Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Professor Ruddy Doom (Vakgroep Studie van de derde wereld, UGent) – Het laatste woord

”In een ideale communicatie zijn alle deelnemers elkaars gelijke, spelen er geen belangen mee en is er al helemaal géén verborgen agenda. In werkelijkheid is dit eerder zelden het geval en wanneer het over belangrijke politieke problemen als oorlog en vrede gaat al helemaal niet. Wie de politieke macht poogt die te bestendigen niet alleen via dwang maar ook via overtuiging. Daarbij is de scheidingslijn tussen info en propaganda, tussen leugen en gestuurde feitelijkheid soms flinterdun. Machiavelli wist het reeds : het is vaak nodig om de waarheid te offeren op het altaar van de hogere belangen. Indien de aanwezigheid van massavernietigingswapens de twijfelaars over de streep trekt : waarom niet ? Indien demoniseren de overtuigingskracht ondersteunt – Saddam en Al-Qaeda zijn bondgenoten -, waarom niet ? Meer in het algemeen, waarom geen gebruik maken van ‘framing’ : Arabier-fundi-terrorist ? Om dit alles als ‘pensée unique’ te kunnen voorhouden moet men de eigen rangen sluiten, d.w.z. de rangen sluiten – liefst rond emotionele thema’s – en de interne tegenstand isoleren en onschadelijk maken. De strijd om het laatste woord, als strategie om diegene die voor zijn en diegene die tegen zijn van elkaar te scheiden, kan beginnen.”

Gie Goris (hoofdredacteur Mo Magazine) – Iran. De volgende vergissing?

”De Amerikaanse oorlogen in het Midden-Oosten zijn niet de overwinningstochten geworden die de neoconservatieven voorspeld hadden. Na Afghanistan (oktober 2001 – ) en Irak (maart 2003 – ) was het eigenlijk de beurt aan Iran. Het theocratisch regime in Teheran is immers al bijna dertig jaar de echte doorn in het vette vlees van de VS. Op het front van de publieke opinie zijn de drie kernelementen voor een –al dan niet beperkte– militaire aanpak van Iran stevig neergezet. Het atoomprogramma is, zeker voor Europees gebruik, het sleutelargument. Karel De Gucht wond er tijdens zijn toespraak tot het Belgische corps diplomatique op 3 september 2007 geen doekjes om: “Iran blijft vasthouden aan de plannen om kernwapens te ontwikkelen.” Geen schijn van twijfel, geen minimum aan ruimte voor de mogelijkheid dat Iran andere dan militaire toepassingen van nucleaire technologie nastreeft. Het tweede argument voor interventie wordt met name opgebouwd voor Amerikaans en Brits gebruik. Iran wordt er in toenemende mate van beschuldigd de aanstoker te zijn van de instabiliteit en het geweld in Irak en Afghanistan. Er zouden bewijzen zijn voor wapenleveringen aan de Taliban, en de sjiitische milities in Irak worden hoe langer hoe meer voorgesteld als marionetten van de hoge geestelijken in Iran. En dan is er nog het argument dat al meer dan twee decennia meegaat: de fundamentalistische sjiieten van Iran verdrukken hun eigen bevolking en met name hun vrouwen, én ze exporteren hun theocratische idealen onder andere via Hezbollah en Hamas, twee bewegingen die de vernietiging van de Isaëlische staat voorstaan. Dat argument brengt het Westen, Israël én soennitische staten als Saudi-Arabië en Egypte onder één afwijzingsfront samen. De Iraanse president Ahmadinejad doet er intussen alles aan om de buitenwereld ervan te overtuigen dat er wel degelijk reden is tot ongerustheid.”

Bio Osama Abdulrasol

Osama Abdulrasol is muzikant, componist en producer van Irakese afkomst. Hij is ganunspeler (een soort harp) en gitarist. Hij speelde samen met muzikanten van verschillende strekkingen: de Filharmonie, Olla Vogala, Lula Pena, Oblomow, Time Machine, Djamel, Weshm en uiteraard Melike. Osama Abdulrasol schreef ook muziek voor theaterproducties van Les Ballets C de la B & Sidi Larbi Cherkaoui en Woestijn 93.

Bio Hazim Kamaledin

In een verslag over zijn laatste reis naar Irak geeft theatermaker Hazim Kamaledin op een ironische manier commentaar op de toestand in Irak. Alledaagsheid, wreedheid, absurditeit en humor wisselen elkaar af.

Bio Fadhil Al-Azzawi

Hij is één van de belangrijkste Iraakse hedendaagse dichters. Hij werd geboren en groeide op in Kirkuk. In Bagdad studeerde Al-Azzawi Engelse literatuur. Nadat hij zich aangesloten had bij de linkerzijde, belandde hij in de gevangenis. Daar geraakte hij meer en meer geïnteresseerd in het existentialisme en het absurdisme. Al-Azzawi publiceert naast poëzie ook essays en literaire kritiek. Hij leeft momenteel in Duitsland.