Kunstencentrum Vooruit, Gent, België

‘De Man van 31’, de titel zegt het al een beetje zelf en de vele hints in de teksten doen het ergste vermoeden: is Flip Kowlier eindelijk volwassen geworden?

Thoh, ik heb eigenlijk het gevoel dat ik al heel lang volwassen ben. Dat is volgens mij typisch, als twaalfjarige denk je ook dat je volwassen bent. Daar ging ik toch van uit, dus ik heb niet echt het gevoel dat het nu pas gebeurd is en het daarvoor nog niet zo was. Langs de andere kant voel ik mij minstens nog zo kinds als toen. Het is niet omdat je de kaap van 30 gepasseerd bent dat je je daarom meteen oud moet voelen en ik zit nu ook wel in het soort branche waar het toch altijd een beetje vakantie is. Dat volwassen zijn valt dus allemaal wel nog mee.

Welke rol heeft die 30 dan wel gespeeld bij het maken van de nieuwe plaat, die dan blijkbaar nog een jaar te laat kwam ook?

Welja, het speelde al langer in mijn hoofd om bij mijn volgende plaat iets te doen met die dertig. Niet omdat die dertig nu zo’n grote mijlpaal in mijn leven is, maar eerder een beetje als een stand van zaken. Die 31, ja, sommige mensen zijn altijd wat later, maar dat vind ik uiteindelijk niet zo erg. Had ik deze plaat vorig jaar gemaakt, dan was ze waarschijnlijk ook niet geworden wat ze nu is.

Op de Nachten van de Jukte hoorden we je nog luidop afvragen of je eigenlijk wel nog bekend was na die drie jaar. Ben je daar echt mee bezig, of moeten we daar niet te zwaar aan tillen?

Daar was dat eigenlijk wel een beetje bedoeld om te lachen, maar langs de andere kant vraag ik me dat toch soms wel af. Ik ben dit jaar 10 jaar professioneel bezig met muziek en alles is tot nu toe altijd redelijk goed gegaan. Maar uiteindelijk is dat toch wel iets vreemds en af en toe bedenk je toch wel dat zo’n dingen allemaal een beetje vergankelijk zijn. De mensen moeten toch maar telkens opnieuw zin hebben om te komen luisteren. Bij zo’n nieuwe plaat stel je jezelf dan wel eens de vraag, “Zal het nog wel lukken deze keer?”. De mensen moeten het uiteindelijk wel weer willen en je hebt dat succes ook wel nodig om een plaat te kunnen uitbrengen.

De Milow-achtige hypes zijn dus niet echt aan jou besteed?

Nee, niet echt. Grotendeels omdat ik ook al een beetje over die fase heen ben. Je kunt dat volgens mij ook alleen maar hebben wanneer je begint door te breken. Ik had toen ook wel dat gevoel dat die aandacht plots allemaal op mij gericht was, maar je weet ook dat het slechts even duurt en dan weer verdwijnt. Het is veel belangrijker om na de hype verder te doen. Als je het enkel om de hype doet, dan ben je daarna ook niks meer. Voor mij blijft de muziek toch altijd primeren.

Op ‘De man van 31’ worden toch ook weer wat maatschappelijke thema’s aangeraakt, maar echt serieus klinken ‘El Mundio Kapotio’ en ‘Ilse Zegt’ nu ook weer niet. Hoe sterk ben je met zo’n themas bezig?

Ik kan de wereld niet veranderen met mijn muziek, ik ben mij daar heel goed bewust van en dat is ook helemaal niet mijn bedoeling. Maar ik heb wel zoiets van “iedereen is daarover bezig, ik kan daar eigenlijk ook wel eens iets over zeggen”. Maar ik ben dus geen voortrekker van een of ander milieuorganisatie. Ik ben niet gemaakt om echt te gaan strijden voor het goede. Ik geloof er zelf wel in en ik wil ook wel mijn steentje bijdragen en mensen helpen, maar om zelf een voortrekkersrol te gaan spelen, dat is niet echt iets voor mij.

Is je bekendheid dan geen handig middel om de mensen er soms wat op attent te maken?

Het is natuurlijk wel zo dat wanneer je bekend bent en je zegt daar iets over, dat er meer mensen je gehoord zullen hebben. Maar ik zie het niet als mijn plicht om dat te doen enkel omdat ik bekend ben.

Muziek maken in de eigen spreektaal, het bestaat al langer, maar de boom is er toch pas gekomen na ‘Ocharme Ik’. Ben je daar trots op of relativeer je dat nogal?
Ik relativeer mijn rol daarin. Uiteindelijk weet je zoiets ook niet van te voren. Misschien had mijn muziek inderdaad wel een invloed, maar voor hetzelfde geld had iemand anders het wel in mijn plaats gedaan. Het doet natuurlijk wel plezier als zo’n groepen mij in interviews vermelden omdat ze door wat ik deed het idee kregen dat ze dat eigenlijk ook wel zouden kunnen. Zoiets heeft waarschijnlijk ook meer te maken met een periode dan met een persoon.

Volg je die muziek ook een beetje?

De meeste dingen heb ik inderdaad wel al gehoord en het interesseert mij wel. Bijvoorbeeld Gèsman hoor ik wel heel graag.

En interesseert je dat als concurrentie of uit liefhebberij?

Echt bedreigd voel ik mij door zo’n groepen uiteindelijk niet, maar het houdt je misschien wel wat scherp omdat je weet dat er altijd mensen klaar staan om de rol over te nemen als jij ze lost. Er wordt altijd vernieuwd en ik besef wel dat het plots kan gedaan zijn, dus het houdt mij wel alert. Maar echt als een bedreiging beschouw ik het niet.

Heb je in het algemeen nog veel tijd om andere nieuwe muziek te beluisteren?

Tijd is eigenlijk geen probleem, het interesseert me eigenlijk niet genoeg. Als ik iets hoor dat ik goed vind dan koop ik het wel, maar ik ga er zelf niet naar op zoek. Dat is trouwens iets dat ik nooit echt heb gedaan. Ik heb me altijd al laten beïnvloeden door mensen rondom mij die veel meer op die manier met muziek bezig zijn, gaande van mijn familie tot vrienden enzo. Zelf ben ik altijd veel meer met mijn gitaar en mijn eigen muziek bezig geweest.

Laat ons hopen dat je dat nog heel lang kan blijven doen en bedankt voor het gesprek!

www.digg.be