In een plafondloze, spierwitte box – weg met de theatrale illusie, lang leve de beeldende kunst – vormen de gitzwarte haren van de drie Japanse danseressen het enige contrast. Hun laaggehakte schoentjes zijn wit en lopen lastig. Hun viltstijve jurkjes zijn ook wit en dragen als een keurslijf. Alleen al zonder iets te doen of te zeggen, spat hier de notie ‘vorm’ van het beeld en wordt het oog onverbiddellijk naar elk detail in deze minimalistische compositie gezogen.
De keuze voor Japanse performers is meteen dwingend, en dus terecht. Het is merkwaardig dat het CWI daaraan twijfelde en geen werkvergunningen verleende. Daardoor ging de wereldpremière naar België en is ZT Hollandia in zijn standplaats Eindhoven nu officieel op buitenlandse tournee.
Vormsnoei beeldt uit. Eerst komt een lange reeks hilarische clichés over de Japanse cultuur voorbij. En dan gaat Van Rijn, heel subtiel, maar uiterst krachtig, het niveau van Hints voorbij. Na alle bestaande beelden moeten de drie vrouwen het steeds meer van enkel het eigen lijf hebben – zie hoe ik in spagaat kan zakken, mijn buik kan laten golven of dood kan neervallen. Tussen alle hilariteit door neemt de beklemming toe: plaatsvervangend ga je je als toeschouwer realiseren dat je zelf van gekheid niet meer zou weten wat je nu nog moet uitbeelden. Die wanhoop om te behagen wordt gevoed door de terloopse, naar bevestiging hengelende blikken van de danseressen. De sfeer wordt daardoor heel persoonlijk, alsof hun strakke choreografie pure improvisatie is. Wie manipuleert nu eigenlijk wie? Dat is een mooie conclusie van Vormsnoei.
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: