Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

Eerst dit: we mogen blij zijn dat we ‘m hebben, Wim Vandekeybus. Een uiterst vinnige geest, is hij. Een gretige en vernieuwende choreograaf en danser, maar ook regisseur, acteur, scenarist, zelfs fotograaf. Jawel, dat talent van hem is wijdvertakt, maar laten wij hem toch nog altijd boven alles, en verreweg, verkiezen als choreograaf.

En net daarom blijven we nog met serieus wat appetijt zitten, na het zien van zijn jongste voorstelling: Menske . Danstheater, maar met de klemtoon duidelijk en te veel op dat tweede. We hielden sowieso al ons hart vast toen we in de perstekst zinnen lazen als ’ Wat doe je als de heersende waarden aan betekenis verliezen? Wanneer waarheden niet langer vanzelfsprekend zijn? Als alles waarin je gelooft ontworteld wordt? ’ Toch niet weer de getormenteerde en van zichzelf vervreemde mens in de hoofdrol? Helaas wel dus. Onnodig en al lang rechts ingehaald zijn ook dat vuilbekkende monoloogje en de ‘plassende’ danseres die het stuk mee openen.

Menske vertelt over het verstikkende mechanisme van platgetreden paden, van wurgende netwerken, van een te kleine en te rigide leefwereld. Existentiële speleologie dus, die vooral scenografisch en theatraal verbeeld wordt. Knap geacteerd, maar in deze scènes had Vandekeybus iets vaker de schaar mogen zetten.

Maar goed, dan is er ook, en gelukkig: de dans. En die blijft adembenemend. Zeker in combinatie met de zinderende geluidslandschappen van Daan, die een geweldig straf geluid componeerde. Dansers zweven, buitelen, sprinten, gebruiken elkaar als wapen, kronkelen, pijnigen zichzelf, en bewegen stuk voor stuk in een heel eigen danstaal. De dans is, Vandekeybus oblige, overweldigend fysiek. En ook hier weer orchestreert hij de perfecte flirt tussen voorstelling en spektakel.

Samengevat: alweer een knappe aflevering met bijzonder aardige vondsten. Eén verzoek voor de volgende, though : geef ons meer dans, Wim. Dáns!

www.knack.be/blog