Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

De choreograaf Wim Vandekeybus is nog steeds zijn bezige zelf. Zijn fototentoonstelling Gallop in De Buren is nog maar net afgelopen, of vanavond gaat zijn nieuwe dansproductie Menske in première in de KVS. En sinds gisteren zijn ook de repetities begonnen voor het Carte Blanche-weekend dat hij over tien dagen cureert in de Ancienne Belgique.

Een kleine link tussen de tentoonstelling en Menske is een foto die Vandekeybus in Chili maakte van een elektriciteitspaal bespannen met een enorm kluwen van kabels. Het beeld siert de affiche van Menske en inspireerde ook het scènebeeld van de creatie die gaat over het individu dat verstrikt raakt in de lijntjes die hem met zijn medemens en de wereld verbinden.

‘Deze voorstelling gaat niet over de goden en niet over de dieren, maar over de mens’, zegt Vandekeybus. ‘Over de mens die zichzelf blokkeert in zijn entourage, en moet “vernietigen, om vrij en creatief te kunnen zijn. Dat thema zie ik heel breed. Het kan gaan over mensen voor wie hun job een sleur wordt waar ze nog moeilijk uit geraken, of over politici die praten in oneliners over veiligheid en muren bouwen om zogenaamde vaste waarden te beschermen. Die behoudende reflex zit blijkbaar in de mens, terwijl creativiteit juist beter gedijt in een conflictmodel.’

Bij de creatie van Menske loste Vandekeybus zelf ook zijn greep op de feiten. ‘We zijn zoals altijd vanuit improvisaties vertrokken, maar dit keer was de inbreng van de tien dansers afzonderlijk veel groter. Daardoor zie je op de scène een netwerk van individuen. Een aantal van hen brengen een eigen tekst, maar het is ook een beeldrijk stuk waar toch een lijn in zit. Het is bijna een film over eenzame individuen in een stad, met een paar surrealistische trips en wendingen erin. Daan heeft een mooie soundscape gemaakt met een aantal songs erin. Ik hou vooral van de Daan uit de tijd van Dead Man Ray, en het gaat ook in die richting.’

Carte Blanche

Daan is meteen de link met het Carte Blanche-weekend in AB. Vandekeybus is na Mauro Pawlowski de tweede artiest die daar een tweedaagse mag programmeren. ‘Weinig mensen weten dat mijn eerste twee producties daar in Belgische première zijn gegaan. Ik kende toen bijna niemand, maar bij de AB vonden ze het feit dat Maximalist! de muziek van What the body does not remember schreef een goede reden om het te doen.’

Vandekeybus boekte een aantal bevriende artiesten met wie hij eerder samenwerkte: Marc Ribot, Dave Eugene Edwards met Woven Hand, Peter Vermeersch met Flat Earth Society, Eavesdropper en Walter Verdin. ‘Tussendoor zorgen we voor wat verrassingen. We plaatsen in de zaal een catwalk en een klein podium waarop we tijdens de concerten kleine dansjes doen. De Fanfakids komen jammen met Ribot. Mauro Pawlowski en ik doen iets met een tekst van Mohammed Ali. Tijdens elke ombouw zal Monodot vj’en en we proberen ook nog iets te regelen met strippers. Zondag speelt Daan stukken uit de soundtrack en waarschijnlijk ook nummers van David Byrne en Daniel Johnston die niet konden komen. En dan is er The Blackbox Revelation voor wie ik misschien een clip ga draaien, en Pawlowski die Arno uitnodigt.’

www.destandaard.be