vertelt Pekko. Klinken zijn liederen melancholisch, willen we weten. “Alleen als de luisteraar dat is”, lacht Pekko. Maar een “distinct melancholy” is eigen aan Finnen, voegt hij toe. Net als de “introvert crazyness”.
- Tags
- Etoiles Polaires ‘07
- festival
- Finland
- muziek
1 reactieBewaar dit item (0)
onlangs kocht ik de CD van VSPRS, maanden nadat ik de dansvoorstelling had gezien. en het was meteen weer raak—prachtige muziek! de gewaagde mix van stijlen die Fabrizio Cassols bewerking van de mariavespers kenmerkt, gaat nergens uit de bocht. dat lees je ook in de CD-review in het Klara-magazine Muziek & Woord.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Ik zag Daumenkino vanavond. Echt een aanrader – probeer er morgen bij te zijn!
Volker Gerling begon zijn verhaal een beetje aarzelend. Blijkbaar kregen we een primeur: zijn eerste performance in het Engels! De voorstelling met charmante flipbooks, charmante vertellingen kreeg er dan ook een charmant accent bovenop. Maar vervolgens loodste hij ons vlot en heel verstaanbaar door zijn inspiratie, ontmoetingen, gesprekken, verrassingen … Momentopnames in fotoreeksen worden schokkende filmpjes. De poëzie, zegt Gerling, zit in de gaten tussen de foto’s. Een echte film bevat ook gaten tussen de foto’s (frames), maar doet er alles aan om die te verbergen. Een flipbook daarentegen nodigt je zelfs uit om de gaten te benadrukken (door trager te bladeren). Je neemt je tijd om weg te dromen, die gaten speels in te vullen.
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
De Grote Korte Cultuurquiz
Hans Otten loodste er ons vlotjes doorheen, maar het was toch een verdomd lange quiz, de eerste Grote Cultuurquiz van Thersites en Rekto:verso. En de belofte dat de vragen ons van Frans Bauer naar Jean Baudrillard en terug zouden leiden, ging toch maar ten dele op. Ik bedoel: tegenover 1 vraag over Luc Steeno moesten we er algauw 5 oplossen over vertegenwoordigers van het expressionisme. Bij wijze van spreken (want eigenlijk gingen die vragen over Dana Winner en het modernisme). Maar de organisatoren hadden wel hun best gedaan om het aantal saaie rondes zeer laag en het aantal leuke invallen hoog te houden. Ik was bijvoorbeeld fan van de dansende standbeelden (uitgevoerd door danser/choreograaf Benjamin Vandewalle), de in de juiste volgorde te rangschikken papierstrookjes met regels uit Paul Van Ostaijens ‘Melopee’, de bekende songs door de haspel van fanfare ‘t Schoon Vertier (geweldig, al kon ik er maar moeilijk namen op plakken), het rondje live aanwezige (semi-/ex-)bekende Vlamingen herkennen, de filmpjes met voorlezende onbekende Vlamingen waar we de juiste slotregels van gedichten uit moesten vissen,... Hoera voor de quizmaster en de fabuleuze quizredactie. Als jullie volgend jaar De Grote Korte Cultuurquiz organiseren doe ik zeker weer mee!
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Los Niños op Gentblogt
Gentblogt-redacteur Eve postte een mooie bijdrage over haar persoonlijke band met de niños de la guerra – de kinderen van de Spaanse burgeroorlog die in België werden opgevangen (een deel ervan in Gent, na een actie in de Concertzaal van Vooruit).
Over haar bezoeken bij haar grootmoeder vertelt Eve: “Als ik in haar achterkamertje piepte, viel mijn oog altijd op het portret van Augustino, de jongen die heel wat jaren deel had uitgemaakt van het gezin waar mijn grootmoeder en haar twee zussen in opgroeiden. Ik begreep het niet goed, ik dacht altijd dat Augustino dood was omdat hij daar zo maar hing te hangen en niemand ooit echt wilde antwoorden als ik vragen stelde over hem. Iets met gruwel, met erge dingen dacht ik.”
Lees het hele artikel op Gentblogt!
- Tags
- boekvoorstelling
- Spanje
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Darwin's nightmare moet je zien
Darwin’s nightmare (2004, Hubert Sauper) is een héél straffe documentaire. In en rond het Victoriameer in het Midden-Afrikaans land Tanzania (waar massaal op de nijlbaars wordt gevist) kampt de lokale bevolking met een gevaarlijke cocktail van problemen: sociaal, politiek, economisch, ecologisch,... De documentaire spreekt je aan als volwassen denkend mens door de verschillende problemen vanuit verschillende invalshoeken te presenteren en ruimte te laten voor interpretatie, eigen conclusies en een (gezonde) groeiende verontwaardiging.
Ik mag deze vergelijking misschien niet maken maar niet zo lang na Darwin’s nightmare zag ik de fictie-feature The Constant Gardener (2005, regie Fernando Meirelles, met o.a. Ralph Fiennes). Ik had mooie dingen over die film gehoord en gelezen maar zelf kon ik ‘m uitspuwen. Aan een film die de Westerse uitzuigpolitiek in Afrika sensationeel voorstelt en overgiet met een fletse romantische saus, heb ik geen boodschap. Geef mij dan maar de rauwe, onversneden visie op de rol die het Westen in zwart-Afrika blijft spelen in Darwin’s nightmare!
- Tags
- Afrika
- film
3 reactiesBewaar dit item (0)
De onderwaterwereld zoals je 'm nog nooit zag
Holthuis’ cyclus van onderwatervideo’s Careless Reef is een bijzondere trip. De proloog (die courtisane al eens als apart werk presenteerde, in het courtisane festival 2006) gaat over kijken, mensen observeren. Daarna duik je pas onder het wateroppervlak. Daar wachten prachtige beelden van riffen, vissen, ... die in een speciale sfeer baden.
In Abu Kiffan voel je de constante dreiging van de grote oceaan rond de fijne vissenlijfjes, de geheimzinnige codes van die omgeving. In het titelstuk Careless Reef kom je in het zo goed als verlaten en macaber ogende onderwaterlandschap van de Rode Zee terecht. De gelaten sfeer van een verloren strijd die daar hangt, pakt je echt naar de keel. Het stuk Marsa Abu Galawa, dat Holthuis als slotstuk van zijn cyclus presenteert, breekt daar op een heel gedurfde manier mee. Op de pompende muziek van Abdel Basset Hamouda (denk aan Panjabi MC) en met de techniek van flicker movies trekt Holthuis alle registers open (ook de foute); een ballet van bizarre vissen bestormt je netvlies tot je bijna verzuipt.
Check de website van Gerard Holthuis
- Tags
- FrictiesSalon
Reageer als eersteBewaar dit item (0)
Anu Pennanen 2de keer in courtisane festival
Op de eerste editie van courtisane festival in Vooruit, in 2005, was ‘A Monument for the Invisible’ van de Finse artieste Anu Pennanen te zien – in het kader van de tentoonstelling ‘Home is where it hurts’. Een intrigerend werk, waarin een blinde vrouw zich een weg baant in een futuristische kantoorwijk (langs een grote bouwput en andere obstakels). De weg die zij vindt, volgt niet de strakke lijnen van de glas-en-staal-gebouwen, maar een organischer lijn … Op haar heeft die dwingende architectuur geen vat.
Deze keer is er een film van Pennanen in de zaal te zien: Friendship. De film komt een beetje traag op gang, met beelden van een typische hangplek voor jongeren in Tallinn. Maar dan duik je met die jongeren de stad in en voel je de aanzuigende energie maar ook het opgefokte van die stad in razendsnelle ontwikkeling. Pennanen maakt je echt op een heel goed opgebouwde en boeiende manier deel van het leven van de geportretteerde jongeren.
‘Friendship’ én ‘A Monument for the Invisible’ zijn trouwens ook opgenomen in het programma van het KunstenFESTIVALdesArts 2007 in Brussel. Dat staat vaak garant voor een boeiende ervaring…
- Tags
- Estland
- jongeren
- stad
- Tallinn
Reageer als eersteBewaar dit item (0)