Focuste Mefisto for ever op de verleiding door macht, dan laat Wolfskers – de titel refereert aan een giftige plant – de vergiftiging door macht zien. Gebaseerd op de films van de Russische cineast Alexander Sokurov toont Cassiers drie historische figuren op het ogenblik dat hun macht aan het afbrokkelen is. Lenin heeft een beroerte gehad en moet Stalin de macht gunnen, Hitler stevent af op een nederlaag en trekt zich terug in zijn Adelaarsnest en de Japanse Hirohito wacht de komst van de Amerikaanse McArthur af.
Cassiers schuift deze verhalen ineen tot een dag uit het leven van drie almost has been-dictators: via aparte scènetjes die elkaar kruisen om uiteindelijk samen te vloeien tot één beeld, zoals de pixels van een tv-beeld. Aanvankelijk zitten ze elk gevangen in blauw, groen en rood licht: Hitler (Jos Verbist) en Eva Braun (Veerle Eyckermans), Lenin (Vic De Wachter) en zijn vrouw Nadia (Gilda De Bal), keizer Hirohito (Johan Leysen) en zijn dienaars (Stefan Perceval en Michael Vergauwen). Ze worden getoond in hun banale momenten. Hitler op picknick, Lenin doet aan hersentraining, Hirohito krijgt zijn dagschema. Af en toe flikkert het licht: de stuiptrekkingen van het strijdfront waarvoor ze verantwoordelijkheid dragen maar die ze niet willen zien?
Het tweede deel van Wolfskers staat gelijk met de komst van de indringer, telkens vertolkt door Dries Vanhegen. De plannen van Reichsarchitect Albert Speer zijn geen monumenten maar ruïnes, Amerikaans officier McArthur biedt Hirohito chocolade aan en Stalin vermeit zich in de dementie van ‘kameraad’ Lenin. Veel weerstand roept dit niet op: zoals bij Tsjechov lamlendig wordt rondgehangen in De kersentuin – en waaruit regelmatig wordt geciteerd – roeren de personages hier in hun bordjes soep.
Het atmosferische van de Sokurovfilms vertaalt Cassiers via zijn bekende esthetiek waarbij videoprojecties een tweede wereld scheppen naast de scène. Drie constructies met tuimelende schermen doen evengoed dienst als bed, tafel of vibrerend behang. Een fijn gaas vormt een tweede projectiescherm dat de acteurs afsluit van het publiek. Beeld wordt over beeld gelegd tot hologram. Zoveel technisch vernuft roept bewondering op, maar pas op het eind laat de enscenering zich daadwerkelijk voelen. Wolfskers is vooral een artistiek-intellectuele constructie in tekst en beeld die emotioneel de koude kleren niet raakt.
En waar laat dat de acteur in deze machinerie? Vastgelijnd als marionetten zoeken ze soelaas in de weinige momenten dat ze zich in de tekst kunnen uitleven.
Alle rechten voorbehouden
Gelieve aan te melden of te registreren om commentaar toe te voegen.
Lid worden is gratis en duurt slechts enkele minuten. Als lid kan je: