Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Kassys is klasse!

Na Good Cop Bad Cop kon ik deze voorstelling zeker niet laten liggen. Met vol enthousiasme en eigenlijk wel hoge verwachtingen slenterde ik rustig het kleine zaaltje van de Minard binnen. Een gezellige oude man die me een prettige voorstelling wenste, een simplistisch decor en vier acteurs die er voor de gelegenheid al redelijk verveeld uitzagen.
Een keukentafel, vier stoelen, een gecreeërde living met een foeilelijke lamp en een kastje met wat voedingswaren. Dit zou het worden. En dit werd het ook.
Uitgangspunt: drie mannen en een vrouw die niet weten wat te doen en de verveling proberen tegen te gaan met onbenulligheden aller aard. Aan vingers prutsen, handen op tafel leggen en zien hoe ze blijven plakken aan het vieze tafellaken, ontzagwekkend kijken naar hoe de ander zich van positie verandert, nog nooit waren zulke dingen zo interessant. Wat doet een mens immers als er niets om handen is? Hij stelt vragen. Simpele vragen die heel herkenbaar lijken voor het publiek. Vragen die je zelf ook zou stellen als je echt niet weet wat te doen. Vragen om de ongemakkelijke stiltes te doorbreken. ‘Neen, ik heb geen nieuw hemd. Neen, we hebben geen zin om zelf kruiswoordraadsels te maken en onze naam erin te verstoppen. En we hebben al zeker geen zin om een uitvoerige beschrijving van onze inboedel te maken, opdat we zouden weten wat we eigenlijk allemaal in huis hebben.’ Hilarisch!
De live performance werd kracht bijgezet door een geprojecteerde film waarin de vier op weg zijn met de auto. Eindbestemming onbekend. Krom gelachen met hoe ze dit onder andere illustreerden. Een auto die verslaafd is aan het rondpunt en zo gemakkelijk een twintigtal toertjes rijdt. Mooi hoe dit op iemands lachspieren kan werken. Tijd voor een picknick gaat er ook altijd in. Gestolen goed in de auto en weg met de buit. Verdwaald en moedeloos belanden de vier in een bos waar ze een vuurtje maken en er op de gitaar wordt getokkeld. Een pizzaleverancier die, hoe is het mogelijk – zonder mobieltje! – , de verloren plaats vindt. Waar één van hen dan heimwee krijgt – op zich al een grappig woord in de context van het verhaal – vinden de anderen hun eigen weg. Ieder stippelt zijn eigen weg uit en gaat zo op zoek naar dat wat hen ooit wel voldoening zal kunnen schenken.
Ongelooflijk goed ! Deze voorstelling zit enorm goed in elkaar. Video-en liveperformance versterken het beeld en vloeien soms in elkaar over. Leuk om zien hoe je met zo weinig een schitterend verhaal kunt brengen. Weinig attributen en geen overvloed aan woorden. Net genoeg ingrediënten om dit te laten smaken. Humor die schuilt in het kleinste hoekje. Alsook fascinerend om zien hoe de vrouw des huizes met haar buldergelach om de meest simpele mopjes het publiek aanstak. ‘Waarom kijkt Pamela Anderson nooit op haar horloge? Ze heeft ‘tit’ zat. En wat is groen en glijdt van de berg af? Een skiwi.’ Andere lachsalvo’s kwamen er door de filosofische uitdrukkingen die af en toe hun intrede deden door buitenstaanders zoals de lifter die uiteindelijk hun auto steelt of de pizzacoureur die in de middle-of-nowhere zijn bestelling levert. ‘Reizen, dat is kijken naar jezelf op een andere achtergrond.’ Schitterend.
Kassys staat voor talent en originaliteit. Verrassend, scherpzinnig en humor van de bovenste plank.
Pluim twee voor dit briljant gezelschap die weet wat theater van de bovenste plank is.
http://www.youtube.com/watch?v=IXYVQxdWaVM&feature=youtube_gdata

Bewaar dit item (0)

Korte Metten

Korte Metten, dat staat voor tal van leuke kleine performances, variatie en een overschot aan creativiteit. Een recept dat door velen duidelijk gesmaakt wordt. De Korte Metten van gisteren waren alvast een schot in de roos. Voor mij alvast veel beter dan de eerste Korte Metten.
Binnengekomen in de Concertzaal stonden ons acht televisietoestellen op te wachten. Geen gewone televisietoestellen. Op een tafeltje net voor het bizarre tafereel zaten twee jonge gasten mooi te wezen, op hun instrumenten te spelen en plezierden ze zichzelf met het experimenteren met allerlei vreemde infrastructuur. Dit zorgde voor een heel apart zicht. Hoe hoger en luider de tonen zich verspreidden, hoe sneller het geruis ging. Met het geruis bedoel ik de witte en zwarte strepen die ieder van ons wel kent als je televisie bijna kapot is, als het ‘sneeuwt’ of als je, bij mij dan toch, voorstander bent van het zappen naar nul. Verschillende beelden, of hoe je het ook mag noemen. Een wat aparte creatie, maar daarom niet minderwaardig aan de rest van wat komen zou. Verder op de avond volgden nog heel wat leuke verrassingen.
Wat mij vooral ontroerde, was de acteur Kurt Vandendriessche die met zijn überschattige vijfjarige dochter een stukje plezier en bewondering naar voren bracht. Een kleine en levenslustige meid van vijf jaar die wel heel erg goed kon praten. Een blonde vamp met een tenger lijfje die enorm content was dat haar mama, oma en opa in de zaal zaten. Het mooie aan deze performance was dat we alles uit het standpunt van de kleine meid te zien kregen. Energiek als ze was, sleurde ze haar vader mee in al haar opwindende verhalen. Haar eigen gecreeërde wereld vol met sprookjes en figuren die we allemaal wel kennen uit onze kindertijd. Haar relatie met haar vader die er ook alles aan doet om zijn dochter tevreden te stellen. Ons zoetemondje wiens doel zoveel mogelijk snoepjes het publiek in te gooien was. Met een groot woord: nostalgie tot en met. Als kleine peuter, geen verplichtingen, geen moeilijkheden en kinderlijke naïviteit. Een heel gesmaakte voorstelling. Pittig, verrassend en benaderd vanuit een leuk perspectief.
De avond vorderde goed. Twee leuke mannen presenteerden ons hun kunnen. En dat ze iets konden, dat is ook gebleken! Twee partituren, een accordeon en een elektrische gitaar. Dat waren de ingrediënten. De rare ‘stuiptrekkingen’ van de mannen zelf nemen we er gewoon bij. Het is vrij moeilijk om te beschrijven wat ze net deden als je er zelf niet bij was. Kernwoorden als interactie, beeld en klank horen hier alvast op hun plaats. Voor de nieuwsgierige aagjes onder ons, youtube zal jullie alvast wat wijzer kunnen maken.
Literatuur ontbrak deze avond ook niet. Eva Cox, een nog mooie deerne wiens gezicht ik jammergenoeg niet kon bewonderen wegens het lui wezen op de grond, sprak mooie taal. Een echte spraakwaterval, dat mevrouwtje. Mooie woorden geplaatst in een mooie context. Meer moet dat niet zijn. Stef Heeren dan, een muzikant bekend van Kiss the Anus of a Black Cat, kwam de avond dé speciale toets geven die het nodig had. Als aan de grond genageld, palmde zijn muziek en ‘the hero himself’me helemaal in. Vanuit de hoogte, letterlijk voor een keer, bezong hij het omhoogkijkende publiek. Een echte mannenstem, een mooie gitaar die hij perfect wist te bespelen en toch wel mooie teksten in een folkpapiertje gewikkeld. En dan.
Een donkere vier minuten. Een getwijfel of deze Korte Metten er voor deze keer op zat of niet.
Het verlossende moment. Acht computers. Bevreemdende muziek, statische mensen als ware vastgenageld aan hun stoel en speciale lichteffecten die het stuk helemaal tot zijn recht deden komen. Deze performance was vooral voor interpretatie vatbaar. Mijn fantasie, of misschien zit ik er wél helemaal op – wat overigens uitzonderlijk zou zijn – is dat de voorstelling vooral de verslavingen

van de huidige maatschappij wou benadrukken. Met dan vooral een kritisch oog naar de games, de tijd die je verdoet als je voor de computer zit en het internettijdperk in zijn geheel. De lichten die donkerder en lichter werden naarmate de uren verstreken en er een nieuwe dag aanbrak. Misschien een hele grote fantasie, maar daar dient kunst nu eenmaal voor.
Korte Metten zat erop. Het was leuk. Weer een paar nieuwe frisse ontdekkingen en de nodige dosis humor. In een woord : bevredigend.
Kersje op de taart nog. Wie nog niet naar huis wilde wandelen in het toch wel koude weer, kreeg een gratis ticket aangeboden om de rockband Mary & Me en hun debuutalbum te ontdekken. Leuke muziek met een goede beat. Goed genoeg om mij tevreden te stellen alvast.
Het zoveelste avondje uit in de Vooruit. Ik krijg er maar geen genoeg van.

Bewaar dit item (0)

Gas ! Het was het gaas ! (juiste versie!)

‘Het Lichaam’ werd een voorstelling die vragen naliet. Goed gebracht, goede plot, sterke acteerprestaties en met een hoek af. Het begin was alleszins een schot in de roos. Een donkere zaal, een zwerver – althans, dit was wat ik mij voorstelde bij het personage – en het gehuil van die man die door merg en been ging. Hij kwam steeds dichter en dichter bij het publiek, wat dan weer zorgde voor extra spanning en de vraag wat hij in godsnaam aan het doen was.
De lichten gingen aan, het gordijn ging open en een man en vier vrouwen betraden het ‘podium’. Vooral de oudere vrouw die het voortouw nam, kon mij direct aan het lachen brengen. Onbekende mensen die abnormale bewegingen maakten en die telkens opnieuw herhaalden, alsof ze bezeten of gedreven waren door iets wat hun verstand voorbijging. Heel amusant om zien, dat wel.
Een vrouw begon het verhaal. Hun verhaal, dat van zes mensen die elk in hun geïsoleerd leventje bleven ronddwalen, maar toch op één of andere manier met elkaar verbonden waren. Na een tijdje begonnen de puzzelstukjes het verhaal vorm te geven.
Deze zes mensen, waarvan de semi-zwerver eigenlijk op straat sliep, woonden in een flatgebouw. Ze hadden elk hun eigen verdieping, zo ook elk hun eigen verhaal, althans, hun eigen versie ervan. We hadden : het oude gestoorde vrouwtje die de eigenares vertolkte, de moeder met haar wel héél opstandige dochter, de man die plots héél dringend naar zijn werk moest en zijn vrouw of minnares (wat maakt het uit?) en onze uitzonderlijk magere zwerver (in tegenstelling tot wat zijn kleren deden uitschijnen).
Deze zes individuen hadden elk hun eigen problemen, hun eigen ergernissen en hun eigen manier om het leven te doorspartelen. Het publiek was getuige van hun herinneringen aan vroeger. Herinneringen die een stempel op hun hart hadden gedrukt, herinneringen die heel wat emoties naar boven brachten, herinneringen waarvan ze soms wilden dat ze geen herinneringen waren.
Dit zestal spartelde zich door het woeste heen. Alles ging goed, tot dat ene moment aanbrak waarop alles veranderde. Het gas ! Het was het gas ! Ja? Zeker? Ja, het was het gas ! Een ontploffing waar niemand zich op had voorbereid. Een klein ongelukje met grote gevolgen.
Deze betekenisvolle scène werd op een komische wijze ten tonele gebracht. De ‘zwerver’ als dirigent die zijn vijf lotgenoten luider en luider de ‘Het was het gas ! Het gaas ! Boem!’ liet aanheffen.
Was er iets veranderd? Ja. Deze mensen waren getekend voor en door het leven. Hoe hard ze nog probeerden er het beste van te maken, niets was wat het was geweest. Niets zou nog terugkeren naar voorheen. De klok stond stil en kon niet teruggedraaid worden.
Wat overbleef, waren lege gaten. Moesten die opgevuld worden? Of moesten ze leeg blijven? Wie zou het zeggen, als er niemand meer overbleef?
Uit het hart, charismatisch, overtuigend en voor interpretatie vatbaar. Een vertolking van datgene waar mensen soms bang voor zijn. Herinneringen oproepen, er (n)iets mee doen en al zuchtend je levenswandel voortzetten.

Bewaar dit item (0)

Gaas ! Het was gaas !

‘Het Lichaam’ werd een voorstelling die vragen nalaat. Goed gebracht, goede plot, sterke acteerprestaties en met een hoek af. Het begin was alleszins een schot in de roos. Een donkere zaal, een zwerver – althans, dit was wat ik mij voorstelde bij het personage – en het gehuil van die man die door merg en been ging. Hij kwam steeds dichter en dichter bij het pubiek, wat dan weer zorgde voor extra spanning en de vraag wat hij in godsnaam aan het doen was.
De lichten gingen aan, het gordijn ging open en één man en vier vrouwen betraden het ‘podium’. Vooral de oudere vrouw die het voortouw nam, kon mij aan het lachen brengen. Onbekende mensen die abnormale bewegingen maakten en die telkens opnieuw herhaalden, alsof ze bezeten of gedreven waren door iets wat hun verstand voorbijging. Heel amusant om zien, dat wel.
Een vrouw begon het verhaal. Hun verhaal, dat van zes mensen die elk in hun geïsoleerd leventje blijven ronddwalen, maar toch op één of andere manier met elkaar verbonden zijn. Na een tijdje begon de kleine puzzelstukjes het verhaal vorm te geven.
Deze zes mensen, waarvan de semi-zwerver eigenlijk op straat sliep, woonden in een flatgebouw. Ze hadden elk hun eigen verdieping, zo ook elk hun eigen verhaal, althans, hun eigen versie ervan. We hadden : het oude gestoorde vrouwtje die de eigenares vertolkte, de moeder met haar wel héél opstandige dochter, de man die plots héél dringend naar zijn werk moest en zijn vrouw of minnares (wat maakt het uit?) en onze uitzonderlijk magere zwerver (in tegenstelling wat zijn kleren deden uitschijnen).

Bewaar dit item (0)

Komen & Gaan

Ik werd meteen geprikkeld door de informatie die te lezen was op de site en ik wist dat ik dit nieuwe praatprogramma niet mocht missen, ook al ken ik bitter weinig van politiek, laat staan van het politieke gebeuren hier in Gent. Vol hoge verwachtingen stapte ik samen met Maarten de wondermooie theaterzaal van de Vooruit binnen.
Met een opzwepend? intromuziekje werd de komst van Daniel Termont geïntroduceerd. Vooreerst gluurden we nog wat naar de oude jeugdfoto’s van deze toch wel volksfiguur, wat later zou blijken. Een jonge Daniel bij de Sint, strak in het pak op zijn plechtige communie, trots als een pauw met zijn voetbalploeg en een al niet zo recente foto meer met zijn moeder.
Phara Aguirre, een vrouw waarvan je toch eens opkijkt als ze de zaal betreedt, was onze gastvrouw en ontving de gasten. Zo ook de man waar het allemaal om draaide die avond. D’n Daniel.
De burgemeester – burgervader – van Gent is een sympathieke mens. ‘Een man van het volk’, werd meermaals naar voor gebracht. ‘Phara, ik zal het eens vertellen hé!’, ving hij aan. Hij was niet meer te stoppen. Daniel ging er helemaal voor. Desalniettemin hield ik mij in het achterhoofd dat hij zich natuurlijk wou profileren als een echte volksman, een vriend van de mens. Dit is hem gelukt. Deze bedenking maakte ik mij wel na het programma, opdat ik mij er niet aan zou storen gedurende het gepraat. Termont is een echte spraakwaterval, hij weidt enorm graag uit en is er zich dan ook niet altijd van bewust dat hij grappig overkomt. Ik heb dan ook enorm veel gelachen en met vol enthousiasme geluisterd.
Zoals de naam van het programma verraadde, moesten er zo stilaan gasten gaan komen. Niet veel later ging de bel en wie kwam binnen?
Johan Verminnen, een toch wel knappe man voor zijn leeftijd, ging zitten. Een muzikale vriend, van wie ook de broer een hechte band heeft met Daniel. ‘Een groot artiest met een krachtige stem’, luidde het uit de mond van Daniel. Ze sloegen een praatje, ik weet niet meer waarover precies, Johan zong een liedje – begeleid door een pianovirtuoos – en daar ging de bel weer. Twee oude, gezellige mannen kwamen binnen. Twee politici. Ik kan mij één van hen nog zó voor de geest halen. Een man die voet bij stuk houdt en alvast veel geleerd heeft van zijn retoren uit de Romeinse tijd. Zelfzeker plaatste hij Daniel op het Forum Romanum en haalde hij er de senatoren, consuls en de adel bij. ‘Een echte meester in de welsprekendheid, dat is Daniel.’ Op de vraag wat hij zou veranderen aan Daniel, als hij één iets zou moeten kiezen, antwoordde hij : ‘Als het dan toch moet, wel, vermager!’
De volgende alsjeblieft. Tweede man die het podium betrad, was Steve Stevaert, burgemeester van Hasselt, Limburg. Hij ging mooi tussenin de twee oude heren zitten, ietwat krap, maar het lukte aardig. Verminnen zat een beetje op een ongelukkige plaats, helemaal alleen op een zetel, uit het zicht van de anderen. Ik vond het jammer dat hij niet meer betrokken werd bij het hele gebeuren. Dit even terzijde. Algauw kwamen we aan het punt dat toch één van de twee politici, ik denk dat het onze oude retor was, Limburg als een ander land bestempelde. De ‘leuro’, nv. de Limburgse euro, werd het leven ingeblazen. Ook Steve uitte zijn lof voor Daniel en voerde zo ook zijn eigen redevoering. Phara greep in en gooide het subtiel over een andere boeg.
Cedric van Branteghem sloot zich bij het leuke gezelschap aan. Nu hadden ze het vooral over sport, wat logisch is als je met een atleet praat.
Wat heb ik ‘bijgeleerd’? Wel, wat zowat iedereen al honderd jaar weet : dat sport, ook volgens
Daniel ,‘heel belangrijk is om je fysiek op peil te houden en je gezondheid te onderhouden.’
Ook Michelle Preud’homme glipte binnen. Met dat ongelooflijke schattige accent van hem, waar ik sowieso al een zwak voor heb, zei hij wat hij te zeggen had. Een man naar mijn hart, ook al ken ik hem helemaal niet. En zoals het ondertussen de gewoonte werd elkaar complimenten te geven, werd ook hier niet ingeboet aan vleierij. ‘Een keiharde trainer die zijn spelers tot het uiterste drijft en een rasechte perfectionist die er alles aan doet het voetbal naar een hoger niveau te tillen.’
En, groot nieuws! Er komt een nieuw voetbalstadion vóór 2012, ook al mag dit nog niet publiekelijk geweten zijn, kwestie van geen valse beloftes te maken.
Even genoeg over al die mannen.
Twee knappe vrouwen vergezelden Daniel en het ondertussen-flink-aangegroeide onderonsje. Joke Devynck, de welbespraakte vamp uit Flikken en Murielle Scherre, de vrouw van La Fille d’O, met een nu half-afgeschoren schedelhelft zaten daar heel mooi te wezen. Murielle Scherre liet weten dat ze het ‘heel aangenaam vond om eens samen met Daniel te dineren’, maar ‘dat ze toch vooral een
e-mailrelatie hadden’. Straffe madammen toch, die Joke en ons Murielle.
Gedurende het hele programma werd er teruggeblikt op het ‘verleden’ met al zijn charmes en het ‘nu’ met een vleugje actualiteit. Zo was onze burgervader, op de dag van de omstreden rellen op het Sint-Pietersplein, op een huwelijksfeest waar hij nauw contact hield met de bevoegden die de operatie leidden. Hij vertelde ons dat hij verschillende keren naar buiten is gegaan om te telefoneren en dat er telkens opnieuw gemeld werd ‘dat alles in orde was’. Dit is natuurlijk voor interpretatie vatbaar … Toen Daniel te horen kreeg dat er 409 arrestaties waren, hoewel er maar een 150tal betogers waren, beantwoordde hij het berichtje heel ludiek met een ‘AMAI’. Ik was niet de enige die met het incident, dat eigenlijk helemaal niet zo grappig was, toch maar lachte.
Ik heb alvast één ding goed onthouden. Er bestaan wel degelijk mensen die gaan terwijl ze komen !

Bewaar dit item (0)

Demo

OOH ja ! Veel te goed ! Helemaal fan ! :)

Bewaar dit item (0)

Korte Metten.

Wat een leuke avond ! Het is eens iets anders. En ik kon het wel appreciëren. Vooral Blackie & the Oohoos konden me bekoren. Opgewekte muziek met vol enthousiasme gebracht. Ik zag dat ze er al hun creativiteit in legden en zo des te meer het publiek trachtten in te palmen.
De dansvoorstelling vond ik ook geslaagd. Vooral omdat ik niet goed wist wát ik te zien kreeg en waarom ze net díe bewegingen maakten. Alles werd duidelijk toen de twee in-zwart-gehulde-personages op de grond gingen liggen en we de uiterst vrolijke muziek te horen kregen met daarop een mix van alle bewegingen die we gedurende de voorstelling te zien kregen. Deze manier van performance kwam mij heel bekend voor. Als ik mij goed herinner heb ik al zoiets gezien en vond ik het heel interessant om zien hoe bewegingen zich een weg banen op de tonen van muziek.
Joris Blanckaert en de tubaspeelster Berlinde Deman vond ik vrij saai om naar te kijken. Hoewel het schouwspel waarschijnlijk heel vernieuwend was, vond ik er helemaal niets aan. Om dit vlug door te spoelen, focuste ik me snel weer op de digitale tekening die gedurende de hele Korte Metten op een scherm getekend werd. Dit vraagt heel wat creativiteit denk ik. De manier waarop de tekeningen tot stand kwamen vond ik leuk, iedereen herkende wel de witte (en hier nu ook een zwarte) gom die gebruikt wordt in Paint. Hoogst bewonderenswaardig hoe die mannen met kleine aanpassingen een heel nieuw beeld vormden. ‘t Zijn meesters in hun vak, dat is zeker! Wat niet gezegd kan worden van Ariane Loze die me, net zoals de muzikanten, niet aan haar kant kreeg. Hetgeen ze trachtte te bekomen, namelijk talrijke filmclichés blootleggen, werd naar mijn mening saaier naarmate de film vorderde. Het einde was zeker en vast een filmcliché, maar dan nog begrijp ik niet waarom ze precies een film wil maken over filmclichés en die dan nog zo uitdrukkelijk te plaatsen dat ze lachwekkend zijn op een negatieve manier.
Om dan tóch nog te eindigen met een positieve noot: ik ben blij dat ik de demo van Blackie & the Oohoos in mijn bezit heb. Het zijn maar vijf liedjes, maar ze bezorgen mijn kleine oortjes toch maar de grootsheid van hun talent.
Yes !

Bewaar dit item (0)

Dig a hole and take a shit !

Een staaltje prettig gestoord theater! Geweldig amusant en fascinerend om naar te kijken, zo kan ik deze ervaring het best beschrijven. Nadat het publiek knus en dicht bij elkaar plaats had genomen op de talrijke kussens, begon Zachary Oberzan, een man in simpele outfit en met waarschijnlijk wel heel erg warme schoenen aan, aan zijn eigen versie van het allombekende Ramboverhaal.
Oberzan, voor mij eerst een wat rare snuiter, bleek al gauw een spraakwaterval te zijn. De leuke Engelse taal en dan nog een mond die niet stilstond zetten de toon. Op de drie schermen achter hem konden we een reconstructie zien die hij eerder opnam in zijn kleine appartementje in Manhattan, New York. Ongelooflijk wat er zich allemaal kan afspelen binnen vier muren. Geen luxueus appartementje, maar een doodnormale ruimte waar het hoogstnoodzakelijke staat. Een computertafel, een hoogslaper, tientallen boeken en een ongelukkig badkamertje die niet uitnodigt tot oogstrelende taferelen. Alles zal zo zijn functie hebben, zou blijken. Het bad doet dienst als gevangenis waar onze langharige man geslagen en mishandeld werd en de hoogslaper staat voor de klif waarvan Rambo afduikt. Zijn stulpje komt helemaal tot leven door menig attribuut en de lichamelijke vertolking van Rambo en al wie belangrijk is om het verhaal van deze ‘wilde’ te begrijpen.
Ik alvast heb enorm veel bewondering voor de manier waarop hij dit stuk brengt. Het moet heel wat oefening hebben gekost om bijna synchroon mee te praten en net dezelfde bewegingen te maken als op zijn reconstructie. Zijn bijna hysterische bewegingen die de achtervolgingen tussen de politie en Rambo vorm gaven, zijn schattige lachjes, zijn onbewust grappige taalspelletjes die mij meermaals aan het lachen brachten, zijn interactie met het publiek op het einde en zijn ongelofelijke ingenieuziteit maken dit bewonderenswaardig!
En voor wie maar niet genoeg kon krijgen van dit alles, kon nog nagenieten met zijn one-man-show
“ Flooding with Love for the Kid”. Hoe gek kan iemand zijn? Oberzan gaf gestalte aan heel wat personages en deed dat nog goed ook ! Leuk om zien hoe je zelf een film kunt maken met op het eerste zicht onnozele en simpele dingen, maar die zo ook hun nut hebben. Een zelfgeconstrueerde helicopter, een oud broodrooster als communicatiemiddel, zelfgeschreven plaatsaanduidingen en ga zo maar verder. Er komt maar geen einde aan.
Klasse ! And don’t forget … the man was naked. NAKED !

Bewaar dit item (0)

Ja, dan ging ik daar maar een beetje zitten.

“Hartstikke geweldig !” Zo zou het waarschijnlijk klinken uit de mond van een doordeweekse Hollander. En zo klinkt het ook uit mijn mond.
Ik zal er maar meteen invliegen. Veel kritiek op deze voorstelling heb ik niet … en óf ik er überhaupt wel heb. Langzaamaan droop het publiek binnen. Een klein gezellig zaaltje lachte ons toe en drie levende wezens keken ons aan. Of liever, ze deden alsof ze ons aankeken. Misschien een beetje verdwaasd door de saaiheid die hun leven omarmt, het was me nog een raadsel.
Twee vrouwen en een man, een huisje met het door iedereen hier wel al aangehaalde IKEA decor, een scherm waarvan het nut nog bewezen moest worden en dat was het. Genoeg om een performance in elkaar te boksen.
Ik alvast zat geanimeerd te kijken naar wat ik voor mij zag gebeuren. Op zich niet veel. En toch ook weer íets. Hiermee kun je het thema van de voorstelling ietwat beschrijven.
Onze entertainers zeiden geen woord, kropen over de grond, bewogen op de leukste manieren en communiceerden op een voor hen aanvaardbare manier. Het duurde niet lang vooraleer we te zien kregen wat ze eigenlijk uitbeeldden. Een hond en twee lieve katten speelden met iets, met niets en tastten hun persoonlijke grenzen af. Zo vond ik het leuk om zien hoe wij als mens inspelen op een ander. Hoe iets heel onbenulligs tot veel kan leiden. Of hoe wij als mensen gevoelens onderdrukken en ze soms op een onbewuste manier toch expressief kenbaar maken.
Dit visuele werd doorbroken en versterkt door beeldfragmenten waarop de drie ‘dieren’ hun diepere gevoelens uit de doeken deden. De manier waarop ze vertelden deed me direct denken aan de dagboekkamer van Big Brother of aan het krakkemikkige hokje waarin de deelnemers van Expeditie Robinson steeds hun beklag doen over de overige participanten. Deze humoristische fragmenten zorgden ervoor dat je de onderliggende gedachten van hen te weten kwam, waarom ze iets deden, wat hun frustraties waren en vooral hoe groot de impact van iets op iemand heeft. Want, weerspiegelen we allemaal niet iets?
Wat zeker en vast een meerwaarde is aan dit concept is dat je jezelf vragen begint te stellen. Want, wat kan reality tv – of hoezeer we nog van reality tv kunnen spreken aangezien we toch alleen maar te zien krijgen wat we willen zien, namelijk drama – met een mens doen? En neen, ik zal hier niet met schaamrood op de wangen zitten als ik zeg dat ook ík mij soms schuldig maak aan het kijken naar Expeditie Robinson. Want geef toe, hoeveel mensen houden er niet van om te zien welke strubbelingen er zich voordoen binnen een groep mensen, welke sappige roddels er de ronde doen of wie inspringt op wat? Als klein levend wezen zijn we allemaal vatbaar voor manipulatie en indoctrinatie – al is dit betekenisvolle woord hier misschien net iets teveel van het goede, wie zal het zeggen.
Hetgeen ik wel weet is dit. Good cop bad cop is een absolute must-see met ijzersterke acteerprestaties, krachtige ontladingen en humoristische vindingrijkheid. Weinig woorden maar des te meer daden !
Wie doet beter?

Bewaar dit item (0)

Grandioos !

Wat een speciale voorstelling! Ook al was ik niet echt vertrouwd met voorstellingen als deze, ik heb ervan genoten en dat is bij mijn weten nog altijd het belangrijkste aan alle soorten vormen van entertainment. Ashes gaat over de vergankelijkheid van het leven en de moeilijkheid om los te laten en losgelaten te worden. De mens op zich is constant in strijd met zichzelf.
Wat heb ik gezien? Heb ik iets gevoeld?
Jazeker. Het begin van de voorstelling was alvast een schot in de roos. Het greep je bij de keel en slorpte je aandacht volledig op. De toeschouwer kreeg een kleine goedgebouwde zwarte vrouw te zien die abstracte bewegingen maakte en daarbij geluiden produceerde die ik niet direct kon plaatsen. Net alsof ze bezeten was door iets of iemand. Geen kat die wist wat dit mooie tafereel te betekenen had. Desalniettemin vond ik deze scène ietwat bevreemdend en overdreven. De schaterlach op het einde bevestigde mijn waarnemen. Maar dit zijn, wat mij betreft, kleine details in vergelijking met wat komen zou.
Ik vroeg me af of mijn stoutste dromen, als bijna-groentje in deze wereld van geestesverruimende voorstellingen, in vervulling zouden gaan.
En ja, dat gingen ze !
De kronkelende lichamen, de constant durende bewegingen, de magnifieke muziek en het unieke decor zorgden voor een intense ervaring. Gefascineerd als ik was, gaf ik mij volledig over aan wat mij voorgeschoteld werd. Ook werd ik aangenaam verrast door de plotse ontdekking van de trampoline die zich mooi leende tot grote sprongen die via de toch-wel-leuk-gevonden lift hun weg naar beneden vonden. En ik kwam alweer ogen tekort. Dit ‘fenomeen’ deed zich voor wanneer ik mij bijvoorbeeld bleef focussen op de dansers die hun beste beentje voorzetten op de voorgrond en plots mijn twee lieve schatten met de ongelooflijk goede stem verdwenen waren van de trampoline.
Ook aan lachsalvo’s geen gebrek. Met de “viens-pas” kon ik het niet meer houden. De boodschap werd zo in een losser jasje gestoken én ook begrepen, kwestie van mezelf even te verantwoorden voor diegenen die zouden durven denken dat deze lachtaart niet naar onderliggende betekenissen zoekt. Het feit dat ze die kont van haar, waarschijnlijk wel persoonlijke troef tot en met, zo goed etaleerde, maakte van de soms wat langdurige, maar daarvoor niet eentonige delen, een goed intermezzo. Oh natuurlijk … en Maarten kan het bevestigen, de keren dat ik de alom bekende “oh”- klanken geproduceerd heb, zijn ook niet te tellen. Het koppel dat gescheiden werd door de stok en zich een weg baande door de voor-die-avond-gecreeërde wereld vond ik heel indrukwekkend. Vraagt toch een zekere discipline en concentratie, me dunkt.
Wat het einde betreft zal ik mij moeten aansluiten bij sommigen hierboven. Ik vond het ietwat overroepen. Het speciale van de voorstelling, namelijk dat het visuele je aan het denken moest zetten en het ontbreken van woorden, werd hierdoor wat de grond ingeboord. Ik denk dat de meesten wel al door hadden wat de rode draad van dit staaltje pure kunst was. Maar ach, het zijn ook maar mensen. Iedereen maakt fouten. Of foutjes.
In ieder geval, het heeft mij meer dan gesmaakt. Ik heb de smaak, die ik voordien nog niet helemaal bezat, nu helemaal te pakken. Dit is pas het begin. Wanneer zal ik weer verleid worden en vervolgens met een bevredigend gevoel achterblijven? Ik ben benieuwd.

Bewaar dit item (0)