Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

De meelezer van april: Mooie kinderen - Charles Bock

Met zijn debuutroman ‘Mooie kinderen’ zet de Amerikaanse auteur Charles Bock een puike, prachtige literaire prestatie neer. In 488 pagina’s krijgen we een beeld van een jongerensubcultuur (anarchistische scène), gesitueerd in het Las Vegas: de stralende stad op de heuvel, de stad in de woestijn die nooit slaapt, de stad die we associëren met casino’s en gokken. In dit boek staan de casino’s echter niet centraal maar worden de perifere milieus zeer gedetailleerd uitgewerkt en beschreven – Vegas is immers ook een aantrekkingspool voor weglopers, misfits, verloren zielen en mensen die een loopje nemen met de zeden van de Amerikaanse samenleving – met als resultaat een zeer specifieke, bedwelmende mozaïek van onrustige mensen.

De roman is geschreven als een tapijt dat voor je openrolt: elk hoofdstuk of onderverdeling wordt besteed aan een ander personage en aan een andere tijdsperiode (heden of verleden). De centrale verhaallijn draait om de verdwijning van de hyperactieve 12-jarige Newell Ewing op een nacht in augustus. Als een soort literaire maatschappelijk werker doet Bock uiterst geraffineerd, gedetailleerd maar bijna inventariserend compleet en met een hoog gehalte aan psychologisch inzicht, uit de doeken wat Newells ouders, Lincoln en Lorraine, allemaal meemaken: een periode met heel veel onzekerheid, vraagstellingen over het ouderschap, huwelijksperikelen, onbegrip, hulpverlening… Rond deze centrale verhaallijn worden verschillende nevenverhalen, over een aantal personages, uitgewerkt. Heel geduldig laat Bock zijn ‘mooie kinderen’ (Newell inbegrepen) samenkomen op een punkconcert in de woestijn, waardoor de verdwijning van Newell duidelijk zal worden.

Als lezer stel je je spontaan een aantal vragen: wat is er gebeurd met Newell, leeft hij nog, is hij ontvoerd…? Bock draait en keert alles binnenste buiten en laat ons meerdere gezichtpunten zien vanuit verschillende karakters, personages. Hij neemt de lezer mee op verschillende zijwegen met flashbacks en vooruitzichten, met pieken en dalen. Omdat ieder hoofdstuk eindigt met een piek, een dramamoment, leest het ook als een echte pageturner. Zelfs een tweede lezing drong zich op om de eventuele relevante details niet gemist te hebben. De gefragmenteerde chronologie is ongelofelijk effectief, alles dat maar enigszins onduidelijk leek valt op het einde netjes op zijn plaats. Alle personages zijn zeer levendig, naturel en memorabel neergezet waardoor ze genoegzaam een vaste plaats krijgen in het leesgeheugen: een fietskoerier van de pornowinkel, een stripteaseuse met siliconeborsten, een wegloper en zijn zwangere en drugsverslaafde vrienden, een weggelopen punkster en een succesvol comic-schrijver. Ik was uitzonderlijk onder de indruk van de eindeloze omzwervingen en kronkels in de gedachten van de personages.

Bocks beeld over de jongeren in de subcultuur van Las Vegas is zeer ruw, destructief en verontrustend: emotioneel afwezige ouders, zorgeloze scholen, een corrupte consumentencultuur… Uit het hele hebben en houden van de tienerpersonages blijkt hun hopeloosheid en uitzichtloosheid. Ze hebben eigenlijk allemaal onbereikbare doelen: de ouders zijn een zoektocht begonnen naar hun vermiste kind, de stripteaseuse beeld zich in dat haar leven een filmscenario is, de fietskoerier wil een amateurpornofilm maken met zijn vriendin en zoekt de romantiek op… Het ongelofelijk volhardende van de personages maakt hen onvergetelijk. Daarom ook zijn het voor mij ‘mooie kinderen’.

Bocks stijl is zeer rauw, realistisch aandoend, authenthiek, verrassend en interessant. Hij experimenteert met chatroom-dialogen, denkbeeldige scripts, epistels, epische teksten met een moralistisch lading, maar altijd perfect getimed, nooit te veel. Zelfs een tekening van een t-shirt met leuze werd opgenomen.

Bock schrijft niet alleen indrukwekkend, zijn genuanceerde karakterschetsen, zijn gelaagde plot en cultureel inkijkje drijft je in een wereld die soms in één keer smerig, fascinerend, verdrietig maar uiteindelijk mooi en schoon kan zijn. Uiteindelijk gaat het verhaal over de menselijke natuur in het algemeen, over liefde, angst, spijt, mededogen, verwarring, kwetsbaarheid…We zijn allemaal complexe wezens lijkt Bock te zeggen, zo complex dat het onmogelijk is om te weten wat er te weten valt over een persoon.

Bewaar dit item (0)