Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Saxofonist Tom Van Dyck (niet te verwarren met de gelijknamige acteur) is almaar nadrukkelijker bezig om zijn eigen verhaal op de kaart te zetten. Onlangs viel zijn saxofoonkwartet Saxkartel in Avignon terecht in de prijzen en in februari toert hij met een nieuw eigen septet t-unit7 langs de culturele centra. De organisatie van die tournee is in handen van JazzLab Series en geniet dus logistieke en financiële steun van de overheid, maar verder is Van Dyck helemaal selfmade. De fijne cd van dit septet The Wind’s Caress is ook selfmade, al vertelt de maker er op de hoes graag bij: “I don’t do all this alone, and that’s a good thing!”

Hij heeft inderdaad een ferme schare muzikanten rond zich verzameld, allemaal ervaren maar nog niet helemaal gelanceerde muzikanten zoals Ewout Pierreux (piano en Fender Rhodes), Fred Delplancq (tenorsax), Michel Paré (trompet), Andres Schickentanz (trombone), Herman Pardon (drums) en Mark Haanstra (elektrische bas). Een septet is tegelijk een ferm gestoffeerd ensemble en toch een hanteerbaar kleine groep. Van Dyck ziet daar de voordelen van in: de composities en arrangementen verdragen meer complexiteit en gelaagdheid, terwijl het eindresultaat toch sterk van elk individu afhangt. Daarbij wil Van Dyck enerzijds strelen, anderzijds prikkelen, maar meestal een beetje van allebei. Je voelt dat het een voortdurende evenwichtsoefening is. Of om het te zeggen met Van Dycks eigen woorden: “Mooie liedjes en sterke improvisaties, tussen fluweel en ruigheid.”

De composities zelf zijn op deze plaat misschien nog aan de voorzichtige kant (meer fluweel dan ruigheid), maar er zit nog hoorbare rek in de groep, wat belangrijk is voor de toekomst. Die toekomst brengt dus in februari een tournee en op basis daarvan misschien perspectief op een breder en allicht avontuurlijker repertoire.