Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Peter Hertmans 4tet

Het eerste wat opvalt op Cadences, is dat Hertmans zijn gitaren veel kleuren kan geven. Ze kunnen heel verfijnd en ingetogen, maar ook soulvol, scherp en zelfs rockachtig klinken. Maar altijd klinken ze goed.

Hertmans is een maniak als het op puurheid van sound aankomt. Dat heeft hij gemeen met nogal wat gitaristen van het ECM-label. Daarnaast getuigen ook zijn composities van diezelfde geraffineerde aanpak. Het openingsstuk ‘Tritone’ danst vooruit, ‘Merci Philip’ (voor Catherine?) draait mooi in het rond en ‘One step’ doet je als het ware een stap vooruitzetten. Daarop klinkt zijn gitaar rockachtiger, wordt er potiger gespeeld. Hij zegt zelf dat hij cadensen, dansvormen en cirkelbewegingen als ideale sjablonen voor improvisatie ziet. Zijn nummers zitten ook heel doordacht in elkaar.

Stokart is een bedreven sopraansaxofonist. Ook hij koestert een pure sound, al is het toch een beetje jammer dat hij niet eens naar andere saxofoons grijpt. Soms begint de priemende sopraansaxofoon, zoals op ‘Pure soul’, wat tegen te staan. De jonge drummer Lionel Beuvens speelt heel melodieus en licht. Bassist Theo De Jong stopt er diepe, donkere noten onder. Zij drijven deze muziek mooi vooruit.

Hertmans kan ook catchy thema’s schrijven, zoals ‘Something you said’. Soms zijn de nummers bijna soundscapes en domineert de sfeer, dan weer hebben ze een bijna klassieke vorm en rijgen de solo’s zich vloeiend aan elkaar. Het slotnummer ‘Dr Dre’ is een zwierig stuk, dat alleen maar kan opgedragen zijn aan drummer Dré Pallemaerts. Sfeervolle, mooi uitgevoerde muziek van een sterke gitarist. (kvk)